ଅତ୍ଯୋ ନାଜ୍ମନ୍ସର୍ଗପ୍ରତକ୍ତଃ ସିନ୍ଧୁର୍ନ କ୍ଷୋଦଃ କ ଈଂ ଵରାତେ
ଦୌଡ଼ରେ ଦୂତି ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆରମ୍ଭରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା; ନଦୀ ପରି ଅବାଧ — କିଏ ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ?
ଜାମିଃ ସିନ୍ଧୂନାଂ ଭ୍ରାତେଵ ସ୍ଵସ୍ରାମିଭ୍ଯାନ୍ନ ରାଜା ଵନାନ୍ଯତ୍ତି
ସେ ନଦୀମାନଙ୍କର ନିକଟଜନ, ଭାଇ ପରି ଭଉଣୀ ପାଇଁ; ରାଜା ଦୁଇଁଠାରୁ ନେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଖାଇଯାଏ।
ଯଦ୍ଵାତଜୂତୋ ଵନା ଵ୍ଯସ୍ଥାଦଗ୍ନିର୍ହ ଦାତି ରୋମା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ଯେତେବେଳେ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଛିଣ୍ଡିଦିଏ, ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀର କେଶ ଦହିଦିଏ।
ଶ୍ଵସିତ୍ଯପ୍ସୁ ହଂସୋ ନ ସୀଦନ୍କ୍ରତ୍ଵା ଚେତିଷ୍ଠୋ ଵିଶାମୁଷର୍ଭୁତ୍
ସେ ଜଳରେ ଶ୍ୱାସ ନିଏ, ହଂସ ପରି ବସିଥାଏ; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳେ।
ସୋମୋ ନ ଵେଧା ଋତପ୍ରଜାତଃ ପଶୁର୍ନ ଶିଶ୍ଵା ଵିଭୁର୍ଦୂରେଭାଃ
ସୋମ ପରି, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା; ବଛା ପରି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ।
ରଯିର୍ନ ଚିତ୍ରା ସୂରୋ ନ ସଂଦୃଗାଯୁର୍ନ ପ୍ରାଣୋ ନିତ୍ଯୋ ନ ସୂନୁଃ
ଧନ ପରି ଚମତ୍କାର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆକାଶ ପରି ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ପୁଅ ପରି ସଦା ଜୀବନ୍ତ।
ତକ୍ଵା ନ ଭୂର୍ଣିର୍ଵନା ସିଷକ୍ତି ପଯୋ ନ ଧେନୁଃ ଶୁଚିର୍ଵିଭାଵା
ତିନିଏ ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତି ଦେଖାଏ; ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ପରି ପୋଷଣ ଦେଇଥାଏ।
ଦାଧାର କ୍ଷେମମୋକୋ ନ ରଣ୍ଵୋ ଯଵୋ ନ ପକ୍ଵୋ ଜେତା ଜନାନାମ୍
ସେ ନିରାପଦତାକୁ ଧାରଣ କରେ, ଗାୟକ ପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥାଏ; ପକ୍କା ଯବ ପରି, ସେ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରେ।
ଋଷିର୍ନ ସ୍ତୁଭ୍ଵା ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତୋ ଵାଜୀ ନ ପ୍ରୀତୋ ଵଯୋ ଦଧାତି
ଗୋତିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଋଷି ପରି, ବିଜୟୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଦୁରୋକଶୋଚିଃ କ୍ରତୁର୍ନ ନିତ୍ଯୋ ଜାଯେଵ ଯୋନାଵରଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ
ତାଙ୍କର ଆଗୁନି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ସଦା ଅଟୁଟ; ମାଆ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଖୋଲିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଚିତ୍ରୋ ଯଦଭ୍ରାଟ୍ ଛ୍ଵେତୋ ନ ଵିକ୍ଷୁ ରଥୋ ନ ରୁକ୍ମୀ ତ୍ଵେଷଃ ସମତ୍ସୁ
ମେଘ ପରି ଚମକିଥିବା, ଗୋତିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧଳା; ସୁନା ରଥ ପରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର।
ସେନେଵ ସୃଷ୍ଟାମଂ ଦଧାତ୍ଯସ୍ତୁର୍ନ ଦିଦ୍ଯୁତ୍ତ୍ଵେଷପ୍ରତୀକା
ସେନା ପରି ଚଳିତ, ସେ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରେ; ବଜ୍ର ପରି, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଚମକେ।
ଯମୋ ହ ଜାତୋ ଯମୋ ଜନିତ୍ଵଂ ଜାରଃ କନୀନାଂ ପତିର୍ଜନୀନାମ୍
ସେ ଯମ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯମଙ୍କ ମୂଳ; କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପ୍ରେମୀ, ମହିଳାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ।
ତଂ ଵଶ୍ଚରାଥା ଵଯଂ ଵସତ୍ଯାସ୍ତଂ ନ ଗାଵୋ ନକ୍ଷନ୍ତ ଇଦ୍ଧମ୍
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ସେ ଧନର ନିବାସ; ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସିନ୍ଧୁର୍ନ କ୍ଷୋଦଃ ପ୍ର ନୀଚୀରୈନୋନ୍ନଵନ୍ତ ଗାଵଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶୀକେ
ନଦୀ ପରି ତଳକୁ ବହେ, ଗାଈମାନେ ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଦେଖି।
ଵନେଷୁ ଜାଯୁର୍ମର୍ତେଷୁ ମିତ୍ରୋ ଵୃଣୀତେ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ରାଜେଵାଜୁର୍ଯମ୍
ବନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଛାଯାଇଥିବା, ମିତ୍ର ନବ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚାହେ, ରାଜା ପରି ବିଜୟ ଆଶା କରେ।
କ୍ଷେମୋ ନ ସାଧୁଃ କ୍ରତୁର୍ନ ଭଦ୍ରୋ ଭୁଵତ୍ସ୍ଵାଧୀର୍ହୋତା ହଵ୍ଯଵାଟ୍
ସେ ମୃଦୁ ରକ୍ଷକ ପରି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଶୁଭ; ସେ ସ୍ୱୟଂନିର୍ଭର ହୁଏ, ହବି ଆଣିଦେଇଥିବା ପୂଜାରୀ।
ହସ୍ତେ ଦଧାନୋ ନୃମ୍ଣା ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯମେ ଦେଵାନ୍ଧାଦ୍ଗୁହା ନିଷୀଦନ୍
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ହାତରେ ଧରି, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଲେ।
ଵିଦନ୍ତୀମତ୍ର ନରୋ ଧିଯଂଧା ହୃଦା ଯତ୍ତଷ୍ଟାନ୍ମନ୍ତ୍ରାଁ ଅଶଂସନ୍
ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି; ହୃଦୟରେ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଜୋ ନ କ୍ଷାଂ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀଂ ତସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ଯାଂ ମନ୍ତ୍ରେଭିଃ ସତ୍ଯୈଃ
ଅଜନ୍ମା ପରି, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲେ; ସତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଧରି ରଖିଲେ।
ପ୍ରିଯା ପଦାନି ପଶ୍ଵୋ ନି ପାହି ଵିଶ୍ଵାଯୁରଗ୍ନେ ଗୁହା ଗୁହଂ ଗାଃ
ପଶୁମାନଙ୍କର ପ୍ରିୟ ପଥକୁ ରକ୍ଷା କର, ଅଗ୍ନି; ତୁମେ ଶାଶ୍ୱତ, ଗାଈମାନେ ଗୁପ୍ତ ରଖ।
ଯ ଈଂ ଚିକେତ ଗୁହା ଭଵନ୍ତମା ଯଃ ସସାଦ ଧାରାମୃତସ୍ଯ
ଯେ କେହି ତାଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ରହିଥିବା ବୁଝିପାରେ, ଯେ କେହି ଅମୃତ ଝରଣା ପାଖରେ ବସିଥାଏ।
ଵି ଯେ ଚୃତନ୍ତ୍ଯୃତା ସପନ୍ତ ଆଦିଦ୍ଵସୂନି ପ୍ର ଵଵାଚାସ୍ମୈ
ଯେମାନେ ଛାଡ଼ିଯାଆନ୍ତି, ସତ୍ୟ ଖୋଜନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧନ ସୂଚନା କରନ୍ତି।
ଵି ଯୋ ଵୀରୁତ୍ସୁ ରୋଧନ୍ମହିତ୍ଵୋତ ପ୍ରଜା ଉତ ପ୍ରସୂଷ୍ଵନ୍ତଃ
ଯିଏ ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଧନ ବଣ୍ଟନ କରେ, ସେ ସନ୍ତାନ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ।
ଚିତ୍ତିରପାଂ ଦମେ ଵିଶ୍ଵାଯୁଃ ସଦ୍ମେଵ ଧୀରାଃ ସମ୍ମାଯ ଚକ୍ରୁଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ ଧାରଣ କରି, ଜଳର ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଘର ନିର୍ମାଣ କରିଛନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଘର ତିଆରି କରାଯାଏ, ସେମାନେ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏହା କରିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଣନ୍ନୁପ ସ୍ଥାଦ୍ଦିଵଂ ଭୁରଣ୍ଯୁ ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚରଥମକ୍ତୂନ୍ଵ୍ଯୂର୍ଣୋତ୍
ଶୁଣି, ସେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସହିତ ଆକାଶକୁ ଆସିଲେ; ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଚରିଅଟ୍କୁ କିରଣରେ ଢାକିଦେଲେ।
ପରି ଯଦେଷାମେକୋ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ଭୁଵଦ୍ଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ମହିତ୍ଵା
ଏମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଗୋଟିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା ହେଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଆଦିତ୍ତେ ଵିଶ୍ଵେ କ୍ରତୁଂ ଜୁଷନ୍ତ ଶୁଷ୍କାଦ୍ଯଦ୍ଦେଵ ଜୀଵୋ ଜନିଷ୍ଠାଃ
ସେତେବେଳେ, ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛାକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ; ହେ ଦେବତା, ତୁମେ ଶୁଷ୍କ ଅଂଶରୁ ଜୀବନ ସହ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଭଜନ୍ତ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵତ୍ଵଂ ନାମ ଋତଂ ସପନ୍ତୋ ଅମୃତମେଵୈଃ
ସମସ୍ତେ ଦେବତ୍ୱର ଭାଗୀ ହେଲେ, ସତ୍ୟକୁ ଖୋଜି, ନିଜ ମାର୍ଗରେ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ଋତସ୍ଯ ପ୍ରେଷା ଋତସ୍ଯ ଧୀତିର୍ଵିଶ୍ଵାଯୁର୍ଵିଶ୍ଵେ ଅପାଂସି ଚକ୍ରୁଃ
ସତ୍ୟର ଦୂତ, ସତ୍ୟର ଚିନ୍ତା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଜୀବନ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଜଳକୁ ତିଆରି କଲେ।