ଵୃଷ୍ଣେ ଶର୍ଧାଯ ସୁମଖାଯ ଵେଧସେ ନୋଧଃ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ପ୍ର ଭରା ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଅପୋ ନ ଧୀରୋ ମନସା ସୁହସ୍ତ୍ଯୋ ଗିରଃ ସମଞ୍ଜେ ଵିଦଥେଷ୍ଵାଭୁଵଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୟାଳୁ ଓ କୌଶଳୀ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ। ପାଣି ଭଳି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭଲ ହାତରେ ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ସଜାନ୍ତି, ସଭାରେ ସେମାନେ ପ୍ରକାଶିତ।
ତେ ଜଜ୍ଞିରେ ଦିଵ ଋଷ୍ଵାସ ଉକ୍ଷଣୋ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ମର୍ଯା ଅସୁରା ଅରେପସଃ । ପାଵକାସଃ ଶୁଚଯଃ ସୂର୍ଯା ଇଵ ସତ୍ଵାନୋ ନ ଦ୍ରପ୍ସିନୋ ଘୋରଵର୍ପସଃ
ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ, ଦେବତା, ନିର୍ମଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଶୁଭ୍ର, ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ବର୍ଷା ବିନ୍ଦୁ ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ।
ଯୁଵାନୋ ରୁଦ୍ରା ଅଜରା ଅଭୋଗ୍ଘନୋ ଵଵକ୍ଷୁରଧ୍ରିଗାଵଃ ପର୍ଵତା ଇଵ । ଦୃଳ୍ହା ଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ପାର୍ଥିଵା ପ୍ର ଚ୍ଯାଵଯନ୍ତି ଦିଵ୍ଯାନି ମଜ୍ମନା
ଯୁବା ରୁଦ୍ରମାନେ, ଅମର ଓ ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷତ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼। ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଦୃଢ଼ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ହିଲାଇଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକମାନେକୁ ଚଳାଇଦେଇଥାନ୍ତି।
ଚିତ୍ରୈରଞ୍ଜିଭିର୍ଵପୁଷେ ଵ୍ଯଞ୍ଜତେ ଵକ୍ଷସ୍ସୁ ରୁକ୍ମାଁ ଅଧି ଯେତିରେ ଶୁଭେ । ଅଂସେଷ୍ଵେଷାଂ ନି ମିମୃକ୍ଷୁରୃଷ୍ଟଯଃ ସାକଂ ଜଜ୍ଞିରେ ସ୍ଵଧଯା ଦିଵୋ ନରଃ
ଦୀପ୍ତିମାନ ଭୂଷଣରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖାନ୍ତି; ଛାତିରେ ଶୁଭ୍ର ଆଭୂଷଣ ଶୋଭା ପାଉଛି। ତାଙ୍କ ଗାରେ ଅସ୍ତ୍ର ଆଟକାଯାଇଛି; ସେମାନେ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବେ ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଈଶାନକୃତୋ ଧୁନଯୋ ରିଶାଦସୋ ଵାତାନ୍ଵିଦ୍ଯୁତସ୍ତଵିଷୀଭିରକ୍ରତ । ଦୁହନ୍ତ୍ଯୂଧର୍ଦିଵ୍ଯାନି ଧୂତଯୋ ଭୂମିଂ ପିନ୍ଵନ୍ତି ପଯସା ପରିଜ୍ରଯଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା ଓ ଉପକାରୀ, ବାୟୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଧାରା ଝରିଯାଏ; ସେମାନଙ୍କର ବର୍ଷା ପୃଥିବୀକୁ ପୋଷଣ ଜଳରେ ପୂରିଦେଉଛି।
ପିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯପୋ ମରୁତଃ ସୁଦାନଵଃ ପଯୋ ଘୃତଵଦ୍ଵିଦଥେଷ୍ଵାଭୁଵଃ । ଅତ୍ଯଂ ନ ମିହେ ଵି ନଯନ୍ତି ଵାଜିନମୁତ୍ସଂ ଦୁହନ୍ତି ସ୍ତନଯନ୍ତମକ୍ଷିତମ୍
ମାରୁତମାନେ, ଦାନଶୀଳ, ଘୃତ ଭରିଥିବା ଜଳ ବର୍ଷାନ୍ତି, ସଭାରେ ପ୍ରକାଶିତ। ବର୍ଷାରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାକୁ ନେଇଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ଅଶେଷ ଦୁଧର ଥନକୁ ଦୋହନ କରନ୍ତି, ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା।
ମହିଷାସୋ ମାଯିନଶ୍ଚିତ୍ରଭାନଵୋ ଗିରଯୋ ନ ସ୍ଵତଵସୋ ରଘୁଷ୍ଯଦଃ । ମୃଗା ଇଵ ହସ୍ତିନଃ ଖାଦଥା ଵନା ଯଦାରୁଣୀଷୁ ତଵିଷୀରଯୁଗ୍ଧ୍ଵମ୍
ମହିଷ ଭଳି ପ୍ରବଳ, ମାୟାବୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଶୀଘ୍ର ସହଯୋଗୀ। ବନ୍ୟପଶୁ, ହାତୀ ଭଳି, ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଖାଇଯାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଶକ୍ତି ଯୋଡ଼ନ୍ତି।
ସିଂହା ଇଵ ନାନଦତି ପ୍ରଚେତସଃ ପିଶା ଇଵ ସୁପିଶୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଃ । କ୍ଷପୋ ଜିନ୍ଵନ୍ତଃ ପୃଷତୀଭିରୃଷ୍ଟିଭିଃ ସମିତ୍ସବାଧଃ ଶଵସାହିମନ୍ଯଵଃ
ସିଂହ ଭଳି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରନ୍ତି; ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ପଶୁ ଭଳି, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା। ସେମାନେ ରାତିକୁ ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ବଣ୍ଡା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ମନୋବଳରେ ପ୍ରବଳ।
ରୋଦସୀ ଆ ଵଦତା ଗଣଶ୍ରିଯୋ ନୃଷାଚଃ ଶୂରାଃ ଶଵସାହିମନ୍ଯଵଃ । ଆ ଵନ୍ଧୁରେଷ୍ଵମତିର୍ନ ଦର୍ଶତା ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନ ତସ୍ଥୌ ମରୁତୋ ରଥେଷୁ ଵଃ
ହେ ମରୁତମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାଟିତ କରି କଥା କହନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଦଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୂର ଓ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ। ଆପଣମାନଙ୍କ ରଥରେ ଆଲୋକ ଏମିତି ଚମକେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଦେଖାଯାଏ, ଆପଣମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଏହି ଯୁଗଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ।
ଵିଶ୍ଵଵେଦସୋ ରଯିଭିଃ ସମୋକସଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲାସସ୍ତଵିଷୀଭିର୍ଵିରପ୍ଶିନଃ । ଅସ୍ତାର ଇଷୁଂ ଦଧିରେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋରନନ୍ତଶୁଷ୍ମା ଵୃଷଖାଦଯୋ ନରଃ
ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ଧନରେ ଏକତ୍ର ରହୁଥିବା, ଏକମତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଧନୁରେ ତୀର ଧରିଛନ୍ତି; ଅସୀମ ଶକ୍ତି ସହିତ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ପୁରୁଷମାନେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ।
ହିରଣ୍ଯଯେଭିଃ ପଵିଭିଃ ପଯୋଵୃଧ ଉଜ୍ଜିଘ୍ନନ୍ତ ଆପଥ୍ଯୋ ନ ପର୍ଵତାନ୍ । ମଖା ଅଯାସଃ ସ୍ଵସୃତୋ ଧ୍ରୁଵଚ୍ଯୁତୋ ଦୁଧ୍ରକୃତୋ ମରୁତୋ ଭ୍ରାଜଦୃଷ୍ଟଯଃ
ସୁନା ଅସିଧାରୀ, ଦୁଧରେ ପୋଷିତ, ସେମାନେ ପର୍ବତକୁ ଭେଦି ଯାଉଥିବା ମାନେ ପଥ ଖୋଲିଦେଉଥିବା ପରି ଆଗକୁ ଝପଟି ପଡ଼ନ୍ତି; ମରୁତମାନେ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ଦୃଷ୍ଟି ସହିତ, ଅର୍ପଣରେ ଉତ୍ସୁକ, ନିଶ୍ଚିତ ପଥରେ ଅଡ଼ିଗ, ତାଙ୍କ ରୂପ ଭୟଙ୍କର।
ଘୃଷୁଂ ପାଵକଂ ଵନିନଂ ଵିଚର୍ଷଣିଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ସୂନୁଂ ହଵସା ଗୃଣୀମସି । ରଜସ୍ତୁରଂ ତଵସଂ ମାରୁତଂ ଗଣମୃଜୀଷିଣଂ ଵୃଷଣଂ ସଶ୍ଚତ ଶ୍ରିଯେ
ଆମେ ହବା ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର, ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା, ଦୂରଦର୍ଶୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ମରୁତ ଦଳଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବିଶାଳ ଆକାଶରେ ଦ୍ରୁତ, ଏକତା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଚମକୁଛନ୍ତି।
ପ୍ର ନୂ ସ ମର୍ତଃ ଶଵସା ଜନାଁ ଅତି ତସ୍ଥୌ ଵ ଊତୀ ମରୁତୋ ଯମାଵତ । ଅର୍ଵଦ୍ଭିର୍ଵାଜଂ ଭରତେ ଧନା ନୃଭିରାପୃଚ୍ଛ୍ଯଂ କ୍ରତୁମା କ୍ଷେତି ପୁଷ୍ଯତି
ଏବେ ନିଶ୍ଚୟ, ମରୁତମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରିଥିବା ମଣିଷ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ଯାହାକୁ ମରୁତମାନେ ସହଯୋଗ କରନ୍ତି, ସେ ଘୋଡ଼ା ଓ ଲୋକମାନେ ସହିତ ଧନ ଜିତେ, ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗମ କରେ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ।
ଚର୍କୃତ୍ଯଂ ମରୁତଃ ପୃତ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରଂ ଦ୍ଯୁମନ୍ତଂ ଶୁଷ୍ମଂ ମଘଵତ୍ସୁ ଧତ୍ତନ । ଧନସ୍ପୃତମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଂ ତୋକଂ ପୁଷ୍ଯେମ ତନଯଂ ଶତଂ ହିମାଃ
ହେ ମରୁତମାନେ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ଅଜୟ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶକ୍ତି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯେଉଁ ଧନ ପ୍ରଶଂସା ଆଣେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶତପୁତ୍ର ଓ ବଂଶଧରମାନେ ସହିତ ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିପାରିବା।
ନୂ ଷ୍ଠିରଂ ମରୁତୋ ଵୀରଵନ୍ତମୃତୀଷାହଂ ରଯିମସ୍ମାସୁ ଧତ୍ତ । ସହସ୍ରିଣଂ ଶତିନଂ ଶୂଶୁଵାଂସଂ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଏବେ, ହେ ମରୁତମାନେ, ଆମ ପାଖରେ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ, ଶୂର, ସଦା ଜିତିଥିବା, ହଜାର ଗୁଣା ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ଚମକୁଥିବା, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ସକାଳେ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେଇ ଆସନ୍ତି।
ପଶ୍ଵା ନ ତାଯୁଂ ଗୁହା ଚତନ୍ତଂ ନମୋ ଯୁଜାନଂ ନମୋ ଵହନ୍ତମ୍
ଗୋପାଳକ ପରି ସେ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ଚଳିଥାଏ, ନମସ୍କାରରେ ଯୁକ୍ତ, ନମସ୍କାର ବହନ କରେ।
ସଜୋଷା ଧୀରାଃ ପଦୈରନୁ ଗ୍ମନ୍ନୁପ ତ୍ଵା ସୀଦନ୍ଵିଶ୍ଵେ ଯଜତ୍ରାଃ
ଏକତାରେ ଧୀର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ପଦଚିହ୍ନ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି; ସମସ୍ତ ପୂଜ୍ୟ ଦେବତାମାନେ ତୁମ ପାଖରେ ବସନ୍ତି।
ଋତସ୍ଯ ଦେଵା ଅନୁ ଵ୍ରତା ଗୁର୍ଭୁଵତ୍ପରିଷ୍ଟିର୍ଦ୍ଯୌର୍ନ ଭୂମ
ଦେବତାମାନେ ନ୍ୟାୟ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ରକ୍ଷକ ହୋଇଛନ୍ତି; ଆକାଶ ଏମିତି ଆବରଣ ଦେଇ ପୃଥିବୀକୁ ଢାକିଛି।
ଵର୍ଧନ୍ତୀମାପଃ ପନ୍ଵା ସୁଶିଶ୍ଵିମୃତସ୍ଯ ଯୋନା ଗର୍ଭେ ସୁଜାତମ୍
ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ, ପବିତ୍ର ଓ ପୋଷକ ଜଳମାନେ ନ୍ୟାୟର ଗର୍ଭରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନକୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଛନ୍ତି।
ପୁଷ୍ଟିର୍ନ ରଣ୍ଵା କ୍ଷିତିର୍ନ ପୃଥ୍ଵୀ ଗିରିର୍ନ ଭୁଜ୍ମ କ୍ଷୋଦୋ ନ ଶମ୍ଭୁ
ପୁଷ୍ଟି ପରି, ପୃଥିବୀ ପରି, ପର୍ବତ ପରି, ଆଧାର ପରି, ଆଶ୍ରୟ ପରି, ଶୁଭ ଆଣିଦେଇଥିବା ପରି।
ଅତ୍ଯୋ ନାଜ୍ମନ୍ସର୍ଗପ୍ରତକ୍ତଃ ସିନ୍ଧୁର୍ନ କ୍ଷୋଦଃ କ ଈଂ ଵରାତେ
ଦୌଡ଼ରେ ଦୂତି ଘୋଡ଼ା ପରି, ଆରମ୍ଭରେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା; ନଦୀ ପରି ଅବାଧ — କିଏ ତାଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରିବ?
ଜାମିଃ ସିନ୍ଧୂନାଂ ଭ୍ରାତେଵ ସ୍ଵସ୍ରାମିଭ୍ଯାନ୍ନ ରାଜା ଵନାନ୍ଯତ୍ତି
ସେ ନଦୀମାନଙ୍କର ନିକଟଜନ, ଭାଇ ପରି ଭଉଣୀ ପାଇଁ; ରାଜା ଦୁଇଁଠାରୁ ନେଇ, ଅରଣ୍ୟକୁ ଖାଇଯାଏ।
ଯଦ୍ଵାତଜୂତୋ ଵନା ଵ୍ଯସ୍ଥାଦଗ୍ନିର୍ହ ଦାତି ରୋମା ପୃଥିଵ୍ଯାଃ
ଯେତେବେଳେ ବାତାସରେ ଚଳିତ, ସେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଛିଣ୍ଡିଦିଏ, ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀର କେଶ ଦହିଦିଏ।
ଶ୍ଵସିତ୍ଯପ୍ସୁ ହଂସୋ ନ ସୀଦନ୍କ୍ରତ୍ଵା ଚେତିଷ୍ଠୋ ଵିଶାମୁଷର୍ଭୁତ୍
ସେ ଜଳରେ ଶ୍ୱାସ ନିଏ, ହଂସ ପରି ବସିଥାଏ; ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ହେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଚଳେ।
ସୋମୋ ନ ଵେଧା ଋତପ୍ରଜାତଃ ପଶୁର୍ନ ଶିଶ୍ଵା ଵିଭୁର୍ଦୂରେଭାଃ
ସୋମ ପରି, ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା; ବଛା ପରି, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ।
ରଯିର୍ନ ଚିତ୍ରା ସୂରୋ ନ ସଂଦୃଗାଯୁର୍ନ ପ୍ରାଣୋ ନିତ୍ଯୋ ନ ସୂନୁଃ
ଧନ ପରି ଚମତ୍କାର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସବୁକିଛି ଦେଖୁଥିବା, ଆକାଶ ପରି ଚିରସ୍ଥାୟୀ, ପୁଅ ପରି ସଦା ଜୀବନ୍ତ।
ତକ୍ଵା ନ ଭୂର୍ଣିର୍ଵନା ସିଷକ୍ତି ପଯୋ ନ ଧେନୁଃ ଶୁଚିର୍ଵିଭାଵା
ତିନିଏ ଦୃତ ଘୋଡ଼ା ପରି ଶକ୍ତି ଦେଖାଏ; ଶୁଧ୍ଧ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗାଈ ପରି ପୋଷଣ ଦେଇଥାଏ।
ଦାଧାର କ୍ଷେମମୋକୋ ନ ରଣ୍ଵୋ ଯଵୋ ନ ପକ୍ଵୋ ଜେତା ଜନାନାମ୍
ସେ ନିରାପଦତାକୁ ଧାରଣ କରେ, ଗାୟକ ପରି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥାଏ; ପକ୍କା ଯବ ପରି, ସେ ଲୋକମାନେ ଉପରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରେ।
ଋଷିର୍ନ ସ୍ତୁଭ୍ଵା ଵିକ୍ଷୁ ପ୍ରଶସ୍ତୋ ଵାଜୀ ନ ପ୍ରୀତୋ ଵଯୋ ଦଧାତି
ଗୋତିଆମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସିତ ଋଷି ପରି, ବିଜୟୀ ଘୋଡ଼ା ପରି, ସେ ଶକ୍ତି ଦେଇଥାଏ।
ଦୁରୋକଶୋଚିଃ କ୍ରତୁର୍ନ ନିତ୍ଯୋ ଜାଯେଵ ଯୋନାଵରଂ ଵିଶ୍ଵସ୍ମୈ
ତାଙ୍କର ଆଗୁନି ଦୂର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳିତ, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ସଦା ଅଟୁଟ; ମାଆ ପରି ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଗର୍ଭ ଖୋଲିଦେଇଥାନ୍ତି।