ଅସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ଵ୍ଯୋଦନ ଉରୁ କ୍ରମିଷ୍ଟ ଜୀଵସେ । ଯଵଂ ନ ପଶ୍ଵ ଆ ଦଦେ
ଏହି ବଳଶାଳୀଙ୍କର ବିସ୍ତାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚଉଡ଼ା, ଜୀବନ ପାଇଁ ଏହା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ହୁଏ; ଗୋମାନେ ପାଇଁ ଯେପରି ବାଉଁ ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଦେଇଛନ୍ତି।
ତଦ୍ଦଧାନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ଦକ୍ଷପିତରଃ । ସ୍ଯାମ ମରୁତ୍ଵତୋ ଵୃଧେ
ଏହି ଧାରଣ କରି, ସହାୟମାନେ, ତୁମ ଜ୍ଞାନୀ ପିତୃମାନେ; ଆମେ ମାରୁତଧାରୀଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ହେଉ।
ବଳୃତ୍ଵିଯାଯ ଧାମ୍ନ ଋକ୍ଵଭିଃ ଶୂର ନୋନୁମଃ । ଜେଷାମେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଯା ଯୁଜା
ବଳ ଓ ନିବାସ ପାଇଁ, ଗାୟକମାନେ ସହିତ, ହେ ଶୂର, ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ ଆମେ ଜିତିପାରିବା।
ଅସ୍ମେ ରୁଦ୍ରା ମେହନା ପର୍ଵତାସୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଭରହୂତୌ ସଜୋଷାଃ । ଯଃ ଶଂସତେ ସ୍ତୁଵତେ ଧାଯି ପଜ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଅସ୍ମାଁ ଅଵନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ପାହାଡ଼ମାନେ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବୃତ୍ର ନାଶ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଡାକରେ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତୁ; ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ ଓ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ରକ୍ଷିତ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର ମୁଖ୍ୟ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଉତ୍ତ୍ଵା ମନ୍ଦନ୍ତୁ ସ୍ତୋମାଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ରାଧୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ଅଵ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷୋ ଜହି
ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡିକ, ହେ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା; ପୂଜାର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନିମ୍ନ କର।
ପଦା ପଣୀଁରରାଧସୋ ନି ବାଧସ୍ଵ ମହାଁ ଅସି । ନହି ତ୍ଵା କଶ୍ଚନ ପ୍ରତି
ତୁମ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଲୋଭୀ ପଣିମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ; ତୁମେ ମହାନ୍, କେହି ତୁମକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସୁତାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମସୁତାନାମ୍ । ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନାନାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଚାପିଥିବା ଓ ଅଚାପିଥିବା ସବୁ ସୋମର ମାଲିକ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ରାଜା।
ଏହି ପ୍ରେହି କ୍ଷଯୋ ଦିଵ୍ଯାଘୋଷଞ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଓଭେ ପୃଣାସି ରୋଦସୀ
ଆସ, ଆଗକୁ ଆ, ଘରର ମାଲିକ, ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
ତ୍ଯଂ ଚିତ୍ପର୍ଵତଂ ଗିରିଂ ଶତଵନ୍ତଂ ସହସ୍ରିଣମ୍ । ଵି ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ରୁରୋଜିଥ
ସେଇ ଶତ ଓ ସହସ୍ର ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ କରିଦେଇଛ।
ଵଯମୁ ତ୍ଵା ଦିଵା ସୁତେ ଵଯଂ ନକ୍ତଂ ହଵାମହେ । ଅସ୍ମାକଂ କାମମା ପୃଣ
ଆମେ ଦିନେ ଚାପିବାବେଳେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଡାକୁଛୁ; ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।
କ୍ଵ ସ୍ଯ ଵୃଷଭୋ ଯୁଵା ତୁଵିଗ୍ରୀଵୋ ଅନାନତଃ । ବ୍ରହ୍ମା କସ୍ତଂ ସପର୍ଯତି
ସେ ଯୁବକ ବଳିଷ୍ଠ ବୃଷଭ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ଗର୍ଦ୍ଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅନମନା? କେଉଁ ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ?
କସ୍ଯ ସ୍ଵିତ୍ସଵନଂ ଵୃଷା ଜୁଜୁଷ୍ଵାଁ ଅଵ ଗଚ୍ଛତି । ଇନ୍ଦ୍ରଂ କ ଉ ସ୍ଵିଦା ଚକେ
କେଉଁଠି ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାଇଁ ସେ ବୃଷଭ ଆନନ୍ଦରେ ଅବତରଣ କରନ୍ତି? କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତିଆରି କରିଛି?
କଂ ତେ ଦାନା ଅସକ୍ଷତ ଵୃତ୍ରହନ୍କଂ ସୁଵୀର୍ଯା । ଉକ୍ଥେ କ ଉ ସ୍ଵିଦନ୍ତମଃ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, କିଏ ତୁମର ଦାନ ପାଇଛି, କିଏ ତୁମର ମହାନ ବୀରତା କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିଛି? କିଏ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କରେ?
ଅଯଂ ତେ ମାନୁଷେ ଜନେ ସୋମଃ ପୂରୁଷୁ ସୂଯତେ । ତସ୍ଯେହି ପ୍ର ଦ୍ରଵା ପିବ
ମଣିଷମାନେ ଓ ପୁରୁମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସୋମ ଚାପିଛନ୍ତି; ଆସ, ତୁରନ୍ତ ଏଠାରେ ଆସି, ଏହା ପିଉ।
ଅଯଂ ତେ ଶର୍ଯଣାଵତି ସୁଷୋମାଯାମଧି ପ୍ରିଯଃ । ଆର୍ଜୀକୀଯେ ମଦିନ୍ତମଃ
ଶର୍ୟଣାବତରେ ଏହି ପ୍ରିୟ ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଅଛି, ଆର୍ଜିକୀୟରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଦକର।
ତମଦ୍ଯ ରାଧସେ ମହେ ଚାରୁଂ ମଦାଯ ଘୃଷ୍ଵଯେ । ଏହୀମିନ୍ଦ୍ର ଦ୍ରଵା ପିବ
ଆଜି ଏହି ସୁନ୍ଦର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାନୀୟ ତୁମର ବଡ଼ ଦାନ ପାଇଁ; ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁରନ୍ତ ଆସି, ପିଉ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଗପାଗୁଦଙ୍ନ୍ଯଗ୍ଵା ହୂଯସେ ନୃଭିଃ । ଆ ଯାହି ତୂଯମାଶୁଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ତୁମର ଦଳ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଏଠାରେ ଆସ।
ଯଦ୍ଵା ପ୍ରସ୍ରଵଣେ ଦିଵୋ ମାଦଯାସେ ସ୍ଵର୍ଣରେ । ଯଦ୍ଵା ସମୁଦ୍ରେ ଅନ୍ଧସଃ
ସ୍ୱର ଦେଉଥିବା ଦେବ, ତୁମେ ଯଦି ଆକାଶର ଝରଣାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, କିମ୍ବା ସୋମର ସାଗରରେ—
ଆ ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ମହାମୁରୁଂ ହୁଵେ ଗାମିଵ ଭୋଜସେ । ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବଡ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଡାକୁଛି, ଯେପରି ଲୋକେ ଦୁଧ ପାଇଁ ଗାଈକୁ ଡାକେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିବା ପାଇଁ।
ଆ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହିମାନଂ ହରଯୋ ଦେଵ ତେ ମହଃ । ରଥେ ଵହନ୍ତୁ ବିଭ୍ରତଃ
ତୁମର ବଡ଼ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ହେ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମହିମାକୁ ତୁମର ରଥରେ ବୋକି ନେଉନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଗୃଣୀଷ ଉ ସ୍ତୁଷେ ମହାଁ ଉଗ୍ର ଈଶାନକୃତ୍ । ଏହି ନଃ ସୁତଂ ପିବ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେଁ, ବଡ଼, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶାସକ ଶକ୍ତିରେ; ଆସ, ଆମେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ପିଉ।
ସୁତାଵନ୍ତସ୍ତ୍ଵା ଵଯଂ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ । ଇଦଂ ନୋ ବର୍ହିରାସଦେ
ଆମେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଓ ଆଗ୍ରହ ସହିତ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ; ଏହି ଆମର ଆସନ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ ହେଉ।
ଯଚ୍ଚିଦ୍ଧି ଶଶ୍ଵତାମସୀନ୍ଦ୍ର ସାଧାରଣସ୍ତ୍ଵମ୍ । ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ହଵାମହେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସବୁବେଳେ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ; ଏହି କାରଣରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
ଇଦଂ ତେ ସୋମ୍ଯଂ ମଧ୍ଵଧୁକ୍ଷନ୍ନଦ୍ରିଭିର୍ନରଃ । ଜୁଷାଣ ଇନ୍ଦ୍ର ତତ୍ପିବ
ପାହାଡ଼ ପାଥର ଦ୍ୱାରା ମଣିଷମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ମିଠା ସୋମ ଦୁହିଛନ୍ତି; ଏହାକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହା ପିଉ।
ଵିଶ୍ଵାଁ ଅର୍ଯୋ ଵିପଶ୍ଚିତୋଽତି ଖ୍ଯସ୍ତୂଯମା ଗହି । ଅସ୍ମେ ଧେହି ଶ୍ରଵୋ ବୃହତ୍
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଓ ଚତୁର୍, ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଆସନ୍ତୁ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ । ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ ଖ୍ୟାତି ଦିଅନ୍ତୁ ।
ଦାତା ମେ ପୃଷତୀନାଂ ରାଜା ହିରଣ୍ଯଵୀନାମ୍ । ମା ଦେଵା ମଘଵା ରିଷତ୍
ଯିଏ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଦେଇଥାଏ, ସୁନା ଗହନା ପିନ୍ଧିଥିବା ଗାଈଙ୍କର ରାଜା, ସେ ଦାନଶୀଳ ଦେବତା ଆମକୁ କେବେ ଅପକାର ନ କରୁନ୍ତୁ ।
ସହସ୍ରେ ପୃଷତୀନାମଧି ଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଂ ବୃହତ୍ପୃଥୁ । ଶୁକ୍ରଂ ହିରଣ୍ଯମା ଦଦେ
ହଜାର ଚିହ୍ନିତ ଗାଈ ଉପରେ, ମୁଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ବଡ଼ ଓ ପ୍ରସ୍ତୃତ ସୁନା ଦେଇଛି ।
ନପାତୋ ଦୁର୍ଗହସ୍ଯ ମେ ସହସ୍ରେଣ ସୁରାଧସଃ । ଶ୍ରଵୋ ଦେଵେଷ୍ଵକ୍ରତ
ଦୁର୍ଗମ ଦୁର୍ଗର ସନ୍ତାନ, ହଜାର ଦାନ ଦେଇ, ମୋତେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରିଛନ୍ତି ।
ତରୋଭିର୍ଵୋ ଵିଦଦ୍ଵସୁମିନ୍ଦ୍ରଂ ସବାଧ ଊତଯେ । ବୃହଦ୍ଗାଯନ୍ତଃ ସୁତସୋମେ ଅଧ୍ଵରେ ହୁଵେ ଭରଂ ନ କାରିଣମ୍
ଆମେ ଧନ ଲାଗି ତୁମର ପ୍ରଶଂସା କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସହାୟତା ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ, ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଗାଇ ଉପାସନା କରି, ଦାନଶୀଳ ଜଣେ ପୋଷକଙ୍କୁ ଡାକୁଥିବା ପରି ଡାକୁଛୁ ।
ନ ଯଂ ଦୁଧ୍ରା ଵରନ୍ତେ ନ ସ୍ଥିରା ମୁରୋ ମଦେ ସୁଶିପ୍ରମନ୍ଧସଃ । ଯ ଆଦୃତ୍ଯା ଶଶମାନାଯ ସୁନ୍ଵତେ ଦାତା ଜରିତ୍ର ଉକ୍ଥ୍ଯମ୍
ଯିଏ ତୀବ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ, ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ଲୋଭୀ କିମ୍ବା ଜିଦ୍ଧି ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେନି; ସେ ଦାନକାରୀ, ଉତ୍ସାହୀ ଓ ସୋମ ଚାପୁଥିବା ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ ।