ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଅଭିଭୂତରଂ ନରଂ ସଜୂସ୍ତତକ୍ଷୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଜନୁଶ୍ଚ ରାଜସେ । କ୍ରତ୍ଵା ଵରିଷ୍ଠଂ ଵର ଆମୁରିମୁତୋଗ୍ରମୋଜିଷ୍ଠଂ ତଵସଂ ତରସ୍ଵିନମ୍
ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଦଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟୀ ରାଜା ଭାବେ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ।
ସମୀଂ ରେଭାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ । ସ୍ଵର୍ପତିଂ ଯଦୀଂ ଵୃଧେ ଧୃତଵ୍ରତୋ ହ୍ଯୋଜସା ସମୂତିଭିଃ
ସ୍ତୁତିକାରୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଲୋକର ନାଥ ଭାବେ ବଳିୟାନ୍ ହୁଅନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ନିଶ୍ଚଳ, ସେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସନ୍ତି।
ନେମିଂ ନମନ୍ତି ଚକ୍ଷସା ମେଷଂ ଵିପ୍ରା ଅଭିସ୍ଵରା । ସୁଦୀତଯୋ ଵୋ ଅଦ୍ରୁହୋଽପି କର୍ଣେ ତରସ୍ଵିନଃ ସମୃକ୍ଵଭିଃ
ଚକ୍ରର କାଣ୍ଡା ଦୃଷ୍ଟି ସହ ନମନ୍ତି, ପ୍ରେରିତ ମନ୍ତ୍ରଦାତାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାନ୍ତି; ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀମାନେ, ଅନିର୍ଯ୍ୟାସ, ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ, ତୁମ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଗୀତ ନେଉନ୍ତୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଜୋହଵୀମି ମଘଵାନମୁଗ୍ରଂ ସତ୍ରା ଦଧାନମପ୍ରତିଷ୍କୁତଂ ଶଵାଂସି । ମଂହିଷ୍ଠୋ ଗୀର୍ଭିରା ଚ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଵଵର୍ତଦ୍ରାଯେ ନୋ ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା କୃଣୋତୁ ଵଜ୍ରୀ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦାନଶୀଳ, ଉଗ୍ର, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯାହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିନାହାନ୍ତି; ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୀତରେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ସହଜ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ପୁର ଇନ୍ଦ୍ର ଚିକିଦେନା ଵ୍ଯୋଜସା ଶଵିଷ୍ଠ ଶକ୍ର ନାଶଯଧ୍ଯୈ । ତ୍ଵଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ଵଜ୍ରିନ୍ଦ୍ଯାଵା ରେଜେତେ ପୃଥିଵୀ ଚ ଭୀଷା
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାଚୀନ କୋଟମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ; ହେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଶକ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ କମ୍ପିତ ହୁଏ—ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିଥାଏ।
ତନ୍ମ ଋତମିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଚିତ୍ର ପାତ୍ଵପୋ ନ ଵଜ୍ରିନ୍ଦୁରିତାତି ପର୍ଷି ଭୂରି । କଦା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯ ଆ ଦଶସ୍ଯେର୍ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ପୃହଯାଯ୍ଯସ୍ଯ ରାଜନ୍
ସେଇ ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଶୂର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ପାନୀୟ ଭଳି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଦୂର କର; କେବେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜା, ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗର ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦେବ?
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସାମ ଗାଯତ ଵିପ୍ରାଯ ବୃହତେ ବୃହତ୍ । ଧର୍ମକୃତେ ଵିପଶ୍ଚିତେ ପନସ୍ଯଵେ
ବିଦ୍ୱାନ୍, ବଡ଼ ଏବଂ ନ୍ୟାୟପରାୟଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ; ସେ ସବୁକିଛି ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଭିଭୂରସି ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଶ୍ଵଦେଵୋ ମହାଁ ଅସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ତୁମେ ମହାନ।
ଵିଭ୍ରାଜଞ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ସ୍ଵରଗଚ୍ଛୋ ରୋଚନଂ ଦିଵଃ । ଦେଵାସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯାଯ ଯେମିରେ
ତୁମ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଯାଅ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ବାଛିଛନ୍ତି।
ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯଃ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯଃ । ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ପ୍ରିୟ ଆଶା ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଁଚୁ; ହେ ସତ୍ରାଜିତ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛ, ପାହାଡ଼ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ଅଭି ହି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଉଭେ ବଭୂଥ ରୋଦସୀ । ଇନ୍ଦ୍ରାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ସତ୍ୟ ସୋମପାନୀ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଦୁହିଁଠାରେ ବିରାଜ କରୁଛ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପିଥିବାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାମିନ୍ଦ୍ର ଦର୍ତା ପୁରାମସି । ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ମନୋର୍ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୁରୁଣା ସହରମାନେ ଧ୍ଵଂସ କରିଥିଲ; ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ହନନକାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ଅଧା ହୀନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣ ଉପ ତ୍ଵା କାମାନ୍ମହଃ ସସୃଜ୍ମହେ । ଉଦେଵ ଯନ୍ତ ଉଦଭିଃ
ତେଣୁ, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଆମ ଆଶା ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ, ବଡ଼ ହେବା ପାଇଁ; ଦେବତାମାନେ ଜଳର ଉପହାର ନେଇ ଆସୁନ୍ତୁ।
ଵାର୍ଣ ତ୍ଵା ଯଵ୍ଯାଭିର୍ଵର୍ଧନ୍ତି ଶୂର ବ୍ରହ୍ମାଣି । ଵାଵୃଧ୍ଵାଂସଂ ଚିଦଦ୍ରିଵୋ ଦିଵେଦିଵେ
ସ୍ତୁତିର ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୀର, ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରନ୍ତି; ହେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବାଳା, ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ହରୀ ଇଷିରସ୍ଯ ଗାଥଯୋରୌ ରଥ ଉରୁଯୁଗେ । ଇନ୍ଦ୍ରଵାହା ଵଚୋଯୁଜା
ତାହାଁର ଉତ୍ସାହର ଗୀତ ପାଇଁ, ଦୁଇଟି ହରିକୁ ବିସ୍ତୃତ ଯୁଗା ରଥରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, କଥାରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରା ଭରଁ ଓଜୋ ନୃମ୍ଣଂ ଶତକ୍ରତୋ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଆ ଵୀରଂ ପୃତନାଷହମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଦିଅ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରୁଥିବା ବୀରକୁ ଆଣ।
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପିତା ଵସୋ ତ୍ଵଂ ମାତା ଶତକ୍ରତୋ ବଭୂଵିଥ । ଅଧା ତେ ସୁମ୍ନମୀମହେ
ତୁମେ ଆମ ପିତା, ହେ ଧନଦାତା; ତୁମେ ଆମ ମାଆ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିପରି, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ତ୍ଵାଂ ଶୁଷ୍ମିନ୍ପୁରୁହୂତ ଵାଜଯନ୍ତମୁପ ବ୍ରୁଵେ ଶତକ୍ରତୋ । ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ; ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀରତା ଦିଅ।
ତ୍ଵାମିଦା ହ୍ଯୋ ନରୋଽପୀପ୍ଯନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଭୂର୍ଣଯଃ । ସ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମଵାହସାମିହ ଶ୍ରୁଧ୍ଯୁପ ସ୍ଵସରମା ଗହି
ଆଜି ତୁମ ପାଖକୁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଉତ୍ସାହୀ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଭକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାର ଗୀତ ସହିତ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣି, ନିଜ ସ୍ବଜନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ।
ମତ୍ସ୍ଵା ସୁଶିପ୍ର ହରିଵସ୍ତଦୀମହେ ତ୍ଵେ ଆ ଭୂଷନ୍ତି ଵେଧସଃ । ତଵ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯୁପମାନ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯା ସୁତେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ
ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଁହଁ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରୀ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ଏହିପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରନ୍ତି; ତୁମର ପ୍ରଶଂସା, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।
ଶ୍ରାଯନ୍ତ ଇଵ ସୂର୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵେଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭକ୍ଷତ । ଵସୂନି ଜାତେ ଜନମାନ ଓଜସା ପ୍ରତି ଭାଗଂ ନ ଦୀଧିମ
ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଧନ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶକ୍ତି ସହ ଜନ୍ମ ନେଇଛି; ଆମେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାଗ ବଣ୍ଟିଛୁ।
ଅନର୍ଶରାତିଂ ଵସୁଦାମୁପ ସ୍ତୁହି ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ । ସୋ ଅସ୍ଯ କାମଂ ଵିଧତୋ ନ ରୋଷତି ମନୋ ଦାନାଯ ଚୋଦଯନ୍
ଧନଦାତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କର, କଞ୍ଜୁସ୍ ନୁହଁ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦାନ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ଯିଏ ଭାଗ ବଣ୍ଟେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସେ କ୍ଷୁଦ୍ରତା ଦେଖାନ୍ତି ନାହିଁ, ଦାନ ପାଇଁ ମନକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତୂର୍ତିଷ୍ଵଭି ଵିଶ୍ଵା ଅସି ସ୍ପୃଧଃ । ଅଶସ୍ତିହା ଜନିତା ଵିଶ୍ଵତୂରସି ତ୍ଵଂ ତୂର୍ଯ ତରୁଷ୍ଯତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର; ତୁମେ ଅପଶକୁନ ନାଶକ ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିପାରୁଥିବା; ଯୁଦ୍ଧରେ ବିରୋଧୀଙ୍କୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକାଯାଏ।
ଅନୁ ତେ ଶୁଷ୍ମଂ ତୁରଯନ୍ତମୀଯତୁଃ କ୍ଷୋଣୀ ଶିଶୁଂ ନ ମାତରା । ଵିଶ୍ଵାସ୍ତେ ସ୍ପୃଧଃ ଶ୍ନଥଯନ୍ତ ମନ୍ଯଵେ ଵୃତ୍ରଂ ଯଦିନ୍ଦ୍ର ତୂର୍ଵସି
ତୁମ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତି ପଛରେ ପୃଥିବୀମାନେ ଶିଶୁ ପଛରେ ମାଆ ପରି ଦୌଡ଼ନ୍ତି; ତୁମ ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଇଚ୍ଛାରେ ବଶ କର, ଯେତେବେଳେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ଜିତିଥାଅ।
ଇତ ଊତୀ ଵୋ ଅଜରଂ ପ୍ରହେତାରମପ୍ରହିତମ୍ । ଆଶୁଂ ଜେତାରଂ ହେତାରଂ ରଥୀତମମତୂର୍ତଂ ତୁଗ୍ର୍ଯାଵୃଧମ୍
ଏଠାରୁ ତୁମର ଅଜର ରକ୍ଷକ, ଅନ୍ୟଥା ନ ହେବା ଦୂତ, ତୁରନ୍ତ ବିଜୟୀ, ଚଳାଇବା ଶକ୍ତି, ରଥ ଚଳାଇବା, ଅଜୟ, ତୁଗ୍ରାଙ୍କୁ ବଢାଇବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆସି ତୁମକୁ ସହଯୋଗ କରୁ।
ଇଷ୍କର୍ତାରମନିଷ୍କୃତଂ ସହସ୍କୃତଂ ଶତମୂତିଂ ଶତକ୍ରତୁମ୍ । ସମାନମିନ୍ଦ୍ରମଵସେ ହଵାମହେ ଵସଵାନଂ ଵସୂଜୁଵମ୍
ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା, କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ଶତ ଉପକାର, ଶତ ଶକ୍ତି ଥିବା, ଧନର ମାଲିକ, ସଦା ଯୁବ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଡାକୁଛୁ।
ଅଯଂ ତ ଏମି ତନ୍ଵା ପୁରସ୍ତାଦ୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅଭି ମା ଯନ୍ତି ପଶ୍ଚାତ୍ । ଯଦା ମହ୍ଯଂ ଦୀଧରୋ ଭାଗମିନ୍ଦ୍ରାଦିନ୍ମଯା କୃଣଵୋ ଵୀର୍ଯାଣି
ମୁଁ ଏଠାରେ ନିଜ ଶରୀର ସହ ପ୍ରମୁଖ ଦିଗରୁ ଆସୁଛି; ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ପଛରୁ ମୋତେ ଆସୁଛନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ ଭାଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଶୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି।
ଦଧାମି ତେ ମଧୁନୋ ଭକ୍ଷମଗ୍ରେ ହିତସ୍ତେ ଭାଗଃ ସୁତୋ ଅସ୍ତୁ ସୋମଃ । ଅସଶ୍ଚ ତ୍ଵଂ ଦକ୍ଷିଣତଃ ସଖା ମେଽଧା ଵୃତ୍ରାଣି ଜଙ୍ଘନାଵ ଭୂରି
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ମଧୁର ପାନର ପ୍ରଥମ ଅଂଶ ରଖିଛି; ତୁମର ଭାଗ ସୋମ ହେଉ। ଏବଂ ତୁମେ, ମୋ ସଖା, ଡାହାଣ ଦିଗରେ ବସ; ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏକାଠି ଅନେକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରିବା।
ପ୍ର ସୁ ସ୍ତୋମଂ ଭରତ ଵାଜଯନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସତ୍ଯଂ ଯଦି ସତ୍ଯମସ୍ତି । ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଅସ୍ତୀତି ନେମ ଉ ତ୍ଵ ଆହ କ ଈଂ ଦଦର୍ଶ କମଭି ଷ୍ଟଵାମ
ଏବେ, ଭାରତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏକ ସତ୍ୟ ସ୍ତୁତି ଦିଅ, ଯଦି ଏହା ସତ୍ୟ ଅଟୁଟ। କେହି କହେନାହିଁ 'ଇନ୍ଦ୍ର ନାହିଁ'—କିଏ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଛି, କିଏକୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବା?
ଅଯମସ୍ମି ଜରିତଃ ପଶ୍ଯ ମେହ ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯଭ୍ଯସ୍ମି ମହ୍ନା । ଋତସ୍ଯ ମା ପ୍ରଦିଶୋ ଵର୍ଧଯନ୍ତ୍ଯାଦର୍ଦିରୋ ଭୁଵନା ଦର୍ଦରୀମି
ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ଗାୟକ, ମୋତେ ଦେଖ; ମୋର ବଡ଼ତାରେ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛି। ସତ୍ୟର ଦିଗଗୁଡିକ ମୋତେ ବଢାଇ ଦେଇଛି; ମୁଁ ଜଗତକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ଭାଗ କରି ଦେଉଛି।