ଅର୍ଚତ ପ୍ରାର୍ଚତ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅର୍ଚତ । ଅର୍ଚନ୍ତୁ ପୁତ୍ରକା ଉତ ପୁରଂ ନ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵର୍ଚତ
ଗାଅ, ଆଉ ଗାଅ, ହେ ପ୍ରିୟମେଧା, ଗାଅ; ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାଅ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଗାଅ, ଦୁର୍ଗ ପରି।
ଅଵ ସ୍ଵରାତି ଗର୍ଗରୋ ଗୋଧା ପରି ସନିଷ୍ଵଣତ୍ । ପିଙ୍ଗା ପରି ଚନିଷ୍କଦଦିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମ୍
ଗର୍ଗର ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁନ୍ତୁ, ଗୋଧା ଚାରିପାଖରେ ଧ୍ୱନି କରୁନ୍ତୁ; ପିଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱନି କରୁନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉଠାନ୍ତୁ।
ଆ ଯତ୍ପତନ୍ତ୍ଯେନ୍ଯଃ ସୁଦୁଘା ଅନପସ୍ଫୁରଃ । ଅପସ୍ଫୁରଂ ଗୃଭାଯତ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟଟି, ସହଜରେ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ଉଡ଼ିଯାଏ, ଅଚଳ ଥାଏ, ସେହି ଅଚଳ ଥିବା ସୋମକୁ ଧର, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପାନ କରା।
ଅପାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପାଦଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅମତ୍ସତ । ଵରୁଣ ଇଦିହ କ୍ଷଯତ୍ତମାପୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ଵତ୍ସଂ ସଂଶିଶ୍ଵରୀରିଵ
ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପିଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଵରୁଣ ଏଠାରେ ବସୁନ୍ତୁ, ଜଳମାନେ ଛୁଆ ପାଖକୁ ଯିଅଥିବା ଗାଈ ପରି ଅନୁସରିଲେ।
ସୁଦେଵୋ ଅସି ଵରୁଣ ଯସ୍ଯ ତେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ । ଅନୁକ୍ଷରନ୍ତି କାକୁଦଂ ସୂର୍ମ୍ଯଂ ସୁଷିରାମିଵ
ତୁମେ ଭଲ ଦେବତା, ହେ ଵରୁଣ, ଯାହାପାଇଁ ସାତଟି ନଦୀ ତୁମ ଶିଖର ପଛରେ ବହେ, ଭଲ ଭାବରେ ଖୋଦାଯାଇଥିବା ନାଳି ପରି।
ଯୋ ଵ୍ଯତୀଁରଫାଣଯତ୍ସୁଯୁକ୍ତାଁ ଉପ ଦାଶୁଷେ । ତକ୍ଵୋ ନେତା ତଦିଦ୍ଵପୁରୁପମା ଯୋ ଅମୁଚ୍ଯତ
ଯିଏ ଭଲ ଯୁତ ହୋଇ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଉପାସକ ପାଇଁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଦକ୍ଷ ନେତା, ସେହି ତାଙ୍କର ରୂପ, ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଜଣେ ପରି।
ଅତୀଦୁ ଶକ୍ର ଓହତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ । ଭିନତ୍କନୀନ ଓଦନଂ ପଚ୍ଯମାନଂ ପରୋ ଗିରା
ହେ ଶକ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ। ତୁମର ଦୂର ଶବ୍ଦରେ ତୁମେ ରନ୍ଧୁଥିବା ଭାଣ୍ଡ ଓ ତାହାର ଭିତର ଖାଦ୍ୟକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ।
ଅର୍ଭକୋ ନ କୁମାରକୋଽଧି ତିଷ୍ଠନ୍ନଵଂ ରଥମ୍ । ସ ପକ୍ଷନ୍ମହିଷଂ ମୃଗଂ ପିତ୍ରେ ମାତ୍ରେ ଵିଭୁକ୍ରତୁମ୍
ଏକ ଶିଶୁ ପୁଅ ପରି, ନୂଆ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ି ଦଉଁଥିବା, ସେ ମହିଷ ଓ ମୃଗକୁ ତାଙ୍କର ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କୁ ବଣ୍ଟିଦେଲେ, ଭୋଗ ବାଣ୍ଟିଲେ।
ଆ ତୂ ସୁଶିପ୍ର ଦମ୍ପତେ ରଥଂ ତିଷ୍ଠା ହିରଣ୍ଯଯମ୍ । ଅଧ ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ସଚେଵହି ସହସ୍ରପାଦମରୁଷଂ ସ୍ଵସ୍ତିଗାମନେହସମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦର ଗଣ୍ଡ ଥିବା ଦମ୍ପତି, ଏବେ ସୁନାର ରଥ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ। ପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ହଜାର ପାଉଁ ଥିବା ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ମଙ୍ଗଳ ଓ ନିରାପଦତା ଆଣେ।
ତଂ ଘେମିତ୍ଥା ନମସ୍ଵିନ ଉପ ସ୍ଵରାଜମାସତେ । ଅର୍ଥଂ ଚିଦସ୍ଯ ସୁଧିତଂ ଯଦେତଵ ଆଵର୍ତଯନ୍ତି ଦାଵନେ
ସେ ଗୀତର ରାଜାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ଲୋକେ ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦୟାର ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ଦୟା ଆଶା କରନ୍ତି।
ଅନୁ ପ୍ରତ୍ନସ୍ଯୌକସଃ ପ୍ରିଯମେଧାସ ଏଷାମ୍ । ପୂର୍ଵାମନୁ ପ୍ରଯତିଂ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷୋ ହିତପ୍ରଯସ ଆଶତ
ପୁରୁଣା ଗୃହକୁ ଅନୁସରି, ଏହି ପ୍ରିୟମନା ଲୋକମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶ ଓ ଯଥାଯଥ ଅର୍ପଣ ସହିତ ପୂର୍ବ ପୂଜାର ପଥକୁ ଅନୁସରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ରାଜା ଚର୍ଷଣୀନାଂ ଯାତା ରଥେଭିରଧ୍ରିଗୁଃ । ଵିଶ୍ଵାସାଂ ତରୁତା ପୃତନାନାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଯୋ ଵୃତ୍ରହା ଗୃଣେ
ଯିଏ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା, ରଥ ଚାଳକ, ଅକ୍ଳାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ଭଙ୍ଗ କରନ୍ତି, ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବୃତ୍ର ହନ୍ତା—ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ଶୁମ୍ଭ ପୁରୁହନ୍ମନ୍ନଵସେ ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵିତା ଵିଧର୍ତରି । ହସ୍ତାଯ ଵଜ୍ରଃ ପ୍ରତି ଧାଯି ଦର୍ଶତୋ ମହୋ ଦିଵେ ନ ସୂର୍ଯଃ
ଯିଏ ଅନେକବେଳେ ଡାକାଯାଉଥିବା ସାହାଯ୍ୟଦାତା ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମାନ କେହି ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ଦୃଶ୍ୟ ହାତରେ ବଜ୍ର ରଖାଯାଇଛି, ଯେପରି ମହା ଆକାଶରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ।
ନକିଷ୍ଟଂ କର୍ମଣା ନଶଦ୍ଯଶ୍ଚକାର ସଦାଵୃଧମ୍ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ଯଜ୍ଞୈର୍ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତମୃଭ୍ଵସମଧୃଷ୍ଟଂ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵୋଜସମ୍
କେହି ମଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେ ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ। ଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଅଜୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦୃଢ଼।
ଅଷାଳ୍ହମୁଗ୍ରଂ ପୃତନାସୁ ସାସହିଂ ଯସ୍ମିନ୍ମହୀରୁରୁଜ୍ରଯଃ । ସଂ ଧେନଵୋ ଜାଯମାନେ ଅନୋନଵୁର୍ଦ୍ଯାଵଃ କ୍ଷାମୋ ଅନୋନଵୁଃ
ଅଜୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବଳ, ଯାହାରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟ ଏକତ୍ରିତ। ତାଙ୍କର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଗାଁଁମାନେ ଝରିଯାନ୍ତି, ଦିଗବନ୍ଧୁ ଓ ପୃଥିବୀ କମିଯାଉନାହିଁ।
ଯଦ୍ଦ୍ଯାଵ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଶତଂ ଶତଂ ଭୂମୀରୁତ ସ୍ଯୁଃ । ନ ତ୍ଵା ଵଜ୍ରିନ୍ସହସ୍ରଂ ସୂର୍ଯା ଅନୁ ନ ଜାତମଷ୍ଟ ରୋଦସୀ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯଦି ତୁମର ଶତ ଆକାଶ ଓ ଶତ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଥାଏ, ତଥାପି, ବଜ୍ରଧାରୀ, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ତୁମ ସମାନ ହେବେ ନାହିଁ, ଦୁଇଁ ଦୁନିଆଁ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଆ ପପ୍ରାଥ ମହିନା ଵୃଷ୍ଣ୍ଯା ଵୃଷନ୍ଵିଶ୍ଵା ଶଵିଷ୍ଠ ଶଵସା । ଅସ୍ମାଁ ଅଵ ମଘଵନ୍ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ ଵଜ୍ରିଞ୍ଚିତ୍ରାଭିରୂତିଭିଃ
ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ବିସ୍ତାର କରିଛ, ହେ ପ୍ରବଳ, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଗୋଧନରେ ଧନ ଆଣିଦିଅ, ବଜ୍ରଧାରୀ, ଚମତ୍କାର ସାହାଯ୍ୟ ସହିତ।
ନ ସୀମଦେଵ ଆପଦିଷଂ ଦୀର୍ଘାଯୋ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଏତଗ୍ଵା ଚିଦ୍ଯ ଏତଶା ଯୁଯୋଜତେ ହରୀ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଯୋଜତେ
କୌଣସି ଦେବତା କିମ୍ବା ଲମ୍ବା ଆୟୁଷ୍ୟ ଥିବା ମଣିଷ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ଦ୍ରୁତ ଚଳନ ଥିବାମାନେ, ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଯୋଗ କରିଛନ୍ତି।
ତଂ ଵୋ ମହୋ ମହାଯ୍ଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ଦାନାଯ ସକ୍ଷଣିମ୍ । ଯୋ ଗାଧେଷୁ ଯ ଆରଣେଷୁ ହଵ୍ଯୋ ଵାଜେଷ୍ଵସ୍ତି ହଵ୍ଯଃ
ତୁମକୁ, ମହାନ ଓ ପ୍ରବଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦାନ ପାଇଁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ଯିଏ ଗଭୀର ଜଳରେ, ଅରଣ୍ୟରେ, ଓ ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ ଡାକାଯାନ୍ତି, ସେ ଡାକାଯିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ।
ଉଦୂ ଷୁ ଣୋ ଵସୋ ମହେ ମୃଶସ୍ଵ ଶୂର ରାଧସେ । ଉଦୂ ଷୁ ମହ୍ଯୈ ମଘଵନ୍ମଘତ୍ତଯ ଉଦିନ୍ଦ୍ର ଶ୍ରଵସେ ମହେ
ହେ ଦାନଶୀଳ, ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ସାହାଯ୍ୟ ଦେବାକୁ ଉଠ, ହେ ବୀର, ଆମକୁ ଦୟା କର। ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ ଉଠ, ଦାନ ପାଇଁ ଉଠ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବଡ଼ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଉଠ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଋତଯୁସ୍ତ୍ଵାନିଦୋ ନି ତୃମ୍ପସି । ମଧ୍ଯେ ଵସିଷ୍ଵ ତୁଵିନୃମ୍ଣୋର୍ଵୋର୍ନି ଦାସଂ ଶିଶ୍ନଥୋ ହଥୈଃ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ନୀତିର ରକ୍ଷକ, ଆମକୁ କେବେ ଛାଡ଼ନାହାଁ। ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସ, ତୁମ ଘାତରେ ଦାସକୁ ପତନ କର।
ଅନ୍ଯଵ୍ରତମମାନୁଷମଯଜ୍ଵାନମଦେଵଯୁମ୍ । ଅଵ ସ୍ଵଃ ସଖା ଦୁଧୁଵୀତ ପର୍ଵତଃ ସୁଘ୍ନାଯ ଦସ୍ଯୁଂ ପର୍ଵତଃ
ଅନ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁସରଣ କରୁଥିବା, ଅମାନବ, ଯଜ୍ଞ ନ କରୁଥିବା, ଦେବତାହୀନ—ତୁମ ସହଯୋଗୀ ପାହାଡ଼ ତାକୁ ଉଡ଼ାଇଦିଅ। ପାହାଡ଼ ଶତ୍ରୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରୁ।
ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ରାସାଂ ହସ୍ତେ ଶଵିଷ୍ଠ ଦାଵନେ । ଧାନାନାଂ ନ ସଂ ଗୃଭାଯାସ୍ମଯୁର୍ଦ୍ଵିଃ ସଂ ଗୃଭାଯାସ୍ମଯୁଃ
ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ହାତରେ ଅଗ୍ନି ଧରିଛ। ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିବାମାନେ ପରି, ଆମେ ଧନ ଦୁଇଥର ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ସଖାଯଃ କ୍ରତୁମିଚ୍ଛତ କଥା ରାଧାମ ଶରସ୍ଯ । ଉପସ୍ତୁତିଂ ଭୋଜଃ ସୂରିର୍ଯୋ ଅହ୍ରଯଃ
ବନ୍ଧୁମାନେ, ବୁଦ୍ଧି ଚାହନ୍ତୁ—କିପରି ଆମେ ଦାନଶୀଳଙ୍କ ଦୟା ଲାଗିପାରିବୁ? ଆମେ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଦାତା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଅଦମ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଉ।
ଭୂରିଭିଃ ସମହ ଋଷିଭିର୍ବର୍ହିଷ୍ମଦ୍ଭି ସ୍ତଵିଷ୍ଯସେ । ଯଦିତ୍ଥମେକମେକମିଚ୍ଛର ଵତ୍ସାନ୍ପରାଦଦଃ
ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଓ ବର୍ହି ପତ୍ର ପତ୍ରାଇଥିବା ଲୋକମାନେ ସହିତ, ତୁମେ ବହୁତ ଶ୍ରୀୟମାନ୍ୟ ହେଉଛ। ଏଭଳି, ଶରବତ, ତୁମେ ଏକ ଏକ କରି ଯେଉଁ ଦିନ ଚାହିଲ, ସେଠି ଗୋଉଁ ଛୁଆମାନେ ଦାନ କରିଦେଲ।
କର୍ଣଗୃହ୍ଯା ମଘଵା ଶୌରଦେଵ୍ଯୋ ଵତ୍ସଂ ନସ୍ତ୍ରିଭ୍ଯ ଆନଯତ୍ । ଅଜାଂ ସୂରିର୍ନ ଧାତଵେ
ମଘବାନ, କାନ ଧରି, ଶୌରଦେବୀ ଆମ ପାଇଁ ତିନି ଜଣଙ୍କଠାରୁ ଗୋଉଁ ଛୁଆ ଆଣିଦେଲେ; ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ଭାଗ ପାଇଁ ଛାଗ ଦେଲେନି।
ତ୍ଵଂ ନୋ ଅଗ୍ନେ ମହୋଭିଃ ପାହି ଵିଶ୍ଵସ୍ଯା ଅରାତେଃ । ଉତ ଦ୍ଵିଷୋ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ମହାଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାରୁ ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କର ଦ୍ୱେଷରୁ ରକ୍ଷା କର।
ନହି ମନ୍ଯୁଃ ପୌରୁଷେଯ ଈଶେ ହି ଵଃ ପ୍ରିଯଜାତ । ତ୍ଵମିଦସି କ୍ଷପାଵାନ୍
କ୍ରୋଧ କେବେ ମଣିଷର ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେ ନାହିଁ; ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଜନ୍ମର; ରାତିର ଏକମାତ୍ର ଏଶ୍ୱର ତୁମେ।
ସ ନୋ ଵିଶ୍ଵେଭିର୍ଦେଵେଭିରୂର୍ଜୋ ନପାଦ୍ଭଦ୍ରଶୋଚେ । ରଯିଂ ଦେହି ଵିଶ୍ଵଵାରମ୍
ହେ ଭଲ ଆଲୋକମୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଆମକୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ସମୃଦ୍ଧି ଓ ଧନ ଦିଅ।
ନ ତମଗ୍ନେ ଅରାତଯୋ ମର୍ତଂ ଯୁଵନ୍ତ ରାଯଃ । ଯଂ ତ୍ରାଯସେ ଦାଶ୍ଵାଂସମ୍
ଯାହାକୁ ତୁମେ, ଦାତା ଅଗ୍ନି, ଧନ ପାଇଁ ରକ୍ଷା କର, ସେଠିକି ତାକୁ କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା ମଣିଷ କ୍ଷତି କରିପାରେ ନାହିଁ।