ଚିତ୍ରୋ ଯଦଭ୍ରାଟ୍ ଛ୍ଵେତୋ ନ ଵିକ୍ଷୁ ରଥୋ ନ ରୁକ୍ମୀ ତ୍ଵେଷଃ ସମତ୍ସୁ
ମେଘ ପରି ଚମକିଥିବା, ଗୋତିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧଳା; ସୁନା ରଥ ପରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର।
ସେନେଵ ସୃଷ୍ଟାମଂ ଦଧାତ୍ଯସ୍ତୁର୍ନ ଦିଦ୍ଯୁତ୍ତ୍ଵେଷପ୍ରତୀକା
ସେନା ପରି ଚଳିତ, ସେ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରେ; ବଜ୍ର ପରି, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଚମକେ।
ଯମୋ ହ ଜାତୋ ଯମୋ ଜନିତ୍ଵଂ ଜାରଃ କନୀନାଂ ପତିର୍ଜନୀନାମ୍
ସେ ଯମ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯମଙ୍କ ମୂଳ; କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପ୍ରେମୀ, ମହିଳାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ।
ତଂ ଵଶ୍ଚରାଥା ଵଯଂ ଵସତ୍ଯାସ୍ତଂ ନ ଗାଵୋ ନକ୍ଷନ୍ତ ଇଦ୍ଧମ୍
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ସେ ଧନର ନିବାସ; ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସିନ୍ଧୁର୍ନ କ୍ଷୋଦଃ ପ୍ର ନୀଚୀରୈନୋନ୍ନଵନ୍ତ ଗାଵଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶୀକେ
ନଦୀ ପରି ତଳକୁ ବହେ, ଗାଈମାନେ ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଦେଖି।
ଵନେଷୁ ଜାଯୁର୍ମର୍ତେଷୁ ମିତ୍ରୋ ଵୃଣୀତେ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ରାଜେଵାଜୁର୍ଯମ୍
ବନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଛାଯାଇଥିବା, ମିତ୍ର ନବ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚାହେ, ରାଜା ପରି ବିଜୟ ଆଶା କରେ।
କ୍ଷେମୋ ନ ସାଧୁଃ କ୍ରତୁର୍ନ ଭଦ୍ରୋ ଭୁଵତ୍ସ୍ଵାଧୀର୍ହୋତା ହଵ୍ଯଵାଟ୍
ସେ ମୃଦୁ ରକ୍ଷକ ପରି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଶୁଭ; ସେ ସ୍ୱୟଂନିର୍ଭର ହୁଏ, ହବି ଆଣିଦେଇଥିବା ପୂଜାରୀ।
ହସ୍ତେ ଦଧାନୋ ନୃମ୍ଣା ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯମେ ଦେଵାନ୍ଧାଦ୍ଗୁହା ନିଷୀଦନ୍
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ହାତରେ ଧରି, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଲେ।
ଵିଦନ୍ତୀମତ୍ର ନରୋ ଧିଯଂଧା ହୃଦା ଯତ୍ତଷ୍ଟାନ୍ମନ୍ତ୍ରାଁ ଅଶଂସନ୍
ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି; ହୃଦୟରେ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଜୋ ନ କ୍ଷାଂ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀଂ ତସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ଯାଂ ମନ୍ତ୍ରେଭିଃ ସତ୍ଯୈଃ
ଅଜନ୍ମା ପରି, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲେ; ସତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଧରି ରଖିଲେ।
ପ୍ରିଯା ପଦାନି ପଶ୍ଵୋ ନି ପାହି ଵିଶ୍ଵାଯୁରଗ୍ନେ ଗୁହା ଗୁହଂ ଗାଃ
ପଶୁମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପଥକୁ ରକ୍ଷା କର, ଅଗ୍ନି; ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ, ଗାଈମାନେ ଗୁପ୍ତ ରଖ।
ଯ ଈଂ ଚିକେତ ଗୁହା ଭଵନ୍ତମା ଯଃ ସସାଦ ଧାରାମୃତସ୍ଯ
ଯେ କେହି ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ରହିଥିବା ବୁଝିପାରେ, ଯେ କେହି ଅମୃତ ଝରଣା ପାଖରେ ବସିଥାଏ।
ଵି ଯେ ଚୃତନ୍ତ୍ଯୃତା ସପନ୍ତ ଆଦିଦ୍ଵସୂନି ପ୍ର ଵଵାଚାସ୍ମୈ
ଯେମାନେ ଛାଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଖୋଜନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧନ ସୂଚନା କରନ୍ତି।
ଵି ଯୋ ଵୀରୁତ୍ସୁ ରୋଧନ୍ମହିତ୍ଵୋତ ପ୍ରଜା ଉତ ପ୍ରସୂଷ୍ଵନ୍ତଃ
ଯିଏ ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ।
ଚିତ୍ତିରପାଂ ଦମେ ଵିଶ୍ଵାଯୁଃ ସଦ୍ମେଵ ଧୀରାଃ ସମ୍ମାଯ ଚକ୍ରୁଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ ଧାରଣ କରି, ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘର ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଘର ତିଆରି କରାଯାଏ, ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହା କରିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଣନ୍ନୁପ ସ୍ଥାଦ୍ଦିଵଂ ଭୁରଣ୍ଯୁ ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚରଥମକ୍ତୂନ୍ଵ୍ଯୂର୍ଣୋତ୍
ଶୁଣି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆକାଶକୁ ଆସିଲେ; ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଚରିଅଟ୍କୁ କିରଣରେ ଢାକିଦେଲେ।
ପରି ଯଦେଷାମେକୋ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଭୁଵଦ୍ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ମହିତ୍ଵା
ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା ହେଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଆଦିତ୍ତେ ଵିଶ୍ଵେ କ୍ରତୁଂ ଜୁଷନ୍ତ ଶୁଷ୍କାଦ୍ଯଦ୍ଦେଵ ଜୀଵୋ ଜନିଷ୍ଠାଃ
ସେତେବେଳେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଶୁଷ୍କ ଅଂଶରୁ ଜୀବନ ସହ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଭଜନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵତ୍ଵଂ ନାମ ଋତଂ ସପନ୍ତୋ ଅମୃତମେଵୈଃ
ସମସ୍ତେ ଦେବତ୍ୱର ଭାଗୀ ହେଲେ, ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜି, ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଋତସ୍ଯ ପ୍ରେଷା ଋତସ୍ଯ ଧୀତିର୍ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଵିଶ୍ଵେ ଅପାଂସି ଚକ୍ରୁଃ
ସତ୍ୟର ଦୂତ, ସତ୍ୟର ଚିନ୍ତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ତିଆରି କଲେ।
ଯସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଦାଶାଦ୍ଯୋ ଵା ତେ ଶିକ୍ଷାତ୍ତସ୍ମୈ ଚିକିତ୍ଵାନ୍ରଯିଂ ଦଯସ୍ଵ
ଯେ କିଂବା ତୁମକୁ ସେବା କରେ, କିମ୍ବା ତୁମେ ଯାହାକୁ ଶିଖାଅ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେମାନଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ।
ହୋତା ନିଷତ୍ତୋ ମନୋରପତ୍ଯେ ସ ଚିନ୍ନ୍ଵାସାଂ ପତୀ ରଯୀଣାମ୍
ମନୁଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ହୋତା, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଘରର ଓ ଧନର ମାଲିକ।
ଇଚ୍ଛନ୍ତ ରେତୋ ମିଥସ୍ତନୂଷୁ ସଂ ଜାନତ ସ୍ଵୈର୍ଦକ୍ଷୈରମୂରାଃ
ସେମାନେ ନିଜ ଦେହରେ ବୀଜ ଆଶା କରି, ଜ୍ଞାନ ଓ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଅଜ୍ଞାନ ନୁହଁନ୍ତି।
ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରାଃ କ୍ରତୁଂ ଜୁଷନ୍ତ ଶ୍ରୋଷନ୍ଯେ ଅସ୍ଯ ଶାସଂ ତୁରାସଃ
ପିତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ପୁଅମାନେ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି; ସେମାନେ ଶୁଣିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଓ ତାଙ୍କର ଆଦେଶକୁ ଶୀଘ୍ର ପାଳନ କରନ୍ତି।
ଵି ରାଯ ଔର୍ଣୋଦ୍ଦୁରଃ ପୁରୁକ୍ଷୁଃ ପିପେଶ ନାକଂ ସ୍ତୃଭିର୍ଦମୂନାଃ
ସେ ଦାନଶୀଳ ଲୋକ, ଅନେକଙ୍କ ପାଇଁ ଧନକୁ ବିସ୍ତାର କଲେ; ଗୃହସ୍ଥ ଆକାଶକୁ ଆଧାରରେ ଶୋଭାଇଲେ।
ଶୁକ୍ରଃ ଶୁଶୁକ୍ଵାଁ ଉଷୋ ନ ଜାରଃ ପପ୍ରା ସମୀଚୀ ଦିଵୋ ନ ଜ୍ଯୋତିଃ
ତେଜସ୍ୱୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପ୍ରଭାତର ପ୍ରେମିକ ପରି, ସେ ଆକାଶର ଆଲୋକ ପରି ସମ୍ମିଳିତ ହେଲେ।
ପରି ପ୍ରଜାତଃ କ୍ରତ୍ଵା ବଭୂଥ ଭୁଵୋ ଦେଵାନାଂ ପିତା ପୁତ୍ରଃ ସନ୍
ଚାରିପାଖରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ହେଲେ; ତୁମେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପିତା ଓ ପୁଅ।
ଵେଧା ଅଦୃପ୍ତୋ ଅଗ୍ନିର୍ଵିଜାନନ୍ନୂଧର୍ନ ଗୋନାଂ ସ୍ଵାଦ୍ମା ପିତୂନାମ୍
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଅତୃପ୍ତ ଅଗ୍ନି, ଜାଣି, ଗାଈଁମାନଙ୍କ ଦୁଧ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କ ମଧୁର ପାନୀୟକୁ ଆଣିଛନ୍ତି।
ଜନେ ନ ଶେଵ ଆହୂର୍ଯଃ ସନ୍ମଧ୍ଯେ ନିଷତ୍ତୋ ରଣ୍ଵୋ ଦୁରୋଣେ
ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆହ୍ୱାନ କରାଯିବା ପାଇଁ ଯେପରି, ମଧ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ଘରରେ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ପୁତ୍ରୋ ନ ଜାତୋ ରଣ୍ଵୋ ଦୁରୋଣେ ଵାଜୀ ନ ପ୍ରୀତୋ ଵିଶୋ ଵି ତାରୀତ୍
ଘରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପୁଅ ପରି, ଆନନ୍ଦଦାୟକ; ପ୍ରସନ୍ନ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସେ ଲୋକମାନେଙ୍କୁ ପାର କରାଏ।