ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାଃ ସ୍ଵାହାକୃତିଂ ପଵମାନସ୍ଯା ଗତ । ଵାଯୁର୍ବୃହସ୍ପତିଃ ସୂର୍ଯୋଽଗ୍ନିରିନ୍ଦ୍ରଃ ସଜୋଷସଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ 'ସ୍ୱାହା' ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପବିତ୍ର କରୁଥିବା ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି: ବାୟୁ, ବୃହସ୍ପତି, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସମ୍ମିଳିତ ଭାବରେ।
ମନ୍ଦ୍ରଯା ସୋମ ଧାରଯା ଵୃଷା ପଵସ୍ଵ ଦେଵଯୁଃ । ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେଷ୍ଵସ୍ମଯୁଃ
ମଧୁର ଧାରାରେ, ହେ ସୋମ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କର; ଆମ ପାଇଁ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଓ ଅପରିଷ୍କୃତ।
ଅଭି ତ୍ଯଂ ମଦ୍ଯଂ ମଦମିନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ର ଇତି କ୍ଷର । ଅଭି ଵାଜିନୋ ଅର୍ଵତଃ
ସେ ମଦ ଭରା ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ହେ ତୁମେ ଫୁଟିଥିବା ଫୁଟା, ଇନ୍ଦ୍ରର ଭଳି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଶୀଘ୍ର ଗୋଡ଼ିଆ ଓ ଅଶ୍ୱମାନଙ୍କ ପାଖକୁ।
ଅଭି ତ୍ଯଂ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ମଦଂ ସୁଵାନୋ ଅର୍ଷ ପଵିତ୍ର ଆ । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ଫୁଟିଥିବା, ସେ ପୁରୁଣା ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ତାଳକୁ ଦେଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ଶକ୍ତି ଓ କୀର୍ତି ପାଖକୁ।
ଅନୁ ଦ୍ରପ୍ସାସ ଇନ୍ଦଵ ଆପୋ ନ ପ୍ରଵତାସରନ୍ । ପୁନାନା ଇନ୍ଦ୍ରମାଶତ
ପାହାଡ଼ର ଝରଣା ଭଳି, ଫୁଟିଥିବା ଫୁଟା, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ପ୍ରବାହିତ ହେଲା; ପବିତ୍ର ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଯମତ୍ଯମିଵ ଵାଜିନଂ ମୃଜନ୍ତି ଯୋଷଣୋ ଦଶ । ଵନେ କ୍ରୀଳନ୍ତମତ୍ଯଵିମ୍
ଦଶ ଯୁବତୀ ତାକୁ ପରିଷ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ିଆର ଭଳି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଖେଳୁଥିବା, ଅପରାଜିତ।
ତଂ ଗୋଭିର୍ଵୃଷଣଂ ରସଂ ମଦାଯ ଦେଵଵୀତଯେ । ସୁତଂ ଭରାଯ ସଂ ସୃଜ
ଗୋମାନ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରସ, ମଦ ପାଇଁ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଁ, ଫୁଟିଥିବା, ଅର୍ପଣ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ କର।
ଦେଵୋ ଦେଵାଯ ଧାରଯେନ୍ଦ୍ରାଯ ପଵତେ ସୁତଃ । ପଯୋ ଯଦସ୍ଯ ପୀପଯତ୍
ଦେବତା, ଫୁଟିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ତାହାର ଦୁଧ ତାକୁ ପ୍ରସ୍ଫୁଟିତ କରେ।
ଆତ୍ମା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରଂହ୍ଯା ସୁଷ୍ଵାଣଃ ପଵତେ ସୁତଃ । ପ୍ରତ୍ନଂ ନି ପାତି କାଵ୍ଯମ୍
ଯଜ୍ଞର ଆତ୍ମା, ଆନନ୍ଦମୟ, ଫୁଟିଥିବା, ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ସେ ପୁରୁଣା ଜ୍ଞାନ ପ୍ରବାହ କରେ।
ଏଵା ପୁନାନ ଇନ୍ଦ୍ରଯୁର୍ମଦଂ ମଦିଷ୍ଠ ଵୀତଯେ । ଗୁହା ଚିଦ୍ଦଧିଷେ ଗିରଃ
ଏଭଳି, ପବିତ୍ର ହୋଇ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ଉତ୍ତମ ଆନନ୍ଦ ଆଣ; ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଗୀତ ରଖିଛ।
ଅସୃଗ୍ରମିନ୍ଦଵଃ ପଥା ଧର୍ମନ୍ନୃତସ୍ଯ ସୁଶ୍ରିଯଃ । ଵିଦାନା ଅସ୍ଯ ଯୋଜନମ୍
ସତ୍ୟର ପଥରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଜ୍ଞାନମୟ ତାରା ଝରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଯୋଗକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି।
ପ୍ର ଧାରା ମଧ୍ଵୋ ଅଗ୍ରିଯୋ ମହୀରପୋ ଵି ଗାହତେ । ହଵିର୍ହଵିଷ୍ଷୁ ଵନ୍ଦ୍ଯଃ
ମଧୁର ଝରଣା, ବଡ଼ ଓ ପ୍ରଚୁର, ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପ୍ରସାରିତ ହେଉଛି; ଯଜ୍ଞରେ ଏହା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ପ୍ର ଯୁଜୋ ଵାଚୋ ଅଗ୍ରିଯୋ ଵୃଷାଵ ଚକ୍ରଦଦ୍ଵନେ । ସଦ୍ମାଭି ସତ୍ଯୋ ଅଧ୍ଵରଃ
ବାଣୀରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଯୋଗ ହୋଇଥିବା ବୃଷଭ, ଉପାସକଙ୍କ ପାଇଁ ଧ୍ୱନି କରିଛି; ଗୃହରେ ସତ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ନିର୍ମିତ ହେଉଛି।
ପରି ଯତ୍କାଵ୍ଯା କଵିର୍ନୃମ୍ଣା ଵସାନୋ ଅର୍ଷତି । ସ୍ଵର୍ଵାଜୀ ସିଷାସତି
ଯେତେବେଳେ କବି, ବୀରତାରେ ଶୋଭିତ, ଗୀତରେ ଚଳିଥାଏ, ସେ ଆଲୋକର ଲୋକକୁ ଅଜୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ପଵମାନୋ ଅଭି ସ୍ପୃଧୋ ଵିଶୋ ରାଜେଵ ସୀଦତି । ଯଦୀମୃଣ୍ଵନ୍ତି ଵେଧସଃ
ପବମାନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ପରି ବସିଥାଏ, ଯେତେବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ତାଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତି।
ଅଵ୍ଯୋ ଵାରେ ପରି ପ୍ରିଯୋ ହରିର୍ଵନେଷୁ ସୀଦତି । ରେଭୋ ଵନୁଷ୍ଯତେ ମତୀ
ପ୍ରିୟ ହଳଦିଆ, ଜଳରେ ଆବୃତ, ଅରଣ୍ୟରେ ବସିଛି; ଗାନରେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରବଣ କରାଯାଏ।
ସ ଵାଯୁମିନ୍ଦ୍ରମଶ୍ଵିନା ସାକଂ ମଦେନ ଗଚ୍ଛତି । ରଣା ଯୋ ଅସ୍ଯ ଧର୍ମଭିଃ
ସେ ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଶ୍ୱିନୀ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଯାଉଛି, ଯିଏ ନିଜ ନିୟମରେ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ଆ ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଭଗଂ ମଧ୍ଵଃ ପଵନ୍ତ ଊର୍ମଯଃ । ଵିଦାନା ଅସ୍ଯ ଶକ୍ମଭିଃ
ମିତ୍ର, ବରୁଣ ଓ ଭଗା ପାଇଁ, ମଧୁର ତରଙ୍ଗଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି ବହୁଛି।
ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ରୋଦସୀ ରଯିଂ ମଧ୍ଵୋ ଵାଜସ୍ଯ ସାତଯେ । ଶ୍ରଵୋ ଵସୂନି ସଂ ଜିତମ୍
ହେ ଦିଗନ୍ତ ଓ ପୃଥିବୀ, ଆମ ପାଇଁ ଧନ, ଶକ୍ତି ଲାଗି ମଧୁରତା, କୀର୍ତି ଓ ଧନ-ସଂଗ୍ରହ ଦିଅ।
ଏତେ ସୋମା ଅଭି ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କାମମକ୍ଷରନ୍ । ଵର୍ଧନ୍ତୋ ଅସ୍ଯ ଵୀର୍ଯମ୍
ଏହି ସୋମମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ବଢ଼ାଇ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରି ଝରିଛନ୍ତି।
ପୁନାନାସଶ୍ଚମୂଷଦୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତୋ ଵାଯୁମଶ୍ଵିନା । ତେ ନୋ ଧାନ୍ତୁ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରି, ରସ ଚାପି, ସେମାନେ ବାୟୁ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ଯାଉଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଆମକୁ ବୀରତା ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମ ରାଧସେ ପୁନାନୋ ହାର୍ଦି ଚୋଦଯ । ଋତସ୍ଯ ଯୋନିମାସଦମ୍
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଇ, ହୃଦୟକୁ ଉତ୍ସାହିତ କର, ସତ୍ୟର ଗର୍ଭରେ ବସ।
ମୃଜନ୍ତି ତ୍ଵା ଦଶ କ୍ଷିପୋ ହିନ୍ଵନ୍ତି ସପ୍ତ ଧୀତଯଃ । ଅନୁ ଵିପ୍ରା ଅମାଦିଷୁଃ
ଦଶଟି ଆଙ୍ଗୁଠି ତୁମକୁ ପବିତ୍ର କରେ, ସାତଟି ବୁଦ୍ଧି ତୁମକୁ ଆଗେଇ ନେଇଯାଏ; ପ୍ରେରିତମାନେ ତୁମ ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଦେଵେଭ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ମଦାଯ କଂ ସୃଜାନମତି ମେଷ୍ଯଃ । ସଂ ଗୋଭିର୍ଵାସଯାମସି
ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ପଠାଉଛୁ; ଗାଁଗୁଡ଼ିକ ସହ ତୁମକୁ ଆବୃତ କରୁଛୁ।
ପୁନାନଃ କଲଶେଷ୍ଵା ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯରୁଷୋ ହରିଃ । ପରି ଗଵ୍ଯାନ୍ଯଵ୍ଯତ
ପାତ୍ରରେ ପବିତ୍ର ହେଉଥିବା, ରକ୍ତିମ ଓ ହଳଦିଆ, ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛି; ସେ ଗାଁଗୁଡ଼ିକୁ ଆବୃତ କରିଛି।
ମଘୋନ ଆ ପଵସ୍ଵ ନୋ ଜହି ଵିଶ୍ଵା ଅପ ଦ୍ଵିଷଃ । ଇନ୍ଦୋ ସଖାଯମା ଵିଶ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଅ; ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦୂରେ କର; ହେ ଇନ୍ଦୁ, ବନ୍ଧୁ ହୋଇ ଆସ।
ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵଃ ପରି ସ୍ରଵ ଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଧି । ସହୋ ନଃ ସୋମ ପୃତ୍ସୁ ଧାଃ
ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ବହାଅ, ପୃଥିବୀରେ ଶକ୍ତି ଦିଅ; ହେ ସୋମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ।
ନୃଚକ୍ଷସଂ ତ୍ଵା ଵଯମିନ୍ଦ୍ରପୀତଂ ସ୍ଵର୍ଵିଦମ୍ । ଭକ୍ଷୀମହି ପ୍ରଜାମିଷମ୍
ହେ ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ର ପିତା ଏହି ଆଲୋକଦ୍ରଷ୍ଟା ତୁମକୁ, ଆମେ ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଭାବେ ଭୋଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ପରି ପ୍ରିଯା ଦିଵଃ କଵିର୍ଵଯାଂସି ନପ୍ତ୍ଯୋର୍ହିତଃ । ସୁଵାନୋ ଯାତି କଵିକ୍ରତୁଃ
ଦିବ୍ୟ ଭଲପାଉଥିବା ଜ୍ଞାନୀ କବି, ସନ୍ତାନର ସ୍ଥାନରେ ବସି, ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ ଏବଂ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜ୍ଞାନ ଧାରଣ କରି, ଉତ୍ତମ ଭାବରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ପ୍ରପ୍ର କ୍ଷଯାଯ ପନ୍ଯସେ ଜନାଯ ଜୁଷ୍ଟୋ ଅଦ୍ରୁହେ । ଵୀତ୍ଯର୍ଷ ଚନିଷ୍ଠଯା
ସେ, ଚୟିତ ଏବଂ ସତ୍ୟ, ଘର ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ, କୌଣସି ଚତୁରି ଛାଡ଼ି, ସବୁଠାରୁ ତ୍ୱରିତ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।