ତଂତମିଦ୍ରାଧସେ ମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଚୋଦାମି ପୀତଯେ । ଯଃ ପୂର୍ଵ୍ଯାମନୁଷ୍ଟୁତିମୀଶେ କୃଷ୍ଟୀନାଂ ନୃତୁଃ
ସେଇ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ଯିଏ ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତିର ଅଧିପତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ନ ଯସ୍ଯ ତେ ଶଵସାନ ସଖ୍ଯମାନଂଶ ମର୍ତ୍ଯଃ । ନକିଃ ଶଵାଂସି ତେ ନଶତ୍
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତାକୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାଇପାରେ ନାହିଁ; କୌଣସି ଲୋକ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵୋତାସସ୍ତ୍ଵା ଯୁଜାପ୍ସୁ ସୂର୍ଯେ ମହଦ୍ଧନମ୍ । ଜଯେମ ପୃତ୍ସୁ ଵଜ୍ରିଵଃ
ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗରେ, ଜଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ମହାଧନରେ, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଉ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ତଂ ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞେଭିରୀମହେ ତଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଗିର୍ଵଣସ୍ତମ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଥା ଚିଦାଵିଥ ଵାଜେଷୁ ପୁରୁମାଯ୍ଯମ୍
ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ, ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆପଣ ସଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁତ ସହାୟତା କରିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ତେ ସ୍ଵାଦୁ ସଖ୍ଯଂ ସ୍ଵାଦ୍ଵୀ ପ୍ରଣୀତିରଦ୍ରିଵଃ । ଯଜ୍ଞୋ ଵିତନ୍ତସାଯ୍ଯଃ
ଆପଣଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ମଧୁର, ଆପଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ମଧୁର, ହେ ପାଷାଣାସ୍ତ୍ରଧାରୀ; ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ବିଛାଇ ଦିଆଯାଇଛି।
ଉରୁ ଣସ୍ତନ୍ଵେ ତନ ଉରୁ କ୍ଷଯାଯ ନସ୍କୃଧି । ଉରୁ ଣୋ ଯନ୍ଧି ଜୀଵସେ
ଆମ ପାଇଁ, ଆମ ଦେହ ପାଇଁ, ଆମ ଘର ପାଇଁ, ଆମ ଜୀବନ ପାଇଁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ କରିଦିଅ।
ଉରୁଂ ନୃଭ୍ଯ ଉରୁଂ ଗଵ ଉରୁଂ ରଥାଯ ପନ୍ଥାମ୍ । ଦେଵଵୀତିଂ ମନାମହେ
ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ, ଗାଈ ପାଇଁ, ରଥ ପାଇଁ ବିଶାଳ ପଥ ଦିଅ; ଦେବମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥ ଆମେ ଲଭିପାରିବା।
ଉପ ମା ଷଡ୍ଦ୍ଵାଦ୍ଵା ନରଃ ସୋମସ୍ଯ ହର୍ଷ୍ଯା । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସ୍ଵାଦୁରାତଯଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ସୋମର ଆନନ୍ଦ ସହ ମୋ ପାଖକୁ ଆସ; ମଧୁର ଦାନଗୁଡ଼ିକ ତୟାରି ରହୁ।
ଋଜ୍ରାଵିନ୍ଦ୍ରୋତ ଆ ଦଦେ ହରୀ ଋକ୍ଷସ୍ଯ ସୂନଵି । ଆଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ରୋହିତା
ସିଧା ସାମର୍ଥ୍ୟରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଋକ୍ଷଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଯୁତ କରିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଲାଲ ଘୋଡ଼ା।
ସୁରଥାଁ ଆତିଥିଗ୍ଵେ ସ୍ଵଭୀଶୂଁରାର୍କ୍ଷେ । ଆଶ୍ଵମେଧେ ସୁପେଶସଃ
ହେ ଆତିଥିଗ୍ବ, ସେମାନେ ନିଜ ଚାବୁକରେ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ।
ଷଳଶ୍ଵାଁ ଆତିଥିଗ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରୋତେ ଵଧୂମତଃ । ସଚା ପୂତକ୍ରତୌ ସନମ୍
ହେ ଆତିଥିଗ୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ଛଅଟି ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ପବିତ୍ର କ୍ରିୟା ସହିତ, ଏହା ଦୀର୍ଘକାଳ ପାଇଁ ରହିବ।
ଐଷୁ ଚେତଦ୍ଵୃଷଣ୍ଵତ୍ଯନ୍ତରୃଜ୍ରେଷ୍ଵରୁଷୀ । ସ୍ଵଭୀଶୁଃ କଶାଵତୀ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସାମର୍ଥ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସିଧା ମଧ୍ୟରେ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ନିଜ ଚାବୁକ ସହିତ ଚାଳିଛି, ଏକ ଚାବୁକ ପରି।
ନ ଯୁଷ୍ମେ ଵାଜବନ୍ଧଵୋ ନିନିତ୍ସୁଶ୍ଚନ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଅଵଦ୍ଯମଧି ଦୀଧରତ୍
ତୁମେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୁରସ୍କାରର ସାଥୀ, କୌଣସି ମଣିଷ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ; କୌଣସି ଦୋଷ ତୁମ ଉପରେ ନ ପଡ଼ୁ।
ପ୍ରପ୍ର ଵସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭମିଷଂ ମନ୍ଦଦ୍ଵୀରାଯେନ୍ଦଵେ । ଧିଯା ଵୋ ମେଧସାତଯେ ପୁରଂଧ୍ଯା ଵିଵାସତି
ତିଷ୍ଠୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ; ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ତାଙ୍କୁ, ପୁରନ୍ଧି ଧ୍ୟାନରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଲାଗି।
ନଦଂ ଵ ଓଦତୀନାଂ ନଦଂ ଯୋଯୁଵତୀନାମ୍ । ପତିଂ ଵୋ ଅଘ୍ନ୍ଯାନାଂ ଧେନୂନାମିଷୁଧ୍ଯସି
ତୁମେ ଜଳର ଧାରା, ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ଧାରା, ଅଯୁତ ଗାଈମାନଙ୍କ ମାଲିକ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମାଲିକ, ଉପହାର ଚାହୁଁଛ।
ତା ଅସ୍ଯ ସୂଦଦୋହସଃ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ଜନ୍ମନ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶସ୍ତ୍ରିଷ୍ଵା ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ସେମାନେ, ଛିଟିଛାଟି ଥିବା ଗାଈମାନେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇ, ସୋମ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କ ମାଆ, ତିନିଟି ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ।
ଅଭି ପ୍ର ଗୋପତିଂ ଗିରେନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ସୂନୁଂ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍
ଗାଈମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଗୀତ ଗାଅ; ସତ୍ୟର ପୁଅ, ସତ୍ୟର ଠାକୁରଙ୍କୁ।
ଆ ହରଯଃ ସସୃଜ୍ରିରେଽରୁଷୀରଧି ବର୍ହିଷି । ଯତ୍ରାଭି ସଂନଵାମହେ
ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଳିଛନ୍ତି, ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଆମେ ସମେତି ହେଉଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାଵ ଆଶିରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଵଜ୍ରିଣେ ମଧୁ । ଯତ୍ସୀମୁପହ୍ଵରେ ଵିଦତ୍
ଗାଈମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ, ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଲୁଚିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହା ମିଳିଥିଲାବେଳେ।
ଉଦ୍ଯଦ୍ବ୍ରଧ୍ନସ୍ଯ ଵିଷ୍ଟପଂ ଗୃହମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଗନ୍ଵହି । ମଧ୍ଵଃ ପୀତ୍ଵା ସଚେଵହି ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ସଖ୍ଯୁଃ ପଦେ
ଉଦୟମାନ ଚମକୁଥିବା ଠାକୁରଙ୍କ ଘରକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାଅ; ମଧୁ ପିଇ, ତିନିଥର ସାତଟି ପଦକ୍ରମରେ ସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ହେଅ।
ଅର୍ଚତ ପ୍ରାର୍ଚତ ପ୍ରିଯମେଧାସୋ ଅର୍ଚତ । ଅର୍ଚନ୍ତୁ ପୁତ୍ରକା ଉତ ପୁରଂ ନ ଧୃଷ୍ଣ୍ଵର୍ଚତ
ଗାଅ, ଆଉ ଗାଅ, ହେ ପ୍ରିୟମେଧା, ଗାଅ; ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ଗାଅ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଗାଅ, ଦୁର୍ଗ ପରି।
ଅଵ ସ୍ଵରାତି ଗର୍ଗରୋ ଗୋଧା ପରି ସନିଷ୍ଵଣତ୍ । ପିଙ୍ଗା ପରି ଚନିଷ୍କଦଦିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମୋଦ୍ଯତମ୍
ଗର୍ଗର ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁନ୍ତୁ, ଗୋଧା ଚାରିପାଖରେ ଧ୍ୱନି କରୁନ୍ତୁ; ପିଙ୍ଗା ମଧ୍ୟ ଧ୍ୱନି କରୁନ୍ତୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ସ୍ତୁତି ଉଠାନ୍ତୁ।
ଆ ଯତ୍ପତନ୍ତ୍ଯେନ୍ଯଃ ସୁଦୁଘା ଅନପସ୍ଫୁରଃ । ଅପସ୍ଫୁରଂ ଗୃଭାଯତ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାଯ ପାତଵେ
ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟଟି, ସହଜରେ ଦୁଧ ଦେଇଥିବା, ଉଡ଼ିଯାଏ, ଅଚଳ ଥାଏ, ସେହି ଅଚଳ ଥିବା ସୋମକୁ ଧର, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ପାନ କରା।
ଅପାଦିନ୍ଦ୍ରୋ ଅପାଦଗ୍ନିର୍ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅମତ୍ସତ । ଵରୁଣ ଇଦିହ କ୍ଷଯତ୍ତମାପୋ ଅଭ୍ଯନୂଷତ ଵତ୍ସଂ ସଂଶିଶ୍ଵରୀରିଵ
ଇନ୍ଦ୍ର ପିଇଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ପିଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ଵରୁଣ ଏଠାରେ ବସୁନ୍ତୁ, ଜଳମାନେ ଛୁଆ ପାଖକୁ ଯିଅଥିବା ଗାଈ ପରି ଅନୁସରିଲେ।
ସୁଦେଵୋ ଅସି ଵରୁଣ ଯସ୍ଯ ତେ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ । ଅନୁକ୍ଷରନ୍ତି କାକୁଦଂ ସୂର୍ମ୍ଯଂ ସୁଷିରାମିଵ
ତୁମେ ଭଲ ଦେବତା, ହେ ଵରୁଣ, ଯାହାପାଇଁ ସାତଟି ନଦୀ ତୁମ ଶିଖର ପଛରେ ବହେ, ଭଲ ଭାବରେ ଖୋଦାଯାଇଥିବା ନାଳି ପରି।
ଯୋ ଵ୍ଯତୀଁରଫାଣଯତ୍ସୁଯୁକ୍ତାଁ ଉପ ଦାଶୁଷେ । ତକ୍ଵୋ ନେତା ତଦିଦ୍ଵପୁରୁପମା ଯୋ ଅମୁଚ୍ଯତ
ଯିଏ ଭଲ ଯୁତ ହୋଇ, ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଉପାସକ ପାଇଁ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଦକ୍ଷ ନେତା, ସେହି ତାଙ୍କର ରୂପ, ମୁକ୍ତ ହୋଇଥିବା ଜଣେ ପରି।
ଅତୀଦୁ ଶକ୍ର ଓହତ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵିଶ୍ଵା ଅତି ଦ୍ଵିଷଃ । ଭିନତ୍କନୀନ ଓଦନଂ ପଚ୍ଯମାନଂ ପରୋ ଗିରା
ହେ ଶକ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛ। ତୁମର ଦୂର ଶବ୍ଦରେ ତୁମେ ରନ୍ଧୁଥିବା ଭାଣ୍ଡ ଓ ତାହାର ଭିତର ଖାଦ୍ୟକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ।
ଅର୍ଭକୋ ନ କୁମାରକୋଽଧି ତିଷ୍ଠନ୍ନଵଂ ରଥମ୍ । ସ ପକ୍ଷନ୍ମହିଷଂ ମୃଗଂ ପିତ୍ରେ ମାତ୍ରେ ଵିଭୁକ୍ରତୁମ୍
ଏକ ଶିଶୁ ପୁଅ ପରି, ନୂଆ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ି ଦଉଁଥିବା, ସେ ମହିଷ ଓ ମୃଗକୁ ତାଙ୍କର ବାପା ଓ ମାଆଙ୍କୁ ବଣ୍ଟିଦେଲେ, ଭୋଗ ବାଣ୍ଟିଲେ।
ଆ ତୂ ସୁଶିପ୍ର ଦମ୍ପତେ ରଥଂ ତିଷ୍ଠା ହିରଣ୍ଯଯମ୍ । ଅଧ ଦ୍ଯୁକ୍ଷଂ ସଚେଵହି ସହସ୍ରପାଦମରୁଷଂ ସ୍ଵସ୍ତିଗାମନେହସମ୍
ହେ ସୁନ୍ଦର ଗଣ୍ଡ ଥିବା ଦମ୍ପତି, ଏବେ ସୁନାର ରଥ ଉପରେ ବସନ୍ତୁ। ପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ହଜାର ପାଉଁ ଥିବା ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୋଗ ଦିଅନ୍ତୁ, ଯାହା ମଙ୍ଗଳ ଓ ନିରାପଦତା ଆଣେ।
ତଂ ଘେମିତ୍ଥା ନମସ୍ଵିନ ଉପ ସ୍ଵରାଜମାସତେ । ଅର୍ଥଂ ଚିଦସ୍ଯ ସୁଧିତଂ ଯଦେତଵ ଆଵର୍ତଯନ୍ତି ଦାଵନେ
ସେ ଗୀତର ରାଜାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭକ୍ତି ସହିତ ଲୋକେ ଆସନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦୟାର ଅଳ୍ପ ଅଂଶ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଲୋକେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ଦୟା ଆଶା କରନ୍ତି।