ଆ ଯନ୍ମା ଵେନା ଅରୁହନ୍ନୃତସ୍ଯଁ ଏକମାସୀନଂ ହର୍ଯତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ । ମନଶ୍ଚିନ୍ମେ ହୃଦ ଆ ପ୍ରତ୍ଯଵୋଚଦଚିକ୍ରଦଞ୍ଛିଶୁମନ୍ତଃ ସଖାଯଃ
ଯେତେବେଳେ ବେନାମାନେ ଧର୍ମକୁ ଉପରକୁ ଯାଇ, ହରି ଘୋଡାର ପିଠରେ ଏକା ହୋଇ ବସିଥିଲେ, ମୋ ମନ ହୃଦୟକୁ କହିଲା—ସଖାମାନେ ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ସହ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵିଶ୍ଵେତ୍ତା ତେ ସଵନେଷୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯା ଯା ଚକର୍ଥ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତେ । ପାରାଵତଂ ଯତ୍ପୁରୁସମ୍ଭୃତଂ ଵସ୍ଵପାଵୃଣୋଃ ଶରଭାଯ ଋଷିବନ୍ଧଵେ
ତୁମର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସୋମ ପିଟିବା ବେଳେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ହେବ, ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ତୁମେ ସୋମ ପିଟିବାକୁ କରିଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂର, ଭଲରେ ରକ୍ଷିତ ଧନ ଶରଭା, ଋଷିଙ୍କ ସଖା ପାଇଁ ଖୋଲି ଦେଲା।
ପ୍ର ନୂନଂ ଧାଵତା ପୃଥଙ୍ନେହ ଯୋ ଵୋ ଅଵାଵରୀତ୍ । ନି ଷୀଂ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ମର୍ମଣି ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପୀପତତ୍
ଏବେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରତିବନ୍ଧିତ ହେଇଛ; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରର ମୂଳକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ମନୋଜଵା ଅଯମାନ ଆଯସୀମତରତ୍ପୁରମ୍ । ଦିଵଂ ସୁପର୍ଣୋ ଗତ୍ଵାଯ ସୋମଂ ଵଜ୍ରିଣ ଆଭରତ୍
ମନର ତୁରନ୍ତ ଗତିରେ, ସେ ଆୟସ ଦୁର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚାଲିଗଲେ; ବଡ଼ ପକ୍ଷୀ ପରି ଆକାଶକୁ ଯାଇ, ସୋମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଆଣିଦେଲେ।
ସମୁଦ୍ରେ ଅନ୍ତଃ ଶଯତ ଉଦ୍ନା ଵଜ୍ରୋ ଅଭୀଵୃତଃ । ଭରନ୍ତ୍ଯସ୍ମୈ ସଂଯତଃ ପୁରଃପ୍ରସ୍ରଵଣା ବଲିମ୍
ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ବଜ୍ର ଜଳରେ ଢାକା ଅଛି। ଏହି ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ଧାରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବାହ ଉତ୍ସରୁ ଭେଟି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯଦ୍ଵାଗ୍ଵଦନ୍ତ୍ଯଵିଚେତନାନି ରାଷ୍ଟ୍ରୀ ଦେଵାନାଂ ନିଷସାଦ ମନ୍ଦ୍ରା । ଚତସ୍ର ଊର୍ଜଂ ଦୁଦୁହେ ପଯାଂସି କ୍ଵ ସ୍ଵିଦସ୍ଯାଃ ପରମଂ ଜଗାମ
ଯେତେବେଳେ ଭାଷା ଅବିବେକ ଶବ୍ଦ କହେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେ ଚାରି ଶକ୍ତି ଧାରାକୁ ଦୁହିଛି—କିଏ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା?
ଦେଵୀଂ ଵାଚମଜନଯନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତାଂ ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ ପଶଵୋ ଵଦନ୍ତି । ସା ନୋ ମନ୍ଦ୍ରେଷମୂର୍ଜଂ ଦୁହାନା ଧେନୁର୍ଵାଗସ୍ମାନୁପ ସୁଷ୍ଟୁତୈତୁ
ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭାଷାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସମସ୍ତ ଆକାରର ପଶୁମାନେ ଏହା କହନ୍ତି। ସେ ଦୁହିଥିବା ମଧୁର ଶକ୍ତି, ଗାଉଁ ପରି, ଆମ ପାଖକୁ ସ୍ତୁତି ସହ ଆସୁ।
ସଖେ ଵିଷ୍ଣୋ ଵିତରଂ ଵି କ୍ରମସ୍ଵ ଦ୍ଯୌର୍ଦେହି ଲୋକଂ ଵଜ୍ରାଯ ଵିଷ୍କଭେ । ହନାଵ ଵୃତ୍ରଂ ରିଣଚାଵ ସିନ୍ଧୂନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯନ୍ତୁ ପ୍ରସଵେ ଵିସୃଷ୍ଟାଃ
ସଖା ବିଷ୍ଣୁ, ବିସ୍ତାର କରି ଚାଲ; ଆକାଶରେ ବଜ୍ର ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ଦିଅ। ଆମେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିବା, ନଦୀମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା; ଏହି ନଦୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଋଧଗିତ୍ଥା ସ ମର୍ତ୍ଯଃ ଶଶମେ ଦେଵତାତଯେ । ଯୋ ନୂନଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଭିଷ୍ଟଯ ଆଚକ୍ରେ ହଵ୍ଯଦାତଯେ
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରେ, ସେ ସଫଳ ହୁଏ—ଏବଂ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ହବ୍ୟ ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି।
ଵର୍ଷିଷ୍ଠକ୍ଷତ୍ରା ଉରୁଚକ୍ଷସା ନରା ରାଜାନା ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତ୍ତମା । ତା ବାହୁତା ନ ଦଂସନା ରଥର୍ଯତଃ ସାକଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିଃ
ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ଦୂର ଦେଖିବା ଚକ୍ଷୁ, ରାଜାମାନେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଭୁଜା କେହି ଆଘାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ରଥ ଚଳାଇବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହ ଏକାଠି।
ପ୍ର ଯୋ ଵାଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଜିରୋ ଦୂତୋ ଅଦ୍ରଵତ୍ । ଅଯଃଶୀର୍ଷା ମଦେରଘୁଃ
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମର ଦୂତ ତୁରନ୍ତ ଦୌଡ଼ିଗଲା, ଲୋହା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ।
ନ ଯଃ ସମ୍ପୃଚ୍ଛେ ନ ପୁନର୍ହଵୀତଵେ ନ ସଂଵାଦାଯ ରମତେ । ତସ୍ମାନ୍ନୋ ଅଦ୍ଯ ସମୃତେରୁରୁଷ୍ଯତଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ନ ଉରୁଷ୍ଯତମ୍
ଯେ ଜଣେ ପ୍ରଶ୍ନ କରେନାହିଁ, ପୁନର୍ବାର ଡାକେନାହିଁ, ସମ୍ବାଦରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇନାହିଁ—ତୁମେ ଆଜି ଏମିତି ଭୁଲକୁ ଆମରୁ ଦୂରେ ରଖ; ତୁମର ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ଦୂରେ ରଖ।
ପ୍ର ମିତ୍ରାଯ ପ୍ରାର୍ଯମ୍ଣେ ସଚଥ୍ଯମୃତାଵସୋ । ଵରୂଥ୍ଯଂ ଵରୁଣେ ଛନ୍ଦ୍ଯଂ ଵଚ ସ୍ତୋତ୍ରଂ ରାଜସୁ ଗାଯତ
ମିତ୍ରଙ୍କୁ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଅମର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ, ଏକ ସତ୍ୟ ଓ ଯଥାଯଥ ଗୀତ ଗାଉ। ଭଗବାନ ଭରୁଣଙ୍କୁ, ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତାଙ୍କୁ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଷ୍ଟୋତ୍ର ଉପସ୍ଥାପନ କର।
ତେ ହିନ୍ଵିରେ ଅରୁଣଂ ଜେନ୍ଯଂ ଵସ୍ଵେକଂ ପୁତ୍ରଂ ତିସୄଣାମ୍ । ତେ ଧାମାନ୍ଯମୃତା ମର୍ତ୍ଯାନାମଦବ୍ଧା ଅଭି ଚକ୍ଷତେ
ସେମାନେ ଲାଲ ଓ ବିଜୟୀ, ତିନି ଧନୀ ମାତାଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ଚଳାଇଥାନ୍ତି। ଅମର ଓ ଦୋଷରହିତ ଦେବତାମାନେ ମାନବଙ୍କର ଗୃହକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଆ ମେ ଵଚାଂସ୍ଯୁଦ୍ଯତା ଦ୍ଯୁମତ୍ତମାନି କର୍ତ୍ଵା । ଉଭା ଯାତଂ ନାସତ୍ଯା ସଜୋଷସା ପ୍ରତି ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ
ମୋର ଶବ୍ଦଗୁଡିକ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଓ ଚମକୁଥିବା, ଦକ୍ଷତାରେ ଗଢା। ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନ ଏକତାରେ ଆସନ୍ତୁ, ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଆମର ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ।
ରାତିଂ ଯଦ୍ଵାମରକ୍ଷସଂ ହଵାମହେ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ଵାଜିନୀଵସୂ । ପ୍ରାଚୀଂ ହୋତ୍ରାଂ ପ୍ରତିରନ୍ତାଵିତଂ ନରା ଗୃଣାନା ଜମଦଗ୍ନିନା
ଯେତେବେଳେ ଆମେ ତୁମ ଦୟା ଓ ଅପରାଜିତ କୃପା ଚାହୁଁ, କିମ୍ବା ଦୁଇ ଶ୍ୱାସ୍ଥାନ୍ତୁ ଅଶ୍ୱ ଦେବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ଜମଦାଗ୍ନି ସହିତ ପୂର୍ବ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଆ ନୋ ଯଜ୍ଞଂ ଦିଵିସ୍ପୃଶଂ ଵାଯୋ ଯାହି ସୁମନ୍ମଭିଃ । ଅନ୍ତଃ ପଵିତ୍ର ଉପରି ଶ୍ରୀଣାନୋଽଯଂ ଶୁକ୍ରୋ ଅଯାମି ତେ
ବାୟୁ, ଭଲ ଭାବନା ସହିତ ଆମର ଯଜ୍ଞକୁ ଆସ, ଯାହା ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁଥାଏ। ଶୁଧ୍ଧ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ଉପରେ, ମୁଁ ଚମକୁଥିବା ଏକ ତୁମକୁ ଆସୁଛି।
ଵେତ୍ଯଧ୍ଵର୍ଯୁଃ ପଥିଭୀ ରଜିଷ୍ଠୈଃ ପ୍ରତି ହଵ୍ଯାନି ଵୀତଯେ । ଅଧା ନିଯୁତ୍ଵ ଉଭଯସ୍ଯ ନଃ ପିବ ଶୁଚିଂ ସୋମଂ ଗଵାଶିରମ୍
ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ସିଧା ରାସ୍ତାରେ ଚାଲି, ଉତ୍ସବ ପାଇଁ ଅର୍ପଣ ଆଣେ। ତୁମ ଦଳ ସହିତ, ଦୁଇ ଦିଗରେ ଆମ ପାଇଁ ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ଦୁଧ ମିଶାଇ ପିଉ।
ବଣ୍ମହାଁ ଅସି ସୂର୍ଯ ବଳାଦିତ୍ଯ ମହାଁ ଅସି । ମହସ୍ତେ ସତୋ ମହିମା ପନସ୍ଯତେଽଦ୍ଧା ଦେଵ ମହାଁ ଅସି
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଆଦିତ୍ୟ, ତୁମେ ବଡ଼; ତୁମ ବଡ଼ତା ସବୁଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ନିଶ୍ଚୟ, ଦେବତା, ତୁମେ ବଡ଼।
ବଟ୍ ସୂର୍ଯ ଶ୍ରଵସା ମହାଁ ଅସି ସତ୍ରା ଦେଵ ମହାଁ ଅସି । ମହ୍ନା ଦେଵାନାମସୁର୍ଯଃ ପୁରୋହିତୋ ଵିଭୁ ଜ୍ଯୋତିରଦାଭ୍ଯମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ କୀର୍ତ୍ତିରେ ବଡ଼, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବଡ଼। ଦେବତାମାନଙ୍କର ପୂରୋହିତ ଭାବରେ, ଏ ଅସୁର, ସମସ୍ତେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଅଜୟ ଆଲୋକ ତୁମେ।
ଇଯଂ ଯା ନୀଚ୍ଯର୍କିଣୀ ରୂପା ରୋହିଣ୍ଯା କୃତା । ଚିତ୍ରେଵ ପ୍ରତ୍ଯଦର୍ଶ୍ଯାଯତ୍ଯନ୍ତର୍ଦଶସୁ ବାହୁଷୁ
ଏହି ନିମ୍ନ ଓ ଚମକୁଥିବା ଯିଏ, ରୋହିଣୀର ଆକୃତିରେ ତିଆରି। ଚମକୁଥିବା ଚିତ୍ର ପରି, ସେ ଦଶଟି ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ।
ପ୍ରଜା ହ ତିସ୍ରୋ ଅତ୍ଯାଯମୀଯୁର୍ନ୍ଯନ୍ଯା ଅର୍କମଭିତୋ ଵିଵିଶ୍ରେ । ବୃହଦ୍ଧ ତସ୍ଥୌ ଭୁଵନେଷ୍ଵନ୍ତଃ ପଵମାନୋ ହରିତ ଆ ଵିଵେଶ
ତିନି ପିଢି ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଷ୍ଟୋତ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ବିଶାଳ ଏକ ଜଗତରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ରହିଛି, ଶୁଧ୍ଧ କରୁଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛି।
ମାତା ରୁଦ୍ରାଣାଂ ଦୁହିତା ଵସୂନାଂ ସ୍ଵସାଦିତ୍ଯାନାମମୃତସ୍ଯ ନାଭିଃ । ପ୍ର ନୁ ଵୋଚଂ ଚିକିତୁଷେ ଜନାଯ ମା ଗାମନାଗାମଦିତିଂ ଵଧିଷ୍ଟ
ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କର ମା, ଭସୁମାନଙ୍କର ଝିଅ, ଆଦିତ୍ୟମାନଙ୍କର ଭଉଣୀ, ଅମୃତର ନାଭି। ଚତୁର୍ ଜନଙ୍କ ପାଇଁ ମୁଁ କହୁଛି: ଦୟା କର, ଅଦିତିକୁ କେହି କ୍ଷତି କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ଵଚୋଵିଦଂ ଵାଚମୁଦୀରଯନ୍ତୀଂ ଵିଶ୍ଵାଭିର୍ଧୀଭିରୁପତିଷ୍ଠମାନାମ୍ । ଦେଵୀଂ ଦେଵେଭ୍ଯଃ ପର୍ଯେଯୁଷୀଂ ଗାମା ମାଵୃକ୍ତ ମର୍ତ୍ଯୋ ଦଭ୍ରଚେତାଃ
ବାକ୍ ଜାଣିଥିବା, ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଅନୁସୃତ ଦେବୀ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିବା। ଅବୁଦ୍ଧି ମାନବ ଗାଉକୁ ବାଧା ଦେଉ ନାହିଁ।
ତ୍ଵମଗ୍ନେ ବୃହଦ୍ଵଯୋ ଦଧାସି ଦେଵ ଦାଶୁଷେ । କଵିର୍ଗୃହପତିର୍ଯୁଵା
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଛ। ଦେବତା, ଉପାସକ ପାଇଁ; ଜ୍ଞାନୀ, ଗୃହର ମାଲିକ, ସଦା ଯୁବକ।
ସ ନ ଈଳାନଯା ସହ ଦେଵାଁ ଅଗ୍ନେ ଦୁଵସ୍ଯୁଵା । ଚିକିଦ୍ଵିଭାନଵା ଵହ
ତୁମ ଦୟା ସହିତ, ଦେବତାମାନେ, ଅଗ୍ନି, ଆମେ ସେବା ପାଇଁ ଚାହୁଁ। ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଚମକୁଥିବା, ଆମେ ଏକତାରେ ଆଣ।
ତ୍ଵଯା ହ ସ୍ଵିଦ୍ଯୁଜା ଵଯଂ ଚୋଦିଷ୍ଠେନ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ । ଅଭି ଷ୍ମୋ ଵାଜସାତଯେ
ତୁମେ, ଅତି ଯୁବ, ଶକ୍ତି ଦେଇ, ଆମେ ଶକ୍ତି ଲାଭ ପାଇଁ ପ୍ରୟାସ କରୁଛୁ।
ଔର୍ଵଭୃଗୁଵଚ୍ଛୁଚିମପ୍ନଵାନଵଦା ହୁଵେ । ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍
ଔର୍ବ, ଭୃଗୁ, ଶୁଚି, ଅପ୍ନବାନ ପରି, ମୁଁ ସମୁଦ୍ରବାସୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକୁଛି।
ହୁଵେ ଵାତସ୍ଵନଂ କଵିଂ ପର୍ଜନ୍ଯକ୍ରନ୍ଦ୍ଯଂ ସହଃ । ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍
ମୁଁ ସମୁଦ୍ରବାସୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକୁଛି, ବାୟୁର ଶବ୍ଦ ପରି ଜ୍ଞାନୀ, ପର୍ଜନ୍ୟ ପରି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଆ ସଵଂ ସଵିତୁର୍ଯଥା ଭଗସ୍ଯେଵ ଭୁଜିଂ ହୁଵେ । ଅଗ୍ନିଂ ସମୁଦ୍ରଵାସସମ୍
ସବିତାର ପିଡ଼ା ପାଇଁ, ଭାଗର ଅଂଶ ପାଇଁ ଯେପରି ଡାକାଯାଏ, ସେପରି ମୁଁ ସମୁଦ୍ରବାସୀ ଅଗ୍ନିକୁ ଡାକୁଛି।