ସ ଦୃଳ୍ହେ ଚିଦଭି ତୃଣତ୍ତି ଵାଜମର୍ଵତା ସ ଧତ୍ତେ ଅକ୍ଷିତି ଶ୍ରଵଃ । ତ୍ଵେ ଦେଵତ୍ରା ସଦା ପୁରୂଵସୋ ଵିଶ୍ଵା ଵାମାନି ଧୀମହି
ସେ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତି ପାରେ, ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ଅବିନାଶୀ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ନିତ୍ୟ ଯୁବା ଦେବତା, ଆମେ ସବୁ ସୁଭିତ୍ତ ଜିନିଷ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହୁଁ।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଦଯତେ ଵସୁ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଜନାନାମ୍ । ମଧୋର୍ନ ପାତ୍ରା ପ୍ରଥମାନ୍ଯସ୍ମୈ ପ୍ର ସ୍ତୋମା ଯନ୍ତ୍ଯଗ୍ନଯେ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ମଧୁର ପାତ୍ର ରହିଛି। ତାଙ୍କୁ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଆମର ପ୍ରଶଂସା ଯାଉ।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ଗୀର୍ଭୀ ରଥ୍ଯଂ ସୁଦାନଵୋ ମର୍ମୃଜ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵଯଵଃ । ଉଭେ ତୋକେ ତନଯେ ଦସ୍ମ ଵିଶ୍ପତେ ପର୍ଷି ରାଧୋ ମଘୋନାମ୍
ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଦୟାଳୁ ଦେବତା ଯୁବକମାନେ ଗୀତରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ତରପୁରୁଷ ଦିଅ, ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ଦିଅ।
ପ୍ର ମଂହିଷ୍ଠାଯ ଗାଯତ ଋତାଵ୍ନେ ବୃହତେ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷେ । ଉପସ୍ତୁତାସୋ ଅଗ୍ନଯେ
ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବଡ଼, ନ୍ୟାୟର ରକ୍ଷକ, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଉ। ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉ।
ଆ ଵଂସତେ ମଘଵା ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ ସମିଦ୍ଧୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନ୍ଯାହୁତଃ । କୁଵିନ୍ନୋ ଅସ୍ଯ ସୁମତିର୍ନଵୀଯସ୍ଯଚ୍ଛା ଵାଜେଭିରାଗମତ୍
ଦୟାଳୁ, ବୀରମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉତ୍ସାହିତ ଭାବରେ, ଆଲୋକରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇ, ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କର ନୂତନ କୃପା ଧନ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ପ୍ରେଷ୍ଠମୁ ପ୍ରିଯାଣାଂ ସ୍ତୁହ୍ଯାସାଵାତିଥିମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ରଥାନାଂ ଯମମ୍
ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଅତି ଆଦରିଆ ଅତିଥି, ଅଗ୍ନି, ରଥର ନାୟକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଉଦିତା ଯୋ ନିଦିତା ଵେଦିତା ଵସ୍ଵା ଯଜ୍ଞିଯୋ ଵଵର୍ତତି । ଦୁଷ୍ଟରା ଯସ୍ଯ ପ୍ରଵଣେ ନୋର୍ମଯୋ ଧିଯା ଵାଜଂ ସିଷାସତଃ
ଯେଉଁଠି ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ, ଧନକୁ ଜାଣିଥାନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଚଳିଯାନ୍ତି। ଜ୍ଞାନରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ପୁରସ୍କାର ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପଥ ଅତି ସହଜ।
ମା ନୋ ହୃଣୀତାମତିଥିର୍ଵସୁରଗ୍ନିଃ ପୁରୁପ୍ରଶସ୍ତ ଏଷଃ । ଯଃ ସୁହୋତା ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ
ଅଗ୍ନି, ଅତିଥି, ଦୟାଳୁ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଆମର କିଛି ନେଇ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଭଲ ହୋତା, ଯେଉଁ ସଠିକ୍ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି।
ମୋ ତେ ରିଷନ୍ଯେ ଅଚ୍ଛୋକ୍ତିଭିର୍ଵସୋଽଗ୍ନେ କେଭିଶ୍ଚିଦେଵୈଃ । କୀରିଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵାମୀଟ୍ଟେ ଦୂତ୍ଯାଯ ରାତହଵ୍ଯଃ ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ
ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ, ଆମର ସତ୍ୟ କଥାରୁ, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କରୁ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ହେଉ ନାହିଁ। ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୂତ ଭାବରେ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଆପଣ ଆହ୍ୱାନିତ, ସଠିକ୍ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି।
ଆଗ୍ନେ ଯାହି ମରୁତ୍ସଖା ରୁଦ୍ରେଭିଃ ସୋମପୀତଯେ । ସୋଭର୍ଯା ଉପ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ମାଦଯସ୍ଵ ସ୍ଵର୍ଣରେ
ଅଗ୍ନି, ମାରୁତ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ, ଆମର ଭଲ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, ଆଲୋକ ଦେବାରେ।
ସ୍ଵାଦି॑ଷ୍ଠଯା॒ ମଦି॑ଷ୍ଠଯା॒ ପଵ॑ସ୍ଵ ସୋମ॒ ଧାର॑ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରା॑ଯ॒ ପାତ॑ଵେ ସୁ॒ତଃ
ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଚାପି ଯାଇଛି।
ର॒କ୍ଷୋ॒ହା ଵି॒ଶ୍ଵଚ॑ର୍ଷଣିର॒ଭି ଯୋନି॒ମଯୋ॑ହତମ୍! ଦ୍ରୁଣା॑ ସଧସ୍ଥମାସଦତ୍
ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବ୍ୟାପକ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମେ ନିଜ ଉତ୍ସରେ ପହଞ୍ଚିଛ। ଦାରୁର ପାତ୍ରରେ ବସିଛ।
ଵରିଵୋଧାତମୋ ଭଵ ମଂହିଷ୍ଠୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମଃ । ପର୍ଷି ରାଧୋ ମଘୋନାମ୍
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ହେଉ। ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ଦିଅ।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ମହାନାଂ ଦେଵାନାଂ ଵୀତିମନ୍ଧସା । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ମହାଦେବମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଉତ୍ସାହଦାୟକ। ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।
ତ୍ଵାମଚ୍ଛା ଚରାମସି ତଦିଦର୍ଥଂ ଦିଵେଦିଵେ । ଇନ୍ଦୋ ତ୍ଵେ ନ ଆଶସଃ
ତୁମପାଖକୁ ଆମେ ଦିନେ ଦିନେ ଆସୁଛୁ, ଇନ୍ଦୁ, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ଆମର ଆଶା ତୁମେ।
ପୁନାତି ତେ ପରିସ୍ରୁତଂ ସୋମଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦୁହିତା । ଵାରେଣ ଶଶ୍ଵତା ତନା
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଝିଅ ତୁମର ପ୍ରବାହିତ ସୋମକୁ ନିଜ ନିତ୍ୟ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଧ୍ଧ କରୁଛି।
ତମୀମଣ୍ଵୀଃ ସମର୍ଯ ଆ ଗୃଭ୍ଣନ୍ତି ଯୋଷଣୋ ଦଶ । ସ୍ଵସାରଃ ପାର୍ଯେ ଦିଵି
ଦଶଜଣୀ ଜଣେ ଭଉଣୀ ପରି ଦୂର ଆକାଶରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧରିନ୍ତି।
ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ରୁଵୋ ଧମନ୍ତି ବାକୁରଂ ଦୃତିମ୍ । ତ୍ରିଧାତୁ ଵାରଣଂ ମଧୁ
ଅଟୁଟା ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଚାପିନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁର ଶକ୍ତିକୁ ଫୁଙ୍ଗାଇ ଦେଇନ୍ତି, ତିନି ତହର ମଧୁ ରସ।
ଅଭୀମମଘ୍ନ୍ଯା ଉତ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ଧେନଵଃ ଶିଶୁମ୍ । ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଅଯୁକ୍ତ ଗାଁମାନେ ଶିଶୁକୁ ଛାଣିନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପିବାକୁ, ସୋମ ରସ।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦେଷ୍ଵା ଵିଶ୍ଵା ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନତେ । ଶୂରୋ ମଘା ଚ ମଂହତେ
ତାଙ୍କର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି; ବୀର ଉପହାରରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।
ପଵସ୍ଵ ଦେଵଵୀରତି ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ରଂହ୍ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରମିନ୍ଦୋ ଵୃଷା ଵିଶ
ଦେବତା ଶକ୍ତି ସହିତ ପବିତ୍ର ମାନେ, ରମ୍ୟ ସୋମ, ତୁମେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ବଳୀୟ ଏଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଂଗରେ ଆସ।
ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ମହି ପ୍ସରୋ ଵୃଷେନ୍ଦୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନଵତ୍ତମଃ । ଆ ଯୋନିଂ ଧର୍ଣସିଃ ସଦଃ
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସୋମ, ତୁମେ ବଡ଼ ଧାରା ପ୍ରବାହ କର; ତୁମର ନିତ୍ୟ ଆସନକୁ ପ୍ରବେଶ କର।
ଅଧୁକ୍ଷତ ପ୍ରିଯଂ ମଧୁ ଧାରା ସୁତସ୍ଯ ଵେଧସଃ । ଅପୋ ଵସିଷ୍ଟ ସୁକ୍ରତୁଃ
ଚାପିଥିବା ସୋମର ଧାରା ପ୍ରିୟ ମଧୁକୁ ଦେଇଛି; ବୁଦ୍ଧିମାନ, ତୁମେ ଜଳକୁ ଭରି ଦେଇଛ।
ମହାନ୍ତଂ ତ୍ଵା ମହୀରନ୍ଵାପୋ ଅର୍ଷନ୍ତି ସିନ୍ଧଵଃ । ଯଦ୍ଗୋଭିର୍ଵାସଯିଷ୍ଯସେ
ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେତେବେଳେ ଗାଁ ସହିତ ତୁମେ ଆବୃତ ହେଉ।
ସମୁଦ୍ରୋ ଅପ୍ସୁ ମାମୃଜେ ଵିଷ୍ଟମ୍ଭୋ ଧରୁଣୋ ଦିଵଃ । ସୋମଃ ପଵିତ୍ରେ ଅସ୍ମଯୁଃ
ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ନିଜକୁ ପବିତ୍ର କରିଛି, ଆକାଶର ଭିତ୍ତି ଓ ଆଧାର; ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା ସୋମ ପବିତ୍ରରେ ଉତ୍ସୁକ।
ଅଚିକ୍ରଦଦ୍ଵୃଷା ହରିର୍ମହାନ୍ମିତ୍ରୋ ନ ଦର୍ଶତଃ । ସଂ ସୂର୍ଯେଣ ରୋଚତେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପିତଳିଆ ଏକଟି ଗର୍ଜନ କରିଛି, ବଡ଼ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ମିତ୍ର ପରି; ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଚମକେ।
ଗିରସ୍ତ ଇନ୍ଦ ଓଜସା ମର୍ମୃଜ୍ଯନ୍ତେ ଅପସ୍ଯୁଵଃ । ଯାଭିର୍ମଦାଯ ଶୁମ୍ଭସେ
ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଗୀତଗୁଡିକ ପବିତ୍ର ହେଉଛି, ଅଦୃଶ୍ୟ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବାକୁ ସଜିଛ।
ତଂ ତ୍ଵା ମଦାଯ ଘୃଷ୍ଵଯ ଉ ଲୋକକୃତ୍ନୁମୀମହେ । ତଵ ପ୍ରଶସ୍ତଯୋ ମହୀଃ
ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଆମେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ, ତୁମେ ତୁରନ୍ତ, ଜଗତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା; ତୁମର ପ୍ରଶଂସା ବଡ଼।
ଅସ୍ମଭ୍ଯମିନ୍ଦଵିନ୍ଦ୍ରଯୁର୍ମଧ୍ଵଃ ପଵସ୍ଵ ଧାରଯା । ପର୍ଜନ୍ଯୋ ଵୃଷ୍ଟିମାଁ ଇଵ
ଆମ ପାଇଁ, ଇନ୍ଦୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁ ରସ ତୁମର ଧାରାରେ ପ୍ରବାହ କର, ବର୍ଷା ଭରିଥିବା ମେଘ ପରି।
ଗୋଷା ଇନ୍ଦୋ ନୃଷା ଅସ୍ଯଶ୍ଵସା ଵାଜସା ଉତ । ଆତ୍ମା ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ପୂର୍ଵ୍ଯଃ
ଇନ୍ଦୁ, ତୁମେ ଗାଁରେ ଧନୀ, ଲୋକରେ ଧନୀ, ଘୋଡାରେ ଧନୀ, ଶକ୍ତିରେ ଧନୀ; ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ପୁରୁଣା ଆତ୍ମା।