ପ୍ର ଯୋ ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଜିରୋ ଦୂତୋ ଅଦ୍ରଵତ୍ । ଅଯଃଶୀର୍ଷା ମଦେରଘୁଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମର ଦୂତ ତୁରନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଗଲା, ଲୋହା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।
ନ ଯଃ ସମ୍ପୃଚ୍ଛେ ନ ପୁନର୍ହଵୀତଵେ ନ ସଂଵାଦାଯ ରମତେ । ତସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ସମୃତେରୁରୁଷ୍ଯତଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ନ ଉରୁଷ୍ଯତମ୍
ଯେ ଜଣେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେନାହିଁ, ପୁନର୍ବାର ଡାକେନାହିଁ, ସମ୍ବାଦରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇନାହିଁ—ତୁମେ ଆଜି ଏମିତି ଭୁଲକୁ ଆମରୁ ଦୂରେ ରଖ; ତୁମର ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଦୂରେ ରଖ।
ପ୍ର ମିତ୍ରାଯ ପ୍ରାର୍ଯମ୍ଣେ ସଚଥ୍ଯମୃତାଵସୋ । ଵରୂଥ୍ଯଂ ଵରୁଣେ ଛନ୍ଦ୍ଯଂ ଵଚ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଜସୁ ଗାଯତ
ମିତ୍ରଙ୍କୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଅମର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ଏକ ସତ୍ୟ ଓ ଯଥାଯଥ ଗୀତ ଗାଉ। ଭଗବାନ ଭରୁଣଙ୍କୁ, ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉପସ୍ଥାପନ କର।
ତେ ହିନ୍ଵିରେ ଅରୁଣଂ ଜେନ୍ଯଂ ଵସ୍ଵେକଂ ପୁତ୍ରଂ ତିସୄଣାମ୍ । ତେ ଧାମାନ୍ଯମୃତା ମର୍ତ୍ଯାନାମଦବ୍ଧା ଅଭି ଚକ୍ଷତେ
ସେମାନେ ଲାଲ ଓ ବିଜୟୀ, ତିନି ଧନୀ ମାତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ଚଳାଇଥାନ୍ତି। ଅମର ଓ ଦୋଷରହିତ ଦେବତାମାନେ ମାନବଙ୍କର ଗୃହକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଆ ମେ ଵଚାଂସ୍ଯୁଦ୍ଯତା ଦ୍ଯୁମତ୍ତମାନି କର୍ତ୍ଵା । ଉଭା ଯାତଂ ନାସତ୍ଯା ସଜୋଷସା ପ୍ରତି ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ
ମୋର ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଚମକୁଥିବା, ଦକ୍ଷତାରେ ଗଢା। ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ଏକତାରେ ଆସନ୍ତୁ, ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଆମର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ରାତିଂ ଯଦ୍ଵାମରକ୍ଷସଂ ହଵାମହେ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ଵାଜିନୀଵସୂ । ପ୍ରାଚୀଂ ହୋତ୍ରାଂ ପ୍ରତିରନ୍ତାଵିତଂ ନରା ଗୃଣାନା ଜମଦଗ୍ନିନା
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଓ ଅପରାଜିତ କୃପା ଚାହୁଁ, କିମ୍ବା ଦୁଇ ଶ୍ୱାସ୍ଥାନ୍ତୁ ଅଶ୍ୱ ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଜମଦାଗ୍ନି ସହିତ ପୂର୍ବ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଦିଵିସ୍ପୃଶଂ ଵାଯୋ ଯାହି ସୁମନ୍ମଭିଃ । ଅନ୍ତଃ ପଵିତ୍ର ଉପରି ଶ୍ରୀଣାନୋଽଯଂ ଶୁକ୍ରୋ ଅଯାମି ତେ
ବାୟୁ, ଭଲ ଭାବନା ସହିତ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥାଏ। ଶୁଧ୍ଧ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଉପରେ, ମୁଁ ଚମକୁଥିବା ଏକ ତୁମକୁ ଆସୁଛି।
ଵେତ୍ଯଧ୍ଵର୍ଯୁଃ ପଥିଭୀ ରଜିଷ୍ଠୈଃ ପ୍ରତି ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ । ଅଧା ନିଯୁତ୍ଵ ଉଭଯସ୍ଯ ନଃ ପିବ ଶୁଚିଂ ସୋମଂ ଗଵାଶିରମ୍
ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ସିଧା ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି, ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ଆଣେ। ତୁମ ଦଳ ସହିତ, ଦୁଇ ଦିଗରେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ଦୁଧ ମିଶାଇ ପିଉ।
ବଣ୍ମହାଁ ଅସି ସୂର୍ଯ ବଳାଦିତ୍ଯ ମହାଁ ଅସି । ମହସ୍ତେ ସତୋ ମହିମା ପନସ୍ଯତେଽଦ୍ଧା ଦେଵ ମହାଁ ଅସି
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼; ତୁମ ବଡ଼ତା ସବୁଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ନିଶ୍ଚୟ, ଦେବତା, ତୁମେ ବଡ଼।
ବଟ୍ ସୂର୍ଯ ଶ୍ରଵସା ମହାଁ ଅସି ସତ୍ରା ଦେଵ ମହାଁ ଅସି । ମହ୍ନା ଦେଵାନାମସୁର୍ଯଃ ପୁରୋହିତୋ ଵିଭୁ ଜ୍ଯୋତିରଦାଭ୍ଯମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବଡ଼। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂରୋହିତ ଭାବରେ, ଏ ଅସୁର, ସମସ୍ତେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଜୟ ଆଲୋକ ତୁମେ।
ଇଯଂ ଯା ନୀଚ୍ଯର୍କିଣୀ ରୂପା ରୋହିଣ୍ଯା କୃତା । ଚିତ୍ରେଵ ପ୍ରତ୍ଯଦର୍ଶ୍ଯାଯତ୍ଯନ୍ତର୍ଦଶସୁ ବାହୁଷୁ
ଏହି ନିମ୍ନ ଓ ଚମକୁଥିବା ଯିଏ, ରୋହିଣୀର ଆକୃତିରେ ତିଆରି। ଚମକୁଥିବା ଚିତ୍ର ପରି, ସେ ଦଶଟି ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ।
ପ୍ରଜା ହ ତିସ୍ରୋ ଅତ୍ଯାଯମୀଯୁର୍ନ୍ଯନ୍ଯା ଅର୍କମଭିତୋ ଵିଵିଶ୍ରେ । ବୃହଦ୍ଧ ତସ୍ଥୌ ଭୁଵନେଷ୍ଵନ୍ତଃ ପଵମାନୋ ହରିତ ଆ ଵିଵେଶ
ତିନି ପିଢି ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ବିଶାଳ ଏକ ଜଗତରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଛି, ଶୁଧ୍ଧ କରୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ମାତା ରୁଦ୍ରାଣାଂ ଦୁହିତା ଵସୂନାଂ ସ୍ଵସାଦିତ୍ଯାନାମମୃତସ୍ଯ ନାଭିଃ । ପ୍ର ନୁ ଵୋଚଂ ଚିକିତୁଷେ ଜନାଯ ମା ଗାମନାଗାମଦିତିଂ ଵଧିଷ୍ଟ
ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ମା, ଭସୁମାନଙ୍କର ଝିଅ, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଅମୃତର ନାଭି। ଚତୁର୍ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି: ଦୟା କର, ଅଦିତିକୁ କେହି କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଵଚୋଵିଦଂ ଵାଚମୁଦୀରଯନ୍ତୀଂ ଵିଶ୍ଵାଭିର୍ଧୀଭିରୁପତିଷ୍ଠମାନାମ୍ । ଦେଵୀଂ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପର୍ଯେଯୁଷୀଂ ଗାମା ମାଵୃକ୍ତ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦଭ୍ରଚେତାଃ
ବାକ୍ ଜାଣିଥିବା, ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଅନୁସୃତ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା। ଅବୁଦ୍ଧି ମାନବ ଗାଉକୁ ବାଧା ଦେଉ ନାହିଁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ବୃହଦ୍ଵଯୋ ଦଧାସି ଦେଵ ଦାଶୁଷେ । କଵିର୍ଗୃହପତିର୍ଯୁଵା
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛ। ଦେବତା, ଉପାସକ ପାଇଁ; ଜ୍ଞାନୀ, ଗୃହର ମାଲିକ, ସଦା ଯୁବକ।
ସ ନ ଈଳାନଯା ସହ ଦେଵାଁ ଅଗ୍ନେ ଦୁଵସ୍ଯୁଵା । ଚିକିଦ୍ଵିଭାନଵା ଵହ
ତୁମ ଦୟା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ, ଅଗ୍ନି, ଆମେ ସେବା ପାଇଁ ଚାହୁଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଚମକୁଥିବା, ଆମେ ଏକତାରେ ଆଣ।
ତ୍ଵଯା ହ ସ୍ଵିଦ୍ଯୁଜା ଵଯଂ ଚୋଦିଷ୍ଠେନ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ । ଅଭି ଷ୍ମୋ ଵାଜସାତଯେ
ତୁମେ, ଅତି ଯୁବ, ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଆମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛୁ।
ଔର୍ଵଭୃଗୁଵଚ୍ଛୁଚିମପ୍ନଵାନଵଦା ହୁଵେ । ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍
ଔର୍ବ, ଭୃଗୁ, ଶୁଚି, ଅପ୍ନବାନ ପରି, ମୁଁ ସମୁଦ୍ରବାସୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକୁଛି।
ହୁଵେ ଵାତସ୍ଵନଂ କଵିଂ ପର୍ଜନ୍ଯକ୍ରନ୍ଦ୍ଯଂ ସହଃ । ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍
ମୁଁ ସମୁଦ୍ରବାସୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକୁଛି, ବାୟୁର ଶବ୍ଦ ପରି ଜ୍ଞାନୀ, ପର୍ଜନ୍ୟ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଆ ସଵଂ ସଵିତୁର୍ଯଥା ଭଗସ୍ଯେଵ ଭୁଜିଂ ହୁଵେ । ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍
ସବିତାର ପିଡ଼ା ପାଇଁ, ଭାଗର ଅଂଶ ପାଇଁ ଯେପରି ଡାକାଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ସମୁଦ୍ରବାସୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକୁଛି।
ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଵୃଧନ୍ତମଧ୍ଵରାଣାଂ ପୁରୂତମମ୍ । ଅଚ୍ଛା ନପ୍ତ୍ରେ ସହସ୍ଵତେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଅନେକ ଯଜ୍ଞରେ ବୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ, ସବୁଠୁ ଦୟାଳୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସଂତାନ, ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନମ୍ର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଣାମ କରୁଛୁ।
ଅଯଂ ଯଥା ନ ଆଭୁଵତ୍ତ୍ଵଷ୍ଟା ରୂପେଵ ତକ୍ଷ୍ଯା । ଅସ୍ଯ କ୍ରତ୍ଵା ଯଶସ୍ଵତଃ
ଏହି ଅଗ୍ନି, ତକ୍ଷଣ ଯେପରି ରୂପକାର ନିଜ ହାତରେ ଆକୃତି ତିଆରି କରେ, ସେପରି ଆମ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି; ଏହା ଏହି ଯଶସ୍ବୀର ଇଚ୍ଛାରେ।
ଅଯଂ ଵିଶ୍ଵା ଅଭି ଶ୍ରିଯୋଽଗ୍ନିର୍ଦେଵେଷୁ ପତ୍ଯତେ । ଆ ଵାଜୈରୁପ ନୋ ଗମତ୍
ଏହି ଅଗ୍ନି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନାୟକ, ସମସ୍ତ ଶ୍ରୀକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ; ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଉପହାର ନେଇ ଆସନ୍ତୁ।
ଵିଶ୍ଵେଷାମିହ ସ୍ତୁହି ହୋତୄଣାଂ ଯଶସ୍ତମମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ଯଜ୍ଞେଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍
ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ଯଶସ୍ବୀ, ପୁରାତନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରଶଂସା କର।
ଶୀରଂ ପାଵକଶୋଚିଷଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯୋ ଦମେଷ୍ଵା । ଦୀଦାଯ ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତ୍ତମଃ
ପବିତ୍ର ଶିଖାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଘରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ବଡ, ସେ ଦୀପ୍ତିରେ ଚମକେ, ଦୀର୍ଘ ସ୍ରବଣ ଯଶସ୍ବୀ।
ତମର୍ଵନ୍ତଂ ନ ସାନସିଂ ଗୃଣୀହି ଵିପ୍ର ଶୁଷ୍ମିଣମ୍ । ମିତ୍ରଂ ନ ଯାତଯଜ୍ଜନମ୍
ତୁମେ ଶୀଘ୍ରଗାମୀ, ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡା ପରି, ବିଦ୍ୱାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମାନବମାନେ ନେଇଯିବା ମିତ୍ର ପରି; ତାଙ୍କୁ ଗାନ କର।
ଉପ ତ୍ଵା ଜାମଯୋ ଗିରୋ ଦେଦିଶତୀର୍ହଵିଷ୍କୃତଃ । ଵାଯୋରନୀକେ ଅସ୍ଥିରନ୍
ତୁମେ ପାଇଁ ଜାମିନୀମାନେ ନିଜ କଥା ଦେଇଛନ୍ତି, ହବି ନେଇ; ସେମାନେ ବାୟୁଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ତ୍ରିଧାତ୍ଵଵୃତଂ ବର୍ହିସ୍ତସ୍ଥାଵସଂଦିନମ୍ । ଆପଶ୍ଚିନ୍ନି ଦଧା ପଦମ୍
ଯାହାର ତିନି ଉପରେ ଆବୃତ ଦର୍ବା ଭଲଭାବରେ ବସିଛି, ସେଠି ଜଳମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପଦ ରଖିଛନ୍ତି।
ପଦଂ ଦେଵସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷୋଽନାଧୃଷ୍ଟାଭିରୂତିଭିଃ । ଭଦ୍ରା ସୂର୍ଯ ଇଵୋପଦୃକ୍
ଦୟାଳୁ ଦେବଙ୍କର ପଦ, ଅଜୟ ସାହାଯ୍ୟରେ, ଶୁଭ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖିବାଯୋଗ୍ୟ।
ଅଗ୍ନେ ଘୃତସ୍ଯ ଧୀତିଭିସ୍ତେପାନୋ ଦେଵ ଶୋଚିଷା । ଆ ଦେଵାନ୍ଵକ୍ଷି ଯକ୍ଷି ଚ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଘୃତର ଭାବରେ, ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେବତା, ତୁମ ଶିଖାରେ, ଦେବମାନେ ଆଣିବାରେ ନେତୃତ୍ୱ କର ଏବଂ ପୂଜା କର।