ଯଂ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ର ମେଧସାତାଵଗ୍ନେ ହିନୋଷି ଧନାଯ । ସ ତଵୋତୀ ଗୋଷୁ ଗନ୍ତା
ଯାହାକୁ ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛ, ସେ ତୁମର ସହାୟତାରେ ଗୋଉଁ ପାଉଥିବ।
ତ୍ଵଂ ରଯିଂ ପୁରୁଵୀରମଗ୍ନେ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତାଯ । ପ୍ର ଣୋ ନଯ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଭକ୍ତ ମଣିଷକୁ ଅନେକ ନାୟକ ସହିତ ଧନ ଦିଅ; ଆମକୁ ସିଧା ଧନ ପଥରେ ନେଇଯାଅ।
ଉରୁଷ୍ଯା ଣୋ ମା ପରା ଦା ଅଘାଯତେ ଜାତଵେଦଃ । ଦୁରାଧ୍ଯେ ମର୍ତାଯ
ହେ ଜାତବେଦ, ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଅବକାଶ କର; ଆମକୁ କୁକର୍ମୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଜୟ ମଣିଷଙ୍କ ହାତକୁ ଛାଡ଼ିଦେଅ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନେ ମାକିଷ୍ଟେ ଦେଵସ୍ଯ ରାତିମଦେଵୋ ଯୁଯୋତ । ତ୍ଵମୀଶିଷେ ଵସୂନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ତୁମ ପାଖରେ କେବେ ଅଭାବ ହେଉନାହିଁ; ତୁମେ ଧନର ଏକମାତ୍ର ଏଶ୍ୱର।
ସ ନୋ ଵସ୍ଵ ଉପ ମାସ୍ଯୂର୍ଜୋ ନପାନ୍ମାହିନସ୍ଯ । ସଖେ ଵସୋ ଜରିତୃଭ୍ଯଃ
ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ବନ୍ଧୁ, ଦାତା, ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅଚ୍ଛା ନଃ ଶୀରଶୋଚିଷଂ ଗିରୋ ଯନ୍ତୁ ଦର୍ଶତମ୍ । ଅଚ୍ଛା ଯଜ୍ଞାସୋ ନମସା ପୁରୂଵସୁଂ ପୁରୁପ୍ରଶସ୍ତମୂତଯେ
ଆମର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକମୟ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯାଉ; ନମସ୍କାର ସହିତ ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉ।
ଅଗ୍ନିଂ ସୂନୁଂ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଦାନାଯ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଦ୍ଵିତା ଯୋ ଭୂଦମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵା ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରତମୋ ଵିଶି
ଶକ୍ତିର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଧନ ଦେବା ପାଇଁ; ଯିଏ ଅମର, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଥର ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋତା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଦେଵଯଜ୍ଯଯାଗ୍ନିଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଅଗ୍ନିଂ ଧୀଷୁ ପ୍ରଥମମଗ୍ନିମର୍ଵତ୍ଯଗ୍ନିଂ କ୍ଷୈତ୍ରାଯ ସାଧସେ
ତୁମମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରଥମ, ରଥରେ ଅଗ୍ନି, ଶାସନ ଓ ସଫଳତା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଏଭଳି ପୂଜା କର।
ଅଗ୍ନିରିଷାଂ ସଖ୍ଯେ ଦଦାତୁ ନ ଈଶେ ଯୋ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ତୋକେ ତନଯେ ଶଶ୍ଵଦୀମହେ ଵସୁଂ ସନ୍ତଂ ତନୂପାମ୍
ଅଗ୍ନି ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଧନ ପାଇଁ କାହାର ଅଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ଘର ଓ ସନ୍ତାନରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶରୀରର ସର୍ବୋତ୍ତମ ରକ୍ଷକ, ଚାହୁଁ।
ଅଗ୍ନିମୀଳିଷ୍ଵାଵସେ ଗାଥାଭିଃ ଶୀରଶୋଚିଷମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ରାଯେ ପୁରୁମୀଳ୍ହ ଶ୍ରୁତଂ ନରୋଽଗ୍ନିଂ ସୁଦୀତଯେ ଛର୍ଦିଃ
ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗାଉଁ; ପୁରୁଷମାନେ ଧନ ଓ ଭଲ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଯୋତଵୈ ନୋ ଗୃଣୀମସ୍ଯଗ୍ନିଂ ଶଂ ଯୋଶ୍ଚ ଦାତଵେ । ଵିଶ୍ଵାସୁ ଵିକ୍ଷ୍ଵଵିତେଵ ହଵ୍ଯୋ ଭୁଵଦ୍ଵସ୍ତୁରୃଷୂଣାମ୍
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ; ସମସ୍ତ ଜନଜାତିରେ, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିବା, ଋଷିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେଉନ୍ତୁ।
ହଵିଷ୍କୃଣୁଧ୍ଵମା ଗମଦଧ୍ଵର୍ଯୁର୍ଵନତେ ପୁନଃ । ଵିଦ୍ଵାଁ ଅସ୍ଯ ପ୍ରଶାସନମ୍
ହବିଷ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଯେଉଁଠି ପୁନିଥରେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ପୂଜାରୀ ଆସିପାରିବେ; ସେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଜାଣନ୍ତି।
ନି ତିଗ୍ମମଭ୍ଯଂଶୁଂ ସୀଦଦ୍ଧୋତା ମନାଵଧି । ଜୁଷାଣୋ ଅସ୍ଯ ସଖ୍ଯମ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯିଏ, ସେ ହୋତା ଭାବେ ଶାନ୍ତ ମନେ ବସୁନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ।
ଅନ୍ତରିଚ୍ଛନ୍ତି ତଂ ଜନେ ରୁଦ୍ରଂ ପରୋ ମନୀଷଯା । ଗୃଭ୍ଣନ୍ତି ଜିହ୍ଵଯା ସସମ୍
ଲୋକେ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଖୋଜନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧରନ୍ତି।
ଜାମ୍ଯତୀତପେ ଧନୁର୍ଵଯୋଧା ଅରୁହଦ୍ଵନମ୍ । ଦୃଷଦଂ ଜିହ୍ଵଯାଵଧୀତ୍
ତାପିତ ସନ୍ତାନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଧନୁଷ ଧରିଲେ, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ପାଥରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଚରନ୍ଵତ୍ସୋ ରୁଶନ୍ନିହ ନିଦାତାରଂ ନ ଵିନ୍ଦତେ । ଵେତି ସ୍ତୋତଵ ଅମ୍ବ୍ଯମ୍
ଏଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଛୁଣୀ ଗୁପ୍ତ ଥିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ, ସେ ଗୀତିତା ମାଆକୁ ଜାଣେ।
ଉତୋ ନ୍ଵସ୍ଯ ଯନ୍ମହଦଶ୍ଵାଵଦ୍ଯୋଜନଂ ବୃହଦ୍ । ଦାମା ରଥସ୍ଯ ଦଦୃଶେ
ତାଙ୍କର ବଡ଼, ଘୋଡ଼ା ଚଳିତ ଯୋଗ, ବିଶାଳ, ରଥର ଦାମ ଦେଖାଗଲା।
ଦୁହନ୍ତି ସପ୍ତୈକାମୁପ ଦ୍ଵା ପଞ୍ଚ ସୃଜତଃ । ତୀର୍ଥେ ସିନ୍ଧୋରଧି ସ୍ଵରେ
ସାତ ଦୁଧ ଦେଉଛନ୍ତି, ଦୁଇ ଆସୁଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି; ନଦୀର ତୀରେ, ଧ୍ୱନି ଉପରେ।
ଆ ଦଶଭିର୍ଵିଵସ୍ଵତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ କୋଶମଚୁଚ୍ଯଵୀତ୍ । ଖେଦଯା ତ୍ରିଵୃତା ଦିଵଃ
ଦଶ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଭିବାସ୍ବତଙ୍କର ପାତ୍ରକୁ ହଲାଇଲେ; ସେ ଦିବସ୍ୟ ତିନି ତଳକୁ ଅସ୍ଥିର କଲେ।
ପରି ତ୍ରିଧାତୁରଧ୍ଵରଂ ଜୂର୍ଣିରେତି ନଵୀଯସୀ । ମଧ୍ଵା ହୋତାରୋ ଅଞ୍ଜତେ
ତିନି ତଳ ଯଜ୍ଞକୁ ନେଇ ନୂଆମାନେ ଦୌଡ଼ିଆସନ୍ତି; ହୋତାମାନେ ମଧୁ ଲଗାନ୍ତି।
ସିଞ୍ଚନ୍ତି ନମସାଵତମୁଚ୍ଚାଚକ୍ରଂ ପରିଜ୍ମାନମ୍ । ନୀଚୀନବାରମକ୍ଷିତମ୍
ସମ୍ମାନରେ ସେମାନେ ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଅବିରତ ବହୁଥିବା ଧାରାକୁ ଢାଳନ୍ତି।
ଅଭ୍ଯାରମିଦଦ୍ରଯୋ ନିଷିକ୍ତଂ ପୁଷ୍କରେ ମଧୁ । ଅଵତସ୍ଯ ଵିସର୍ଜନେ
ପାହାଡ଼ମାନେ ଆସିଲେ, ପଦ୍ମରେ ମଧୁ ଢାଳାଗଲା; ପ୍ରବାହ ଛାଡ଼ିବାବେଳେ।
ଗାଵ ଉପାଵତାଵତଂ ମହୀ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ରପ୍ସୁଦା । ଉଭା କର୍ଣା ହିରଣ୍ଯଯା
ଗାଁମାନେ ପ୍ରବାହ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ବଡ଼, ଯଜ୍ଞକୁ ଧନ ଦେଇଲେ; ଦୁଇ କାନ ସୁନାର।
ଆ ସୁତେ ସିଞ୍ଚତ ଶ୍ରିଯଂ ରୋଦସ୍ଯୋରଭିଶ୍ରିଯମ୍ । ରସା ଦଧୀତ ଵୃଷଭମ୍
ସୁତ ପାଇଁ ଭୂମି ଓ ଆକାଶର ତେଜ ଢାଳ; ରସ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃଷଭକୁ ବହନ କରୁ।
ତେ ଜାନତ ସ୍ଵମୋକ୍ଯଂ ସଂ ଵତ୍ସାସୋ ନ ମାତୃଭିଃ । ମିଥୋ ନସନ୍ତ ଜାମିଭିଃ
ସେମାନେ ନିଜର ଉତ୍ସ ଜାଣନ୍ତି, ବଛୁଣୀ ମାଆ ସହିତ ଯେପରି, ଆପଣା ଜନଙ୍କ ସହିତ ଏକତ୍ର ଅଛନ୍ତି।
ଉପ ସ୍ରକ୍ଵେଷୁ ବପ୍ସତଃ କୃଣ୍ଵତେ ଧରୁଣଂ ଦିଵି । ଇନ୍ଦ୍ରେ ଅଗ୍ନା ନମଃ ସ୍ଵଃ
ମାଳା ଉପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ସେମାନେ ଆକାଶରେ ଆଧାର ତିଆରି କରନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ଓ ପ୍ରଶଂସା।
ଅଧୁକ୍ଷତ୍ପିପ୍ଯୁଷୀମିଷମୂର୍ଜଂ ସପ୍ତପଦୀମରିଃ । ସୂର୍ଯସ୍ଯ ସପ୍ତ ରଶ୍ମିଭିଃ
ସେ ପୋଷକ ଖାଦ୍ୟ, ଶକ୍ତି, ସପ୍ତପଦୀକୁ ଦୁଧ ଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ସାତ ରେଖା।
ସୋମସ୍ଯ ମିତ୍ରାଵରୁଣୋଦିତା ସୂର ଆ ଦଦେ । ତଦାତୁରସ୍ଯ ଭେଷଜମ୍
ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣ, ସୋମ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଇଛନ୍ତି; ଏହା ଦୁଃଖିତଙ୍କ ପାଇଁ ଔଷଧ।
ଉତୋ ନ୍ଵସ୍ଯ ଯତ୍ପଦଂ ହର୍ଯତସ୍ଯ ନିଧାନ୍ଯମ୍ । ପରି ଦ୍ଯାଂ ଜିହ୍ଵଯାତନତ୍
ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ପଦ, ଭଣ୍ଡାର, ସେ ଜିଭାକୁ ଆକାଶ ଚାରିପାଖରେ ପସାରିଲେ।
ଉଦୀରାଥାମୃତାଯତେ ଯୁଞ୍ଜାଥାମଶ୍ଵିନା ରଥମ୍ । ଅନ୍ତି ଷଦ୍ଭୂତୁ ଵାମଵଃ
ଅମୃତତ୍ୱ ପାଇଁ ଉଠ, ରଥକୁ ଯୋଗ କର, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ତୁମର କୃପା ସଦା ନିକଟରେ ରହୁ।