ଆ ତୂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର କ୍ଷୁମନ୍ତଂ ଚିତ୍ରଂ ଗ୍ରାଭଂ ସଂ ଗୃଭାଯ । ମହାହସ୍ତୀ ଦକ୍ଷିଣେନ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବେ ଆସ, ଆମର ଦୀପ୍ତିମାନ୍ତ ଓ ପ୍ରଚୁର ପୁରସ୍କାରକୁ ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଡାହାଣ ହାତରେ ଧର।
ଵିଦ୍ମା ହି ତ୍ଵା ତୁଵିକୂର୍ମିଂ ତୁଵିଦେଷ୍ଣଂ ତୁଵୀମଘମ୍ । ତୁଵିମାତ୍ରମଵୋଭିଃ
କାରଣ ଆମେ ଜାଣୁଛୁ, ତୁମେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସାହାଯ୍ୟରେ ବଳବାନ୍, ଓ ଦାନରେ ବିଶାଳ; ତୁମ ମହାନ୍ ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ।
ନହି ତ୍ଵା ଶୂର ଦେଵା ନ ମର୍ତାସୋ ଦିତ୍ସନ୍ତମ୍ । ଭୀମଂ ନ ଗାଂ ଵାରଯନ୍ତେ
ହେ ବୀର, ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ, ତୁମେ ଦେବାକୁ ଚାହିଁଲେ କେହି ରୋକିପାରେନାହିଁ, ଯେପରି ଏକ ଭୟଙ୍କର ବଳଦକୁ କେହି ରୋକିପାରେନାହିଁ।
ଏତୋ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମେଶାନଂ ଵସ୍ଵଃ ସ୍ଵରାଜମ୍ । ନ ରାଧସା ମର୍ଧିଷନ୍ନଃ
ଏବେ ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗାଇବା; ସମ୍ପଦର ନାୟକ, ଆଲୋକର ଶାସକ; ସେ ଆମର ଭାଗ ହ୍ରାସ କରିନପାରନ୍ତୁ।
ପ୍ର ସ୍ତୋଷଦୁପ ଗାସିଷଚ୍ଛ୍ରଵତ୍ସାମ ଗୀଯମାନମ୍ । ଅଭି ରାଧସା ଜୁଗୁରତ୍
ଗାୟକ ଗୀତ ଗାଉନ୍ତୁ, କବି ଗୀତରେ ନିକଟକୁ ଆସନ୍ତୁ; ସେମାନେ ତୁମର କୃପାରେ ବନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ଆ ନୋ ଭର ଦକ୍ଷିଣେନାଭି ସଵ୍ଯେନ ପ୍ର ମୃଶ । ଇନ୍ଦ୍ର ମା ନୋ ଵସୋର୍ନିର୍ଭାକ୍
ତୁମ ଡାହାଣ ହାତରେ ଆମକୁ ଦିଅ, ବାମ ହାତରେ ଛୁଅ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଖରୁ ଧନ ବଞ୍ଚି ରଖନିଅ।
ଉପ କ୍ରମସ୍ଵା ଭର ଧୃଷତା ଧୃଷ୍ଣୋ ଜନାନାମ୍ । ଅଦାଶୂଷ୍ଟରସ୍ଯ ଵେଦଃ
ଆଗକୁ ବଢ଼, ତୁମ ଦୃଢ଼ତା ଆଣ, ହେ ମହାବଳୀ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ; ଯିଏ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ଜାଣ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଯ ଉ ନୁ ତେ ଅସ୍ତି ଵାଜୋ ଵିପ୍ରେଭିଃ ସନିତ୍ଵଃ । ଅସ୍ମାଭିଃ ସୁ ତଂ ସନୁହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ସହିତ ପୁରସ୍କାର ଜିତିବାରେ ତୁମେ ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କର, ସେହି ଶକ୍ତି ଆମକୁ ମଧ୍ୟ ଦିଅ।
ସଦ୍ଯୋଜୁଵସ୍ତେ ଵାଜା ଅସ୍ମଭ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଃ । ଵଶୈଶ୍ଚ ମକ୍ଷୂ ଜରନ୍ତେ
ହେ ଶକ୍ତିଦାତା, ତୁମର ଯୁବା ଶକ୍ତିମାନ୍ ବଳ ଆମ ପାଖକୁ ତୁରନ୍ତ ଆସୁ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉ। ଆମ ଉପାୟରେ ଧନ-ସମ୍ପଦ ଶୀଘ୍ର ଏକଠା ହେଉ।
ଆ ପ୍ର ଦ୍ରଵ ପରାଵତୋଽର୍ଵାଵତଶ୍ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ । ମଧ୍ଵଃ ପ୍ରତି ପ୍ରଭର୍ମଣି
ହେ ବିପଦ୍ବିନାଶକ, ଦୂର ଓ ନିକଟରୁ ତୁମେ ମଧୁର ପାନର ଅର୍ପଣକୁ ଦୌଡ଼ି ଆସ।
ତୀଵ୍ରାଃ ସୋମାସ ଆ ଗହି ସୁତାସୋ ମାଦଯିଷ୍ଣଵଃ । ପିବା ଦଧୃଗ୍ଯଥୋଚିଷେ
ତୀବ୍ର ଓ ମଦକର ସୋମ ଆସିଛି, ଏହା ଚାପି ତୋରିଆଯାଇଛି। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଆସି, ଯେପରି ଚାହଁ, ଏହା ପିଉ।
ଇଷା ମନ୍ଦସ୍ଵାଦୁ ତେଽରଂ ଵରାଯ ମନ୍ଯଵେ । ଭୁଵତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଶଂ ହୃଦେ
ଅର୍ପଣରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କର, ତୁମର ପ୍ରୀତି ଓ ଭକ୍ତଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ହୃଦୟକୁ ସୁଖ ଦିଅ।
ଆ ତ୍ଵଶତ୍ରଵା ଗହି ନ୍ଯୁକ୍ଥାନି ଚ ହୂଯସେ । ଉପମେ ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ହେ ଅଜୟ, ତୁମେ ଗୀତରେ ଡାକାଯାଉଛ, ଆସ; ଦିବର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଦୀପ୍ତିକୁ ନିକଟ କର।
ତୁଭ୍ଯାଯମଦ୍ରିଭିଃ ସୁତୋ ଗୋଭିଃ ଶ୍ରୀତୋ ମଦାଯ କମ୍ । ପ୍ର ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ର ହୂଯତେ
ପାଥରରେ ଚାପି ଗାଁଠି ଦେଇ ଗୋଧନରେ ଶୋଭିତ ଏହି ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଅର୍ପିତ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରୁଧି ସୁ ମେ ହଵମସ୍ମେ ସୁତସ୍ଯ ଗୋମତଃ । ଵି ପୀତିଂ ତୃପ୍ତିମଶ୍ନୁହି
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୋର ଭଲ ଡାକକୁ ଶୁଣ; ଆମ ପାଇଁ ଗୋଧନ ଭରିତ ସୋମ ପିଉ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୃପ୍ତି ଅନୁଭବ କର।
ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଚମସେଷ୍ଵା ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ତେ ସୁତଃ । ପିବେଦସ୍ଯ ତ୍ଵମୀଶିଷେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେ ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ପାତ୍ର ଓ ମିଶ୍ରଣ ପାତ୍ରରେ ଚାପାଯାଇଛି, ଏହାକୁ ପିଉ, କାରଣ ତୁମେ ଏହାର ମାଲିକ।
ଯୋ ଅପ୍ସୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଇଵ ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ଦଦୃଶେ । ପିବେଦସ୍ଯ ତ୍ଵମୀଶିଷେ
ଯେ ସୋମ ମିଶ୍ରଣ ପାତ୍ରରେ ଜଳରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି, ଏହାକୁ ପିଉ, କାରଣ ତୁମେ ଏହାର ମାଲିକ।
ଯଂ ତେ ଶ୍ଯେନଃ ପଦାଭରତ୍ତିରୋ ରଜାଂସ୍ଯସ୍ପୃତମ୍ । ପିବେଦସ୍ଯ ତ୍ଵମୀଶିଷେ
ଯେ ସୋମ ଶ୍ୟେନ ପାଖରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଆକାଶ ଅଟିକି ତୁମ ପାଖକୁ ଆଣିଥିଲା, ଏହାକୁ ପିଉ, କାରଣ ତୁମେ ଏହାର ମାଲିକ।
ଦେଵାନାମିଦଵୋ ମହତ୍ତଦା ଵୃଣୀମହେ ଵଯମ୍ । ଵୃଷ୍ଣାମସ୍ମଭ୍ଯମୂତଯେ
ଆମ ପାଇଁ ଆମେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ସହାୟତା ବାଛୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରନ୍ତୁ।
ତେ ନଃ ସନ୍ତୁ ଯୁଜଃ ସଦା ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା । ଵୃଧାସଶ୍ଚ ପ୍ରଚେତସଃ
ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ଯ୍ୟମାନ୍ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ସଦା ଆମର ସହଯୋଗୀ ହେଉନ୍ତୁ।
ଅତି ନୋ ଵିଷ୍ପିତା ପୁରୁ ନୌଭିରପୋ ନ ପର୍ଷଥ । ଯୂଯମୃତସ୍ଯ ରଥ୍ଯଃ
ତୁମେ ଆମକୁ ଅନେକ ବିପଦ ଉପରେ ନୌକା ଭଳି ନିରାପଦ ଭାବେ ପାର କରାଅ, ହେ ସତ୍ୟର ରଥିମାନେ।
ଵାମଂ ନୋ ଅସ୍ତ୍ଵର୍ଯମନ୍ଵାମଂ ଵରୁଣ ଶଂସ୍ଯମ୍ । ଵାମଂ ହ୍ଯାଵୃଣୀମହେ
ଅର୍ଯ୍ୟମାନ୍, ବରୁଣ, ଆମକୁ କୃପା ଦିଅ, ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ଭଲ ଦିଅ; ଆମେ ତୁମଠାରୁ କୃପା ବାଛୁ।
ଵାମସ୍ଯ ହି ପ୍ରଚେତସ ଈଶାନାଶୋ ରିଶାଦସଃ । ନେମାଦିତ୍ଯା ଅଘସ୍ଯ ଯତ୍
ହେ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧର୍ମିକ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତୁମେ ଦୟାର ଅଧିପତି; ଯେ ଦୋଷ ଆସେ, ତାହା ଆମର ନୁହେଁ।
ଵଯମିଦ୍ଵଃ ସୁଦାନଵଃ କ୍ଷିଯନ୍ତୋ ଯାନ୍ତୋ ଅଧ୍ଵନ୍ନା । ଦେଵା ଵୃଧାଯ ହୂମହେ
ଆମେ ତୁମର ଦାନଶୀଳ, ଘରେ ଓ ଯାତ୍ରାରେ ଥିବା, ଦେବମାନେ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ଅଧି ନ ଇନ୍ଦ୍ରୈଷାଂ ଵିଷ୍ଣୋ ସଜାତ୍ଯାନାମ୍ । ଇତା ମରୁତୋ ଅଶ୍ଵିନା
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ଏବଂ ତୁମ ସମସ୍ତ ଆତ୍ମୀୟମାନେ, ଆମ ଉପରେ ତୁମର ଆତ୍ମୀୟତା ରହୁ; ଏବଂ ମାରୁତ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ।
ପ୍ର ଭ୍ରାତୃତ୍ଵଂ ସୁଦାନଵୋଽଧ ଦ୍ଵିତା ସମାନ୍ଯା । ମାତୁର୍ଗର୍ଭେ ଭରାମହେ
ହେ ଦାନଶୀଳମାନେ, ଆମେ ଭାଇଚାରା ଓ ପରସ୍ପର ସହଯୋଗ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯେପରି ମାଆର ଗର୍ଭରେ ଧାରଣ କରାଯାଏ।
ଯୂଯଂ ହି ଷ୍ଠା ସୁଦାନଵ ଇନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଅଭିଦ୍ଯଵଃ । ଅଧା ଚିଦ୍ଵ ଉତ ବ୍ରୁଵେ
ତୁମେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଦୟାଳୁ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଓ ସବୁବେଳେ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଥିବା। ଏହିକଥା ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଘୋଷଣା କରେ।
ପ୍ରେଷ୍ଠଂ ଵୋ ଅତିଥିଂ ସ୍ତୁଷେ ମିତ୍ରମିଵ ପ୍ରିଯମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ରଥଂ ନ ଵେଦ୍ଯମ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ଅତିଥି ଭାବେ, ବନ୍ଧୁ ପରି ଆଦର କରେ। ଅଗ୍ନି, ବେଦିରେ ଚିହ୍ନଟ ହେଉଥିବା ରଥ ପରି।
କଵିମିଵ ପ୍ରଚେତସଂ ଯଂ ଦେଵାସୋ ଅଧ ଦ୍ଵିତା । ନି ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵାଦଧୁଃ
ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଜ୍ଞାନରେ, ଏକ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ କବିଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସାଇଛନ୍ତି।
ତ୍ଵଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଦାଶୁଷୋ ନୄଁଃ ପାହି ଶୃଣୁଧୀ ଗିରଃ । ରକ୍ଷା ତୋକମୁତ ତ୍ମନା
ହେ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠାରୁ କନିଷ୍ଠ, ତୁମେ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମର ଗୀତ ଶୁଣ। ସନ୍ତାନ ଓ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କର।