ଅଭି ହି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଉଭେ ବଭୂଥ ରୋଦସୀ । ଇନ୍ଦ୍ରାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ସତ୍ୟ ସୋମପାନୀ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଦୁହିଁଠାରେ ବିରାଜ କରୁଛ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପିଥିବାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାମିନ୍ଦ୍ର ଦର୍ତା ପୁରାମସି । ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ମନୋର୍ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୁରୁଣା ସହରମାନେ ଧ୍ଵଂସ କରିଥିଲ; ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ହନନକାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ଅଧା ହୀନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣ ଉପ ତ୍ଵା କାମାନ୍ମହଃ ସସୃଜ୍ମହେ । ଉଦେଵ ଯନ୍ତ ଉଦଭିଃ
ତେଣୁ, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଆମ ଆଶା ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ, ବଡ଼ ହେବା ପାଇଁ; ଦେବତାମାନେ ଜଳର ଉପହାର ନେଇ ଆସୁନ୍ତୁ।
ଵାର୍ଣ ତ୍ଵା ଯଵ୍ଯାଭିର୍ଵର୍ଧନ୍ତି ଶୂର ବ୍ରହ୍ମାଣି । ଵାଵୃଧ୍ଵାଂସଂ ଚିଦଦ୍ରିଵୋ ଦିଵେଦିଵେ
ସ୍ତୁତିର ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୀର, ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରନ୍ତି; ହେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବାଳା, ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ହରୀ ଇଷିରସ୍ଯ ଗାଥଯୋରୌ ରଥ ଉରୁଯୁଗେ । ଇନ୍ଦ୍ରଵାହା ଵଚୋଯୁଜା
ତାହାଁର ଉତ୍ସାହର ଗୀତ ପାଇଁ, ଦୁଇଟି ହରିକୁ ବିସ୍ତୃତ ଯୁଗା ରଥରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, କଥାରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରା ଭରଁ ଓଜୋ ନୃମ୍ଣଂ ଶତକ୍ରତୋ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଆ ଵୀରଂ ପୃତନାଷହମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଦିଅ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରୁଥିବା ବୀରକୁ ଆଣ।
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପିତା ଵସୋ ତ୍ଵଂ ମାତା ଶତକ୍ରତୋ ବଭୂଵିଥ । ଅଧା ତେ ସୁମ୍ନମୀମହେ
ତୁମେ ଆମ ପିତା, ହେ ଧନଦାତା; ତୁମେ ଆମ ମାଆ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିପରି, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ତ୍ଵାଂ ଶୁଷ୍ମିନ୍ପୁରୁହୂତ ଵାଜଯନ୍ତମୁପ ବ୍ରୁଵେ ଶତକ୍ରତୋ । ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ; ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀରତା ଦିଅ।
ତ୍ଵାମିଦା ହ୍ଯୋ ନରୋଽପୀପ୍ଯନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଭୂର୍ଣଯଃ । ସ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମଵାହସାମିହ ଶ୍ରୁଧ୍ଯୁପ ସ୍ଵସରମା ଗହି
ଆଜି ତୁମ ପାଖକୁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଉତ୍ସାହୀ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଭକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାର ଗୀତ ସହିତ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣି, ନିଜ ସ୍ବଜନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ।
ମତ୍ସ୍ଵା ସୁଶିପ୍ର ହରିଵସ୍ତଦୀମହେ ତ୍ଵେ ଆ ଭୂଷନ୍ତି ଵେଧସଃ । ତଵ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯୁପମାନ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯା ସୁତେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ
ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଁହଁ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରୀ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ଏହିପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରନ୍ତି; ତୁମର ପ୍ରଶଂସା, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ । ଵସୂନି ଜାତେ ଜନମାନ ଓଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମ
ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଧନ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ଆମେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାଗ ବଣ୍ଟିଛୁ।
ଅନର୍ଶରାତିଂ ଵସୁଦାମୁପ ସ୍ତୁହି ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ । ସୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଵିଧତୋ ନ ରୋଷତି ମନୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯନ୍
ଧନଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, କଞ୍ଜୁସ୍ ନୁହଁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଯିଏ ଭାଗ ବଣ୍ଟେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ପାଇଁ ମନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତୂର୍ତିଷ୍ଵଭି ଵିଶ୍ଵା ଅସି ସ୍ପୃଧଃ । ଅଶସ୍ତିହା ଜନିତା ଵିଶ୍ଵତୂରସି ତ୍ଵଂ ତୂର୍ଯ ତରୁଷ୍ଯତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର; ତୁମେ ଅପଶକୁନ ନାଶକ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିପାରୁଥିବା; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଏ।
ଅନୁ ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ତୁରଯନ୍ତମୀଯତୁଃ କ୍ଷୋଣୀ ଶିଶୁଂ ନ ମାତରା । ଵିଶ୍ଵାସ୍ତେ ସ୍ପୃଧଃ ଶ୍ନଥଯନ୍ତ ମନ୍ଯଵେ ଵୃତ୍ରଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ତୂର୍ଵସି
ତୁମ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତି ପଛରେ ପୃଥିବୀମାନେ ଶିଶୁ ପଛରେ ମାଆ ପରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି; ତୁମ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାରେ ବଶ କର, ଯେତେବେଳେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ଜିତିଥାଅ।
ଇତ ଊତୀ ଵୋ ଅଜରଂ ପ୍ରହେତାରମପ୍ରହିତମ୍ । ଆଶୁଂ ଜେତାରଂ ହେତାରଂ ରଥୀତମମତୂର୍ତଂ ତୁଗ୍ର୍ଯାଵୃଧମ୍
ଏଠାରୁ ତୁମର ଅଜର ରକ୍ଷକ, ଅନ୍ୟଥା ନ ହେବା ଦୂତ, ତୁରନ୍ତ ବିଜୟୀ, ଚଳାଇବା ଶକ୍ତି, ରଥ ଚଳାଇବା, ଅଜୟ, ତୁଗ୍ରାଙ୍କୁ ବଢାଇବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସି ତୁମକୁ ସହଯୋଗ କରୁ।
ଇଷ୍କର୍ତାରମନିଷ୍କୃତଂ ସହସ୍କୃତଂ ଶତମୂତିଂ ଶତକ୍ରତୁମ୍ । ସମାନମିନ୍ଦ୍ରମଵସେ ହଵାମହେ ଵସଵାନଂ ଵସୂଜୁଵମ୍
ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ଶତ ଉପକାର, ଶତ ଶକ୍ତି ଥିବା, ଧନର ମାଲିକ, ସଦା ଯୁବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଡାକୁଛୁ।
ଅଯଂ ତ ଏମି ତନ୍ଵା ପୁରସ୍ତାଦ୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅଭି ମା ଯନ୍ତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ଯଦା ମହ୍ଯଂ ଦୀଧରୋ ଭାଗମିନ୍ଦ୍ରାଦିନ୍ମଯା କୃଣଵୋ ଵୀର୍ଯାଣି
ମୁଁ ଏଠାରେ ନିଜ ଶରୀର ସହ ପ୍ରମୁଖ ଦିଗରୁ ଆସୁଛି; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପଛରୁ ମୋତେ ଆସୁଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଭାଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଶୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।
ଦଧାମି ତେ ମଧୁନୋ ଭକ୍ଷମଗ୍ରେ ହିତସ୍ତେ ଭାଗଃ ସୁତୋ ଅସ୍ତୁ ସୋମଃ । ଅସଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ଦକ୍ଷିଣତଃ ସଖା ମେଽଧା ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନାଵ ଭୂରି
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁର ପାନର ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ରଖିଛି; ତୁମର ଭାଗ ସୋମ ହେଉ। ଏବଂ ତୁମେ, ମୋ ସଖା, ଡାହାଣ ଦିଗରେ ବସ; ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବା।
ପ୍ର ସୁ ସ୍ତୋମଂ ଭରତ ଵାଜଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସତ୍ଯଂ ଯଦି ସତ୍ଯମସ୍ତି । ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ତୀତି ନେମ ଉ ତ୍ଵ ଆହ କ ଈଂ ଦଦର୍ଶ କମଭି ଷ୍ଟଵାମ
ଏବେ, ଭାରତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ସତ୍ୟ ସ୍ତୁତି ଦିଅ, ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ। କେହି କହେନାହିଁ 'ଇନ୍ଦ୍ର ନାହିଁ'—କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, କିଏକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବା?
ଅଯମସ୍ମି ଜରିତଃ ପଶ୍ଯ ମେହ ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯଭ୍ଯସ୍ମି ମହ୍ନା । ଋତସ୍ଯ ମା ପ୍ରଦିଶୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତ୍ଯାଦର୍ଦିରୋ ଭୁଵନା ଦର୍ଦରୀମି
ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ଗାୟକ, ମୋତେ ଦେଖ; ମୋର ବଡ଼ତାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ସତ୍ୟର ଦିଗଗୁଡିକ ମୋତେ ବଢାଇ ଦେଇଛି; ମୁଁ ଜଗତକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଭାଗ କରି ଦେଉଛି।
ଆ ଯନ୍ମା ଵେନା ଅରୁହନ୍ନୃତସ୍ଯଁ ଏକମାସୀନଂ ହର୍ଯତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେ । ମନଶ୍ଚିନ୍ମେ ହୃଦ ଆ ପ୍ରତ୍ଯଵୋଚଦଚିକ୍ରଦଞ୍ଛିଶୁମନ୍ତଃ ସଖାଯଃ
ଯେତେବେଳେ ବେନାମାନେ ଧର୍ମକୁ ଉପରକୁ ଯାଇ, ହରି ଘୋଡାର ପିଠରେ ଏକା ହୋଇ ବସିଥିଲେ, ମୋ ମନ ହୃଦୟକୁ କହିଲା—ସଖାମାନେ ନିଜ ଶିଶୁମାନେ ସହ ଖୁସି ହେଲେ।
ଵିଶ୍ଵେତ୍ତା ତେ ସଵନେଷୁ ପ୍ରଵାଚ୍ଯା ଯା ଚକର୍ଥ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ସୁନ୍ଵତେ । ପାରାଵତଂ ଯତ୍ପୁରୁସମ୍ଭୃତଂ ଵସ୍ଵପାଵୃଣୋଃ ଶରଭାଯ ଋଷିବନ୍ଧଵେ
ତୁମର ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ସୋମ ପିଟିବା ବେଳେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବାକୁ ହେବ, ଦୟାଳୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହା ତୁମେ ସୋମ ପିଟିବାକୁ କରିଛ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଦୂର, ଭଲରେ ରକ୍ଷିତ ଧନ ଶରଭା, ଋଷିଙ୍କ ସଖା ପାଇଁ ଖୋଲି ଦେଲା।
ପ୍ର ନୂନଂ ଧାଵତା ପୃଥଙ୍ନେହ ଯୋ ଵୋ ଅଵାଵରୀତ୍ । ନି ଷୀଂ ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ମର୍ମଣି ଵଜ୍ରମିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପୀପତତ୍
ଏବେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଯାଅ, ଯେଉଁଠାରେ ତୁମେ ପ୍ରତିବନ୍ଧିତ ହେଇଛ; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରର ମୂଳକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ମନୋଜଵା ଅଯମାନ ଆଯସୀମତରତ୍ପୁରମ୍ । ଦିଵଂ ସୁପର୍ଣୋ ଗତ୍ଵାଯ ସୋମଂ ଵଜ୍ରିଣ ଆଭରତ୍
ମନର ତୁରନ୍ତ ଗତିରେ, ସେ ଆୟସ ଦୁର୍ଗକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଚାଲିଗଲେ; ବଡ଼ ପକ୍ଷୀ ପରି ଆକାଶକୁ ଯାଇ, ସୋମକୁ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଆଣିଦେଲେ।
ସମୁଦ୍ରେ ଅନ୍ତଃ ଶଯତ ଉଦ୍ନା ଵଜ୍ରୋ ଅଭୀଵୃତଃ । ଭରନ୍ତ୍ଯସ୍ମୈ ସଂଯତଃ ପୁରଃପ୍ରସ୍ରଵଣା ବଲିମ୍
ସମୁଦ୍ର ଭିତରେ ବଜ୍ର ଜଳରେ ଢାକା ଅଛି। ଏହି ଏକାଠି ହୋଇଥିବା ଧାରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରବାହ ଉତ୍ସରୁ ଭେଟି ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯଦ୍ଵାଗ୍ଵଦନ୍ତ୍ଯଵିଚେତନାନି ରାଷ୍ଟ୍ରୀ ଦେଵାନାଂ ନିଷସାଦ ମନ୍ଦ୍ରା । ଚତସ୍ର ଊର୍ଜଂ ଦୁଦୁହେ ପଯାଂସି କ୍ଵ ସ୍ଵିଦସ୍ଯାଃ ପରମଂ ଜଗାମ
ଯେତେବେଳେ ଭାଷା ଅବିବେକ ଶବ୍ଦ କହେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଣୀ ଆନନ୍ଦରେ ବସିଥାନ୍ତି। ସେ ଚାରି ଶକ୍ତି ଧାରାକୁ ଦୁହିଛି—କିଏ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା?
ଦେଵୀଂ ଵାଚମଜନଯନ୍ତ ଦେଵାସ୍ତାଂ ଵିଶ୍ଵରୂପାଃ ପଶଵୋ ଵଦନ୍ତି । ସା ନୋ ମନ୍ଦ୍ରେଷମୂର୍ଜଂ ଦୁହାନା ଧେନୁର୍ଵାଗସ୍ମାନୁପ ସୁଷ୍ଟୁତୈତୁ
ଦେବତାମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭାଷାକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ; ସମସ୍ତ ଆକାରର ପଶୁମାନେ ଏହା କହନ୍ତି। ସେ ଦୁହିଥିବା ମଧୁର ଶକ୍ତି, ଗାଉଁ ପରି, ଆମ ପାଖକୁ ସ୍ତୁତି ସହ ଆସୁ।
ସଖେ ଵିଷ୍ଣୋ ଵିତରଂ ଵି କ୍ରମସ୍ଵ ଦ୍ଯୌର୍ଦେହି ଲୋକଂ ଵଜ୍ରାଯ ଵିଷ୍କଭେ । ହନାଵ ଵୃତ୍ରଂ ରିଣଚାଵ ସିନ୍ଧୂନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯନ୍ତୁ ପ୍ରସଵେ ଵିସୃଷ୍ଟାଃ
ସଖା ବିଷ୍ଣୁ, ବିସ୍ତାର କରି ଚାଲ; ଆକାଶରେ ବଜ୍ର ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ଦିଅ। ଆମେ ବୃତ୍ରକୁ ମାରିବା, ନଦୀମାନେକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବା; ଏହି ନଦୀମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଋଧଗିତ୍ଥା ସ ମର୍ତ୍ଯଃ ଶଶମେ ଦେଵତାତଯେ । ଯୋ ନୂନଂ ମିତ୍ରାଵରୁଣାଵଭିଷ୍ଟଯ ଆଚକ୍ରେ ହଵ୍ଯଦାତଯେ
ଯେ ମନୁଷ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟମ କରେ, ସେ ସଫଳ ହୁଏ—ଏବଂ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ପାଇଁ ହବ୍ୟ ଆହୁତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି।
ଵର୍ଷିଷ୍ଠକ୍ଷତ୍ରା ଉରୁଚକ୍ଷସା ନରା ରାଜାନା ଦୀର୍ଘଶ୍ରୁତ୍ତମା । ତା ବାହୁତା ନ ଦଂସନା ରଥର୍ଯତଃ ସାକଂ ସୂର୍ଯସ୍ଯ ରଶ୍ମିଭିଃ
ସବୁଠୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି, ଦୂର ଦେଖିବା ଚକ୍ଷୁ, ରାଜାମାନେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଭୁଜା କେହି ଆଘାତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ରଥ ଚଳାଇବା, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ସହ ଏକାଠି।