ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାଙ୍ଗିରସାଂ ଚେଷ୍ଟୌ ଵିଦତ୍ସରମା ତନଯାଯ ଧାସିମ୍ । ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ ସମୁସ୍ରିଯାଭିର୍ଵାଵଶନ୍ତ ନରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ, ସରମା ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଗାଈମାନେ ଖୋଜିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେ ଦେଖାଇଥିଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭାତ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ସ ସୁଷ୍ଟୁଭା ସ ସ୍ତୁଭା ସପ୍ତ ଵିପ୍ରୈଃ ସ୍ଵରେଣାଦ୍ରିଂ ସ୍ଵର୍ଯୋ ନଵଗ୍ଵୈଃ । ସରଣ୍ଯୁଭିଃ ଫଲିଗମିନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ର ଵଲଂ ରଵେଣ ଦରଯୋ ଦଶଗ୍ଵୈଃ
ସୁଷ୍ଟୁଭ ଓ ସ୍ତୋମ ଗୀତ, ସାତିଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସହିତ, ଶବ୍ଦରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନବ ଗାୟକ ସହ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ। ଦ୍ରୁତ ଯୋଧାମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦଶ ଗାୟକ ଓ ତୁମ ଗର୍ଜନ ସହ ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଗୃଣାନୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଦସ୍ମ ଵି ଵରୁଷସା ସୂର୍ଯେଣ ଗୋଭିରନ୍ଧଃ । ଵି ଭୂମ୍ଯା ଅପ୍ରଥଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସାନୁ ଦିଵୋ ରଜ ଉପରମସ୍ତଭାଯଃ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗାଈମାନେ ସହ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ତୁମେ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଅଚଳ ରଖିଥିଲେ।
ତଦୁ ପ୍ରଯକ୍ଷତମମସ୍ଯ କର୍ମ ଦସ୍ମସ୍ଯ ଚାରୁତମମସ୍ତି ଦଂସଃ । ଉପହ୍ଵରେ ଯଦୁପରା ଅପିନ୍ଵନ୍ମଧ୍ଵର୍ଣସୋ ନଦ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରକାଶମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଶକ୍ତି। ମିଳନ ସ୍ଥାନରେ, ଚାରିଟି ମଧୁ ଭରା ନଦୀ ଓଭରଫ୍ଲୋ କଲା।
ଦ୍ଵିତା ଵି ଵଵ୍ରେ ସନଜା ସନୀଳେ ଅଯାସ୍ଯ ସ୍ତଵମାନେଭିରର୍କୈଃ । ଭଗୋ ନ ମେନେ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ନଧାରଯଦ୍ରୋଦସୀ ସୁଦଂସାଃ
ଦୁଇଥରେ ସେ ପୁରୁଣା ଗୁପ୍ତ ଆଶ୍ରୟକୁ ଉତ୍ସାହୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ଖୋଲିଥିଲେ। ଭଗ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ସନାଦ୍ଦିଵଂ ପରି ଭୂମା ଵିରୂପେ ପୁନର୍ଭୁଵା ଯୁଵତୀ ସ୍ଵେଭିରେଵୈଃ । କୃଷ୍ଣେଭିରକ୍ତୋଷା ରୁଶଦ୍ଭିର୍ଵପୁର୍ଭିରା ଚରତୋ ଅନ୍ଯାନ୍ଯା
ପୁରୁଣା କାଳରୁ, ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକାଶ ନିଜ ଆକୃତିରେ ପୁନଃପୁନି ଘୂରୁଛି। ଅନ୍ଧାର ଓ ଲାଲ ଉଷାମାନେ ଚମକୁଥିବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଏକାଅପରକୁ ଅନୁସରି ଚାଲନ୍ତି।
ସନେମି ସଖ୍ଯଂ ସ୍ଵପସ୍ଯମାନଃ ସୂନୁର୍ଦାଧାର ଶଵସା ସୁଦଂସାଃ । ଆମାସୁ ଚିଦ୍ଦଧିଷେ ପକ୍ଵମନ୍ତଃ ପଯଃ କୃଷ୍ଣାସୁ ରୁଶଦ୍ରୋହିଣୀଷୁ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ପୁତ୍ର ମିତ୍ରତା ଦେଖି ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁର ଦୁଧ ରଖିଥିଲେ, କଳା ଓ ଲାଲ ଫଳଦାୟିନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ।
ସନାତ୍ସନୀଳା ଅଵନୀରଵାତା ଵ୍ରତା ରକ୍ଷନ୍ତେ ଅମୃତାଃ ସହୋଭିଃ । ପୁରୂ ସହସ୍ରା ଜନଯୋ ନ ପତ୍ନୀର୍ଦୁଵସ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵସାରୋ ଅହ୍ରଯାଣମ୍
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ତଳଭୂମି ଓ ଉଚ୍ଚଭୂମି, ପବନ, ଅମରମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଅନେକ ହଜାର, ଜଣେ ପତ୍ନୀ ପରି, ଭଉଣୀମାନେ ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ ଅନ୍ତରିକ୍ତ ଆଦର କରନ୍ତି।
ସନାଯୁଵୋ ନମସା ନଵ୍ଯୋ ଅର୍କୈର୍ଵସୂଯଵୋ ମତଯୋ ଦସ୍ମ ଦଦ୍ରୁଃ । ପତିଂ ନ ପତ୍ନୀରୁଶତୀରୁଶନ୍ତଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ତ୍ଵା ଶଵସାଵନ୍ମନୀଷାଃ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ଯୁବତୀମାନେ ନମ୍ରତା ଓ ନୂତନ ଗୀତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକଙ୍କୁ ଧନ ଆଶାରେ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତି। ପତିଙ୍କୁ ପତ୍ନୀମାନେ ଯେପରି, ଚମକୁଥିବା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମନୋବଳରେ ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି।
ସନାଦେଵ ତଵ ରାଯୋ ଗଭସ୍ତୌ ନ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ନୋପ ଦସ୍ଯନ୍ତି ଦସ୍ମ । ଦ୍ଯୁମାଁ ଅସି କ୍ରତୁମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଧୀରଃ ଶିକ୍ଷା ଶଚୀଵସ୍ତଵ ନଃ ଶଚୀଭିଃ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମ ହାତରେ ଥିବା ଧନ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ, ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧୃଢ଼। ତୁମ ଶକ୍ତି ଭଳି, ଆମକୁ ଦକ୍ଷତା ଦିଅ।
ସନାଯତେ ଗୋତମ ଇନ୍ଦ୍ର ନଵ୍ଯମତକ୍ଷଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ହରିଯୋଜନାଯ । ସୁନୀଥାଯ ନଃ ଶଵସାନ ନୋଧାଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋତମଙ୍କର ଏହି ନୂତନ ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ରଚିତ ହେଉଛି; ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମ ହଳଦୀ ଯୁତ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଉ। ହେ ପ୍ରବଳ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ସଠିକ୍ ଦିଗରେ ନେଇଯାଅ; ଦୟାଳୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମେ ପ୍ରଭାତେ ଶୀଘ୍ର ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ତ୍ଵଂ ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୋ ହ ଶୁଷ୍ମୈର୍ଦ୍ଯାଵା ଜଜ୍ଞାନଃ ପୃଥିଵୀ ଅମେ ଧାଃ । ଯଦ୍ଧ ତେ ଵିଶ୍ଵା ଗିରଯଶ୍ଚିଦଭ୍ଵା ଭିଯା ଦୃଳ୍ହାସଃ କିରଣା ନୈଜନ୍
ହେ ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଖୁଲିଯିବା ଦଳିଆ।
ଆ ଯଦ୍ଧରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଵ୍ରତା ଵେରା ତେ ଵଜ୍ରଂ ଜରିତା ବାହ୍ଵୋର୍ଧାତ୍ । ଯେନାଵିହର୍ଯତକ୍ରତୋ ଅମିତ୍ରାନ୍ପୁର ଇଷ୍ଣାସି ପୁରୁହୂତ ପୂର୍ଵୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯେତେବେଳେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ଗାୟକ ତୁମ ହାତରେ ବଜ୍ର ଦେଇଥାଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଅଜୟ ଓ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ତୁମେ ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ଗକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ।
ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଧୃଷ୍ଣୁରେତାନ୍ତ୍ଵମୃଭୁକ୍ଷା ନର୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଷାଟ୍ । ତ୍ଵଂ ଶୁଷ୍ଣଂ ଵୃଜନେ ପୃକ୍ଷ ଆଣୌ ଯୂନେ କୁତ୍ସାଯ ଦ୍ଯୁମତେ ସଚାହନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ; ତୁମେ ନିବେଦିତ ଅର୍ପଣର ଭୋଗତା, ବୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁତ୍ସାଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କଲେ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଚୋଦୀଃ ସଖା ଵୃତ୍ରଂ ଯଦ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଵୃଷକର୍ମନ୍ନୁଭ୍ନାଃ । ଯଦ୍ଧ ଶୂର ଵୃଷମଣଃ ପରାଚୈର୍ଵି ଦସ୍ଯୂଁର୍ଯୋନାଵକୃତୋ ଵୃଥାଷାଟ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବନ୍ଧୁମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେବେଳେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ହେ ବୀର, ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଲେ, ସେମାନେ ଖୁଲିଯିବା ତୁଷ ଭଳି ଛିଟିଗଲେ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରାରିଷଣ୍ଯନ୍ଦୃଳ୍ହସ୍ଯ ଚିନ୍ମର୍ତାନାମଜୁଷ୍ଟୌ । ଵ୍ଯସ୍ମଦା କାଷ୍ଠା ଅର୍ଵତେ ଵର୍ଘନେଵ ଵଜ୍ରିଞ୍ଛ୍ନଥିହ୍ଯମିତ୍ରାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅପ୍ରିୟ, ସେମାନେକୁ ବି ଧ୍ୱଂସ କରିଥାଅ। ବଜ୍ରଧାରୀ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଗଛ କାଟୁଥିବା ଲୋକ ଭଳି କାଟିଦେଲ।
ତ୍ଵାଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରାର୍ଣସାତୌ ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହେ ନର ଆଜା ହଵନ୍ତେ । ତଵ ସ୍ଵଧାଵ ଇଯମା ସମର୍ଯ ଊତିର୍ଵାଜେଷ୍ଵତସାଯ୍ଯା ଭୂତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ତୁମ ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ଏହି ସହଯୋଗ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଅବିରତ ରହୁ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସପ୍ତ ଯୁଧ୍ଯନ୍ପୁରୋ ଵଜ୍ରିନ୍ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ଦର୍ଦଃ । ବର୍ହିର୍ନ ଯତ୍ସୁଦାସେ ଵୃଥା ଵର୍ଗଂହୋ ରାଜନ୍ଵରିଵଃ ପୂରଵେ କଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାବେଳେ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁରୁକୁତ୍ସା ପାଇଁ ସାତଟି ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ। ଯେପରି ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ କରିଥିଲ, ଏହିପରି ରାଜା, ତୁମେ ପୂରୁଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଅବକାଶ ଦେଇ ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଛିଟିଦେଲ।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯାଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଵ ଚିତ୍ରାମିଷମାପୋ ନ ପୀପଯଃ ପରିଜ୍ମନ୍ । ଯଯା ଶୂର ପ୍ରତ୍ଯସ୍ମଭ୍ଯଂ ଯଂସି ତ୍ମନମୂର୍ଜଂ ନ ଵିଶ୍ଵଧ କ୍ଷରଧ୍ଯୈ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦାନକୁ ଜଳ ଭଳି ପୂରିଦେଲ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୀର, ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଶକ୍ତି ଉପଚାର ଭଳି ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଅକାରି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋତମେଭିର୍ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯୋକ୍ତା ନମସା ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ସୁପେଶସଂ ଵାଜମା ଭରା ନଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋତମମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଦିଅ; ଦୟାଳୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମେ ପ୍ରଭାତେ ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ଵୃଷ୍ଣେ ଶର୍ଧାଯ ସୁମଖାଯ ଵେଧସେ ନୋଧଃ ସୁଵୃକ୍ତିଂ ପ୍ର ଭରା ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଅପୋ ନ ଧୀରୋ ମନସା ସୁହସ୍ତ୍ଯୋ ଗିରଃ ସମଞ୍ଜେ ଵିଦଥେଷ୍ଵାଭୁଵଃ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୟାଳୁ ଓ କୌଶଳୀ ମାରୁତମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରେରିତ ବ୍ୟକ୍ତି ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ। ପାଣି ଭଳି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭଲ ହାତରେ ଗୀତଗୁଡ଼ିକୁ ସଜାନ୍ତି, ସଭାରେ ସେମାନେ ପ୍ରକାଶିତ।
ତେ ଜଜ୍ଞିରେ ଦିଵ ଋଷ୍ଵାସ ଉକ୍ଷଣୋ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ମର୍ଯା ଅସୁରା ଅରେପସଃ । ପାଵକାସଃ ଶୁଚଯଃ ସୂର୍ଯା ଇଵ ସତ୍ଵାନୋ ନ ଦ୍ରପ୍ସିନୋ ଘୋରଵର୍ପସଃ
ସେମାନେ ଆକାଶରୁ ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅମାନେ, ଦେବତା, ନିର୍ମଳ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ। ଦୀପ୍ତିମାନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଶୁଭ୍ର, ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼, ସେମାନେ ବର୍ଷା ବିନ୍ଦୁ ଭଳି ଦ୍ରୁତ ଓ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ।
ଯୁଵାନୋ ରୁଦ୍ରା ଅଜରା ଅଭୋଗ୍ଘନୋ ଵଵକ୍ଷୁରଧ୍ରିଗାଵଃ ପର୍ଵତା ଇଵ । ଦୃଳ୍ହା ଚିଦ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ପାର୍ଥିଵା ପ୍ର ଚ୍ଯାଵଯନ୍ତି ଦିଵ୍ଯାନି ମଜ୍ମନା
ଯୁବା ରୁଦ୍ରମାନେ, ଅମର ଓ ଅବିନାଶୀ, ଅକ୍ଷତ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼। ସେମାନେ ପୃଥିବୀର ଦୃଢ଼ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ହିଲାଇଦେଇଥାନ୍ତି, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଦିବ୍ୟ ଲୋକମାନେକୁ ଚଳାଇଦେଇଥାନ୍ତି।
ଚିତ୍ରୈରଞ୍ଜିଭିର୍ଵପୁଷେ ଵ୍ଯଞ୍ଜତେ ଵକ୍ଷସ୍ସୁ ରୁକ୍ମାଁ ଅଧି ଯେତିରେ ଶୁଭେ । ଅଂସେଷ୍ଵେଷାଂ ନି ମିମୃକ୍ଷୁରୃଷ୍ଟଯଃ ସାକଂ ଜଜ୍ଞିରେ ସ୍ଵଧଯା ଦିଵୋ ନରଃ
ଦୀପ୍ତିମାନ ଭୂଷଣରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ରୂପ ଦେଖାନ୍ତି; ଛାତିରେ ଶୁଭ୍ର ଆଭୂଷଣ ଶୋଭା ପାଉଛି। ତାଙ୍କ ଗାରେ ଅସ୍ତ୍ର ଆଟକାଯାଇଛି; ସେମାନେ ସଂଯୁକ୍ତ ଭାବେ ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ଆକାଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ଈଶାନକୃତୋ ଧୁନଯୋ ରିଶାଦସୋ ଵାତାନ୍ଵିଦ୍ଯୁତସ୍ତଵିଷୀଭିରକ୍ରତ । ଦୁହନ୍ତ୍ଯୂଧର୍ଦିଵ୍ଯାନି ଧୂତଯୋ ଭୂମିଂ ପିନ୍ଵନ୍ତି ପଯସା ପରିଜ୍ରଯଃ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି, ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା ଓ ଉପକାରୀ, ବାୟୁ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଧାରା ଝରିଯାଏ; ସେମାନଙ୍କର ବର୍ଷା ପୃଥିବୀକୁ ପୋଷଣ ଜଳରେ ପୂରିଦେଉଛି।
ପିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯପୋ ମରୁତଃ ସୁଦାନଵଃ ପଯୋ ଘୃତଵଦ୍ଵିଦଥେଷ୍ଵାଭୁଵଃ । ଅତ୍ଯଂ ନ ମିହେ ଵି ନଯନ୍ତି ଵାଜିନମୁତ୍ସଂ ଦୁହନ୍ତି ସ୍ତନଯନ୍ତମକ୍ଷିତମ୍
ମାରୁତମାନେ, ଦାନଶୀଳ, ଘୃତ ଭରିଥିବା ଜଳ ବର୍ଷାନ୍ତି, ସଭାରେ ପ୍ରକାଶିତ। ବର୍ଷାରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଘୋଡ଼ା ଭଳି, ସେମାନେ ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାକୁ ନେଇଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ଅଶେଷ ଦୁଧର ଥନକୁ ଦୋହନ କରନ୍ତି, ଗଜ୍ଜନ କରୁଥିବା।
ମହିଷାସୋ ମାଯିନଶ୍ଚିତ୍ରଭାନଵୋ ଗିରଯୋ ନ ସ୍ଵତଵସୋ ରଘୁଷ୍ଯଦଃ । ମୃଗା ଇଵ ହସ୍ତିନଃ ଖାଦଥା ଵନା ଯଦାରୁଣୀଷୁ ତଵିଷୀରଯୁଗ୍ଧ୍ଵମ୍
ମହିଷ ଭଳି ପ୍ରବଳ, ମାୟାବୀ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ସ୍ୱାଧୀନ ଓ ଶୀଘ୍ର ସହଯୋଗୀ। ବନ୍ୟପଶୁ, ହାତୀ ଭଳି, ସେମାନେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଖାଇଯାନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଶକ୍ତି ଯୋଡ଼ନ୍ତି।
ସିଂହା ଇଵ ନାନଦତି ପ୍ରଚେତସଃ ପିଶା ଇଵ ସୁପିଶୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦସଃ । କ୍ଷପୋ ଜିନ୍ଵନ୍ତଃ ପୃଷତୀଭିରୃଷ୍ଟିଭିଃ ସମିତ୍ସବାଧଃ ଶଵସାହିମନ୍ଯଵଃ
ସିଂହ ଭଳି, ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ୍ମାନେ ଗଜ୍ଜନ କରନ୍ତି; ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ପଶୁ ଭଳି, ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା। ସେମାନେ ରାତିକୁ ଚିତ୍ରାଙ୍କିତ ବଣ୍ଡା ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ କରନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ଶକ୍ତି ଓ ମନୋବଳରେ ପ୍ରବଳ।
ରୋଦସୀ ଆ ଵଦତା ଗଣଶ୍ରିଯୋ ନୃଷାଚଃ ଶୂରାଃ ଶଵସାହିମନ୍ଯଵଃ । ଆ ଵନ୍ଧୁରେଷ୍ଵମତିର୍ନ ଦର୍ଶତା ଵିଦ୍ଯୁନ୍ନ ତସ୍ଥୌ ମରୁତୋ ରଥେଷୁ ଵଃ
ହେ ମରୁତମାନେ, ଆପଣମାନେ ଦୁଇ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଉଦ୍ଧାଟିତ କରି କଥା କହନ୍ତୁ, ଆପଣମାନେ ଦଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶୂର ଓ ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଧାରକ। ଆପଣମାନଙ୍କ ରଥରେ ଆଲୋକ ଏମିତି ଚମକେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ଦେଖାଯାଏ, ଆପଣମାନଙ୍କ ଚିନ୍ତା ଏହି ଯୁଗଳ ଘୋଡ଼ାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ।
ଵିଶ୍ଵଵେଦସୋ ରଯିଭିଃ ସମୋକସଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲାସସ୍ତଵିଷୀଭିର୍ଵିରପ୍ଶିନଃ । ଅସ୍ତାର ଇଷୁଂ ଦଧିରେ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋରନନ୍ତଶୁଷ୍ମା ଵୃଷଖାଦଯୋ ନରଃ
ସମସ୍ତ ଜାଣିଥିବା, ଧନରେ ଏକତ୍ର ରହୁଥିବା, ଏକମତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷମାନେ ଧନୁରେ ତୀର ଧରିଛନ୍ତି; ଅସୀମ ଶକ୍ତି ସହିତ, ବୃଷଭ ସଦୃଶ ପୁରୁଷମାନେ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ।