ସ୍ଵାଦି॑ଷ୍ଠଯା॒ ମଦି॑ଷ୍ଠଯା॒ ପଵ॑ସ୍ଵ ସୋମ॒ ଧାର॑ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରା॑ଯ॒ ପାତ॑ଵେ ସୁ॒ତଃ
ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଚାପି ଯାଇଛି।
ର॒କ୍ଷୋ॒ହା ଵି॒ଶ୍ଵଚ॑ର୍ଷଣିର॒ଭି ଯୋନି॒ମଯୋ॑ହତମ୍! ଦ୍ରୁଣା॑ ସଧସ୍ଥମାସଦତ୍
ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବ୍ୟାପକ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମେ ନିଜ ଉତ୍ସରେ ପହଞ୍ଚିଛ। ଦାରୁର ପାତ୍ରରେ ବସିଛ।
ଵରିଵୋଧାତମୋ ଭଵ ମଂହିଷ୍ଠୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମଃ । ପର୍ଷି ରାଧୋ ମଘୋନାମ୍
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ହେଉ। ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ଦିଅ।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ମହାନାଂ ଦେଵାନାଂ ଵୀତିମନ୍ଧସା । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ମହାଦେବମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଉତ୍ସାହଦାୟକ। ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।
ତ୍ଵାମଚ୍ଛା ଚରାମସି ତଦିଦର୍ଥଂ ଦିଵେଦିଵେ । ଇନ୍ଦୋ ତ୍ଵେ ନ ଆଶସଃ
ତୁମପାଖକୁ ଆମେ ଦିନେ ଦିନେ ଆସୁଛୁ, ଇନ୍ଦୁ, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ଆମର ଆଶା ତୁମେ।
ପୁନାତି ତେ ପରିସ୍ରୁତଂ ସୋମଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦୁହିତା । ଵାରେଣ ଶଶ୍ଵତା ତନା
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଝିଅ ତୁମର ପ୍ରବାହିତ ସୋମକୁ ନିଜ ନିତ୍ୟ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଧ୍ଧ କରୁଛି।
ତମୀମଣ୍ଵୀଃ ସମର୍ଯ ଆ ଗୃଭ୍ଣନ୍ତି ଯୋଷଣୋ ଦଶ । ସ୍ଵସାରଃ ପାର୍ଯେ ଦିଵି
ଦଶଜଣୀ ଜଣେ ଭଉଣୀ ପରି ଦୂର ଆକାଶରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧରିନ୍ତି।
ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ରୁଵୋ ଧମନ୍ତି ବାକୁରଂ ଦୃତିମ୍ । ତ୍ରିଧାତୁ ଵାରଣଂ ମଧୁ
ଅଟୁଟା ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଚାପିନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁର ଶକ୍ତିକୁ ଫୁଙ୍ଗାଇ ଦେଇନ୍ତି, ତିନି ତହର ମଧୁ ରସ।
ଅଭୀମମଘ୍ନ୍ଯା ଉତ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ଧେନଵଃ ଶିଶୁମ୍ । ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଅଯୁକ୍ତ ଗାଁମାନେ ଶିଶୁକୁ ଛାଣିନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପିବାକୁ, ସୋମ ରସ।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦେଷ୍ଵା ଵିଶ୍ଵା ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନତେ । ଶୂରୋ ମଘା ଚ ମଂହତେ
ତାଙ୍କର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି; ବୀର ଉପହାରରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ପଵସ୍ଵ ଦେଵଵୀରତି ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ରଂହ୍ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦୋ ଵୃଷା ଵିଶ
ଦେବତା ଶକ୍ତି ସହିତ ପବିତ୍ର ମାନେ, ରମ୍ୟ ସୋମ, ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ବଳୀୟ ଏଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଂଗରେ ଆସ।
ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ମହି ପ୍ସରୋ ଵୃଷେନ୍ଦୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନଵତ୍ତମଃ । ଆ ଯୋନିଂ ଧର୍ଣସିଃ ସଦଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ, ତୁମେ ବଡ଼ ଧାରା ପ୍ରବାହ କର; ତୁମର ନିତ୍ୟ ଆସନକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ଅଧୁକ୍ଷତ ପ୍ରିଯଂ ମଧୁ ଧାରା ସୁତସ୍ଯ ଵେଧସଃ । ଅପୋ ଵସିଷ୍ଟ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଚାପିଥିବା ସୋମର ଧାରା ପ୍ରିୟ ମଧୁକୁ ଦେଇଛି; ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଜଳକୁ ଭରି ଦେଇଛ।
ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀରନ୍ଵାପୋ ଅର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ । ଯଦ୍ଗୋଭିର୍ଵାସଯିଷ୍ଯସେ
ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ଗାଁ ସହିତ ତୁମେ ଆବୃତ ହେଉ।
ସମୁଦ୍ରୋ ଅପ୍ସୁ ମାମୃଜେ ଵିଷ୍ଟମ୍ଭୋ ଧରୁଣୋ ଦିଵଃ । ସୋମଃ ପଵିତ୍ରେ ଅସ୍ମଯୁଃ
ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିଛି, ଆକାଶର ଭିତ୍ତି ଓ ଆଧାର; ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୋମ ପବିତ୍ରରେ ଉତ୍ସୁକ।
ଅଚିକ୍ରଦଦ୍ଵୃଷା ହରିର୍ମହାନ୍ମିତ୍ରୋ ନ ଦର୍ଶତଃ । ସଂ ସୂର୍ଯେଣ ରୋଚତେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିତଳିଆ ଏକଟି ଗର୍ଜନ କରିଛି, ବଡ଼ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ମିତ୍ର ପରି; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଚମକେ।
ଗିରସ୍ତ ଇନ୍ଦ ଓଜସା ମର୍ମୃଜ୍ଯନ୍ତେ ଅପସ୍ଯୁଵଃ । ଯାଭିର୍ମଦାଯ ଶୁମ୍ଭସେ
ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଗୀତଗୁଡିକ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବାକୁ ସଜିଛ।
ତଂ ତ୍ଵା ମଦାଯ ଘୃଷ୍ଵଯ ଉ ଲୋକକୃତ୍ନୁମୀମହେ । ତଵ ପ୍ରଶସ୍ତଯୋ ମହୀଃ
ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ, ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ବଡ଼।
ଅସ୍ମଭ୍ଯମିନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରଯୁର୍ମଧ୍ଵଃ ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା । ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିମାଁ ଇଵ
ଆମ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁ ରସ ତୁମର ଧାରାରେ ପ୍ରବାହ କର, ବର୍ଷା ଭରିଥିବା ମେଘ ପରି।
ଗୋଷା ଇନ୍ଦୋ ନୃଷା ଅସ୍ଯଶ୍ଵସା ଵାଜସା ଉତ । ଆତ୍ମା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ
ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ଗାଁରେ ଧନୀ, ଲୋକରେ ଧନୀ, ଘୋଡାରେ ଧନୀ, ଶକ୍ତିରେ ଧନୀ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ପୁରୁଣା ଆତ୍ମା।
ଏଷ ଦେଵୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ ପର୍ଣଵୀରିଵ ଦୀଯତି । ଅଭି ଦ୍ରୋଣାନ୍ଯାସଦମ୍
ଏହି ଅମର ଦେବତା ପତ୍ର ଶାଖା ପରି ଚଳିଛି; ସେ ଦେଉଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ଏଷ ଦେଵୋ ଵିପା କୃତୋଽତି ହ୍ଵରାଂସି ଧାଵତି । ପଵମାନୋ ଅଦାଭ୍ଯଃ
ଏହି ଦେବତା ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇ, ସଂକୁଚିତ ସ୍ଥାନକୁ ଉଲ୍ଲଂଘି ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି; ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ଏହି ଦେବତାକୁ କେହି ଭ୍ରମିତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଷ ଦେଵୋ ଵିପନ୍ଯୁଭିଃ ପଵମାନ ଋତାଯୁଭିଃ । ହରିର୍ଵାଜାଯ ମୃଜ୍ଯତେ
ଏହି ଦେବତା, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସହିତ, ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା, ସତ୍ୟରେ ଜୀବନ୍ତମାନେ ସହିତ, ପିତଳିଆ ଶକ୍ତି ପାଇଁ ପବିତ୍ର ହେଉଛି।
ଏଷ ଵିଶ୍ଵାନି ଵାର୍ଯା ଶୂରୋ ଯନ୍ନିଵ ସତ୍ଵଭିଃ । ପଵମାନଃ ସିଷାସତି
ଏହି ପବିତ୍ର ଦେବତା ସମସ୍ତ ଧନ ଖୋଜୁଛି, ବୀର, ନିଜ ସାଥୀମାନେ ସହିତ ପରି।
ଏଷ ଦେଵୋ ରଥର୍ଯତି ପଵମାନୋ ଦଶସ୍ଯତି । ଆଵିଷ୍କୃଣୋତି ଵଗ୍ଵନୁମ୍
ଏହି ଦେବତା, ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା, ରଥରେ ବସି ଯାତ୍ରା କରିଛନ୍ତି; ସେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ଗୀତରେ ନିଜର ସ୍ୱର ଦେଖାଇଥାନ୍ତି।
ଏଷ ଵିପ୍ରୈରଭିଷ୍ଟୁତୋଽପୋ ଦେଵୋ ଵି ଗାହତେ । ଦଧଦ୍ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ
ଏହି ଦେବତା, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବା, ଜଳ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛନ୍ତି; ସେ ପୂଜାରିଙ୍କୁ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଏଷ ଦିଵଂ ଵି ଧାଵତି ତିରୋ ରଜାଂସି ଧାରଯା । ପଵମାନଃ କନିକ୍ରଦତ୍
ସେ ନିଜ ପ୍ରବାହରେ ଆକାଶକୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାନ୍ତି, ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିଥାନ୍ତି; ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ଗର୍ଜନ କରୁଛନ୍ତି।
ଏଷ ଦିଵଂ ଵ୍ଯାସରତ୍ତିରୋ ରଜାଂସ୍ଯସ୍ପୃତଃ । ପଵମାନଃ ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ
ସେ ଆକାଶରେ ବିସ୍ତାର କରିଛନ୍ତି, ଅସ୍ପର୍ଶିତ ଅବସ୍ଥାରେ, ଅନ୍ତରିକ୍ଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି; ଶୁଧ୍ଧିକର୍ତ୍ତା ନିଜ କ୍ରିୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଏଷ ପ୍ରତ୍ନେନ ଜନ୍ମନା ଦେଵୋ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ସୁତଃ । ହରିଃ ପଵିତ୍ରେ ଅର୍ଷତି
ପୁରାତନ ଜନ୍ମରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ଏହି ଦେବତା ଦେବମାନେ ପାଇଁ ପିଡ଼ାଯାଇଛନ୍ତି; ପିତଳ ରଙ୍ଗର ଦେବତା ଶୁଧ୍ଧି ପାଇଁ ଚାଲିଯାଉଛନ୍ତି।
ଏଷ ଉ ସ୍ଯ ପୁରୁଵ୍ରତୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ଜନଯନ୍ନିଷଃ । ଧାରଯା ପଵତେ ସୁତଃ
ନିଜର ଅନେକ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ସହିତ ନବଜାତ, ସେ ଆଲୋକ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଥାନ୍ତି; ପିଡ଼ାଯାଇଥିବା ଦେବତା ନିଜ ପ୍ରବାହରେ ଶୁଧ୍ଧି ହେଉଛନ୍ତି।