ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଋତଯୁସ୍ତ୍ଵାନିଦୋ ନି ତୃମ୍ପସି । ମଧ୍ଯେ ଵସିଷ୍ଵ ତୁଵିନୃମ୍ଣୋର୍ଵୋର୍ନି ଦାସଂ ଶିଶ୍ନଥୋ ହଥୈଃ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନାହାଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସ, ତୁମ ଘାତରେ ଦାସକୁ ପତନ କର।
ଅନ୍ଯଵ୍ରତମମାନୁଷମଯଜ୍ଵାନମଦେଵଯୁମ୍ । ଅଵ ସ୍ଵଃ ସଖା ଦୁଧୁଵୀତ ପର୍ଵତଃ ସୁଘ୍ନାଯ ଦସ୍ଯୁଂ ପର୍ଵତଃ
ଅନ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ଅମାନବ, ଯଜ୍ଞ ନ କରୁଥିବା, ଦେବତାହୀନ—ତୁମ ସହଯୋଗୀ ପାହାଡ଼ ତାକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଅ। ପାହାଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାସାଂ ହସ୍ତେ ଶଵିଷ୍ଠ ଦାଵନେ । ଧାନାନାଂ ନ ସଂ ଗୃଭାଯାସ୍ମଯୁର୍ଦ୍ଵିଃ ସଂ ଗୃଭାଯାସ୍ମଯୁଃ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ହାତରେ ଅଗ୍ନି ଧରିଛ। ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବାମାନେ ପରି, ଆମେ ଧନ ଦୁଇଥର ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସଖାଯଃ କ୍ରତୁମିଚ୍ଛତ କଥା ରାଧାମ ଶରସ୍ଯ । ଉପସ୍ତୁତିଂ ଭୋଜଃ ସୂରିର୍ଯୋ ଅହ୍ରଯଃ
ବନ୍ଧୁମାନେ, ବୁଦ୍ଧି ଚାହନ୍ତୁ—କିପରି ଆମେ ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଦୟା ଲାଗିପାରିବୁ? ଆମେ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଦାତା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅଦମ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉ।
ଭୂରିଭିଃ ସମହ ଋଷିଭିର୍ବର୍ହିଷ୍ମଦ୍ଭି ସ୍ତଵିଷ୍ଯସେ । ଯଦିତ୍ଥମେକମେକମିଚ୍ଛର ଵତ୍ସାନ୍ପରାଦଦଃ
ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଓ ବର୍ହି ପତ୍ର ପତ୍ରାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ବହୁତ ଶ୍ରୀୟମାନ୍ୟ ହେଉଛ। ଏଭଳି, ଶରବତ, ତୁମେ ଏକ ଏକ କରି ଯେଉଁ ଦିନ ଚାହିଲ, ସେଠି ଗୋଉଁ ଛୁଆମାନେ ଦାନ କରିଦେଲ।
କର୍ଣଗୃହ୍ଯା ମଘଵା ଶୌରଦେଵ୍ଯୋ ଵତ୍ସଂ ନସ୍ତ୍ରିଭ୍ଯ ଆନଯତ୍ । ଅଜାଂ ସୂରିର୍ନ ଧାତଵେ
ମଘବାନ, କାନ ଧରି, ଶୌରଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ତିନି ଜଣଙ୍କଠାରୁ ଗୋଉଁ ଛୁଆ ଆଣିଦେଲେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଭାଗ ପାଇଁ ଛାଗ ଦେଲେନି।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ମହୋଭିଃ ପାହି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯା ଅରାତେଃ । ଉତ ଦ୍ଵିଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ମହାଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାରୁ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଦ୍ୱେଷରୁ ରକ୍ଷା କର।
ନହି ମନ୍ଯୁଃ ପୌରୁଷେଯ ଈଶେ ହି ଵଃ ପ୍ରିଯଜାତ । ତ୍ଵମିଦସି କ୍ଷପାଵାନ୍
କ୍ରୋଧ କେବେ ମଣିଷର ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମର; ରାତିର ଏକମାତ୍ର ଏଶ୍ୱର ତୁମେ।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଦେଵେଭିରୂର୍ଜୋ ନପାଦ୍ଭଦ୍ରଶୋଚେ । ରଯିଂ ଦେହି ଵିଶ୍ଵଵାରମ୍
ହେ ଭଲ ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ ଦିଅ।
ନ ତମଗ୍ନେ ଅରାତଯୋ ମର୍ତଂ ଯୁଵନ୍ତ ରାଯଃ । ଯଂ ତ୍ରାଯସେ ଦାଶ୍ଵାଂସମ୍
ଯାହାକୁ ତୁମେ, ଦାତା ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର, ସେଠିକି ତାକୁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା ମଣିଷ କ୍ଷତି କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଯଂ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ର ମେଧସାତାଵଗ୍ନେ ହିନୋଷି ଧନାଯ । ସ ତଵୋତୀ ଗୋଷୁ ଗନ୍ତା
ଯାହାକୁ ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛ, ସେ ତୁମର ସହାୟତାରେ ଗୋଉଁ ପାଉଥିବ।
ତ୍ଵଂ ରଯିଂ ପୁରୁଵୀରମଗ୍ନେ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତାଯ । ପ୍ର ଣୋ ନଯ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଭକ୍ତ ମଣିଷକୁ ଅନେକ ନାୟକ ସହିତ ଧନ ଦିଅ; ଆମକୁ ସିଧା ଧନ ପଥରେ ନେଇଯାଅ।
ଉରୁଷ୍ଯା ଣୋ ମା ପରା ଦା ଅଘାଯତେ ଜାତଵେଦଃ । ଦୁରାଧ୍ଯେ ମର୍ତାଯ
ହେ ଜାତବେଦ, ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଅବକାଶ କର; ଆମକୁ କୁକର୍ମୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଜୟ ମଣିଷଙ୍କ ହାତକୁ ଛାଡ଼ିଦେଅ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନେ ମାକିଷ୍ଟେ ଦେଵସ୍ଯ ରାତିମଦେଵୋ ଯୁଯୋତ । ତ୍ଵମୀଶିଷେ ଵସୂନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ତୁମ ପାଖରେ କେବେ ଅଭାବ ହେଉନାହିଁ; ତୁମେ ଧନର ଏକମାତ୍ର ଏଶ୍ୱର।
ସ ନୋ ଵସ୍ଵ ଉପ ମାସ୍ଯୂର୍ଜୋ ନପାନ୍ମାହିନସ୍ଯ । ସଖେ ଵସୋ ଜରିତୃଭ୍ଯଃ
ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ବନ୍ଧୁ, ଦାତା, ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅଚ୍ଛା ନଃ ଶୀରଶୋଚିଷଂ ଗିରୋ ଯନ୍ତୁ ଦର୍ଶତମ୍ । ଅଚ୍ଛା ଯଜ୍ଞାସୋ ନମସା ପୁରୂଵସୁଂ ପୁରୁପ୍ରଶସ୍ତମୂତଯେ
ଆମର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକମୟ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯାଉ; ନମସ୍କାର ସହିତ ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉ।
ଅଗ୍ନିଂ ସୂନୁଂ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଦାନାଯ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଦ୍ଵିତା ଯୋ ଭୂଦମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵା ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରତମୋ ଵିଶି
ଶକ୍ତିର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଧନ ଦେବା ପାଇଁ; ଯିଏ ଅମର, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଥର ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋତା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଦେଵଯଜ୍ଯଯାଗ୍ନିଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଅଗ୍ନିଂ ଧୀଷୁ ପ୍ରଥମମଗ୍ନିମର୍ଵତ୍ଯଗ୍ନିଂ କ୍ଷୈତ୍ରାଯ ସାଧସେ
ତୁମମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରଥମ, ରଥରେ ଅଗ୍ନି, ଶାସନ ଓ ସଫଳତା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଏଭଳି ପୂଜା କର।
ଅଗ୍ନିରିଷାଂ ସଖ୍ଯେ ଦଦାତୁ ନ ଈଶେ ଯୋ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ତୋକେ ତନଯେ ଶଶ୍ଵଦୀମହେ ଵସୁଂ ସନ୍ତଂ ତନୂପାମ୍
ଅଗ୍ନି ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଧନ ପାଇଁ କାହାର ଅଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ଘର ଓ ସନ୍ତାନରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶରୀରର ସର୍ବୋତ୍ତମ ରକ୍ଷକ, ଚାହୁଁ।
ଅଗ୍ନିମୀଳିଷ୍ଵାଵସେ ଗାଥାଭିଃ ଶୀରଶୋଚିଷମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ରାଯେ ପୁରୁମୀଳ୍ହ ଶ୍ରୁତଂ ନରୋଽଗ୍ନିଂ ସୁଦୀତଯେ ଛର୍ଦିଃ
ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗାଉଁ; ପୁରୁଷମାନେ ଧନ ଓ ଭଲ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ଦ୍ଵେଷୋ ଯୋତଵୈ ନୋ ଗୃଣୀମସ୍ଯଗ୍ନିଂ ଶଂ ଯୋଶ୍ଚ ଦାତଵେ । ଵିଶ୍ଵାସୁ ଵିକ୍ଷ୍ଵଵିତେଵ ହଵ୍ଯୋ ଭୁଵଦ୍ଵସ୍ତୁରୃଷୂଣାମ୍
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ଆମେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ଯିଏ ଆନନ୍ଦ ଓ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇଥାଏ; ସମସ୍ତ ଜନଜାତିରେ, ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଇଥିବା, ଋଷିମାନଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ ହେଉନ୍ତୁ।
ହଵିଷ୍କୃଣୁଧ୍ଵମା ଗମଦଧ୍ଵର୍ଯୁର୍ଵନତେ ପୁନଃ । ଵିଦ୍ଵାଁ ଅସ୍ଯ ପ୍ରଶାସନମ୍
ହବିଷ୍ୟ ପ୍ରସ୍ତୁତ କର, ଯେଉଁଠି ପୁନିଥରେ ଅଧ୍ୱର୍ୟୁ ପୂଜାରୀ ଆସିପାରିବେ; ସେ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞା ଜାଣନ୍ତି।
ନି ତିଗ୍ମମଭ୍ଯଂଶୁଂ ସୀଦଦ୍ଧୋତା ମନାଵଧି । ଜୁଷାଣୋ ଅସ୍ଯ ସଖ୍ଯମ୍
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯିଏ, ସେ ହୋତା ଭାବେ ଶାନ୍ତ ମନେ ବସୁନ୍ତୁ, ତାଙ୍କର ମିତ୍ରତାକୁ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ।
ଅନ୍ତରିଚ୍ଛନ୍ତି ତଂ ଜନେ ରୁଦ୍ରଂ ପରୋ ମନୀଷଯା । ଗୃଭ୍ଣନ୍ତି ଜିହ୍ଵଯା ସସମ୍
ଲୋକେ ମଧ୍ୟରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ଖୋଜନ୍ତି, ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଧରନ୍ତି।
ଜାମ୍ଯତୀତପେ ଧନୁର୍ଵଯୋଧା ଅରୁହଦ୍ଵନମ୍ । ଦୃଷଦଂ ଜିହ୍ଵଯାଵଧୀତ୍
ତାପିତ ସନ୍ତାନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଧନୁଷ ଧରିଲେ, ଅରଣ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଜିଭା ଦ୍ୱାରା ପାଥରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ଚରନ୍ଵତ୍ସୋ ରୁଶନ୍ନିହ ନିଦାତାରଂ ନ ଵିନ୍ଦତେ । ଵେତି ସ୍ତୋତଵ ଅମ୍ବ୍ଯମ୍
ଏଠାରେ ଘୁରୁଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବଛୁଣୀ ଗୁପ୍ତ ଥିବାକୁ ମିଳୁନାହିଁ, ସେ ଗୀତିତା ମାଆକୁ ଜାଣେ।
ଉତୋ ନ୍ଵସ୍ଯ ଯନ୍ମହଦଶ୍ଵାଵଦ୍ଯୋଜନଂ ବୃହଦ୍ । ଦାମା ରଥସ୍ଯ ଦଦୃଶେ
ତାଙ୍କର ବଡ଼, ଘୋଡ଼ା ଚଳିତ ଯୋଗ, ବିଶାଳ, ରଥର ଦାମ ଦେଖାଗଲା।
ଦୁହନ୍ତି ସପ୍ତୈକାମୁପ ଦ୍ଵା ପଞ୍ଚ ସୃଜତଃ । ତୀର୍ଥେ ସିନ୍ଧୋରଧି ସ୍ଵରେ
ସାତ ଦୁଧ ଦେଉଛନ୍ତି, ଦୁଇ ଆସୁଛନ୍ତି, ପାଞ୍ଚ ଆଗକୁ ବଢ଼ୁଛନ୍ତି; ନଦୀର ତୀରେ, ଧ୍ୱନି ଉପରେ।
ଆ ଦଶଭିର୍ଵିଵସ୍ଵତ ଇନ୍ଦ୍ରଃ କୋଶମଚୁଚ୍ଯଵୀତ୍ । ଖେଦଯା ତ୍ରିଵୃତା ଦିଵଃ
ଦଶ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ଭିବାସ୍ବତଙ୍କର ପାତ୍ରକୁ ହଲାଇଲେ; ସେ ଦିବସ୍ୟ ତିନି ତଳକୁ ଅସ୍ଥିର କଲେ।
ପରି ତ୍ରିଧାତୁରଧ୍ଵରଂ ଜୂର୍ଣିରେତି ନଵୀଯସୀ । ମଧ୍ଵା ହୋତାରୋ ଅଞ୍ଜତେ
ତିନି ତଳ ଯଜ୍ଞକୁ ନେଇ ନୂଆମାନେ ଦୌଡ଼ିଆସନ୍ତି; ହୋତାମାନେ ମଧୁ ଲଗାନ୍ତି।