ସ ଵୃତ୍ରହେନ୍ଦ୍ର ଋଭୁକ୍ଷାଃ ସଦ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ହଵ୍ଯୋ ବଭୂଵ । କୃଣ୍ଵନ୍ନପାଂସି ନର୍ଯା ପୁରୂଣି ସୋମୋ ନ ପୀତୋ ହଵ୍ଯଃ ସଖିଭ୍ଯଃ
ସେଇ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନରେ ଧନୀ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ନିବେଦନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ; ଅନେକ ଶୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସୋମ ଭଳି ଚାପିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ନିବେଦନ ହେଉଛନ୍ତି।
ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୁଜ ଆଭରଃ ସ୍ଵର୍ଵାଁ ଅସୁରେଭ୍ଯଃ । ସ୍ତୋତାରମିନ୍ମଘଵନ୍ନସ୍ଯ ଵର୍ଧଯ ଯେ ଚ ତ୍ଵେ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଳ ଦିଅ, ଯାହା ଅସୁରମାନେ ଠାରୁ ମିଳିଥାଏ; ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ବା ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମ ଦେଉଥିବା ପୁରସ୍କାର ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଯମିନ୍ଦ୍ର ଦଧିଷେ ତ୍ଵମଶ୍ଵଂ ଗାଂ ଭାଗମଵ୍ଯଯମ୍ । ଯଜମାନେ ସୁନ୍ଵତି ଦକ୍ଷିଣାଵତି ତସ୍ମିନ୍ତଂ ଧେହି ମା ପଣୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ଦେଇଛ, ସେଇ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ସୋମ ଚାପୁଥିବା ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏହା ଦିଅ; କଞ୍ଜୁସଙ୍କୁ ଏହା ଯିବା ଦିଅନି।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସସ୍ତ୍ଯଵ୍ରତୋଽନୁଷ୍ଵାପମଦେଵଯୁଃ । ସ୍ଵୈଃ ଷ ଏଵୈର୍ମୁମୁରତ୍ପୋଷ୍ଯଂ ରଯିଂ ସନୁତର୍ଧେହି ତଂ ତତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ସତ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଥିବା, ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା ଧନ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛ; ସେଇ ସମୃଦ୍ଧି ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯଚ୍ଛକ୍ରାସି ପରାଵତି ଯଦର୍ଵାଵତି ଵୃତ୍ରହନ୍ । ଅତସ୍ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ଦ୍ଯୁଗଦିନ୍ଦ୍ର କେଶିଭିଃ ସୁତାଵାଁ ଆ ଵିଵାସତି
ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ତୁମେ ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏହି କାରଣରୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୀତ ଓ ଖୋଲା କେଶ ସହିତ ସ୍ତୁତିକାରୀ ତୁମକୁ ସୋମ ଚାପିବାକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି।
ଯଦ୍ଵାସି ରୋଚନେ ଦିଵଃ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପି । ଯତ୍ପାର୍ଥିଵେ ସଦନେ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷ ଆ ଗହି
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଠି ହେଉଛି ଦିଗନ୍ତର ଆଲୋକରେ, ସମୁଦ୍ରର ଶିଖରରେ, ପୃଥିବୀର ଗୃହରେ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାକାଶରେ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଏଠାକୁ ଆସ।
ସ ନଃ ସୋମେଷୁ ସୋମପାଃ ସୁତେଷୁ ଶଵସସ୍ପତେ । ମାଦଯସ୍ଵ ରାଧସା ସୂନୃତାଵତେନ୍ଦ୍ର ରାଯା ପରୀଣସା
ହେ ସୋମପାନୀ, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଏହି ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆମପାଇଁ ତୁମ ଦାନ ଓ ସତ୍ୟତାରେ ଆନନ୍ଦ କର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବହୁଧନ ଦେଇ ଆମକୁ ପୂରଣ କର।
ମା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପରା ଵୃଣଗ୍ଭଵା ନଃ ସଧମାଦ୍ଯଃ । ତ୍ଵଂ ନ ଊତୀ ତ୍ଵମିନ୍ନ ଆପ୍ଯଂ ମା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପରା ଵୃଣକ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉନି; ଆମ ସମାବେଶରେ ତୁମେ ସାଥୀ ହେଉ। ତୁମେ ଆମର ସହାୟ, ଆମର ନିଜମାନେ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉନି।
ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସଚା ସୁତେ ନି ଷଦା ପୀତଯେ ମଧୁ । କୃଧୀ ଜରିତ୍ରେ ମଘଵନ୍ନଵୋ ମହଦସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସଚା ସୁତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆମ ସହ ବସ, ମଧୁର ପାନ କର; ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ନୂତନ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଅ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆମ ସହ ରୁହ।
ନ ତ୍ଵା ଦେଵାସ ଆଶତ ନ ମର୍ତ୍ଯାସୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନି ଶଵସାଭିଭୂରସି ନ ତ୍ଵା ଦେଵାସ ଆଶତ
ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମଣିଷମାନେ, କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ହୋଇପାରିନାହାନ୍ତି, ହେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; କେହି ଦେବତା ତୁମ ସମାନ ହୋଇନାହାନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଅଭିଭୂତରଂ ନରଂ ସଜୂସ୍ତତକ୍ଷୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଜନୁଶ୍ଚ ରାଜସେ । କ୍ରତ୍ଵା ଵରିଷ୍ଠଂ ଵର ଆମୁରିମୁତୋଗ୍ରମୋଜିଷ୍ଠଂ ତଵସଂ ତରସ୍ଵିନମ୍
ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଦଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟୀ ରାଜା ଭାବେ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ।
ସମୀଂ ରେଭାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ । ସ୍ଵର୍ପତିଂ ଯଦୀଂ ଵୃଧେ ଧୃତଵ୍ରତୋ ହ୍ଯୋଜସା ସମୂତିଭିଃ
ସ୍ତୁତିକାରୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଲୋକର ନାଥ ଭାବେ ବଳିୟାନ୍ ହୁଅନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ନିଶ୍ଚଳ, ସେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସନ୍ତି।
ନେମିଂ ନମନ୍ତି ଚକ୍ଷସା ମେଷଂ ଵିପ୍ରା ଅଭିସ୍ଵରା । ସୁଦୀତଯୋ ଵୋ ଅଦ୍ରୁହୋଽପି କର୍ଣେ ତରସ୍ଵିନଃ ସମୃକ୍ଵଭିଃ
ଚକ୍ରର କାଣ୍ଡା ଦୃଷ୍ଟି ସହ ନମନ୍ତି, ପ୍ରେରିତ ମନ୍ତ୍ରଦାତାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାନ୍ତି; ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀମାନେ, ଅନିର୍ଯ୍ୟାସ, ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ, ତୁମ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଗୀତ ନେଉନ୍ତୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଜୋହଵୀମି ମଘଵାନମୁଗ୍ରଂ ସତ୍ରା ଦଧାନମପ୍ରତିଷ୍କୁତଂ ଶଵାଂସି । ମଂହିଷ୍ଠୋ ଗୀର୍ଭିରା ଚ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଵଵର୍ତଦ୍ରାଯେ ନୋ ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା କୃଣୋତୁ ଵଜ୍ରୀ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦାନଶୀଳ, ଉଗ୍ର, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯାହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିନାହାନ୍ତି; ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୀତରେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ସହଜ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ପୁର ଇନ୍ଦ୍ର ଚିକିଦେନା ଵ୍ଯୋଜସା ଶଵିଷ୍ଠ ଶକ୍ର ନାଶଯଧ୍ଯୈ । ତ୍ଵଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ଵଜ୍ରିନ୍ଦ୍ଯାଵା ରେଜେତେ ପୃଥିଵୀ ଚ ଭୀଷା
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାଚୀନ କୋଟମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ; ହେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଶକ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ କମ୍ପିତ ହୁଏ—ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିଥାଏ।
ତନ୍ମ ଋତମିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଚିତ୍ର ପାତ୍ଵପୋ ନ ଵଜ୍ରିନ୍ଦୁରିତାତି ପର୍ଷି ଭୂରି । କଦା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯ ଆ ଦଶସ୍ଯେର୍ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ପୃହଯାଯ୍ଯସ୍ଯ ରାଜନ୍
ସେଇ ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଶୂର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ପାନୀୟ ଭଳି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଦୂର କର; କେବେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜା, ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗର ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦେବ?
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସାମ ଗାଯତ ଵିପ୍ରାଯ ବୃହତେ ବୃହତ୍ । ଧର୍ମକୃତେ ଵିପଶ୍ଚିତେ ପନସ୍ଯଵେ
ବିଦ୍ୱାନ୍, ବଡ଼ ଏବଂ ନ୍ୟାୟପରାୟଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ; ସେ ସବୁକିଛି ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଭିଭୂରସି ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଶ୍ଵଦେଵୋ ମହାଁ ଅସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ତୁମେ ମହାନ।
ଵିଭ୍ରାଜଞ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ସ୍ଵରଗଚ୍ଛୋ ରୋଚନଂ ଦିଵଃ । ଦେଵାସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯାଯ ଯେମିରେ
ତୁମ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଯାଅ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ବାଛିଛନ୍ତି।
ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯଃ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯଃ । ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ପ୍ରିୟ ଆଶା ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଁଚୁ; ହେ ସତ୍ରାଜିତ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛ, ପାହାଡ଼ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ଅଭି ହି ସତ୍ଯ ସୋମପା ଉଭେ ବଭୂଥ ରୋଦସୀ । ଇନ୍ଦ୍ରାସି ସୁନ୍ଵତୋ ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ସତ୍ୟ ସୋମପାନୀ, ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶ ଦୁହିଁଠାରେ ବିରାଜ କରୁଛ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ଚାପିଥିବାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାମିନ୍ଦ୍ର ଦର୍ତା ପୁରାମସି । ହନ୍ତା ଦସ୍ଯୋର୍ମନୋର୍ଵୃଧଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପୁରୁଣା ସହରମାନେ ଧ୍ଵଂସ କରିଥିଲ; ତୁମେ ସବୁବେଳେ ଦାସ୍ୟୁଙ୍କ ହନନକାରୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।
ଅଧା ହୀନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣ ଉପ ତ୍ଵା କାମାନ୍ମହଃ ସସୃଜ୍ମହେ । ଉଦେଵ ଯନ୍ତ ଉଦଭିଃ
ତେଣୁ, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଆମ ଆଶା ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାଉଛୁ, ବଡ଼ ହେବା ପାଇଁ; ଦେବତାମାନେ ଜଳର ଉପହାର ନେଇ ଆସୁନ୍ତୁ।
ଵାର୍ଣ ତ୍ଵା ଯଵ୍ଯାଭିର୍ଵର୍ଧନ୍ତି ଶୂର ବ୍ରହ୍ମାଣି । ଵାଵୃଧ୍ଵାଂସଂ ଚିଦଦ୍ରିଵୋ ଦିଵେଦିଵେ
ସ୍ତୁତିର ଗୀତ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୀର, ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେ ତୁମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରନ୍ତି; ହେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବାଳା, ତୁମେ ପ୍ରତିଦିନ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛ।
ଯୁଞ୍ଜନ୍ତି ହରୀ ଇଷିରସ୍ଯ ଗାଥଯୋରୌ ରଥ ଉରୁଯୁଗେ । ଇନ୍ଦ୍ରଵାହା ଵଚୋଯୁଜା
ତାହାଁର ଉତ୍ସାହର ଗୀତ ପାଇଁ, ଦୁଇଟି ହରିକୁ ବିସ୍ତୃତ ଯୁଗା ରଥରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ, କଥାରେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରା ଭରଁ ଓଜୋ ନୃମ୍ଣଂ ଶତକ୍ରତୋ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଆ ଵୀରଂ ପୃତନାଷହମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଶକ୍ତି ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ଦିଅ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିପାରୁଥିବା ବୀରକୁ ଆଣ।
ତ୍ଵଂ ହି ନଃ ପିତା ଵସୋ ତ୍ଵଂ ମାତା ଶତକ୍ରତୋ ବଭୂଵିଥ । ଅଧା ତେ ସୁମ୍ନମୀମହେ
ତୁମେ ଆମ ପିତା, ହେ ଧନଦାତା; ତୁମେ ଆମ ମାଆ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ; ଏହିପରି, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଚାହୁଁଛୁ।
ତ୍ଵାଂ ଶୁଷ୍ମିନ୍ପୁରୁହୂତ ଵାଜଯନ୍ତମୁପ ବ୍ରୁଵେ ଶତକ୍ରତୋ । ସ ନୋ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍
ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ; ଆମକୁ ଉତ୍ତମ ବୀରତା ଦିଅ।
ତ୍ଵାମିଦା ହ୍ଯୋ ନରୋଽପୀପ୍ଯନ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଭୂର୍ଣଯଃ । ସ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମଵାହସାମିହ ଶ୍ରୁଧ୍ଯୁପ ସ୍ଵସରମା ଗହି
ଆଜି ତୁମ ପାଖକୁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଉତ୍ସାହୀ ଲୋକମାନେ ନିଜ ଭକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି; ତେଣୁ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରଶଂସାର ଗୀତ ସହିତ ଆମ ଡାକକୁ ଶୁଣି, ନିଜ ସ୍ବଜନଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସ।
ମତ୍ସ୍ଵା ସୁଶିପ୍ର ହରିଵସ୍ତଦୀମହେ ତ୍ଵେ ଆ ଭୂଷନ୍ତି ଵେଧସଃ । ତଵ ଶ୍ରଵାଂସ୍ଯୁପମାନ୍ଯୁକ୍ଥ୍ଯା ସୁତେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ
ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଁହଁ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶରୀରୀ, ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ; ଏହିପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛୁ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତୁମକୁ ଶୃଙ୍ଗାର କରନ୍ତି; ତୁମର ପ୍ରଶଂସା, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ତମ।