ଅସୌ ଚ ଯା ନ ଉର୍ଵରାଦିମାଂ ତନ୍ଵଂ ମମ । ଅଥୋ ତତସ୍ଯ ଯଚ୍ଛିରଃ ସର୍ଵା ତା ରୋମଶା କୃଧି
ଯେଉଁ ଜମିନ୍ ଏହି ଦେହକୁ ଗ୍ରହଣ କରିନାହିଁ, ଏବଂ ଯେଉଁ ମଣିଷର ମୁଣ୍ଡ ତାହା ସହିତ ଅନ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଚୁଲେଇ କର।
ଖେ ରଥସ୍ଯ ଖେଽନସଃ ଖେ ଯୁଗସ୍ଯ ଶତକ୍ରତୋ । ଅପାଲାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ରିଷ୍ପୂତ୍ଵ୍ଯକୃଣୋଃ ସୂର୍ଯତ୍ଵଚମ୍
ରଥର ଆକାଶରେ, ଅକ୍ଷର ଆକାଶରେ, ଯୁଗର ଆକାଶରେ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅପାଳାଙ୍କୁ ତିନିଥର ପବିତ୍ର କରିଛ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତାଙ୍କର ଚର୍ମ କରିଛ।
ପାନ୍ତମା ଵୋ ଅନ୍ଧସ ଇନ୍ଦ୍ରମଭି ପ୍ର ଗାଯତ । ଵିଶ୍ଵାସାହଂ ଶତକ୍ରତୁଂ ମଂହିଷ୍ଠଂ ଚର୍ଷଣୀନାମ୍
ଆମ ଦୁଧର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ତମେ ସମସ୍ତେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତ ଗାଅ। ମୁଁ ସତ୍ୟକୁହେଁ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ପୁରୁହୂତଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତଂ ଗାଥାନ୍ଯଂ ସନଶ୍ରୁତମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ର ଇତି ବ୍ରଵୀତନ
ଅନେକଥର ଡାକାଯାଉଥିବା, ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ, ପୁରୁଣା ଗୀତରେ ଖ୍ୟାତି ଥିବା, ସେଇଁକୁ 'ଇନ୍ଦ୍ର' ବୋଲି କୁହ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଇନ୍ନୋ ମହାନାଂ ଦାତା ଵାଜାନାଂ ନୃତୁଃ । ମହାଁ ଅଭିଜ୍ଞ୍ଵା ଯମତ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଉପହାର ଦେଇଥିବା, ବୀରମାନଙ୍କ ନେତା। ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶକ୍ତିରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କରିଛନ୍ତି।
ଅପାଦୁ ଶିପ୍ର୍ଯନ୍ଧସଃ ସୁଦକ୍ଷସ୍ଯ ପ୍ରହୋଷିଣଃ । ଇନ୍ଦୋରିନ୍ଦ୍ରୋ ଯଵାଶିରଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ, କୌଶଳୀ ଏବଂ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଚାପିଥିବା ଦୁଧରୁ, ଯବ ଦାଢି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଥିଲେ।
ତମ୍ଵଭି ପ୍ରାର୍ଚତେନ୍ଦ୍ରଂ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ । ତଦିଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଯ ଵର୍ଧନମ୍
ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଧ ପିବା ପାଇଁ ଡାକ। ଏହିଁ ତାଙ୍କର ପୋଷଣ।
ଅସ୍ଯ ପୀତ୍ଵା ମଦାନାଂ ଦେଵୋ ଦେଵସ୍ଯୌଜସା । ଵିଶ୍ଵାଭି ଭୁଵନା ଭୁଵତ୍
ଏହି ହର୍ଷଦାୟକ ଦୁଧ ପିଇ, ଦେବତା ଦେବତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ପ୍ରଭୁ ହେଲେ।
ତ୍ଯମୁ ଵଃ ସତ୍ରାସାହଂ ଵିଶ୍ଵାସୁ ଗୀର୍ଷ୍ଵାଯତମ୍ । ଆ ଚ୍ଯାଵଯସ୍ଯୂତଯେ
ସମସ୍ତ ଗୀତରେ, ସେଇ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିକୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କର, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କର।
ଯୁଧ୍ମଂ ସନ୍ତମନର୍ଵାଣଂ ସୋମପାମନପଚ୍ଯୁତମ୍ । ନରମଵାର୍ଯକ୍ରତୁମ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ, ଦୁଧ ପିଇଥିବା, ଅଚଳ, ଅଦମ୍ୟ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ଥିବା ପୁରୁଷ।
ଶିକ୍ଷା ଣ ଇନ୍ଦ୍ର ରାଯ ଆ ପୁରୁ ଵିଦ୍ଵାଁ ଋଚୀଷମ । ଅଵା ନଃ ପାର୍ଯେ ଧନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପ୍ରଶଂସା ଜାଣି, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ, ଏବଂ ଆଗାମୀ ଧନରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅତଶ୍ଚିଦିନ୍ଦ୍ର ଣ ଉପା ଯାହି ଶତଵାଜଯା । ଇଷା ସହସ୍ରଵାଜଯା
ତେଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଶତଗୁଣ ଉପହାର, ଖାଦ୍ୟ, ଏବଂ ହଜାରଗୁଣ ଉପହାର ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଅଯାମ ଧୀଵତୋ ଧିଯୋଽର୍ଵଦ୍ଭିଃ ଶକ୍ର ଗୋଦରେ । ଜଯେମ ପୃତ୍ସୁ ଵଜ୍ରିଵଃ
ବୁଦ୍ଧିମାନ ଓ ଦ୍ରୁତମନ୍ଥନ ସହିତ, ହେ ଶକ୍ର, ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ଗାଁର ଧନ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହେବା।
ଵଯମୁ ତ୍ଵା ଶତକ୍ରତୋ ଗାଵୋ ନ ଯଵସେଷ୍ଵା । ଉକ୍ଥେଷୁ ରଣଯାମସି
ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ, ଯେପରି ଗାଁ ଚରାଗାହ ପାଇଁ ଆଶା କରେ।
ଵିଶ୍ଵା ହି ମର୍ତ୍ଯତ୍ଵନାନୁକାମା ଶତକ୍ରତୋ । ଅଗନ୍ମ ଵଜ୍ରିନ୍ନାଶସଃ
ମାନବ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ, ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ରକ୍ଷା ପାଇଁ।
ତ୍ଵେ ସୁ ପୁତ୍ର ଶଵସୋଽଵୃତ୍ରନ୍କାମକାତଯଃ । ନ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରାତି ରିଚ୍ଯତେ
ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଜିତିଥିବାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ତୁମରେ ପୂରଣ ହୁଏ; ଇନ୍ଦ୍ର, କେହି ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନାହିଁ।
ସ ନୋ ଵୃଷନ୍ସନିଷ୍ଠଯା ସଂ ଘୋରଯା ଦ୍ରଵିତ୍ନ୍ଵା । ଧିଯାଵିଡ୍ଢି ପୁରଂଧ୍ଯା
ହେ ବୃଷଭ, ତୁମର ସବୁଠାରୁ ଉତ୍ସାହୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ପୁରନ୍ଧି, ଆମକୁ ବୁଦ୍ଧି ଦିଅ।
ଯସ୍ତେ ନୂନଂ ଶତକ୍ରତଵିନ୍ଦ୍ର ଦ୍ଯୁମ୍ନିତମୋ ମଦଃ । ତେନ ନୂନଂ ମଦେ ମଦେଃ
ହେ ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ସମୟରେ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ମହାନ ହର୍ଷ, ସେଇ ହର୍ଷରେ ପୁନିପୁନି ତୁମେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅ।
ଯସ୍ତେ ଚିତ୍ରଶ୍ରଵସ୍ତମୋ ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୃତ୍ରହନ୍ତମଃ । ଯ ଓଜୋଦାତମୋ ମଦଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ସେଇ ମଧୁର ପାନୀୟ, ଯାହା ତୁମର ଯଶ ଓ ତେଜରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏବଂ ଶକ୍ତିରେ ଅତ୍ୟଧିକ।
ଵିଦ୍ମା ହି ଯସ୍ତେ ଅଦ୍ରିଵସ୍ତ୍ଵାଦତ୍ତଃ ସତ୍ଯ ସୋମପାଃ । ଵିଶ୍ଵାସୁ ଦସ୍ମ କୃଷ୍ଟିଷୁ
ହେ ପାହାଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ହେ ସତ୍ୟ ସୋମପାନ କରୁଥିବା, ଆମେ ନିଶ୍ଚୟ ଜାଣୁଛୁ ଯେ, ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ପାନୀୟ ଗ୍ରହଣ କରିଛ, ହେ ବିଚିତ୍ର କର୍ମ କରୁଥିବା।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମଦ୍ଵନେ ସୁତଂ ପରି ଷ୍ଟୋଭନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ । ଅର୍କମର୍ଚନ୍ତୁ କାରଵଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମାର ଚାରିପାଖରେ ଆମର ଗୀତ ଗୁଞ୍ଜିଉ। କବିମାନେ ଅର୍କ ଗୀତରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵା ଅଧି ଶ୍ରିଯୋ ରଣନ୍ତି ସପ୍ତ ସଂସଦଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସୁତେ ହଵାମହେ
ଯେଉଁ ସୋମାରେ ସମସ୍ତ ମହିମା, ସାତଟି ସଭା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ, ସେଇ ସୋମାରେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅନୁଷ୍ଠାନ ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ।
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକେଷୁ ଚେତନଂ ଦେଵାସୋ ଯଜ୍ଞମତ୍ନତ । ତମିଦ୍ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ
ତ୍ରିକଦ୍ରୁକ ମଧ୍ୟରେ ଦେବତାମାନେ ଜଣା ଥିବାକୁ ଚାହିଲେ, ସେମାନେ ଯଜ୍ଞ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ; ଆମର ଗୀତ ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ।
ଆ ତ୍ଵା ଵିଶନ୍ତ୍ଵିନ୍ଦଵଃ ସମୁଦ୍ରମିଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ନ ତ୍ଵାମିନ୍ଦ୍ରାତି ରିଚ୍ଯତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖକୁ ଝରଣାମାନେ ଯେମିତି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଉଛି, ସେଭଳି ତୁମ ପାଖକୁ ସୋମର ବିନ୍ଦୁମାନେ ଆସୁଛନ୍ତି; କେହି ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେନି।
ଵିଵ୍ଯକ୍ଥ ମହିନା ଵୃଷନ୍ଭକ୍ଷଂ ସୋମସ୍ଯ ଜାଗୃଵେ । ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଜଠରେଷୁ ତେ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱରେ, ଜାଗ୍ରତ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ସୋମର ଖାଦ୍ୟ ଖୋଲିଦେଲ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପେଟରେ ଯାହା ଅଛି।
ଅରଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର କୁକ୍ଷଯେ ସୋମୋ ଭଵତୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ଅରଂ ଧାମଭ୍ଯ ଇନ୍ଦଵଃ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମା ତୁମ ପେଟ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେଉ; ବିନ୍ଦୁମାନେ ତୁମ ନିବାସ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ହେଉ।
ଅରମଶ୍ଵାଯ ଗାଯତି ଶ୍ରୁତକକ୍ଷୋ ଅରଂ ଗଵେ । ଅରମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧାମ୍ନେ
ଶ୍ରୁତକକ୍ଷ ଗାଉଛନ୍ତି, ଏହା ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ଗାଈ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିବାସ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।
ଅରଂ ହି ଷ୍ମ ସୁତେଷୁ ଣଃ ସୋମେଷ୍ଵିନ୍ଦ୍ର ଭୂଷସି । ଅରଂ ତେ ଶକ୍ର ଦାଵନେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମର ଚାପିଥିବା ସୋମାରେ ତୁମେ ଶୋଭିତ; ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ।
ପରାକାତ୍ତାଚ୍ଚିଦଦ୍ରିଵସ୍ତ୍ଵାଂ ନକ୍ଷନ୍ତ ନୋ ଗିରଃ । ଅରଂ ଗମାମ ତେ ଵଯମ୍
ହେ ପାହାଡ଼ଧାରୀ, ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଆମର ଗୀତ ତୁମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚେ; ଆମେ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ।
ଏଵା ହ୍ଯସି ଵୀରଯୁରେଵା ଶୂର ଉତ ସ୍ଥିରଃ । ଏଵା ତେ ରାଧ୍ଯଂ ମନଃ
ଏଭଳି ତୁମେ ପ୍ରବଳ, ଏଭଳି ତୁମେ ବୀର ଓ ଦୃଢ଼; ଏଭଳି ତୁମର ଦାନଶୀଳ ମନ।