ଉକ୍ଥଵାହସେ ଵିଭ୍ଵେ ମନୀଷାଂ ଦ୍ରୁଣା ନ ପାରମୀରଯା ନଦୀନାମ୍ । ନି ସ୍ପୃଶ ଧିଯା ତନ୍ଵି ଶ୍ରୁତସ୍ଯ ଜୁଷ୍ଟତରସ୍ଯ କୁଵିଦଙ୍ଗ ଵେଦତ୍
ଯିଏ ସ୍ତୁତି ବହନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ନଦୀ ପରି ଦୂର ପାର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ; ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ଶ୍ରବଣୀୟ ଓ ପ୍ରିୟ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର—ସେ ବୁଝିପାରନ୍ତୁ।
ତଦ୍ଵିଵିଡ୍ଢି ଯତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜୁଜୋଷତ୍ସ୍ତୁହି ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ନମସା ଵିଵାସ । ଉପ ଭୂଷ ଜରିତର୍ମା ରୁଵଣ୍ଯଃ ଶ୍ରାଵଯା ଵାଚଂ କୁଵିଦଙ୍ଗ ଵେଦତ୍
ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଥିକି ବୁଝ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତି କର, ଆଦର ସହିତ ଡାକ; ଗାୟକ, ଯିଏ ଅକ୍ଷତ, ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦିଅ, ତୁମ ଶବ୍ଦକୁ ଶ୍ରବଣୀୟ କର—ସେ ବୁଝିପାରନ୍ତୁ।
ଅଵ ଦ୍ରପ୍ସୋ ଅଂଶୁମତୀମତିଷ୍ଠଦିଯାନଃ କୃଷ୍ଣୋ ଦଶଭିଃ ସହସ୍ରୈଃ । ଆଵତ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶଚ୍ଯା ଧମନ୍ତମପ ସ୍ନେହିତୀର୍ନୃମଣା ଅଧତ୍ତ
କଳା ବିନ୍ଦୁ, ଦଶ ହଜାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଅଂଶୁମତୀ ନଦୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳରେ ଅବତରିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ପୁଣି ଆଣିଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଟକିଥିବାମାନେ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ।
ଦ୍ରପ୍ସମପଶ୍ଯଂ ଵିଷୁଣେ ଚରନ୍ତମୁପହ୍ଵରେ ନଦ୍ଯୋ ଅଂଶୁମତ୍ଯାଃ । ନଭୋ ନ କୃଷ୍ଣମଵତସ୍ଥିଵାଂସମିଷ୍ଯାମି ଵୋ ଵୃଷଣୋ ଯୁଧ୍ଯତାଜୌ
ମୁଁ ଅଂଶୁମତୀ ନଦୀ ତଟରେ, ଏକତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଚାଲୁଥିବା ବିନ୍ଦୁକୁ ଦେଖିଲି; ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ ପରି, ମୁଁ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲି—ହେ ପ୍ରବଳମାନେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କର।
ଅଧ ଦ୍ରପ୍ସୋ ଅଂଶୁମତ୍ଯା ଉପସ୍ଥେଽଧାରଯତ୍ତନ୍ଵଂ ତିତ୍ଵିଷାଣଃ । ଵିଶୋ ଅଦେଵୀରଭ୍ଯାଚରନ୍ତୀର୍ବୃହସ୍ପତିନା ଯୁଜେନ୍ଦ୍ରଃ ସସାହେ
ତାପରେ ବିନ୍ଦୁ, ଅଂଶୁମତୀର ମଧ୍ୟରେ, ତାହାର ଆକୃତିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି ଧରିଥିଲା; ଅଧର୍ମୀ ସମୂହ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସେମାନେଠାରୁ ଜିତିଗଲେ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯତ୍ସପ୍ତଭ୍ଯୋ ଜାଯମାନୋଽଶତ୍ରୁଭ୍ଯୋ ଅଭଵଃ ଶତ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ର । ଗୂଳ୍ହେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ଵଵିନ୍ଦୋ ଵିଭୁମଦ୍ଭ୍ଯୋ ଭୁଵନେଭ୍ଯୋ ରଣଂ ଧାଃ
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମରୁ ଅଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହେଲ; ଲୁଚିଥିବା ଦିବା-ପୃଥିବୀକୁ ଖୋଜିଲ; ବିସ୍ତୃତ ଜଗତରୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆଣିଲ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦପ୍ରତିମାନମୋଜୋ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରିନ୍ଧୃଷିତୋ ଜଘନ୍ଥ । ତ୍ଵଂ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯାଵାତିରୋ ଵଧତ୍ରୈସ୍ତ୍ଵଂ ଗା ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚ୍ଯେଦଵିନ୍ଦଃ
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ବଜ୍ର ଧରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲ; ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଗାୟମାନେ ଖୋଜିପାଇଲ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦ୍ଵୃଷଭ ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଘନୋ ଵୃତ୍ରାଣାଂ ତଵିଷୋ ବଭୂଥ । ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୂଁରସୃଜସ୍ତସ୍ତଭାନାନ୍ତ୍ଵମପୋ ଅଜଯୋ ଦାସପତ୍ନୀଃ
ତୁମେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଘନ ହେଲ; ତୁମେ ନଦୀମାନେ ମୁକ୍ତ କଲ, ଅଟକାଉଥିବାମାନେ ଅଟକିଗଲେ, ଦାସମାନଙ୍କ ଜଣାନୀମାନେ ଉପରେ ଜୟ କଲ।
ସ ସୁକ୍ରତୂ ରଣିତା ଯଃ ସୁତେଷ୍ଵନୁତ୍ତମନ୍ଯୁର୍ଯୋ ଅହେଵ ରେଵାନ୍ । ଯ ଏକ ଇନ୍ନର୍ଯପାଂସି କର୍ତା ସ ଵୃତ୍ରହା ପ୍ରତୀଦନ୍ଯମାହୁଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବଳବାନ୍, ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅପରାଜିତ, ଏବଂ ସେ ସର୍ପ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ଶୂରବୀର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ବୃତ୍ର ନାଶକ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ସ ଵୃତ୍ରହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚର୍ଷଣୀଧୃତ୍ତଂ ସୁଷ୍ଟୁତ୍ଯା ହଵ୍ଯଂ ହୁଵେମ । ସ ପ୍ରାଵିତା ମଘଵା ନୋଽଧିଵକ୍ତା ସ ଵାଜସ୍ଯ ଶ୍ରଵସ୍ଯସ୍ଯ ଦାତା
ସେଇ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଆମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଅଛୁ; ସେଇ ଦାନଶୀଳ ମଘବାନ୍ ଆମର ରକ୍ଷକ, ସହାୟ ଓ ବଳ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତି ଦାତା ହେଉନ୍ତୁ।
ସ ଵୃତ୍ରହେନ୍ଦ୍ର ଋଭୁକ୍ଷାଃ ସଦ୍ଯୋ ଜଜ୍ଞାନୋ ହଵ୍ଯୋ ବଭୂଵ । କୃଣ୍ଵନ୍ନପାଂସି ନର୍ଯା ପୁରୂଣି ସୋମୋ ନ ପୀତୋ ହଵ୍ଯଃ ସଖିଭ୍ଯଃ
ସେଇ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନରେ ଧନୀ, ନୂତନ ଜନ୍ମ ନେଇ, ନିବେଦନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ; ଅନେକ ଶୂର କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ସୋମ ଭଳି ଚାପିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ପାଇଁ ନିବେଦନ ହେଉଛନ୍ତି।
ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଭୁଜ ଆଭରଃ ସ୍ଵର୍ଵାଁ ଅସୁରେଭ୍ଯଃ । ସ୍ତୋତାରମିନ୍ମଘଵନ୍ନସ୍ଯ ଵର୍ଧଯ ଯେ ଚ ତ୍ଵେ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଳ ଦିଅ, ଯାହା ଅସୁରମାନେ ଠାରୁ ମିଳିଥାଏ; ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀ ଓ ଯେଉଁମାନେ ଦର୍ବା ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେମାନେ ପାଇଁ ତୁମ ଦେଉଥିବା ପୁରସ୍କାର ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଯମିନ୍ଦ୍ର ଦଧିଷେ ତ୍ଵମଶ୍ଵଂ ଗାଂ ଭାଗମଵ୍ଯଯମ୍ । ଯଜମାନେ ସୁନ୍ଵତି ଦକ୍ଷିଣାଵତି ତସ୍ମିନ୍ତଂ ଧେହି ମା ପଣୌ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ଓ ଅକ୍ଷୟ ଅଂଶ ଦେଇଛ, ସେଇ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ସୋମ ଚାପୁଥିବା ଓ ଦକ୍ଷିଣା ଦେଉଥିବା ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ ଏହା ଦିଅ; କଞ୍ଜୁସଙ୍କୁ ଏହା ଯିବା ଦିଅନି।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସସ୍ତ୍ଯଵ୍ରତୋଽନୁଷ୍ଵାପମଦେଵଯୁଃ । ସ୍ଵୈଃ ଷ ଏଵୈର୍ମୁମୁରତ୍ପୋଷ୍ଯଂ ରଯିଂ ସନୁତର୍ଧେହି ତଂ ତତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସତ୍ୟ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ଓ ସତ୍ୟ ମାର୍ଗରେ ଚାଲୁଥିବା, ତୁମ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ପୋଷଣ ଦେଉଥିବା ଧନ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଛ; ସେଇ ସମୃଦ୍ଧି ଆମକୁ ଦିଅ।
ଯଚ୍ଛକ୍ରାସି ପରାଵତି ଯଦର୍ଵାଵତି ଵୃତ୍ରହନ୍ । ଅତସ୍ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ଦ୍ଯୁଗଦିନ୍ଦ୍ର କେଶିଭିଃ ସୁତାଵାଁ ଆ ଵିଵାସତି
ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ତୁମେ ଦୂର କିମ୍ବା ନିକଟରେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କର, ଏହି କାରଣରୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗୀତ ଓ ଖୋଲା କେଶ ସହିତ ସ୍ତୁତିକାରୀ ତୁମକୁ ସୋମ ଚାପିବାକୁ ଡାକୁଛନ୍ତି।
ଯଦ୍ଵାସି ରୋଚନେ ଦିଵଃ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପି । ଯତ୍ପାର୍ଥିଵେ ସଦନେ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ ଯଦନ୍ତରିକ୍ଷ ଆ ଗହି
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଛ, ସେଠି ହେଉଛି ଦିଗନ୍ତର ଆଲୋକରେ, ସମୁଦ୍ରର ଶିଖରରେ, ପୃଥିବୀର ଗୃହରେ କିମ୍ବା ମଧ୍ୟାକାଶରେ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଏଠାକୁ ଆସ।
ସ ନଃ ସୋମେଷୁ ସୋମପାଃ ସୁତେଷୁ ଶଵସସ୍ପତେ । ମାଦଯସ୍ଵ ରାଧସା ସୂନୃତାଵତେନ୍ଦ୍ର ରାଯା ପରୀଣସା
ହେ ସୋମପାନୀ, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ, ଏହି ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆମପାଇଁ ତୁମ ଦାନ ଓ ସତ୍ୟତାରେ ଆନନ୍ଦ କର, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବହୁଧନ ଦେଇ ଆମକୁ ପୂରଣ କର।
ମା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପରା ଵୃଣଗ୍ଭଵା ନଃ ସଧମାଦ୍ଯଃ । ତ୍ଵଂ ନ ଊତୀ ତ୍ଵମିନ୍ନ ଆପ୍ଯଂ ମା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ପରା ଵୃଣକ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉନି; ଆମ ସମାବେଶରେ ତୁମେ ସାଥୀ ହେଉ। ତୁମେ ଆମର ସହାୟ, ଆମର ନିଜମାନେ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମଠାରୁ ଦୂର ହେଉନି।
ଅସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସଚା ସୁତେ ନି ଷଦା ପୀତଯେ ମଧୁ । କୃଧୀ ଜରିତ୍ରେ ମଘଵନ୍ନଵୋ ମହଦସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ର ସଚା ସୁତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆମ ସହ ବସ, ମଧୁର ପାନ କର; ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ନୂତନ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଅ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଏହି ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଆମ ସହ ରୁହ।
ନ ତ୍ଵା ଦେଵାସ ଆଶତ ନ ମର୍ତ୍ଯାସୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନି ଶଵସାଭିଭୂରସି ନ ତ୍ଵା ଦେଵାସ ଆଶତ
ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମଣିଷମାନେ, କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ହୋଇପାରିନାହାନ୍ତି, ହେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ; କେହି ଦେବତା ତୁମ ସମାନ ହୋଇନାହାନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଅଭିଭୂତରଂ ନରଂ ସଜୂସ୍ତତକ୍ଷୁରିନ୍ଦ୍ରଂ ଜଜନୁଶ୍ଚ ରାଜସେ । କ୍ରତ୍ଵା ଵରିଷ୍ଠଂ ଵର ଆମୁରିମୁତୋଗ୍ରମୋଜିଷ୍ଠଂ ତଵସଂ ତରସ୍ଵିନମ୍
ସମସ୍ତ ମଣିଷ ଦଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଜୟୀ ରାଜା ଭାବେ ଗଢ଼ିଛନ୍ତି; ନିଶ୍ଚୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଉତ୍ସାହୀ।
ସମୀଂ ରେଭାସୋ ଅସ୍ଵରନ୍ନିନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ । ସ୍ଵର୍ପତିଂ ଯଦୀଂ ଵୃଧେ ଧୃତଵ୍ରତୋ ହ୍ଯୋଜସା ସମୂତିଭିଃ
ସ୍ତୁତିକାରୀମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ଆଲୋକର ନାଥ ଭାବେ ବଳିୟାନ୍ ହୁଅନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ପ୍ରତିଜ୍ଞାରେ ନିଶ୍ଚଳ, ସେ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ସହିତ ଆସନ୍ତି।
ନେମିଂ ନମନ୍ତି ଚକ୍ଷସା ମେଷଂ ଵିପ୍ରା ଅଭିସ୍ଵରା । ସୁଦୀତଯୋ ଵୋ ଅଦ୍ରୁହୋଽପି କର୍ଣେ ତରସ୍ଵିନଃ ସମୃକ୍ଵଭିଃ
ଚକ୍ରର କାଣ୍ଡା ଦୃଷ୍ଟି ସହ ନମନ୍ତି, ପ୍ରେରିତ ମନ୍ତ୍ରଦାତାମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଗାନ୍ତି; ତୁମ ସ୍ତୁତିକାରୀମାନେ, ଅନିର୍ଯ୍ୟାସ, ଭଲ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସହିତ, ତୁମ କାନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତାଙ୍କର ଗୀତ ନେଉନ୍ତୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଜୋହଵୀମି ମଘଵାନମୁଗ୍ରଂ ସତ୍ରା ଦଧାନମପ୍ରତିଷ୍କୁତଂ ଶଵାଂସି । ମଂହିଷ୍ଠୋ ଗୀର୍ଭିରା ଚ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଵଵର୍ତଦ୍ରାଯେ ନୋ ଵିଶ୍ଵା ସୁପଥା କୃଣୋତୁ ଵଜ୍ରୀ
ମୁଁ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦାନଶୀଳ, ଉଗ୍ର, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯାହାକୁ କେହି ରୋକିପାରିନାହାନ୍ତି; ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଗୀତରେ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଆମ ସମସ୍ତ ପଥକୁ ସହଜ କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଵଂ ପୁର ଇନ୍ଦ୍ର ଚିକିଦେନା ଵ୍ଯୋଜସା ଶଵିଷ୍ଠ ଶକ୍ର ନାଶଯଧ୍ଯୈ । ତ୍ଵଦ୍ଵିଶ୍ଵାନି ଭୁଵନାନି ଵଜ୍ରିନ୍ଦ୍ଯାଵା ରେଜେତେ ପୃଥିଵୀ ଚ ଭୀଷା
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ପ୍ରାଚୀନ କୋଟମାନେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ; ହେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଶକ୍ର, ସେମାନଙ୍କର ନାଶ ପାଇଁ; ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତ କମ୍ପିତ ହୁଏ—ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଭୟରେ କମ୍ପିଥାଏ।
ତନ୍ମ ଋତମିନ୍ଦ୍ର ଶୂର ଚିତ୍ର ପାତ୍ଵପୋ ନ ଵଜ୍ରିନ୍ଦୁରିତାତି ପର୍ଷି ଭୂରି । କଦା ନ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯ ଆ ଦଶସ୍ଯେର୍ଵିଶ୍ଵପ୍ସ୍ନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ପୃହଯାଯ୍ଯସ୍ଯ ରାଜନ୍
ସେଇ ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ଶୂର, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁ; ପାନୀୟ ଭଳି, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଅପମାଦ ଦୂର କର; କେବେ ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ରାଜା, ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗର ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ଦେବ?
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସାମ ଗାଯତ ଵିପ୍ରାଯ ବୃହତେ ବୃହତ୍ । ଧର୍ମକୃତେ ଵିପଶ୍ଚିତେ ପନସ୍ଯଵେ
ବିଦ୍ୱାନ୍, ବଡ଼ ଏବଂ ନ୍ୟାୟପରାୟଣ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ, ଆମେ ଗୀତ ଗାଉଛୁ; ସେ ସବୁକିଛି ଦେଖନ୍ତି ଏବଂ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ।
ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରାଭିଭୂରସି ତ୍ଵଂ ସୂର୍ଯମରୋଚଯଃ । ଵିଶ୍ଵକର୍ମା ଵିଶ୍ଵଦେଵୋ ମହାଁ ଅସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ; ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଛ; ସମସ୍ତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା, ତୁମେ ମହାନ।
ଵିଭ୍ରାଜଞ୍ଜ୍ଯୋତିଷା ସ୍ଵରଗଚ୍ଛୋ ରୋଚନଂ ଦିଵଃ । ଦେଵାସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯାଯ ଯେମିରେ
ତୁମ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଦିବ୍ୟ ଆକାଶର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଯାଅ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ବାଛିଛନ୍ତି।
ଏନ୍ଦ୍ର ନୋ ଗଧି ପ୍ରିଯଃ ସତ୍ରାଜିଦଗୋହ୍ଯଃ । ଗିରିର୍ନ ଵିଶ୍ଵତସ୍ପୃଥୁଃ ପତିର୍ଦିଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ପ୍ରିୟ ଆଶା ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଁଚୁ; ହେ ସତ୍ରାଜିତ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଛ, ପାହାଡ଼ ପରି ବିସ୍ତୃତ, ଦିବ୍ୟ ଲୋକର ନାଥ।