ଅହଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଚ ଵୃତ୍ରହନ୍ସଂ ଯୁଜ୍ଯାଵ ସନିଭ୍ଯ ଆ । ଅରାତୀଵା ଚିଦଦ୍ରିଵୋଽନୁ ନୌ ଶୂର ମଂସତେ ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ
ହେ ବିପଦ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ଦୁହେଁ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଛୁ। ଶତ୍ରୁମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ହେ ପାହାଡ଼ ଉଠାଇବା ଶୂର, ନାୟକ ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦାନଗୁଡିକ ଶୁଭ।
ସତ୍ଯମିଦ୍ଵା ଉ ତଂ ଵଯମିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମ ନାନୃତମ୍ । ମହାଁ ଅସୁନ୍ଵତୋ ଵଧୋ ଭୂରି ଜ୍ଯୋତୀଂଷି ସୁନ୍ଵତୋ ଭଦ୍ରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ରାତଯଃ
ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ସତ୍ୟ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରୁ, ମିଥ୍ୟା ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ନାହିଁ, ସେଠି ତାଙ୍କର ବିନାଶ ବଡ଼; ଯେଉଁଠି ଯଜ୍ଞ ଅଛି, ସେଠି ଅନେକ ଆଲୋକ ମିଳେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଦାନଗୁଡିକ ଶୁଭ।
ସ ପୂର୍ଵ୍ଯୋ ମହାନାଂ ଵେନଃ କ୍ରତୁଭିରାନଜେ । ଯସ୍ଯ ଦ୍ଵାରା ମନୁଷ୍ପିତା ଦେଵେଷୁ ଧିଯ ଆନଜେ
ଯିଏ ପୁରୁଣା କବିମାନଙ୍କର ଗାୟକ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସଦା ନୂତନ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମନୁଙ୍କ ପିତା ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ଆଣିଥିଲେ।
ଦିଵୋ ମାନଂ ନୋତ୍ସଦନ୍ସୋମପୃଷ୍ଠାସୋ ଅଦ୍ରଯଃ । ଉକ୍ଥା ବ୍ରହ୍ମ ଚ ଶଂସ୍ଯା
ସୋମ ଦ୍ୱାରା ଭିଜାଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ଆକାଶର ସୀମା ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରନ୍ତିନାହିଁ; ସ୍ତୁତି ଓ ପବିତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣଗୁଡିକ ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ସ ଵିଦ୍ଵାଁ ଅଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଗା ଅଵୃଣୋଦପ । ସ୍ତୁଷେ ତଦସ୍ଯ ପୌଂସ୍ଯମ୍
ଯିଏ ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଇନ୍ଦ୍ର ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ଗାଈ ବାଛିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ସେଇ ପୁରୁଷତ୍ୱକୁ ମୁଁ ସ୍ତୁତି କରେ।
ସ ପ୍ରତ୍ନଥା କଵିଵୃଧ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵାକସ୍ଯ ଵକ୍ଷଣିଃ । ଶିଵୋ ଅର୍କସ୍ଯ ହୋମନ୍ଯସ୍ମତ୍ରା ଗନ୍ତ୍ଵଵସେ
ଯିଏ ପୁରାତନ, ଋଷିମାନେ ଯାହାକୁ ବଢ଼ାଇଛନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ଉଚ୍ଚ ଭାଷାର ଧନ; ସ୍ତୁତିର ହୋମକୁ ସ୍ନେହ କରନ୍ତି, ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ଏଠାକୁ ଆସନ୍ତୁ।
ଆଦୂ ନୁ ତେ ଅନୁ କ୍ରତୁଂ ସ୍ଵାହା ଵରସ୍ଯ ଯଜ୍ଯଵଃ । ଶ୍ଵାତ୍ରମର୍କା ଅନୂଷତେନ୍ଦ୍ର ଗୋତ୍ରସ୍ଯ ଦାଵନେ
ଏବେ ତୁମ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ, ସ୍ୱାହା ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଭକ୍ତମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତୁ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସ୍ତୁତିଗୁଡିକ ଗୋତ୍ରର ଜୟ ପାଇଁ ତୁମର ରକ୍ଷା ଚାହିଁଛି।
ଇନ୍ଦ୍ରେ ଵିଶ୍ଵାନି ଵୀର୍ଯା କୃତାନି କର୍ତ୍ଵାନି ଚ । ଯମର୍କା ଅଧ୍ଵରଂ ଵିଦୁଃ
ସମସ୍ତ ବୀରତା ଓ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି; ଯାହାକୁ ସ୍ତୁତିମାନେ ଯଜ୍ଞର ନାୟକ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ଯତ୍ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଯା ଵିଶେନ୍ଦ୍ରେ ଘୋଷା ଅସୃକ୍ଷତ । ଅସ୍ତୃଣାଦ୍ବର୍ହଣା ଵିପୋଽର୍ଯୋ ମାନସ୍ଯ ସ କ୍ଷଯଃ
ପଞ୍ଚଜନମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଜୟଧ୍ୱନି ଗୁଞ୍ଜିଥିଲା; ସେ ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ଓ ଆସନଗୁଡିକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଏହା ମନର ବାସସ୍ଥାନ।
ଇଯମୁ ତେ ଅନୁଷ୍ଟୁତିଶ୍ଚକୃଷେ ତାନି ପୌଂସ୍ଯା । ପ୍ରାଵଶ୍ଚକ୍ରସ୍ଯ ଵର୍ତନିମ୍
ତୁମ ପୁରୁଷତ୍ୱ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତି ତିଆରି ହୋଇଛି; ତୁମେ ଚକ୍ରର ପଥ ଖୋଲିଛ।
ଅସ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୋ ଵ୍ଯୋଦନ ଉରୁ କ୍ରମିଷ୍ଟ ଜୀଵସେ । ଯଵଂ ନ ପଶ୍ଵ ଆ ଦଦେ
ଏହି ବଳଶାଳୀଙ୍କର ବିସ୍ତାର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚଉଡ଼ା, ଜୀବନ ପାଇଁ ଏହା ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ହୁଏ; ଗୋମାନେ ପାଇଁ ଯେପରି ବାଉଁ ଦିଅନ୍ତି, ସେପରି ଦେଇଛନ୍ତି।
ତଦ୍ଦଧାନା ଅଵସ୍ଯଵୋ ଯୁଷ୍ମାଭିର୍ଦକ୍ଷପିତରଃ । ସ୍ଯାମ ମରୁତ୍ଵତୋ ଵୃଧେ
ଏହି ଧାରଣ କରି, ସହାୟମାନେ, ତୁମ ଜ୍ଞାନୀ ପିତୃମାନେ; ଆମେ ମାରୁତଧାରୀଙ୍କ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ହେଉ।
ବଳୃତ୍ଵିଯାଯ ଧାମ୍ନ ଋକ୍ଵଭିଃ ଶୂର ନୋନୁମଃ । ଜେଷାମେନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵଯା ଯୁଜା
ବଳ ଓ ନିବାସ ପାଇଁ, ଗାୟକମାନେ ସହିତ, ହେ ଶୂର, ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ; ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସହଯୋଗୀ ହେଲେ ଆମେ ଜିତିପାରିବା।
ଅସ୍ମେ ରୁଦ୍ରା ମେହନା ପର୍ଵତାସୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେ ଭରହୂତୌ ସଜୋଷାଃ । ଯଃ ଶଂସତେ ସ୍ତୁଵତେ ଧାଯି ପଜ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଅସ୍ମାଁ ଅଵନ୍ତୁ ଦେଵାଃ
ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ, ପାହାଡ଼ମାନେ, ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବୃତ୍ର ନାଶ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଡାକରେ ଆମକୁ ସହଯୋଗ କରନ୍ତୁ; ଯିଏ ପ୍ରଶଂସା କରେ ଓ ସ୍ତୁତି କରେ, ସେ ରକ୍ଷିତ ହେଉ, ଇନ୍ଦ୍ର ମୁଖ୍ୟ ଥିବା ଦେବତାମାନେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଉତ୍ତ୍ଵା ମନ୍ଦନ୍ତୁ ସ୍ତୋମାଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ରାଧୋ ଅଦ୍ରିଵଃ । ଅଵ ବ୍ରହ୍ମଦ୍ଵିଷୋ ଜହି
ତୁମକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡିକ, ହେ କାର୍ଯ୍ୟକର୍ତ୍ତା; ପୂଜାର ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନିମ୍ନ କର।
ପଦା ପଣୀଁରରାଧସୋ ନି ବାଧସ୍ଵ ମହାଁ ଅସି । ନହି ତ୍ଵା କଶ୍ଚନ ପ୍ରତି
ତୁମ ପାଦ ଦ୍ୱାରା ଲୋଭୀ ପଣିମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଦିଅ; ତୁମେ ମହାନ୍, କେହି ତୁମକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵମୀଶିଷେ ସୁତାନାମିନ୍ଦ୍ର ତ୍ଵମସୁତାନାମ୍ । ତ୍ଵଂ ରାଜା ଜନାନାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଚାପିଥିବା ଓ ଅଚାପିଥିବା ସବୁ ସୋମର ମାଲିକ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ରାଜା।
ଏହି ପ୍ରେହି କ୍ଷଯୋ ଦିଵ୍ଯାଘୋଷଞ୍ଚର୍ଷଣୀନାମ୍ । ଓଭେ ପୃଣାସି ରୋଦସୀ
ଆସ, ଆଗକୁ ଆ, ଘରର ମାଲିକ, ଲୋକମାନେ ଯେପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଛନ୍ତି, ତୁମେ ଦୁଇଟି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ପୂରଣ କରୁଛ।
ତ୍ଯଂ ଚିତ୍ପର୍ଵତଂ ଗିରିଂ ଶତଵନ୍ତଂ ସହସ୍ରିଣମ୍ । ଵି ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ରୁରୋଜିଥ
ସେଇ ଶତ ଓ ସହସ୍ର ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ଗାୟକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭାଗ କରିଦେଇଛ।
ଵଯମୁ ତ୍ଵା ଦିଵା ସୁତେ ଵଯଂ ନକ୍ତଂ ହଵାମହେ । ଅସ୍ମାକଂ କାମମା ପୃଣ
ଆମେ ଦିନେ ଚାପିବାବେଳେ ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ, ରାତିରେ ମଧ୍ୟ ଡାକୁଛୁ; ଆମ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର।
କ୍ଵ ସ୍ଯ ଵୃଷଭୋ ଯୁଵା ତୁଵିଗ୍ରୀଵୋ ଅନାନତଃ । ବ୍ରହ୍ମା କସ୍ତଂ ସପର୍ଯତି
ସେ ଯୁବକ ବଳିଷ୍ଠ ବୃଷଭ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଯାଙ୍କର ଗର୍ଦ୍ଧନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅନମନା? କେଉଁ ପୁରୋହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ?
କସ୍ଯ ସ୍ଵିତ୍ସଵନଂ ଵୃଷା ଜୁଜୁଷ୍ଵାଁ ଅଵ ଗଚ୍ଛତି । ଇନ୍ଦ୍ରଂ କ ଉ ସ୍ଵିଦା ଚକେ
କେଉଁଠି ଚାପିଥିବା ସୋମ ପାଇଁ ସେ ବୃଷଭ ଆନନ୍ଦରେ ଅବତରଣ କରନ୍ତି? କିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ତିଆରି କରିଛି?
କଂ ତେ ଦାନା ଅସକ୍ଷତ ଵୃତ୍ରହନ୍କଂ ସୁଵୀର୍ଯା । ଉକ୍ଥେ କ ଉ ସ୍ଵିଦନ୍ତମଃ
ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, କିଏ ତୁମର ଦାନ ପାଇଛି, କିଏ ତୁମର ମହାନ ବୀରତା କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧିଛି? କିଏ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଭକ୍ତିରେ ସ୍ତୁତି କରେ?
ଅଯଂ ତେ ମାନୁଷେ ଜନେ ସୋମଃ ପୂରୁଷୁ ସୂଯତେ । ତସ୍ଯେହି ପ୍ର ଦ୍ରଵା ପିବ
ମଣିଷମାନେ ଓ ପୁରୁମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସୋମ ଚାପିଛନ୍ତି; ଆସ, ତୁରନ୍ତ ଏଠାରେ ଆସି, ଏହା ପିଉ।
ଅଯଂ ତେ ଶର୍ଯଣାଵତି ସୁଷୋମାଯାମଧି ପ୍ରିଯଃ । ଆର୍ଜୀକୀଯେ ମଦିନ୍ତମଃ
ଶର୍ୟଣାବତରେ ଏହି ପ୍ରିୟ ସୋମ ତୁମ ପାଇଁ ଅଛି, ଆର୍ଜିକୀୟରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଦକର।
ତମଦ୍ଯ ରାଧସେ ମହେ ଚାରୁଂ ମଦାଯ ଘୃଷ୍ଵଯେ । ଏହୀମିନ୍ଦ୍ର ଦ୍ରଵା ପିବ
ଆଜି ଏହି ସୁନ୍ଦର, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାନୀୟ ତୁମର ବଡ଼ ଦାନ ପାଇଁ; ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁରନ୍ତ ଆସି, ପିଉ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ପ୍ରାଗପାଗୁଦଙ୍ନ୍ଯଗ୍ଵା ହୂଯସେ ନୃଭିଃ । ଆ ଯାହି ତୂଯମାଶୁଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେତେବେଳେ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବ, ପଶ୍ଚିମ କିମ୍ବା ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ତୁମର ଦଳ ସହିତ ତୁରନ୍ତ ଏଠାରେ ଆସ।
ଯଦ୍ଵା ପ୍ରସ୍ରଵଣେ ଦିଵୋ ମାଦଯାସେ ସ୍ଵର୍ଣରେ । ଯଦ୍ଵା ସମୁଦ୍ରେ ଅନ୍ଧସଃ
ସ୍ୱର ଦେଉଥିବା ଦେବ, ତୁମେ ଯଦି ଆକାଶର ଝରଣାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, କିମ୍ବା ସୋମର ସାଗରରେ—
ଆ ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ମହାମୁରୁଂ ହୁଵେ ଗାମିଵ ଭୋଜସେ । ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ବଡ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ ସ୍ତୁତି ସହିତ ଡାକୁଛି, ଯେପରି ଲୋକେ ଦୁଧ ପାଇଁ ଗାଈକୁ ଡାକେ; ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ ପିବା ପାଇଁ।
ଆ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ମହିମାନଂ ହରଯୋ ଦେଵ ତେ ମହଃ । ରଥେ ଵହନ୍ତୁ ବିଭ୍ରତଃ
ତୁମର ବଡ଼ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ହେ ଦେବତା ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ମହିମାକୁ ତୁମର ରଥରେ ବୋକି ନେଉନ୍ତୁ।