ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯୌକସଃ ପ୍ରିଯମେଧାସ ଏଷାମ୍ । ପୂର୍ଵାମନୁ ପ୍ରଯତିଂ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷୋ ହିତପ୍ରଯସ ଆଶତ
ପୁରୁଣା ଗୃହକୁ ଅନୁସରି, ଏହି ପ୍ରିୟମନା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଓ ଯଥାଯଥ ଅର୍ପଣ ସହିତ ପୂର୍ବ ପୂଜାର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ରାଜା ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଯାତା ରଥେଭିରଧ୍ରିଗୁଃ । ଵିଶ୍ଵାସାଂ ତରୁତା ପୃତନାନାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯୋ ଵୃତ୍ରହା ଗୃଣେ
ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା, ରଥ ଚାଳକ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବୃତ୍ର ହନ୍ତା—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଶୁମ୍ଭ ପୁରୁହନ୍ମନ୍ନଵସେ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିତା ଵିଧର୍ତରି । ହସ୍ତାଯ ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରତି ଧାଯି ଦର୍ଶତୋ ମହୋ ଦିଵେ ନ ସୂର୍ଯଃ
ଯିଏ ଅନେକବେଳେ ଡାକାଯାଉଥିବା ସାହାଯ୍ୟଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟ ହାତରେ ବଜ୍ର ରଖାଯାଇଛି, ଯେପରି ମହା ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ନକିଷ୍ଟଂ କର୍ମଣା ନଶଦ୍ଯଶ୍ଚକାର ସଦାଵୃଧମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତମୃଭ୍ଵସମଧୃଷ୍ଟଂ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵୋଜସମ୍
କେହି ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ। ଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼।
ଅଷାଳ୍ହମୁଗ୍ରଂ ପୃତନାସୁ ସାସହିଂ ଯସ୍ମିନ୍ମହୀରୁରୁଜ୍ରଯଃ । ସଂ ଧେନଵୋ ଜାଯମାନେ ଅନୋନଵୁର୍ଦ୍ଯାଵଃ କ୍ଷାମୋ ଅନୋନଵୁଃ
ଅଜୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ, ଯାହାରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଏକତ୍ରିତ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଗାଁଁମାନେ ଝରିଯାନ୍ତି, ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ କମିଯାଉନାହିଁ।
ଯଦ୍ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଶତଂ ଶତଂ ଭୂମୀରୁତ ସ୍ଯୁଃ । ନ ତ୍ଵା ଵଜ୍ରିନ୍ସହସ୍ରଂ ସୂର୍ଯା ଅନୁ ନ ଜାତମଷ୍ଟ ରୋଦସୀ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ତୁମର ଶତ ଆକାଶ ଓ ଶତ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ତଥାପି, ବଜ୍ରଧାରୀ, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ହେବେ ନାହିଁ, ଦୁଇଁ ଦୁନିଆଁ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଆ ପପ୍ରାଥ ମହିନା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ଵୃଷନ୍ଵିଶ୍ଵା ଶଵିଷ୍ଠ ଶଵସା । ଅସ୍ମାଁ ଅଵ ମଘଵନ୍ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ ଵଜ୍ରିଞ୍ଚିତ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ
ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ହେ ପ୍ରବଳ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଗୋଧନରେ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଚମତ୍କାର ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ।
ନ ସୀମଦେଵ ଆପଦିଷଂ ଦୀର୍ଘାଯୋ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଏତଗ୍ଵା ଚିଦ୍ଯ ଏତଶା ଯୁଯୋଜତେ ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଯୋଜତେ
କୌଣସି ଦେବତା କିମ୍ବା ଲମ୍ବା ଆୟୁଷ୍ୟ ଥିବା ମଣିଷ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦ୍ରୁତ ଚଳନ ଥିବାମାନେ, ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ତଂ ଵୋ ମହୋ ମହାଯ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଦାନାଯ ସକ୍ଷଣିମ୍ । ଯୋ ଗାଧେଷୁ ଯ ଆରଣେଷୁ ହଵ୍ଯୋ ଵାଜେଷ୍ଵସ୍ତି ହଵ୍ଯଃ
ତୁମକୁ, ମହାନ ଓ ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନ ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ଯିଏ ଗଭୀର ଜଳରେ, ଅରଣ୍ୟରେ, ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଡାକାଯାନ୍ତି, ସେ ଡାକାଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଉଦୂ ଷୁ ଣୋ ଵସୋ ମହେ ମୃଶସ୍ଵ ଶୂର ରାଧସେ । ଉଦୂ ଷୁ ମହ୍ଯୈ ମଘଵନ୍ମଘତ୍ତଯ ଉଦିନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରଵସେ ମହେ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ଦେବାକୁ ଉଠ, ହେ ବୀର, ଆମକୁ ଦୟା କର। ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଉଠ, ଦାନ ପାଇଁ ଉଠ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଉଠ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଋତଯୁସ୍ତ୍ଵାନିଦୋ ନି ତୃମ୍ପସି । ମଧ୍ଯେ ଵସିଷ୍ଵ ତୁଵିନୃମ୍ଣୋର୍ଵୋର୍ନି ଦାସଂ ଶିଶ୍ନଥୋ ହଥୈଃ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନାହାଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସ, ତୁମ ଘାତରେ ଦାସକୁ ପତନ କର।
ଅନ୍ଯଵ୍ରତମମାନୁଷମଯଜ୍ଵାନମଦେଵଯୁମ୍ । ଅଵ ସ୍ଵଃ ସଖା ଦୁଧୁଵୀତ ପର୍ଵତଃ ସୁଘ୍ନାଯ ଦସ୍ଯୁଂ ପର୍ଵତଃ
ଅନ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ଅମାନବ, ଯଜ୍ଞ ନ କରୁଥିବା, ଦେବତାହୀନ—ତୁମ ସହଯୋଗୀ ପାହାଡ଼ ତାକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଅ। ପାହାଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାସାଂ ହସ୍ତେ ଶଵିଷ୍ଠ ଦାଵନେ । ଧାନାନାଂ ନ ସଂ ଗୃଭାଯାସ୍ମଯୁର୍ଦ୍ଵିଃ ସଂ ଗୃଭାଯାସ୍ମଯୁଃ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ହାତରେ ଅଗ୍ନି ଧରିଛ। ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବାମାନେ ପରି, ଆମେ ଧନ ଦୁଇଥର ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସଖାଯଃ କ୍ରତୁମିଚ୍ଛତ କଥା ରାଧାମ ଶରସ୍ଯ । ଉପସ୍ତୁତିଂ ଭୋଜଃ ସୂରିର୍ଯୋ ଅହ୍ରଯଃ
ବନ୍ଧୁମାନେ, ବୁଦ୍ଧି ଚାହନ୍ତୁ—କିପରି ଆମେ ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଦୟା ଲାଗିପାରିବୁ? ଆମେ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଦାତା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅଦମ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉ।
ଭୂରିଭିଃ ସମହ ଋଷିଭିର୍ବର୍ହିଷ୍ମଦ୍ଭି ସ୍ତଵିଷ୍ଯସେ । ଯଦିତ୍ଥମେକମେକମିଚ୍ଛର ଵତ୍ସାନ୍ପରାଦଦଃ
ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଓ ବର୍ହି ପତ୍ର ପତ୍ରାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ବହୁତ ଶ୍ରୀୟମାନ୍ୟ ହେଉଛ। ଏଭଳି, ଶରବତ, ତୁମେ ଏକ ଏକ କରି ଯେଉଁ ଦିନ ଚାହିଲ, ସେଠି ଗୋଉଁ ଛୁଆମାନେ ଦାନ କରିଦେଲ।
କର୍ଣଗୃହ୍ଯା ମଘଵା ଶୌରଦେଵ୍ଯୋ ଵତ୍ସଂ ନସ୍ତ୍ରିଭ୍ଯ ଆନଯତ୍ । ଅଜାଂ ସୂରିର୍ନ ଧାତଵେ
ମଘବାନ, କାନ ଧରି, ଶୌରଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ତିନି ଜଣଙ୍କଠାରୁ ଗୋଉଁ ଛୁଆ ଆଣିଦେଲେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଭାଗ ପାଇଁ ଛାଗ ଦେଲେନି।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ମହୋଭିଃ ପାହି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯା ଅରାତେଃ । ଉତ ଦ୍ଵିଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ମହାଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାରୁ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଦ୍ୱେଷରୁ ରକ୍ଷା କର।
ନହି ମନ୍ଯୁଃ ପୌରୁଷେଯ ଈଶେ ହି ଵଃ ପ୍ରିଯଜାତ । ତ୍ଵମିଦସି କ୍ଷପାଵାନ୍
କ୍ରୋଧ କେବେ ମଣିଷର ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମର; ରାତିର ଏକମାତ୍ର ଏଶ୍ୱର ତୁମେ।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଦେଵେଭିରୂର୍ଜୋ ନପାଦ୍ଭଦ୍ରଶୋଚେ । ରଯିଂ ଦେହି ଵିଶ୍ଵଵାରମ୍
ହେ ଭଲ ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ ଦିଅ।
ନ ତମଗ୍ନେ ଅରାତଯୋ ମର୍ତଂ ଯୁଵନ୍ତ ରାଯଃ । ଯଂ ତ୍ରାଯସେ ଦାଶ୍ଵାଂସମ୍
ଯାହାକୁ ତୁମେ, ଦାତା ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର, ସେଠିକି ତାକୁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା ମଣିଷ କ୍ଷତି କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଯଂ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ର ମେଧସାତାଵଗ୍ନେ ହିନୋଷି ଧନାଯ । ସ ତଵୋତୀ ଗୋଷୁ ଗନ୍ତା
ଯାହାକୁ ତୁମେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ଦେଉଛ, ସେ ତୁମର ସହାୟତାରେ ଗୋଉଁ ପାଉଥିବ।
ତ୍ଵଂ ରଯିଂ ପୁରୁଵୀରମଗ୍ନେ ଦାଶୁଷେ ମର୍ତାଯ । ପ୍ର ଣୋ ନଯ ଵସ୍ଯୋ ଅଚ୍ଛ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଭକ୍ତ ମଣିଷକୁ ଅନେକ ନାୟକ ସହିତ ଧନ ଦିଅ; ଆମକୁ ସିଧା ଧନ ପଥରେ ନେଇଯାଅ।
ଉରୁଷ୍ଯା ଣୋ ମା ପରା ଦା ଅଘାଯତେ ଜାତଵେଦଃ । ଦୁରାଧ୍ଯେ ମର୍ତାଯ
ହେ ଜାତବେଦ, ଆମ ପାଇଁ ବିସ୍ତୃତ ଅବକାଶ କର; ଆମକୁ କୁକର୍ମୀ କିମ୍ବା ଦୁର୍ଜୟ ମଣିଷଙ୍କ ହାତକୁ ଛାଡ଼ିଦେଅ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନେ ମାକିଷ୍ଟେ ଦେଵସ୍ଯ ରାତିମଦେଵୋ ଯୁଯୋତ । ତ୍ଵମୀଶିଷେ ଵସୂନାମ୍
ହେ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାଙ୍କର କୃପା ତୁମ ପାଖରେ କେବେ ଅଭାବ ହେଉନାହିଁ; ତୁମେ ଧନର ଏକମାତ୍ର ଏଶ୍ୱର।
ସ ନୋ ଵସ୍ଵ ଉପ ମାସ୍ଯୂର୍ଜୋ ନପାନ୍ମାହିନସ୍ଯ । ସଖେ ଵସୋ ଜରିତୃଭ୍ଯଃ
ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ସେ ଆମ ପାଖକୁ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ବିଳମ୍ବ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ବନ୍ଧୁ, ଦାତା, ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
ଅଚ୍ଛା ନଃ ଶୀରଶୋଚିଷଂ ଗିରୋ ଯନ୍ତୁ ଦର୍ଶତମ୍ । ଅଚ୍ଛା ଯଜ୍ଞାସୋ ନମସା ପୁରୂଵସୁଂ ପୁରୁପ୍ରଶସ୍ତମୂତଯେ
ଆମର ଗୀତଗୁଡ଼ିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକମୟ, ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଯାଉ; ନମସ୍କାର ସହିତ ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକ ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ଓ ଦୟାଳୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯାଉ।
ଅଗ୍ନିଂ ସୂନୁଂ ସହସୋ ଜାତଵେଦସଂ ଦାନାଯ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଦ୍ଵିତା ଯୋ ଭୂଦମୃତୋ ମର୍ତ୍ଯେଷ୍ଵା ହୋତା ମନ୍ଦ୍ରତମୋ ଵିଶି
ଶକ୍ତିର ପୁଅ, ସମସ୍ତ ଜନ୍ମ ଜାଣିଥିବା ଅଗ୍ନି, ଧନ ଦେବା ପାଇଁ; ଯିଏ ଅମର, ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଇଥର ସବୁଠାରୁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ହୋତା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିଂ ଵୋ ଦେଵଯଜ୍ଯଯାଗ୍ନିଂ ପ୍ରଯତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଅଗ୍ନିଂ ଧୀଷୁ ପ୍ରଥମମଗ୍ନିମର୍ଵତ୍ଯଗ୍ନିଂ କ୍ଷୈତ୍ରାଯ ସାଧସେ
ତୁମମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଦେବମାନେ ଯେଉଁଠି ପୂଜା କରନ୍ତି, ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି, ଚିନ୍ତାରେ ପ୍ରଥମ, ରଥରେ ଅଗ୍ନି, ଶାସନ ଓ ସଫଳତା ପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଏଭଳି ପୂଜା କର।
ଅଗ୍ନିରିଷାଂ ସଖ୍ଯେ ଦଦାତୁ ନ ଈଶେ ଯୋ ଵାର୍ଯାଣାମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ତୋକେ ତନଯେ ଶଶ୍ଵଦୀମହେ ଵସୁଂ ସନ୍ତଂ ତନୂପାମ୍
ଅଗ୍ନି ଧନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତୁ; ସେ ଧନ ପାଇଁ କାହାର ଅଧୀନ ନୁହଁନ୍ତି। ଆମେ ସଦା ଘର ଓ ସନ୍ତାନରେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଶରୀରର ସର୍ବୋତ୍ତମ ରକ୍ଷକ, ଚାହୁଁ।
ଅଗ୍ନିମୀଳିଷ୍ଵାଵସେ ଗାଥାଭିଃ ଶୀରଶୋଚିଷମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ରାଯେ ପୁରୁମୀଳ୍ହ ଶ୍ରୁତଂ ନରୋଽଗ୍ନିଂ ସୁଦୀତଯେ ଛର୍ଦିଃ
ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗାଉଁ; ପୁରୁଷମାନେ ଧନ ଓ ଭଲ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରାର୍ଥିତ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ।