ସମାନଂ ଵାଂ ସଜାତ୍ଯଂ ସମାନୋ ବନ୍ଧୁରଶ୍ଵିନା । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
ତୁମର ସମ୍ପର୍କ ଏବଂ ବନ୍ଧନ ଦୁହେଁ ଏକ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ; ତୁମର କୃପା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଯୋ ଵାଂ ରଜାଂସ୍ଯଶ୍ଵିନା ରଥୋ ଵିଯାତି ରୋଦସୀ । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ତୁମର ରଥ ଦୁଇ ଜଗତ ଓ ଶୂନ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ; ତୁମର କୃପା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଆ ନୋ ଗଵ୍ଯେଭିରଶ୍ଵ୍ଯୈଃ ସହସ୍ରୈରୁପ ଗଚ୍ଛତମ୍ । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
ହଜାର ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ; ତୁମର କୃପା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ମା ନୋ ଗଵ୍ଯେଭିରଶ୍ଵ୍ଯୈଃ ସହସ୍ରେଭିରତି ଖ୍ଯତମ୍ । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
ହଜାର ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଯେଉନି; ତୁମର କୃପା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଅରୁଣପ୍ସୁରୁଷା ଅଭୂଦକର୍ଜ୍ଯୋତିରୃତାଵରୀ । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
ଲାଲଟି ଓ ତେଜ ଗତିର ଯାନ ଜଳରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି, ଯାହା ସତ୍ୟକୁ ଧାରଣ କରେ; ତୁମର କୃପା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଅଶ୍ଵିନା ସୁ ଵିଚାକଶଦ୍ଵୃକ୍ଷଂ ପରଶୁମାଁ ଇଵ । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦେବ, ଗଛଟି କୁହାଡ଼ିରେ କାଟିଥିବା ପରି ଭଲଭାବେ ଭାଗ ହୋଇଯାଇଛି; ତୁମର କୃପା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ପୁରଂ ନ ଧୃଷ୍ଣଵା ରୁଜ କୃଷ୍ଣଯା ବାଧିତୋ ଵିଶା । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
କୋଟ ପରି, ଶକ୍ତି ସହିତ କଳା ଅନ୍ୟାୟୀ ଦଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ; ତୁମର କୃପା ସଦା ଆମ ପାଖରେ ରହୁ।
ଵିଶୋଵିଶୋ ଵୋ ଅତିଥିଂ ଵାଜଯନ୍ତଃ ପୁରୁପ୍ରିଯମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଦୁର୍ଯଂ ଵଚ ସ୍ତୁଷେ ଶୂଷସ୍ଯ ମନ୍ମଭିଃ
ଘରେ ଘରେ, ତୁମ ପ୍ରିୟ ଅତିଥିକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଇ, ମୁଁ ଆଗ୍ନିକୁ, ତୁମର ଆଶ୍ରୟକୁ, ଆଶା ଭରା କଥାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଯଂ ଜନାସୋ ହଵିଷ୍ମନ୍ତୋ ମିତ୍ରଂ ନ ସର୍ପିରାସୁତିମ୍ । ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ
ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଲୋକେ ହବି ନେଇ ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଘୃତ ଦେଇ ଭକ୍ତିରେ ଯେପରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେହିପରି ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ପନ୍ଯାଂସଂ ଜାତଵେଦସଂ ଯୋ ଦେଵତାତ୍ଯୁଦ୍ଯତା । ହଵ୍ଯାନ୍ଯୈରଯଦ୍ଦିଵି
ଯିଏ ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଯିଏକୁ ଉତ୍ସାହିତ ଦେବତାମାନେ ଦିବ ଉପରେ ହବି ନେଇଯିବାକୁ ପଠାଇଛନ୍ତି।
ଆଗନ୍ମ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠମଗ୍ନିମାନଵମ୍ । ଯସ୍ଯ ଶ୍ରୁତର୍ଵା ବୃହନ୍ନାର୍କ୍ଷୋ ଅନୀକ ଏଧତେ
ଆମେ ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଛୁ; ଯାହାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶବ୍ଦ ଏବଂ ବିଶାଳ ଧ୍ୱନି ସମ୍ମୁଖରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛି।
ଅମୃତଂ ଜାତଵେଦସଂ ତିରସ୍ତମାଂସି ଦର୍ଶତମ୍ । ଘୃତାହଵନମୀଡ୍ଯମ୍
ଅମୃତ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରୁଥିବା, ଘୃତ ଦେଇ ଉପଚାର କରାଯିବା, ପୂଜାଯୋଗ୍ୟ।
ସବାଧୋ ଯଂ ଜନା ଇମେଽଗ୍ନିଂ ହଵ୍ଯେଭିରୀଳତେ । ଜୁହ୍ଵାନାସୋ ଯତସ୍ରୁଚଃ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଏହି ଲୋକେ ବାଧା ବିନା ହବି ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସମ୍ୟକ୍ ଶ୍ରୁଚିରେ ଆହୁତି ଦେଇ।
ଇଯଂ ତେ ନଵ୍ଯସୀ ମତିରଗ୍ନେ ଅଧାଯ୍ଯସ୍ମଦା । ମନ୍ଦ୍ର ସୁଜାତ ସୁକ୍ରତୋଽମୂର ଦସ୍ମାତିଥେ
ଏହି ନୂତନ ଭାବନା ଆମର, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପାଇଁ; ଆନନ୍ଦମୟ, ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଦକ୍ଷ, ଅବିନାଶୀ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅତିଥି।
ସା ତେ ଅଗ୍ନେ ଶଂତମା ଚନିଷ୍ଠା ଭଵତୁ ପ୍ରିଯା । ତଯା ଵର୍ଧସ୍ଵ ସୁଷ୍ଟୁତଃ
ଏହି ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ପ୍ରିୟ ଆହୁତି, ଅଗ୍ନି, ତୁମ ପାଇଁ ମନୋହର ହେଉ; ଏହା ସହିତ, ଆମ ସ୍ତୁତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ।
ସା ଦ୍ଯୁମ୍ନୈର୍ଦ୍ଯୁମ୍ନିନୀ ବୃହଦୁପୋପ ଶ୍ରଵସି ଶ୍ରଵଃ । ଦଧୀତ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ
ସେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ମହିମାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ବିପଦ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାରେ ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଆଣିଦିଅ।
ଅଶ୍ଵମିଦ୍ଗାଂ ରଥପ୍ରାଂ ତ୍ଵେଷମିନ୍ଦ୍ରଂ ନ ସତ୍ପତିମ୍ । ଯସ୍ଯ ଶ୍ରଵାଂସି ତୂର୍ଵଥ ପନ୍ଯମ୍ପନ୍ଯଂ ଚ କୃଷ୍ଟଯଃ
ଘୋଡା, ଗାଁ, ତୀବ୍ର ରଥ, କିମ୍ବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାର ଖ୍ୟାତି ବିସ୍ତାରିତ, ଲୋକେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି ଯାହା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଗୋପଵନୋ ଗିରା ଚନିଷ୍ଠଦଗ୍ନେ ଅଙ୍ଗିରଃ । ସ ପାଵକ ଶ୍ରୁଧୀ ହଵମ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୋପବନ ଶବ୍ଦରେ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କ ଅନୁସୂତି; ଶୁଧ୍ଧ ଅଗ୍ନି, ଆମ ହବି ଶୁଣ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଜନାସ ଈଳତେ ସବାଧୋ ଵାଜସାତଯେ । ସ ବୋଧି ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ
ଯେଉଁ ଦେବତାଙ୍କୁ ଲୋକେ ବାଧା ବିନା ଶକ୍ତି ଲାଗି ପୂଜା କରନ୍ତି; ବିପଦ ଦୂର କରିବାକୁ ଜାଗିଉ।
ଅହଂ ହୁଵାନ ଆର୍କ୍ଷେ ଶ୍ରୁତର୍ଵଣି ମଦଚ୍ଯୁତି । ଶର୍ଧାଂସୀଵ ସ୍ତୁକାଵିନାଂ ମୃକ୍ଷା ଶୀର୍ଷା ଚତୁର୍ଣାମ୍
ମୁଁ ହବି ଦେଇ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶବ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦ ଭାବରେ ଗାଉଛି, ବିଜୟୀ ସେନାର ଉଚ୍ଚ ଚିତ୍କାର ଏବଂ ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡର ଗର୍ଜନ ପରି।
ମାଂ ଚତ୍ଵାର ଆଶଵଃ ଶଵିଷ୍ଠସ୍ଯ ଦ୍ରଵିତ୍ନଵଃ । ସୁରଥାସୋ ଅଭି ପ୍ରଯୋ ଵକ୍ଷନ୍ଵଯୋ ନ ତୁଗ୍ର୍ଯମ୍
ଚାରିଟି ତୀବ୍ର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଦାନ ଦେଇ, ମୋତେ ଗମ୍ୟସ୍ଥଳ ପାଇଁ ଏକ ପରିବାର ପରି ଆଗକୁ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି।
ସତ୍ଯମିତ୍ତ୍ଵା ମହେନଦି ପରୁଷ୍ଣ୍ଯଵ ଦେଦିଶମ୍ । ନେମାପୋ ଅଶ୍ଵଦାତରଃ ଶଵିଷ୍ଠାଦସ୍ତି ମର୍ତ୍ଯଃ
ମୁଁ ଏହି ତଥ୍ୟ ତୁମକୁ ଦେଖାଇଛି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପରୁଷ୍ଣୀ ନଦୀର ତୀର; ଏହି ଜଳ ଘୋଡା ଦେଇନାହିଁ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀଠାରୁ ଉପରେ କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ନାହିଁ।
ଯୁକ୍ଷ୍ଵା ହି ଦେଵହୂତମାଁ ଅଶ୍ଵାଁ ଅଗ୍ନେ ରଥୀରିଵ । ନି ହୋତା ପୂର୍ଵ୍ଯଃ ସଦଃ
ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଡାକାଯାଇଥିବା ଘୋଡାକୁ ଯୋଗ କର, ରଥୀ ଯେପରି; ସଭାରେ ପୁରୁଣା ହୋତା ହେଉ।
ଉତ ନୋ ଦେଵ ଦେଵାଁ ଅଚ୍ଛା ଵୋଚୋ ଵିଦୁଷ୍ଟରଃ । ଶ୍ରଦ୍ଵିଶ୍ଵା ଵାର୍ଯା କୃଧି
ଦେବତା, ଆମ ପାଖକୁ ଆସି କଥା କହନ୍ତୁ, ସବୁଠୁ ଜ୍ଞାନୀ; ସମସ୍ତ ଧନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ତ୍ଵଂ ହ ଯଦ୍ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ ସହସଃ ସୂନଵାହୁତ । ଋତାଵା ଯଜ୍ଞିଯୋ ଭୁଵଃ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ସବୁଠୁ କମ୍ ଜନ୍ମ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଡାକାଯାଇଛ; ତୁମେ ସତ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ।
ଅଯମଗ୍ନିଃ ସହସ୍ରିଣୋ ଵାଜସ୍ଯ ଶତିନସ୍ପତିଃ । ମୂର୍ଧା କଵୀ ରଯୀଣାମ୍
ଏହି ଅଗ୍ନି ହଜାରର ମାଳିକ, ଶତର ଧନର ଅଧିପତି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ଧନର ମୁଣ୍ଡ।
ତଂ ନେମିମୃଭଵୋ ଯଥା ନମସ୍ଵ ସହୂତିଭିଃ । ନେଦୀଯୋ ଯଜ୍ଞମଙ୍ଗିରଃ
ସେହି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଚକ୍ରର ଧାଡ଼ ପରି, ଦକ୍ଷ ଲୋକେ ଏକସাথে ଅଞ୍ଜଳି ଦେଇ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି; ଅଙ୍ଗିରସ, ଯଜ୍ଞକୁ ଆମ ପାଖକୁ ନେଇଆଉ।
ତସ୍ମୈ ନୂନମଭିଦ୍ଯଵେ ଵାଚା ଵିରୂପ ନିତ୍ଯଯା । ଵୃଷ୍ଣେ ଚୋଦସ୍ଵ ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍
ସେହି ସଦା ଯୁବକୁ, ଯିଏ ବାଧା ଭଙ୍ଗ କରେ, ତୁମେ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଶବ୍ଦରେ ଡାକ; ଶକ୍ତିଶାଳୀକୁ ଭଲ ଗୀତରେ ପ୍ରେରିତ କର।
କମୁ ଷ୍ଵିଦସ୍ଯ ସେନଯାଗ୍ନେରପାକଚକ୍ଷସଃ । ପଣିଂ ଗୋଷୁ ସ୍ତରାମହେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଦୂରଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ସେନା ସହିତ, ଆମେ କେମିତି ଗୋମାନ୍ୟ ପାଣିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବୁ?
ମା ନୋ ଦେଵାନାଂ ଵିଶଃ ପ୍ରସ୍ନାତୀରିଵୋସ୍ରାଃ । କୃଶଂ ନ ହାସୁରଘ୍ନ୍ଯାଃ
ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କର ଗୋଷ୍ଠୀ ଆମକୁ ଦୁଧ ଦେଇବା ଗାଉଁ ପରି ଛାଡ଼ି ଦେଉନି; ଅବନ୍ଧ୍ୟା ଗାଉଁର ଦୁଃଖୀ ପରି ଆମେ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଦିଅନି।