ତଂ ତ୍ଵାଜନନ୍ତ ମାତରଃ କଵିଂ ଦେଵାସୋ ଅଙ୍ଗିରଃ । ହଵ୍ଯଵାହମମର୍ତ୍ଯମ୍
ତୁମେ, ଯେଉଁଠି ମାତାମାନେ, ଦେବମାନେ ଏବଂ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି, ବିଦ୍ୱାନ୍, ଅମର, ହବିବାହକ।
ପ୍ରଚେତସଂ ତ୍ଵା କଵେଽଗ୍ନେ ଦୂତଂ ଵରେଣ୍ଯମ୍ । ହଵ୍ଯଵାହଂ ନି ଷେଦିରେ
ଅଗ୍ନି, ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ବିଦ୍ୱାନ୍, ତୁମେ ଚୟିତ ଦୂତ ଭାବେ, ହବିବାହକ ଭାବେ ବସିଛ।
ନହି ମେ ଅସ୍ତ୍ଯଘ୍ନ୍ଯା ନ ସ୍ଵଧିତିର୍ଵନନ୍ଵତି । ଅଥୈତାଦୃଗ୍ଭରାମି ତେ
ମୋ ପାଖରେ ବଳିଦାନ ପାଇଁ ଗାଁ ନାହିଁ, ନାହିଁ ଅଂଶ ରଖିବା ଯୋଗ୍ୟ; ତଥାପି ଏପରି ଦାନ ଆଣିଛି।
ଯଦଗ୍ନେ କାନି କାନି ଚିଦା ତେ ଦାରୂଣି ଦଧ୍ମସି । ତା ଜୁଷସ୍ଵ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ
ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁ କଣ୍ଡ ଆମେ ତୁମ ପାଇଁ ରଖୁଛୁ, ସେଗୁଡିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କର, ସବୁଠୁ ଯୁବ।
ଯଦତ୍ତ୍ଯୁପଜିହ୍ଵିକା ଯଦ୍ଵମ୍ରୋ ଅତିସର୍ପତି । ସର୍ଵଂ ତଦସ୍ତୁ ତେ ଘୃତମ୍
ଯେଉଁ ଉପଜିହ୍ୱିକା ଖାଏ, ଯେଉଁ ପିପିଳିକା ଚାଲିଯାଏ, ସମସ୍ତ ତୁମ ଘୃତ ହେଉ।
ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧାନୋ ମନସା ଧିଯଂ ସଚେତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଅଗ୍ନିମୀଧେ ଵିଵସ୍ଵଭିଃ
ଯେ ମାନବ ମନ ଏବଂ ଚିନ୍ତାରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇଥାଏ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ମାନେ ସହିତ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଅଦର୍ଶି ଗାତୁଵିତ୍ତମୋ ଯସ୍ମିନ୍ଵ୍ରତାନ୍ଯାଦଧୁଃ । ଉପୋ ଷୁ ଜାତମାର୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ଧନମଗ୍ନିଂ ନକ୍ଷନ୍ତ ନୋ ଗିରଃ
ସେ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି, ସବୁଠୁ ଗତି ଜଣା, ଯାହାରେ ନିୟମ ରଖାଯାଇଛି; ଆର୍ୟ ଜନ୍ମ ଅଗ୍ନି, ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିବା, ଆମ ପାଇଁ ଗୀତ ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ।
ପ୍ର ଦୈଵୋଦାସୋ ଅଗ୍ନିର୍ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ନ ମଜ୍ମନା । ଅନୁ ମାତରଂ ପୃଥିଵୀଂ ଵି ଵାଵୃତେ ତସ୍ଥୌ ନାକସ୍ଯ ସାନଵି
ଦିବୋଦାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ତାଙ୍କର ଗତିରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେ ନିଜ ମାତା ପୃଥିବୀ ପରେ ବିସ୍ତାର କରି, ଆକାଶର ଶିଖରରେ ଦଢ଼ିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ମାଦ୍ରେଜନ୍ତ କୃଷ୍ଟଯଶ୍ଚର୍କୃତ୍ଯାନି କୃଣ୍ଵତଃ । ସହସ୍ରସାଂ ମେଧସାତାଵିଵ ତ୍ମନାଗ୍ନିଂ ଧୀଭିଃ ସପର୍ଯତ
ଯାହାଠାରୁ ଲୋକମାନେ ଭୟଭିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରଶଂସାର କାର୍ଯ୍ୟ କରାଯାଏ, ସେଠାରେ ଆପଣଙ୍କର ମନରେ, ଏକ ହଜାର ଧନର ମାଲିକଙ୍କ ପରି, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ବିଚାରରେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ।
ପ୍ର ଯଂ ରାଯେ ନିନୀଷସି ମର୍ତୋ ଯସ୍ତେ ଵସୋ ଦାଶତ୍ । ସ ଵୀରଂ ଧତ୍ତେ ଅଗ୍ନ ଉକ୍ଥଶଂସିନଂ ତ୍ମନା ସହସ୍ରପୋଷିଣମ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷକୁ ଆପଣ, ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନି, ଧନ ଦେବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଆପଣଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଏକ ହଜାର ପୋଷକ, ଗୀତ ଗାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନିର୍ଭୀକ ପୁଅ ପାଇଁ।
ସ ଦୃଳ୍ହେ ଚିଦଭି ତୃଣତ୍ତି ଵାଜମର୍ଵତା ସ ଧତ୍ତେ ଅକ୍ଷିତି ଶ୍ରଵଃ । ତ୍ଵେ ଦେଵତ୍ରା ସଦା ପୁରୂଵସୋ ଵିଶ୍ଵା ଵାମାନି ଧୀମହି
ସେ ଦୃଢ଼ ଦୁର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଜିତି ପାରେ, ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ଅବିନାଶୀ ଖ୍ୟାତି ପାଇଁ। ହେ ଅଗ୍ନି, ନିତ୍ୟ ଯୁବା ଦେବତା, ଆମେ ସବୁ ସୁଭିତ୍ତ ଜିନିଷ ଆପଣଙ୍କୁ ଚାହୁଁ।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଦଯତେ ଵସୁ ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରୋ ଜନାନାମ୍ । ମଧୋର୍ନ ପାତ୍ରା ପ୍ରଥମାନ୍ଯସ୍ମୈ ପ୍ର ସ୍ତୋମା ଯନ୍ତ୍ଯଗ୍ନଯେ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି, ଲୋକମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଯଜ୍ଞପୁରୁଷ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଥମ ମଧୁର ପାତ୍ର ରହିଛି। ତାଙ୍କୁ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଆମର ପ୍ରଶଂସା ଯାଉ।
ଅଶ୍ଵଂ ନ ଗୀର୍ଭୀ ରଥ୍ଯଂ ସୁଦାନଵୋ ମର୍ମୃଜ୍ଯନ୍ତେ ଦେଵଯଵଃ । ଉଭେ ତୋକେ ତନଯେ ଦସ୍ମ ଵିଶ୍ପତେ ପର୍ଷି ରାଧୋ ମଘୋନାମ୍
ରଥରେ ଯୁକ୍ତ ଘୋଡ଼ା ପରି, ଦୟାଳୁ ଦେବତା ଯୁବକମାନେ ଗୀତରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥ, ଆମକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଉତ୍ତରପୁରୁଷ ଦିଅ, ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ଦିଅ।
ପ୍ର ମଂହିଷ୍ଠାଯ ଗାଯତ ଋତାଵ୍ନେ ବୃହତେ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷେ । ଉପସ୍ତୁତାସୋ ଅଗ୍ନଯେ
ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ବଡ଼, ନ୍ୟାୟର ରକ୍ଷକ, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଉ। ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉ।
ଆ ଵଂସତେ ମଘଵା ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ ସମିଦ୍ଧୋ ଦ୍ଯୁମ୍ନ୍ଯାହୁତଃ । କୁଵିନ୍ନୋ ଅସ୍ଯ ସୁମତିର୍ନଵୀଯସ୍ଯଚ୍ଛା ଵାଜେଭିରାଗମତ୍
ଦୟାଳୁ, ବୀରମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଉତ୍ସାହିତ ଭାବରେ, ଆଲୋକରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇ, ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କର ନୂତନ କୃପା ଧନ ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ପ୍ରେଷ୍ଠମୁ ପ୍ରିଯାଣାଂ ସ୍ତୁହ୍ଯାସାଵାତିଥିମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ରଥାନାଂ ଯମମ୍
ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ, ଅତି ଆଦରିଆ ଅତିଥି, ଅଗ୍ନି, ରଥର ନାୟକଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଉଦିତା ଯୋ ନିଦିତା ଵେଦିତା ଵସ୍ଵା ଯଜ୍ଞିଯୋ ଵଵର୍ତତି । ଦୁଷ୍ଟରା ଯସ୍ଯ ପ୍ରଵଣେ ନୋର୍ମଯୋ ଧିଯା ଵାଜଂ ସିଷାସତଃ
ଯେଉଁଠି ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ, ଧନକୁ ଜାଣିଥାନ୍ତି, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ସେ ଚଳିଯାନ୍ତି। ଜ୍ଞାନରେ ଯେଉଁ ଲୋକ ପୁରସ୍କାର ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପଥ ଅତି ସହଜ।
ମା ନୋ ହୃଣୀତାମତିଥିର୍ଵସୁରଗ୍ନିଃ ପୁରୁପ୍ରଶସ୍ତ ଏଷଃ । ଯଃ ସୁହୋତା ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ
ଅଗ୍ନି, ଅତିଥି, ଦୟାଳୁ, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ଆମର କିଛି ନେଇ ଯିଅନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ଭଲ ହୋତା, ଯେଉଁ ସଠିକ୍ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି।
ମୋ ତେ ରିଷନ୍ଯେ ଅଚ୍ଛୋକ୍ତିଭିର୍ଵସୋଽଗ୍ନେ କେଭିଶ୍ଚିଦେଵୈଃ । କୀରିଶ୍ଚିଦ୍ଧି ତ୍ଵାମୀଟ୍ଟେ ଦୂତ୍ଯାଯ ରାତହଵ୍ଯଃ ସ୍ଵଧ୍ଵରଃ
ଅଗ୍ନି, ଦୟାଳୁ, ଆମର ସତ୍ୟ କଥାରୁ, ଅନ୍ୟ ଦେବମାନଙ୍କରୁ ମଧ୍ୟ, ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି କ୍ଷତି ହେଉ ନାହିଁ। ଦରିଦ୍ର ଲୋକ ମଧ୍ୟ ଆପଣଙ୍କୁ ଦୂତ ଭାବରେ ଚାହିଁଥାନ୍ତି, ଆପଣ ଆହ୍ୱାନିତ, ସଠିକ୍ କ୍ରିୟା କରନ୍ତି।
ଆଗ୍ନେ ଯାହି ମରୁତ୍ସଖା ରୁଦ୍ରେଭିଃ ସୋମପୀତଯେ । ସୋଭର୍ଯା ଉପ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ମାଦଯସ୍ଵ ସ୍ଵର୍ଣରେ
ଅଗ୍ନି, ମାରୁତ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ ସହିତ, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ। ଆପଣଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ, ଆମର ଭଲ ପ୍ରଶଂସାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତୁ, ଆଲୋକ ଦେବାରେ।
ସ୍ଵାଦି॑ଷ୍ଠଯା॒ ମଦି॑ଷ୍ଠଯା॒ ପଵ॑ସ୍ଵ ସୋମ॒ ଧାର॑ଯା । ଇନ୍ଦ୍ରା॑ଯ॒ ପାତ॑ଵେ ସୁ॒ତଃ
ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଓ ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଧାରାରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ସୋମ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଚାପି ଯାଇଛି।
ର॒କ୍ଷୋ॒ହା ଵି॒ଶ୍ଵଚ॑ର୍ଷଣିର॒ଭି ଯୋନି॒ମଯୋ॑ହତମ୍! ଦ୍ରୁଣା॑ ସଧସ୍ଥମାସଦତ୍
ଭୂତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ବ୍ୟାପକ, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା, ତୁମେ ନିଜ ଉତ୍ସରେ ପହଞ୍ଚିଛ। ଦାରୁର ପାତ୍ରରେ ବସିଛ।
ଵରିଵୋଧାତମୋ ଭଵ ମଂହିଷ୍ଠୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମଃ । ପର୍ଷି ରାଧୋ ମଘୋନାମ୍
ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୃତ୍ରକୁ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ହେଉ। ଦୟାଳୁ ଲୋକମାନଙ୍କର ଧନ ଦିଅ।
ଅଭ୍ଯର୍ଷ ମହାନାଂ ଦେଵାନାଂ ଵୀତିମନ୍ଧସା । ଅଭି ଵାଜମୁତ ଶ୍ରଵଃ
ମହାଦେବମାନଙ୍କର ସଭାକୁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଉତ୍ସାହଦାୟକ। ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ।
ତ୍ଵାମଚ୍ଛା ଚରାମସି ତଦିଦର୍ଥଂ ଦିଵେଦିଵେ । ଇନ୍ଦୋ ତ୍ଵେ ନ ଆଶସଃ
ତୁମପାଖକୁ ଆମେ ଦିନେ ଦିନେ ଆସୁଛୁ, ଇନ୍ଦୁ, ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ଆମର ଆଶା ତୁମେ।
ପୁନାତି ତେ ପରିସ୍ରୁତଂ ସୋମଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ଦୁହିତା । ଵାରେଣ ଶଶ୍ଵତା ତନା
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କର ଝିଅ ତୁମର ପ୍ରବାହିତ ସୋମକୁ ନିଜ ନିତ୍ୟ ବସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଧ୍ଧ କରୁଛି।
ତମୀମଣ୍ଵୀଃ ସମର୍ଯ ଆ ଗୃଭ୍ଣନ୍ତି ଯୋଷଣୋ ଦଶ । ସ୍ଵସାରଃ ପାର୍ଯେ ଦିଵି
ଦଶଜଣୀ ଜଣେ ଭଉଣୀ ପରି ଦୂର ଆକାଶରେ ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଧରିନ୍ତି।
ତମୀଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯଗ୍ରୁଵୋ ଧମନ୍ତି ବାକୁରଂ ଦୃତିମ୍ । ତ୍ରିଧାତୁ ଵାରଣଂ ମଧୁ
ଅଟୁଟା ଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଚାପିନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧୁର ଶକ୍ତିକୁ ଫୁଙ୍ଗାଇ ଦେଇନ୍ତି, ତିନି ତହର ମଧୁ ରସ।
ଅଭୀମମଘ୍ନ୍ଯା ଉତ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ଧେନଵଃ ଶିଶୁମ୍ । ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଅଯୁକ୍ତ ଗାଁମାନେ ଶିଶୁକୁ ଛାଣିନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ପିବାକୁ, ସୋମ ରସ।
ଅସ୍ଯେଦିନ୍ଦ୍ରୋ ମଦେଷ୍ଵା ଵିଶ୍ଵା ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନତେ । ଶୂରୋ ମଘା ଚ ମଂହତେ
ତାଙ୍କର ମଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି; ବୀର ଉପହାରରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି।