ତତ୍ସୁ ନୋ ନଵ୍ଯଂ ସନ୍ଯସ ଆଦିତ୍ଯା ଯନ୍ମୁମୋଚତି । ବନ୍ଧାଦ୍ବଦ୍ଧମିଵାଦିତେ
ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଆପଣମାନେ ଯେଉଁ ନୂତନ ମୁକ୍ତି ଦେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଗୋଟିଏ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ ହେଉଥିବା ଲୋକ, ସେଇ ମୁକ୍ତି ଆମ ପାଇଁ ହେଉ।
ନାସ୍ମାକମସ୍ତି ତତ୍ତର ଆଦିତ୍ଯାସୋ ଅତିଷ୍କଦେ । ଯୂଯମସ୍ମଭ୍ଯଂ ମୃଳତ
ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସେଠାରେ ଆମେ କିଛି କରିପାରିବା ଶକ୍ତି ନାହିଁ; ଆମ ପ୍ରତି ଦୟା କରନ୍ତୁ।
ମା ନୋ ହେତିର୍ଵିଵସ୍ଵତ ଆଦିତ୍ଯାଃ କୃତ୍ରିମା ଶରୁଃ । ପୁରା ନୁ ଜରସୋ ଵଧୀତ୍
ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା କୃତ୍ରିମ ବାଣ ଆମକୁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ପୂର୍ବରୁ ଆଘାତ ନ କରୁ।
ଵି ଷୁ ଦ୍ଵେଷୋ ଵ୍ଯଂହତିମାଦିତ୍ଯାସୋ ଵି ସଂହିତମ୍ । ଵିଷ୍ଵଗ୍ଵି ଵୃହତା ରପଃ
ହେ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ, ଦ୍ୱେଷଭାବ, ଶତ୍ରୁତା ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗର ମହାପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଆ ତ୍ଵା ରଥଂ ଯଥୋତଯେ ସୁମ୍ନାଯ ଵର୍ତଯାମସି । ତୁଵିକୂର୍ମିମୃତୀଷହମିନ୍ଦ୍ର ଶଵିଷ୍ଠ ସତ୍ପତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ବନ୍ଧୁ ସମାନ ଭାବରେ ଆଶା କରି ରଥ ଘୁଞ୍ଚାଉଛୁ; ଆପଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସଦା ଜୟୀ ଓ ଭଲ ଲୋକଙ୍କର ନାଥ।
ତୁଵିଶୁଷ୍ମ ତୁଵିକ୍ରତୋ ଶଚୀଵୋ ଵିଶ୍ଵଯା ମତେ । ଆ ପପ୍ରାଥ ମହିତ୍ଵନା
ଆପଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିବା, ଶକ୍ତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ମହାନତାରେ ବିସ୍ତାରିତ।
ଯସ୍ଯ ତେ ମହିନା ମହଃ ପରି ଜ୍ମାଯନ୍ତମୀଯତୁଃ । ହସ୍ତା ଵଜ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯଯମ୍
ଯାହାଙ୍କର ମହିମାରେ, ହେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୁଇଟି ହାତ ସୁନାର ବଜ୍ର ଧରି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରିଥାଏ।
ଵିଶ୍ଵାନରସ୍ଯ ଵସ୍ପତିମନାନତସ୍ଯ ଶଵସଃ । ଏଵୈଶ୍ଚ ଚର୍ଷଣୀନାମୂତୀ ହୁଵେ ରଥାନାମ୍
ବୈଶ୍ୱାନରଙ୍କ, ଧନର ନାଥ, ଅବିଜିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ଓ ଲୋକଙ୍କ ରକ୍ଷକମାନଙ୍କ ସହାୟତା ଓ ରଥକୁ ମୁଁ ଡାକୁଛି।
ଅଭିଷ୍ଟଯେ ସଦାଵୃଧଂ ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହେଷୁ ଯଂ ନରଃ । ନାନା ହଵନ୍ତ ଊତଯେ
ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ, ସଦା ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ, ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯାହାକୁ ଲୋକମାନେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକନ୍ତି।
ପରୋମାତ୍ରମୃଚୀଷମମିନ୍ଦ୍ରମୁଗ୍ରଂ ସୁରାଧସମ୍ । ଈଶାନଂ ଚିଦ୍ଵସୂନାମ୍
ମାପକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଭୟଙ୍କର, ଧନ ଦେଇଥିବା, ଧନର ନାୟକ।
ତଂତମିଦ୍ରାଧସେ ମହ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଚୋଦାମି ପୀତଯେ । ଯଃ ପୂର୍ଵ୍ଯାମନୁଷ୍ଟୁତିମୀଶେ କୃଷ୍ଟୀନାଂ ନୃତୁଃ
ସେଇ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମୁଁ ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରେ, ଯିଏ ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତିର ଅଧିପତି, ଲୋକମାନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ କରନ୍ତି।
ନ ଯସ୍ଯ ତେ ଶଵସାନ ସଖ୍ଯମାନଂଶ ମର୍ତ୍ଯଃ । ନକିଃ ଶଵାଂସି ତେ ନଶତ୍
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କୌଣସି ମର୍ତ୍ୟ ଆପଣଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତାକୁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପାଇପାରେ ନାହିଁ; କୌଣସି ଲୋକ ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵୋତାସସ୍ତ୍ଵା ଯୁଜାପ୍ସୁ ସୂର୍ଯେ ମହଦ୍ଧନମ୍ । ଜଯେମ ପୃତ୍ସୁ ଵଜ୍ରିଵଃ
ଆପଣଙ୍କ ସହଯୋଗରେ, ଜଳରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟରେ, ମହାଧନରେ, ଆମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟ ପାଉ, ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ।
ତଂ ତ୍ଵା ଯଜ୍ଞେଭିରୀମହେ ତଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଗିର୍ଵଣସ୍ତମ । ଇନ୍ଦ୍ର ଯଥା ଚିଦାଵିଥ ଵାଜେଷୁ ପୁରୁମାଯ୍ଯମ୍
ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ, ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ଆପଣ ସଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ବହୁତ ସହାୟତା କରିଛନ୍ତି।
ଯସ୍ଯ ତେ ସ୍ଵାଦୁ ସଖ୍ଯଂ ସ୍ଵାଦ୍ଵୀ ପ୍ରଣୀତିରଦ୍ରିଵଃ । ଯଜ୍ଞୋ ଵିତନ୍ତସାଯ୍ଯଃ
ଆପଣଙ୍କ ସହ ମିତ୍ରତା ମଧୁର, ଆପଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱ ମଧୁର, ହେ ପାଷାଣାସ୍ତ୍ରଧାରୀ; ଆପଣଙ୍କ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞ ବିଛାଇ ଦିଆଯାଇଛି।
ଉରୁ ଣସ୍ତନ୍ଵେ ତନ ଉରୁ କ୍ଷଯାଯ ନସ୍କୃଧି । ଉରୁ ଣୋ ଯନ୍ଧି ଜୀଵସେ
ଆମ ପାଇଁ, ଆମ ଦେହ ପାଇଁ, ଆମ ଘର ପାଇଁ, ଆମ ଜୀବନ ପାଇଁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ କରିଦିଅ।
ଉରୁଂ ନୃଭ୍ଯ ଉରୁଂ ଗଵ ଉରୁଂ ରଥାଯ ପନ୍ଥାମ୍ । ଦେଵଵୀତିଂ ମନାମହେ
ମଣିଷମାନେ ପାଇଁ, ଗାଈ ପାଇଁ, ରଥ ପାଇଁ ବିଶାଳ ପଥ ଦିଅ; ଦେବମାନେ ଯାଉଥିବା ପଥ ଆମେ ଲଭିପାରିବା।
ଉପ ମା ଷଡ୍ଦ୍ଵାଦ୍ଵା ନରଃ ସୋମସ୍ଯ ହର୍ଷ୍ଯା । ତିଷ୍ଠନ୍ତି ସ୍ଵାଦୁରାତଯଃ
ହେ ପୁରୁଷମାନେ, ସୋମର ଆନନ୍ଦ ସହ ମୋ ପାଖକୁ ଆସ; ମଧୁର ଦାନଗୁଡ଼ିକ ତୟାରି ରହୁ।
ଋଜ୍ରାଵିନ୍ଦ୍ରୋତ ଆ ଦଦେ ହରୀ ଋକ୍ଷସ୍ଯ ସୂନଵି । ଆଶ୍ଵମେଧସ୍ଯ ରୋହିତା
ସିଧା ସାମର୍ଥ୍ୟରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ଋକ୍ଷଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଦୁଇଟି ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ଯୁତ କରିଛି, ଯେଉଁମାନେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଲାଲ ଘୋଡ଼ା।
ସୁରଥାଁ ଆତିଥିଗ୍ଵେ ସ୍ଵଭୀଶୂଁରାର୍କ୍ଷେ । ଆଶ୍ଵମେଧେ ସୁପେଶସଃ
ହେ ଆତିଥିଗ୍ବ, ସେମାନେ ନିଜ ଚାବୁକରେ ଶୋଭା ପାଉଛନ୍ତି, ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ଚମକୁଛନ୍ତି, ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ।
ଷଳଶ୍ଵାଁ ଆତିଥିଗ୍ଵ ଇନ୍ଦ୍ରୋତେ ଵଧୂମତଃ । ସଚା ପୂତକ୍ରତୌ ସନମ୍
ହେ ଆତିଥିଗ୍ବ, ଇନ୍ଦ୍ର ଗୃହସ୍ଥଙ୍କୁ ଛଅଟି ଘୋଡ଼ା ଦେଇଥିଲେ, ପବିତ୍ର କ୍ରିୟା ସହିତ, ଏହା ଦୀର୍ଘକାଳ ପାଇଁ ରହିବ।
ଐଷୁ ଚେତଦ୍ଵୃଷଣ୍ଵତ୍ଯନ୍ତରୃଜ୍ରେଷ୍ଵରୁଷୀ । ସ୍ଵଭୀଶୁଃ କଶାଵତୀ
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ସାମର୍ଥ୍ୟଶାଳୀମାନେ, ସିଧା ମଧ୍ୟରେ, ଲାଲ ଘୋଡ଼ା ନିଜ ଚାବୁକ ସହିତ ଚାଳିଛି, ଏକ ଚାବୁକ ପରି।
ନ ଯୁଷ୍ମେ ଵାଜବନ୍ଧଵୋ ନିନିତ୍ସୁଶ୍ଚନ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଅଵଦ୍ଯମଧି ଦୀଧରତ୍
ତୁମେମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୁରସ୍କାରର ସାଥୀ, କୌଣସି ମଣିଷ ଚାହିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ; କୌଣସି ଦୋଷ ତୁମ ଉପରେ ନ ପଡ଼ୁ।
ପ୍ରପ୍ର ଵସ୍ତ୍ରିଷ୍ଟୁଭମିଷଂ ମନ୍ଦଦ୍ଵୀରାଯେନ୍ଦଵେ । ଧିଯା ଵୋ ମେଧସାତଯେ ପୁରଂଧ୍ଯା ଵିଵାସତି
ତିଷ୍ଠୁଭ୍ ଛନ୍ଦରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଅ; ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା ତାଙ୍କୁ, ପୁରନ୍ଧି ଧ୍ୟାନରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ଜ୍ଞାନ ଲାଗି।
ନଦଂ ଵ ଓଦତୀନାଂ ନଦଂ ଯୋଯୁଵତୀନାମ୍ । ପତିଂ ଵୋ ଅଘ୍ନ୍ଯାନାଂ ଧେନୂନାମିଷୁଧ୍ଯସି
ତୁମେ ଜଳର ଧାରା, ଯୁବତୀମାନଙ୍କ ଧାରା, ଅଯୁତ ଗାଈମାନଙ୍କ ମାଲିକ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମାଲିକ, ଉପହାର ଚାହୁଁଛ।
ତା ଅସ୍ଯ ସୂଦଦୋହସଃ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ । ଜନ୍ମନ୍ଦେଵାନାଂ ଵିଶସ୍ତ୍ରିଷ୍ଵା ରୋଚନେ ଦିଵଃ
ସେମାନେ, ଛିଟିଛାଟି ଥିବା ଗାଈମାନେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଦୁଧ ଦେଇ, ସୋମ ତିଆରି କରନ୍ତି, ଦେବମାନଙ୍କ ମାଆ, ତିନିଟି ଦିବ୍ୟ ଆକାଶରେ।
ଅଭି ପ୍ର ଗୋପତିଂ ଗିରେନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ସୂନୁଂ ସତ୍ଯସ୍ଯ ସତ୍ପତିମ୍
ଗାଈମାନଙ୍କ ଠାକୁର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଗୀତ ଗାଅ; ସତ୍ୟର ପୁଅ, ସତ୍ୟର ଠାକୁରଙ୍କୁ।
ଆ ହରଯଃ ସସୃଜ୍ରିରେଽରୁଷୀରଧି ବର୍ହିଷି । ଯତ୍ରାଭି ସଂନଵାମହେ
ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଚଳିଛନ୍ତି, ଲାଲ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପବିତ୍ର କୁଶରେ ବସିଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ଆମେ ସମେତି ହେଉଛୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଗାଵ ଆଶିରଂ ଦୁଦୁହ୍ରେ ଵଜ୍ରିଣେ ମଧୁ । ଯତ୍ସୀମୁପହ୍ଵରେ ଵିଦତ୍
ଗାଈମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ, ମଧୁର ଦୁଧ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଲୁଚିଥିବା ସ୍ଥାନରେ ଏହା ମିଳିଥିଲାବେଳେ।
ଉଦ୍ଯଦ୍ବ୍ରଧ୍ନସ୍ଯ ଵିଷ୍ଟପଂ ଗୃହମିନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ଗନ୍ଵହି । ମଧ୍ଵଃ ପୀତ୍ଵା ସଚେଵହି ତ୍ରିଃ ସପ୍ତ ସଖ୍ଯୁଃ ପଦେ
ଉଦୟମାନ ଚମକୁଥିବା ଠାକୁରଙ୍କ ଘରକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାଅ; ମଧୁ ପିଇ, ତିନିଥର ସାତଟି ପଦକ୍ରମରେ ସାଥୀଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ହେଅ।