ହିରଣ୍ଯଯେଭିଃ ପଵିଭିଃ ପଯୋଵୃଧ ଉଜ୍ଜିଘ୍ନନ୍ତ ଆପଥ୍ଯୋ ନ ପର୍ଵତାନ୍ । ମଖା ଅଯାସଃ ସ୍ଵସୃତୋ ଧ୍ରୁଵଚ୍ଯୁତୋ ଦୁଧ୍ରକୃତୋ ମରୁତୋ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯଃ
ସୁନା ଅସିଧାରୀ, ଦୁଧରେ ପୋଷିତ, ସେମାନେ ପର୍ବତକୁ ଭେଦି ଯାଉଥିବା ମାନେ ପଥ ଖୋଲିଦେଉଥିବା ପରି ଆଗକୁ ଝପଟି ପଡ଼ନ୍ତି; ମରୁତମାନେ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଅର୍ପଣରେ ଉତ୍ସୁକ, ନିଶ୍ଚିତ ପଥରେ ଅଡ଼ିଗ, ତାଙ୍କ ରୂପ ଭୟଙ୍କର।
ଘୃଷୁଂ ପାଵକଂ ଵନିନଂ ଵିଚର୍ଷଣିଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ସୂନୁଂ ହଵସା ଗୃଣୀମସି । ରଜସ୍ତୁରଂ ତଵସଂ ମାରୁତଂ ଗଣମୃଜୀଷିଣଂ ଵୃଷଣଂ ସଶ୍ଚତ ଶ୍ରିଯେ
ଆମେ ହବା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର, ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଦୂରଦର୍ଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ମରୁତ ଦଳଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଦ୍ରୁତ, ଏକତା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ପ୍ର ନୂ ସ ମର୍ତଃ ଶଵସା ଜନାଁ ଅତି ତସ୍ଥୌ ଵ ଊତୀ ମରୁତୋ ଯମାଵତ । ଅର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଵାଜଂ ଭରତେ ଧନା ନୃଭିରାପୃଚ୍ଛ୍ଯଂ କ୍ରତୁମା କ୍ଷେତି ପୁଷ୍ଯତି
ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ, ମରୁତମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିଥିବା ମଣିଷ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଯାହାକୁ ମରୁତମାନେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେ ଘୋଡ଼ା ଓ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଧନ ଜିତେ, ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରେ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଚର୍କୃତ୍ଯଂ ମରୁତଃ ପୃତ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରଂ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମଂ ମଘଵତ୍ସୁ ଧତ୍ତନ । ଧନସ୍ପୃତମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଂ ତୋକଂ ପୁଷ୍ଯେମ ତନଯଂ ଶତଂ ହିମାଃ
ହେ ମରୁତମାନେ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ଅଜୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଧନ ପ୍ରଶଂସା ଆଣେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶତପୁତ୍ର ଓ ବଂଶଧରମାନେ ସହିତ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବା।
ନୂ ଷ୍ଠିରଂ ମରୁତୋ ଵୀରଵନ୍ତମୃତୀଷାହଂ ରଯିମସ୍ମାସୁ ଧତ୍ତ । ସହସ୍ରିଣଂ ଶତିନଂ ଶୂଶୁଵାଂସଂ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଏବେ, ହେ ମରୁତମାନେ, ଆମ ପାଖରେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ, ଶୂର, ସଦା ଜିତିଥିବା, ହଜାର ଗୁଣା ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଚମକୁଥିବା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ସକାଳେ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ପଶ୍ଵା ନ ତାଯୁଂ ଗୁହା ଚତନ୍ତଂ ନମୋ ଯୁଜାନଂ ନମୋ ଵହନ୍ତମ୍
ଗୋପାଳକ ପରି ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଚଳିଥାଏ, ନମସ୍କାରରେ ଯୁକ୍ତ, ନମସ୍କାର ବହନ କରେ।
ସଜୋଷା ଧୀରାଃ ପଦୈରନୁ ଗ୍ମନ୍ନୁପ ତ୍ଵା ସୀଦନ୍ଵିଶ୍ଵେ ଯଜତ୍ରାଃ
ଏକତାରେ ଧୀର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ବସନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ଦେଵା ଅନୁ ଵ୍ରତା ଗୁର୍ଭୁଵତ୍ପରିଷ୍ଟିର୍ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭୂମ
ଦେବତାମାନେ ନ୍ୟାୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ରକ୍ଷକ ହୋଇଛନ୍ତି; ଆକାଶ ଏମିତି ଆବରଣ ଦେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଛି।
ଵର୍ଧନ୍ତୀମାପଃ ପନ୍ଵା ସୁଶିଶ୍ଵିମୃତସ୍ଯ ଯୋନା ଗର୍ଭେ ସୁଜାତମ୍
ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପବିତ୍ର ଓ ପୋଷକ ଜଳମାନେ ନ୍ୟାୟର ଗର୍ଭରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ଟିର୍ନ ରଣ୍ଵା କ୍ଷିତିର୍ନ ପୃଥ୍ଵୀ ଗିରିର୍ନ ଭୁଜ୍ମ କ୍ଷୋଦୋ ନ ଶମ୍ଭୁ
ପୁଷ୍ଟି ପରି, ପୃଥିବୀ ପରି, ପର୍ବତ ପରି, ଆଧାର ପରି, ଆଶ୍ରୟ ପରି, ଶୁଭ ଆଣିଦେଇଥିବା ପରି।
ଅତ୍ଯୋ ନାଜ୍ମନ୍ସର୍ଗପ୍ରତକ୍ତଃ ସିନ୍ଧୁର୍ନ କ୍ଷୋଦଃ କ ଈଂ ଵରାତେ
ଦୌଡ଼ରେ ଦୂତି ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆରମ୍ଭରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା; ନଦୀ ପରି ଅବାଧ — କିଏ ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ?
ଜାମିଃ ସିନ୍ଧୂନାଂ ଭ୍ରାତେଵ ସ୍ଵସ୍ରାମିଭ୍ଯାନ୍ନ ରାଜା ଵନାନ୍ଯତ୍ତି
ସେ ନଦୀମାନଙ୍କର ନିକଟଜନ, ଭାଇ ପରି ଭଉଣୀ ପାଇଁ; ରାଜା ଦୁଇଁଠାରୁ ନେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଖାଇଯାଏ।
ଯଦ୍ଵାତଜୂତୋ ଵନା ଵ୍ଯସ୍ଥାଦଗ୍ନିର୍ହ ଦାତି ରୋମା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ଯେତେବେଳେ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଛିଣ୍ଡିଦିଏ, ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀର କେଶ ଦହିଦିଏ।
ଶ୍ଵସିତ୍ଯପ୍ସୁ ହଂସୋ ନ ସୀଦନ୍କ୍ରତ୍ଵା ଚେତିଷ୍ଠୋ ଵିଶାମୁଷର୍ଭୁତ୍
ସେ ଜଳରେ ଶ୍ୱାସ ନିଏ, ହଂସ ପରି ବସିଥାଏ; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳେ।
ସୋମୋ ନ ଵେଧା ଋତପ୍ରଜାତଃ ପଶୁର୍ନ ଶିଶ୍ଵା ଵିଭୁର୍ଦୂରେଭାଃ
ସୋମ ପରି, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା; ବଛା ପରି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ।
ରଯିର୍ନ ଚିତ୍ରା ସୂରୋ ନ ସଂଦୃଗାଯୁର୍ନ ପ୍ରାଣୋ ନିତ୍ଯୋ ନ ସୂନୁଃ
ଧନ ପରି ଚମତ୍କାର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆକାଶ ପରି ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ପୁଅ ପରି ସଦା ଜୀବନ୍ତ।
ତକ୍ଵା ନ ଭୂର୍ଣିର୍ଵନା ସିଷକ୍ତି ପଯୋ ନ ଧେନୁଃ ଶୁଚିର୍ଵିଭାଵା
ତିନିଏ ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତି ଦେଖାଏ; ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ପରି ପୋଷଣ ଦେଇଥାଏ।
ଦାଧାର କ୍ଷେମମୋକୋ ନ ରଣ୍ଵୋ ଯଵୋ ନ ପକ୍ଵୋ ଜେତା ଜନାନାମ୍
ସେ ନିରାପଦତାକୁ ଧାରଣ କରେ, ଗାୟକ ପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥାଏ; ପକ୍କା ଯବ ପରି, ସେ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରେ।
ଋଷିର୍ନ ସ୍ତୁଭ୍ଵା ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତୋ ଵାଜୀ ନ ପ୍ରୀତୋ ଵଯୋ ଦଧାତି
ଗୋତିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଋଷି ପରି, ବିଜୟୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଦୁରୋକଶୋଚିଃ କ୍ରତୁର୍ନ ନିତ୍ଯୋ ଜାଯେଵ ଯୋନାଵରଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ
ତାଙ୍କର ଆଗୁନି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ସଦା ଅଟୁଟ; ମାଆ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଖୋଲିଦେଇଥାନ୍ତି।
ଚିତ୍ରୋ ଯଦଭ୍ରାଟ୍ ଛ୍ଵେତୋ ନ ଵିକ୍ଷୁ ରଥୋ ନ ରୁକ୍ମୀ ତ୍ଵେଷଃ ସମତ୍ସୁ
ମେଘ ପରି ଚମକିଥିବା, ଗୋତିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧଳା; ସୁନା ରଥ ପରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର।
ସେନେଵ ସୃଷ୍ଟାମଂ ଦଧାତ୍ଯସ୍ତୁର୍ନ ଦିଦ୍ଯୁତ୍ତ୍ଵେଷପ୍ରତୀକା
ସେନା ପରି ଚଳିତ, ସେ ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରେ; ବଜ୍ର ପରି, ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଚମକେ।
ଯମୋ ହ ଜାତୋ ଯମୋ ଜନିତ୍ଵଂ ଜାରଃ କନୀନାଂ ପତିର୍ଜନୀନାମ୍
ସେ ଯମ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯମଙ୍କ ମୂଳ; କନ୍ୟାମାନଙ୍କର ପ୍ରେମୀ, ମହିଳାମାନଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ।
ତଂ ଵଶ୍ଚରାଥା ଵଯଂ ଵସତ୍ଯାସ୍ତଂ ନ ଗାଵୋ ନକ୍ଷନ୍ତ ଇଦ୍ଧମ୍
ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ସେ ଧନର ନିବାସ; ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଚିହ୍ନିଥାନ୍ତି।
ସିନ୍ଧୁର୍ନ କ୍ଷୋଦଃ ପ୍ର ନୀଚୀରୈନୋନ୍ନଵନ୍ତ ଗାଵଃ ସ୍ଵର୍ଦୃଶୀକେ
ନଦୀ ପରି ତଳକୁ ବହେ, ଗାଈମାନେ ଉପରକୁ ଯାଆନ୍ତି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଲୋକକୁ ଦେଖି।
ଵନେଷୁ ଜାଯୁର୍ମର୍ତେଷୁ ମିତ୍ରୋ ଵୃଣୀତେ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଂ ରାଜେଵାଜୁର୍ଯମ୍
ବନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବଛାଯାଇଥିବା, ମିତ୍ର ନବ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଚାହେ, ରାଜା ପରି ବିଜୟ ଆଶା କରେ।
କ୍ଷେମୋ ନ ସାଧୁଃ କ୍ରତୁର୍ନ ଭଦ୍ରୋ ଭୁଵତ୍ସ୍ଵାଧୀର୍ହୋତା ହଵ୍ଯଵାଟ୍
ସେ ମୃଦୁ ରକ୍ଷକ ପରି, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଶୁଭ; ସେ ସ୍ୱୟଂନିର୍ଭର ହୁଏ, ହବି ଆଣିଦେଇଥିବା ପୂଜାରୀ।
ହସ୍ତେ ଦଧାନୋ ନୃମ୍ଣା ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯମେ ଦେଵାନ୍ଧାଦ୍ଗୁହା ନିଷୀଦନ୍
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ହାତରେ ଧରି, ସେ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ବସାଇଲେ।
ଵିଦନ୍ତୀମତ୍ର ନରୋ ଧିଯଂଧା ହୃଦା ଯତ୍ତଷ୍ଟାନ୍ମନ୍ତ୍ରାଁ ଅଶଂସନ୍
ଏଠାରେ ଲୋକମାନେ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରନ୍ତି; ହୃଦୟରେ ଥିବା ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି।
ଅଜୋ ନ କ୍ଷାଂ ଦାଧାର ପୃଥିଵୀଂ ତସ୍ତମ୍ଭ ଦ୍ଯାଂ ମନ୍ତ୍ରେଭିଃ ସତ୍ଯୈଃ
ଅଜନ୍ମା ପରି, ସେ ପୃଥିବୀକୁ ଧାରଣ କଲେ; ସତ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଧରି ରଖିଲେ।