ତ୍ଯଂ ନୁ ମାରୁତଂ ଗଣଂ ଗିରିଷ୍ଠାଂ ଵୃଷଣଂ ହୁଵେ । ଅସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ
ପାହାଡ଼ରେ ବସିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମରୁତ ଦଳକୁ ମୁଁ ଏହି ସୋମ ପିବା ପାଇଁ ଡାକୁଛି।
ଆ ତ୍ଵା ଗିରୋ ରଥୀରିଵାସ୍ଥୁଃ ସୁତେଷୁ ଗିର୍ଵଣଃ । ଅଭି ତ୍ଵା ସମନୂଷତେନ୍ଦ୍ର ଵତ୍ସଂ ନ ମାତରଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ରଥିକ ଭଳି ତୋତେ ନିବେଦିତ ହୋଇଛି, ସେମାନେ ତୋତେ ଘେରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗାଈମାନେ ଛୁଆଁକୁ ଘେରିଥାଏ।
ଆ ତ୍ଵା ଶୁକ୍ରା ଅଚୁଚ୍ଯଵୁଃ ସୁତାସ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ । ପିବା ତ୍ଵସ୍ଯାନ୍ଧସ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଶ୍ଵାସୁ ତେ ହିତମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ପିଟାଯାଇଥିବା ସୋମ ରସ ତୋତେ ପ୍ରବାହିତ ହୋଇଛି; ଏହି ଅର୍ପଣ ପିଉ, କାରଣ ସମସ୍ତ କାମରେ ଏହା ତୋ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।
ପିବା ସୋମଂ ମଦାଯ କମିନ୍ଦ୍ର ଶ୍ଯେନାଭୃତଂ ସୁତମ୍ । ତ୍ଵଂ ହି ଶଶ୍ଵତୀନାଂ ପତୀ ରାଜା ଵିଶାମସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଶ୍ୟେନ ଆଣିଥିବା ଏହି ପିଟାଯାଇଥିବା ସୋମ ପିଉ, କାରଣ ତୁମେ ସଦା ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାରୁ ପ୍ରଭୁ ଏବଂ ରାଜା।
ଶ୍ରୁଧୀ ହଵଂ ତିରଶ୍ଚ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ତ୍ଵା ସପର୍ଯତି । ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ଗୋମତୋ ରାଯସ୍ପୂର୍ଧି ମହାଁ ଅସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦୂରରୁ ତୋତେ ଯିଏ ପୂଜା କରେ, ସେଠାରୁ ଡାକକୁ ଶୁଣ; ଆମକୁ ଶକ୍ତି, ଗୋଧନ ଏବଂ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେ, କାରଣ ତୁମେ ମହାନ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଯସ୍ତେ ନଵୀଯସୀଂ ଗିରଂ ମନ୍ଦ୍ରାମଜୀଜନତ୍ । ଚିକିତ୍ଵିନ୍ମନସଂ ଧିଯଂ ପ୍ରତ୍ନାମୃତସ୍ଯ ପିପ୍ଯୁଷୀମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୋ ପାଇଁ ତୋର ନୂତନ ମଧୁର ଗୀତ ଜନ୍ମ ନେଇଛି, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ପୁରାତନ ଅମୃତ ଅନୁପ୍ରେରଣାର ସ୍ରୋତ।
ତମୁ ଷ୍ଟଵାମ ଯଂ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରମୁକ୍ଥାନି ଵାଵୃଧୁଃ । ପୁରୂଣ୍ଯସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯା ସିଷାସନ୍ତୋ ଵନାମହେ
ଆସ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କରିଛି, ତାଙ୍କର ଅନେକ ବୀରତା ଦେଖିବାକୁ ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ, ତାଙ୍କର କୃପା ଲାଗି ଆମେ ଅନୁସରଣ କରୁଛୁ।
ଏତୋ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମ ଶୁଦ୍ଧଂ ଶୁଦ୍ଧେନ ସାମ୍ନା । ଶୁଦ୍ଧୈରୁକ୍ଥୈର୍ଵାଵୃଧ୍ଵାଂସଂ ଶୁଦ୍ଧ ଆଶୀର୍ଵାନ୍ମମତ୍ତୁ
ଏବେ ଆମେ ଶୁଧ୍ଧ ଗୀତରେ ଶୁଧ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା; ଶୁଧ୍ଧ ଉଚ୍ଚାରଣରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଶୁଧ୍ଧ ସୋମ ପିଉନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧୋ ନ ଆ ଗହି ଶୁଦ୍ଧଃ ଶୁଦ୍ଧାଭିରୂତିଭିଃ । ଶୁଦ୍ଧୋ ରଯିଂ ନି ଧାରଯ ଶୁଦ୍ଧୋ ମମଦ୍ଧି ସୋମ୍ଯଃ
ହେ ଶୁଧ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶୁଧ୍ଧ ଉପକାର ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ସୋମ ପିଉ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଶୁଦ୍ଧୋ ହି ନୋ ରଯିଂ ଶୁଦ୍ଧୋ ରତ୍ନାନି ଦାଶୁଷେ । ଶୁଦ୍ଧୋ ଵୃତ୍ରାଣି ଜିଘ୍ନସେ ଶୁଦ୍ଧୋ ଵାଜଂ ସିଷାସସି
ହେ ଶୁଧ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରତ୍ନ ଦିଅ; ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନଶ୍ୱାର କର, ଶୁଧ୍ଧ ଭାବରେ ବିଜୟ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କର।
ଅସ୍ମା ଉଷାସ ଆତିରନ୍ତ ଯାମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ନକ୍ତମୂର୍ମ୍ଯାଃ ସୁଵାଚଃ । ଅସ୍ମା ଆପୋ ମାତରଃ ସପ୍ତ ତସ୍ଥୁର୍ନୃଭ୍ଯସ୍ତରାଯ ସିନ୍ଧଵଃ ସୁପାରାଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ପ୍ରଭାତଗୁଡ଼ିକ ଅନ୍ଧାର ରାତିକୁ ଅଟିକି ଯାଇଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ସାତଟି ମାତୃସ୍ୱରୂପ ଜଳ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ନଦୀମାନେ ଦୃତ ଧାରାରେ ନାୟକଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ଅତିଵିଦ୍ଧା ଵିଥୁରେଣା ଚିଦସ୍ତ୍ରା ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ସାନୁ ସଂହିତା ଗିରୀଣାମ୍ । ନ ତଦ୍ଦେଵୋ ନ ମର୍ତ୍ଯସ୍ତୁତୁର୍ଯାଦ୍ଯାନି ପ୍ରଵୃଦ୍ଧୋ ଵୃଷଭଶ୍ଚକାର
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରରେ ତିନିଥର ସାତଟି ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭେଦି ଦିଆଗଲା; ଯାହା କରିଛନ୍ତି, ତାହାକୁ କେହି ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ପ୍ରବଳ ବୃଷଭ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କେହି ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ର ଆଯସୋ ନିମିଶ୍ଲ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ବାହ୍ଵୋର୍ଭୂଯିଷ୍ଠମୋଜଃ । ଶୀର୍ଷନ୍ନିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ କ୍ରତଵୋ ନିରେକ ଆସନ୍ନେଷନ୍ତ ଶ୍ରୁତ୍ଯା ଉପାକେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଲୋହାର ଭଳି ଅଟୁଟ; ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବାହୁରେ; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନସିକ ନିଶ୍ଚୟ ମୁଣ୍ଡରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ଶ୍ରବଣ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଭାବରେ ବାହାରିଆସେ।
ମନ୍ଯେ ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞିଯଂ ଯଜ୍ଞିଯାନାଂ ମନ୍ଯେ ତ୍ଵା ଚ୍ଯଵନମଚ୍ଯୁତାନାମ୍ । ମନ୍ଯେ ତ୍ଵା ସତ୍ଵନାମିନ୍ଦ୍ର କେତୁଂ ମନ୍ଯେ ତ୍ଵା ଵୃଷଭଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାବେ ଭାବେ; ଅଚଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ହଳାଇଦେବା ଶକ୍ତି; ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପ୍ରତୀକ; ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବୃଷଭ।
ଆ ଯଦ୍ଵଜ୍ରଂ ବାହ୍ଵୋରିନ୍ଦ୍ର ଧତ୍ସେ ମଦଚ୍ଯୁତମହଯେ ହନ୍ତଵା ଉ । ପ୍ର ପର୍ଵତା ଅନଵନ୍ତ ପ୍ର ଗାଵଃ ପ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣୋ ଅଭିନକ୍ଷନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରମ୍
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଉତ୍ସାହରେ ବଜ୍ରକୁ ବାହୁରେ ଧରି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଉଛ, ପାହାଡ଼ମାନେ ଅଟିଯାନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ବାହାରିଯାନ୍ତି, ପ୍ରାର୍ଥନାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପହଞ୍ଚିଯାନ୍ତି।
ତମୁ ଷ୍ଟଵାମ ଯ ଇମା ଜଜାନ ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯଵରାଣ୍ଯସ୍ମାତ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ମିତ୍ରଂ ଦିଧିଷେମ ଗୀର୍ଭିରୁପୋ ନମୋଭିର୍ଵୃଷଭଂ ଵିଶେମ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ, ଛୋଟ ବଡ଼ ସବୁକୁ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି କରିବା। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଆମେ ମିତ୍ରଙ୍କ ମିତ୍ରତା ଲାଭ କରିବାକୁ ଗୀତ ଗାଉଛୁ, ଆଦର ସହିତ ବୃଷଭଙ୍କୁ ନମନ କରିବା।
ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ତ୍ଵା ଶ୍ଵସଥାଦୀଷମାଣା ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅଜହୁର୍ଯେ ସଖାଯଃ । ମରୁଦ୍ଭିରିନ୍ଦ୍ର ସଖ୍ଯଂ ତେ ଅସ୍ତ୍ଵଥେମା ଵିଶ୍ଵାଃ ପୃତନା ଜଯାସି
ବୃତ୍ରଙ୍କ ଶ୍ୱାସରୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁମକୁ ବନ୍ଧୁ ବାଛିଥିଲେ; ମାରୁତମାନେ ସହିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ, ଏଭଳି ତୁମେ ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଜିତିପାର।
ତ୍ରିଃ ଷଷ୍ଟିସ୍ତ୍ଵା ମରୁତୋ ଵାଵୃଧାନା ଉସ୍ରା ଇଵ ରାଶଯୋ ଯଜ୍ଞିଯାସଃ । ଉପ ତ୍ଵେମଃ କୃଧି ନୋ ଭାଗଧେଯଂ ଶୁଷ୍ମଂ ତ ଏନା ହଵିଷା ଵିଧେମ
ତିରିଷଠି ମାରୁତ, ପ୍ରଭାତରେ ଗୋମାନେ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ଆମକୁ ଆମ ଅଂଶ ଦିଅ, ଆମକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର, ଏହି ହବି ସହିତ ଆମେ ତୁମକୁ ସେବା କରୁ।
ତିଗ୍ମମାଯୁଧଂ ମରୁତାମନୀକଂ କସ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରତି ଵଜ୍ରଂ ଦଧର୍ଷ । ଅନାଯୁଧାସୋ ଅସୁରା ଅଦେଵାଶ୍ଚକ୍ରେଣ ତାଁ ଅପ ଵପ ଋଜୀଷିନ୍
ମାରୁତମାନଙ୍କ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସେନା ମଧ୍ୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ର, କିଏ ତୁମ ବଜ୍ରକୁ ସହିପାରିବ? ଅସ୍ତ୍ରହୀନ ଦାନବ ଓ ଅଧର୍ମୀମାନେ, ତୁମ ଚକ୍ରରେ ବିକିରିତ ହୋଇ ଦୂରେ ଚାଲିଗଲେ।
ମହ ଉଗ୍ରାଯ ତଵସେ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ପ୍ରେରଯ ଶିଵତମାଯ ପଶ୍ଵଃ । ଗିର୍ଵାହସେ ଗିର ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ପୂର୍ଵୀର୍ଧେହି ତନ୍ଵେ କୁଵିଦଙ୍ଗ ଵେଦତ୍
ବଡ଼, ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରବଳ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଦିଅ, ସବୁଠାରୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଧନ ପାଇଁ; ଗୀତ ଜାଣିଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଅନେକ ପ୍ରଶଂସା ଦିଅ—ସେ ବୁଝିପାରନ୍ତୁ।
ଉକ୍ଥଵାହସେ ଵିଭ୍ଵେ ମନୀଷାଂ ଦ୍ରୁଣା ନ ପାରମୀରଯା ନଦୀନାମ୍ । ନି ସ୍ପୃଶ ଧିଯା ତନ୍ଵି ଶ୍ରୁତସ୍ଯ ଜୁଷ୍ଟତରସ୍ଯ କୁଵିଦଙ୍ଗ ଵେଦତ୍
ଯିଏ ସ୍ତୁତି ବହନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ନଦୀ ପରି ଦୂର ପାର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚୁ; ଜ୍ଞାନ ସହିତ, ଶ୍ରବଣୀୟ ଓ ପ୍ରିୟ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ସ୍ପର୍ଶ କର—ସେ ବୁଝିପାରନ୍ତୁ।
ତଦ୍ଵିଵିଡ୍ଢି ଯତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଜୁଜୋଷତ୍ସ୍ତୁହି ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ନମସା ଵିଵାସ । ଉପ ଭୂଷ ଜରିତର୍ମା ରୁଵଣ୍ଯଃ ଶ୍ରାଵଯା ଵାଚଂ କୁଵିଦଙ୍ଗ ଵେଦତ୍
ଯାହାକୁ ଇନ୍ଦ୍ର ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି, ସେଥିକି ବୁଝ; ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିରେ ସ୍ତୁତି କର, ଆଦର ସହିତ ଡାକ; ଗାୟକ, ଯିଏ ଅକ୍ଷତ, ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦିଅ, ତୁମ ଶବ୍ଦକୁ ଶ୍ରବଣୀୟ କର—ସେ ବୁଝିପାରନ୍ତୁ।
ଅଵ ଦ୍ରପ୍ସୋ ଅଂଶୁମତୀମତିଷ୍ଠଦିଯାନଃ କୃଷ୍ଣୋ ଦଶଭିଃ ସହସ୍ରୈଃ । ଆଵତ୍ତମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶଚ୍ଯା ଧମନ୍ତମପ ସ୍ନେହିତୀର୍ନୃମଣା ଅଧତ୍ତ
କଳା ବିନ୍ଦୁ, ଦଶ ହଜାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ଅଂଶୁମତୀ ନଦୀର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଜଳରେ ଅବତରିଲା; ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହାକୁ ପୁଣି ଆଣିଲେ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଅଟକିଥିବାମାନେ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ।
ଦ୍ରପ୍ସମପଶ୍ଯଂ ଵିଷୁଣେ ଚରନ୍ତମୁପହ୍ଵରେ ନଦ୍ଯୋ ଅଂଶୁମତ୍ଯାଃ । ନଭୋ ନ କୃଷ୍ଣମଵତସ୍ଥିଵାଂସମିଷ୍ଯାମି ଵୋ ଵୃଷଣୋ ଯୁଧ୍ଯତାଜୌ
ମୁଁ ଅଂଶୁମତୀ ନଦୀ ତଟରେ, ଏକତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଚାଲୁଥିବା ବିନ୍ଦୁକୁ ଦେଖିଲି; ଆକାଶରେ କଳା ମେଘ ପରି, ମୁଁ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ଦେଖୁଥିଲି—ହେ ପ୍ରବଳମାନେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ କର।
ଅଧ ଦ୍ରପ୍ସୋ ଅଂଶୁମତ୍ଯା ଉପସ୍ଥେଽଧାରଯତ୍ତନ୍ଵଂ ତିତ୍ଵିଷାଣଃ । ଵିଶୋ ଅଦେଵୀରଭ୍ଯାଚରନ୍ତୀର୍ବୃହସ୍ପତିନା ଯୁଜେନ୍ଦ୍ରଃ ସସାହେ
ତାପରେ ବିନ୍ଦୁ, ଅଂଶୁମତୀର ମଧ୍ୟରେ, ତାହାର ଆକୃତିକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରି ଧରିଥିଲା; ଅଧର୍ମୀ ସମୂହ ଆସିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସହିତ ଯୁକ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସେମାନେଠାରୁ ଜିତିଗଲେ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯତ୍ସପ୍ତଭ୍ଯୋ ଜାଯମାନୋଽଶତ୍ରୁଭ୍ଯୋ ଅଭଵଃ ଶତ୍ରୁରିନ୍ଦ୍ର । ଗୂଳ୍ହେ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଅନ୍ଵଵିନ୍ଦୋ ଵିଭୁମଦ୍ଭ୍ଯୋ ଭୁଵନେଭ୍ଯୋ ରଣଂ ଧାଃ
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଜନ୍ମରୁ ଅଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହେଲ; ଲୁଚିଥିବା ଦିବା-ପୃଥିବୀକୁ ଖୋଜିଲ; ବିସ୍ତୃତ ଜଗତରୁ ଯୁଦ୍ଧ ଆଣିଲ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦପ୍ରତିମାନମୋଜୋ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରିନ୍ଧୃଷିତୋ ଜଘନ୍ଥ । ତ୍ଵଂ ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯାଵାତିରୋ ଵଧତ୍ରୈସ୍ତ୍ଵଂ ଗା ଇନ୍ଦ୍ର ଶଚ୍ଯେଦଵିନ୍ଦଃ
ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ ବଜ୍ର ଧରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳିଦେଲ; ତୁମ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ନଶ୍ୱାନ କଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଗାୟମାନେ ଖୋଜିପାଇଲ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦ୍ଵୃଷଭ ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଘନୋ ଵୃତ୍ରାଣାଂ ତଵିଷୋ ବଭୂଥ । ତ୍ଵଂ ସିନ୍ଧୂଁରସୃଜସ୍ତସ୍ତଭାନାନ୍ତ୍ଵମପୋ ଅଜଯୋ ଦାସପତ୍ନୀଃ
ତୁମେ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଘନ ହେଲ; ତୁମେ ନଦୀମାନେ ମୁକ୍ତ କଲ, ଅଟକାଉଥିବାମାନେ ଅଟକିଗଲେ, ଦାସମାନଙ୍କ ଜଣାନୀମାନେ ଉପରେ ଜୟ କଲ।
ସ ସୁକ୍ରତୂ ରଣିତା ଯଃ ସୁତେଷ୍ଵନୁତ୍ତମନ୍ଯୁର୍ଯୋ ଅହେଵ ରେଵାନ୍ । ଯ ଏକ ଇନ୍ନର୍ଯପାଂସି କର୍ତା ସ ଵୃତ୍ରହା ପ୍ରତୀଦନ୍ଯମାହୁଃ
ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ବଳବାନ୍, ସୋମ ଚାପିବାବେଳେ ଗର୍ଜନ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଅପରାଜିତ, ଏବଂ ସେ ସର୍ପ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଇ ଏକମାତ୍ର ଶୂରବୀର କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ବୃତ୍ର ନାଶକ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ସ ଵୃତ୍ରହେନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚର୍ଷଣୀଧୃତ୍ତଂ ସୁଷ୍ଟୁତ୍ଯା ହଵ୍ଯଂ ହୁଵେମ । ସ ପ୍ରାଵିତା ମଘଵା ନୋଽଧିଵକ୍ତା ସ ଵାଜସ୍ଯ ଶ୍ରଵସ୍ଯସ୍ଯ ଦାତା
ସେଇ ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ, ଆମେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଅଛୁ; ସେଇ ଦାନଶୀଳ ମଘବାନ୍ ଆମର ରକ୍ଷକ, ସହାୟ ଓ ବଳ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତି ଦାତା ହେଉନ୍ତୁ।