ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଦ୍ଵନେ ସୁତଂ ପରି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ । ଅର୍କମର୍ଚନ୍ତୁ କାରଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମାର ଚାରିପାଖରେ ଆମର ଗୀତ ଗୁଞ୍ଜିଉ। କବିମାନେ ଅର୍କ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋ ରଣନ୍ତି ସପ୍ତ ସଂସଦଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୁତେ ହଵାମହେ
ଯେଉଁ ସୋମାରେ ସମସ୍ତ ମହିମା, ସାତଟି ସଭା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ସେଇ ସୋମାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ଚେତନଂ ଦେଵାସୋ ଯଜ୍ଞମତ୍ନତ । ତମିଦ୍ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଜଣା ଥିବାକୁ ଚାହିଲେ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ଆମର ଗୀତ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ।
ଆ ତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ ସମୁଦ୍ରମିଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ନ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରାତି ରିଚ୍ଯତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖକୁ ଝରଣାମାନେ ଯେମିତି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ସେଭଳି ତୁମ ପାଖକୁ ସୋମର ବିନ୍ଦୁମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି; କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନି।
ଵିଵ୍ଯକ୍ଥ ମହିନା ଵୃଷନ୍ଭକ୍ଷଂ ସୋମସ୍ଯ ଜାଗୃଵେ । ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଠରେଷୁ ତେ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ଜାଗ୍ରତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସୋମର ଖାଦ୍ୟ ଖୋଲିଦେଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପେଟରେ ଯାହା ଅଛି।
ଅରଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର କୁକ୍ଷଯେ ସୋମୋ ଭଵତୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ଅରଂ ଧାମଭ୍ଯ ଇନ୍ଦଵଃ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମା ତୁମ ପେଟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେଉ; ବିନ୍ଦୁମାନେ ତୁମ ନିବାସ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେଉ।
ଅରମଶ୍ଵାଯ ଗାଯତି ଶ୍ରୁତକକ୍ଷୋ ଅରଂ ଗଵେ । ଅରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧାମ୍ନେ
ଶ୍ରୁତକକ୍ଷ ଗାଉଛନ୍ତି, ଏହା ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଗାଈ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ଅରଂ ହି ଷ୍ମ ସୁତେଷୁ ଣଃ ସୋମେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଭୂଷସି । ଅରଂ ତେ ଶକ୍ର ଦାଵନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଚାପିଥିବା ସୋମାରେ ତୁମେ ଶୋଭିତ; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ।
ପରାକାତ୍ତାଚ୍ଚିଦଦ୍ରିଵସ୍ତ୍ଵାଂ ନକ୍ଷନ୍ତ ନୋ ଗିରଃ । ଅରଂ ଗମାମ ତେ ଵଯମ୍
ହେ ପାହାଡ଼ଧାରୀ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଆମର ଗୀତ ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ; ଆମେ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ।
ଏଵା ହ୍ଯସି ଵୀରଯୁରେଵା ଶୂର ଉତ ସ୍ଥିରଃ । ଏଵା ତେ ରାଧ୍ଯଂ ମନଃ
ଏଭଳି ତୁମେ ପ୍ରବଳ, ଏଭଳି ତୁମେ ବୀର ଓ ଦୃଢ଼; ଏଭଳି ତୁମର ଦାନଶୀଳ ମନ।
ଏଵା ରାତିସ୍ତୁଵୀମଘ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଧାଯି ଧାତୃଭିଃ । ଅଧା ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ମେ ସଚା
ଏଭଳି ଦାନ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଦାତାଙ୍କ ସହିତ ରହିଛି; ତେଣୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋ ସହିତ ରୁହ।
ମୋ ଷୁ ବ୍ରହ୍ମେଵ ତନ୍ଦ୍ରଯୁର୍ଭୁଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତେ । ମତ୍ସ୍ଵା ସୁତସ୍ଯ ଗୋମତଃ
ହେ ବଳର ସ୍ୱାମୀ, ପୁରୋହିତ ଭଳି କ୍ଲାନ୍ତ ହେଉନି; ଧନ ଦେଇଥିବା ଚାପିଥିବା ସୋମାରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ମା ନ ଇନ୍ଦ୍ରାଭ୍ଯାଦିଶଃ ସୂରୋ ଅକ୍ତୁଷ୍ଵା ଯମନ୍ । ତ୍ଵା ଯୁଜା ଵନେମ ତତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦିନ ବା ରାତିର ଆଦେଶ ଆମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିନଯାଉ; ତୁମେ ସାଥୀ ହେଲେ, ଆମେ ସେହି ଜିତିପାରିବା।
ତ୍ଵଯେଦିନ୍ଦ୍ର ଯୁଜା ଵଯଂ ପ୍ରତି ବ୍ରୁଵୀମହି ସ୍ପୃଧଃ । ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ତଵ ସ୍ମସି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସାଥୀ ହେଲେ, ଆମେ ଆମର ଯୁଦ୍ଧ ଘୋଷଣା କରିପାରିବା; ତୁମେ ଆମର, ଆମେ ତୁମର।
ତ୍ଵାମିଦ୍ଧି ତ୍ଵାଯଵୋଽନୁନୋନୁଵତଶ୍ଚରାନ୍ । ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର କାରଵଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ତୁମ ଅନୁସରଣକାରୀମାନେ, ଚଳିଥିବା ବା ରୁହିଥିବା, ସବୁବେଳେ ତୁମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କବିମାନେ ତୁମ ସଂଗୀ।
ଉଦ୍ଘେଦଭି ଶ୍ରୁତାମଘଂ ଵୃଷଭଂ ନର୍ଯାପସମ୍ । ଅସ୍ତାରମେଷି ସୂର୍ଯ
ଉଠିଛନ୍ତି, ଦାନଶୀଳ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୃଷଭ, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ନାଥ; ହେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତୁମେ ଅସ୍ତ ହେବାକୁ ଆସୁଛ।
ନଵ ଯୋ ନଵତିଂ ପୁରୋ ବିଭେଦ ବାହ୍ଵୋଜସା । ଅହିଂ ଚ ଵୃତ୍ରହାଵଧୀତ୍
ଯିଏ ନବବେ ପୁରକୁ ନୂତନଭାବେ ତାଙ୍କର ବଳିଅଂଶରେ ଭଙ୍ଗ କଲେ, ଏବଂ ଅହିକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଓ ବୃତ୍ରନାଶକ।
ସ ନ ଇନ୍ଦ୍ରଃ ଶିଵଃ ସଖାଶ୍ଵାଵଦ୍ଗୋମଦ୍ଯଵମତ୍ । ଉରୁଧାରେଵ ଦୋହତେ
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ମିତ୍ର, ଆମକୁ ଘୋଡ଼ା, ଗାଈ ଓ ଯବ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ଝରଣା ପରି ଅଧିକତା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯଦଦ୍ଯ କଚ୍ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ନୁଦଗା ଅଭି ସୂର୍ଯ । ସର୍ଵଂ ତଦିନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଶେ
ଏ ବୃତ୍ରନାଶକ, ଆଜି କିମ୍ବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ସେ ସବୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛି।
ଯଦ୍ଵା ପ୍ରଵୃଦ୍ଧ ସତ୍ପତେ ନ ମରା ଇତି ମନ୍ଯସେ । ଉତୋ ତତ୍ସତ୍ଯମିତ୍ତଵ
ଏ ବଳଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ଯଦି ଭାବୁଛ, ମୋତେ କେହି ହାରାଇପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ତୁମର ସତ୍ୟ ସ୍ୱଭାବ।
ଯେ ସୋମାସଃ ପରାଵତି ଯେ ଅର୍ଵାଵତି ସୁନ୍ଵିରେ । ସର୍ଵାଁସ୍ତାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଗଚ୍ଛସି
ଯେଉଁଠି ସୋମ ଦୂରେ କିମ୍ବା ନିକଟରେ ପିଟାଯାଉଛି, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉଛ।
ତମିନ୍ଦ୍ରଂ ଵାଜଯାମସି ମହେ ଵୃତ୍ରାଯ ହନ୍ତଵେ । ସ ଵୃଷା ଵୃଷଭୋ ଭୁଵତ୍
ଆମେ ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛୁ, ଯେଉଁଥିରେ ସେ ବଡ଼ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିବେ; ସେ ବଳଶାଳୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭ ହେଉନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସ ଦାମନେ କୃତ ଓଜିଷ୍ଠଃ ସ ମଦେ ହିତଃ । ଦ୍ଯୁମ୍ନୀ ଶ୍ଲୋକୀ ସ ସୋମ୍ଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ସବୁଦିନ ସଂଯମ ପାଇଁ ତିଆରି, ସବୁଠୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଆନନ୍ଦରେ ବିଶିଷ୍ଟ; ସେ ମହିମାଶାଳୀ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସୋମର ଅଂଶୀ।
ଗିରା ଵଜ୍ରୋ ନ ସମ୍ଭୃତଃ ସବଲୋ ଅନପଚ୍ଯୁତଃ । ଵଵକ୍ଷ ଋଷ୍ଵୋ ଅସ୍ତୃତଃ
ବାଣୀ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ବଜ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଅବିଫଳ; ଏହା ଉଚ୍ଚତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ, ଅଭିନ୍ନ ଅଟୁଟ।
ଦୁର୍ଗେ ଚିନ୍ନଃ ସୁଗଂ କୃଧି ଗୃଣାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ । ତ୍ଵଂ ଚ ମଘଵନ୍ଵଶଃ
ଅପରିସ୍ଥିତିରେ ମଧ୍ୟ, ଆମ ପାଇଁ ସହଜ ପଥ କର, ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର; ତୁମେ ଦାନଶୀଳ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ତୁମର।
ଯସ୍ଯ ତେ ନୂ ଚିଦାଦିଶଂ ନ ମିନନ୍ତି ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍ । ନ ଦେଵୋ ନାଧ୍ରିଗୁର୍ଜନଃ
ତୁମର ଆଦେଶକୁ ଏବେ ମଧ୍ୟ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରେନି—ତୁମର ସ୍ୱାଧୀନତା କେବେ ହ୍ରାସ ପାଏନି, ନ ଦେବତା, ନ ଦୁର୍ବଳ ମଣିଷ।
ଅଧା ତେ ଅପ୍ରତିଷ୍କୁତଂ ଦେଵୀ ଶୁଷ୍ମଂ ସପର୍ଯତଃ । ଉଭେ ସୁଶିପ୍ର ରୋଦସୀ
ଏହିପରି ଅପରାଜିତ ଶକ୍ତିକୁ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁଁହର ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନେ ପୂଜା କରି, ଦୁଇଁ ଆକାଶ-ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି।
ତ୍ଵମେତଦଧାରଯଃ କୃଷ୍ଣାସୁ ରୋହିଣୀଷୁ ଚ । ପରୁଷ୍ଣୀଷୁ ରୁଶତ୍ପଯଃ
ତୁମେ ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଧାରଣ କରିଛ; କଳା ଓ ଲାଲ ଗାଈମାନେ, ପରୁଷ୍ଣୀ ନଦୀରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦୁଧ ଥିବା ଗାଈମାନେ।
ଵି ଯଦହେରଧ ତ୍ଵିଷୋ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵାସୋ ଅକ୍ରମୁଃ । ଵିଦନ୍ମୃଗସ୍ଯ ତାଁ ଅମଃ
ଯେତେବେଳେ ଅହିର ତେଜ ବିସ୍ତାରିତ ହେଲା, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ; ଆମେ ପଶୁର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିଲୁ।
ଆଦୁ ମେ ନିଵରୋ ଭୁଵଦ୍ଵୃତ୍ରହାଦିଷ୍ଟ ପୌଂସ୍ଯମ୍ । ଅଜାତଶତ୍ରୁରସ୍ତୃତଃ
ବୃତ୍ରନାଶକଙ୍କର କୃପା ମୋ ପାଖରେ ରହୁ; ମୋତେ ଅଜୟ, ଅଦମ୍ୟ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଦିଅ।