ଶତଂ ଵେଣୂଞ୍ଛତଂ ଶୁନଃ ଶତଂ ଚର୍ମାଣି ମ୍ଲାତାନି । ଶତଂ ମେ ବଲ୍ବଜସ୍ତୁକା ଅରୁଷୀଣାଂ ଚତୁଃଶତମ୍
ଶତ ଗାଁଜ, ଶତ କୁକୁର, ଶତ ଝିଣ୍ଡା ଚାମଡ଼, ଶତ ଉଲ ତୁଳି, ଏବଂ ଚାରିଶ ଲାଲ ରଙ୍ଗର।
ସୁଦେଵା ସ୍ଥ କାଣ୍ଵାଯନା ଵଯୋଵଯୋ ଵିଚରନ୍ତଃ । ଅଶ୍ଵାସୋ ନ ଚଙ୍କ୍ରମତ
କାଣ୍ବବଂଶୀମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏଠୁ ଓଠୁ ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ଘୋଡ଼ାମାନେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ଆଦିତ୍ସାପ୍ତସ୍ଯ ଚର୍କିରନ୍ନାନୂନସ୍ଯ ମହି ଶ୍ରଵଃ । ଶ୍ଯାଵୀରତିଧ୍ଵସନ୍ପଥଶ୍ଚକ୍ଷୁଷା ଚନ ସଂନଶେ
ସାତ ଜଣେ ଅଧିକ ଧନୀଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିକୁ ଗାଇଲେ। କଳାମାନେ, ଧୂଳି ଲଗା ରାସ୍ତାରେ ଚଲିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଷ୍ଟିରେ କେବେ ହରାଯାନ୍ତିନାହିଁ।
ପ୍ରତି ତେ ଦସ୍ଯଵେ ଵୃକ ରାଧୋ ଅଦର୍ଶ୍ଯହ୍ରଯମ୍ । ଦ୍ଯୌର୍ନ ପ୍ରଥିନା ଶଵଃ
ହେ ବଘ, ତୁମର ଧନ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, କେବେ କମିଲାନି। ଏହା ଆକାଶର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ପରି।
ଦଶ ମହ୍ଯଂ ପୌତକ୍ରତଃ ସହସ୍ରା ଦସ୍ଯଵେ ଵୃକଃ । ନିତ୍ଯାଦ୍ରାଯୋ ଅମଂହତ
ହେ ପୂତକ୍ରତୁ, ମୋ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର; ହେ ବଘ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର। ଏହି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧନ କେବେ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ।
ଶତଂ ମେ ଗର୍ଦଭାନାଂ ଶତମୂର୍ଣାଵତୀନାମ୍ । ଶତଂ ଦାସାଁ ଅତି ସ୍ରଜଃ
ମୋର ଶତ ଗଧା, ଶତ ଉଲ ଥିବା, ଶତ ଦାସ, ଏବଂ ଅନେକ ମାଳା।
ତତ୍ରୋ ଅପି ପ୍ରାଣୀଯତ ପୂତକ୍ରତାଯୈ ଵ୍ଯକ୍ତା । ଅଶ୍ଵାନାମିନ୍ନ ଯୂଥ୍ଯାମ୍
ସେଠାରେ ପୂତକ୍ରତୁ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରାଣ ଚାଲିଲା। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ।
ଅଚେତ୍ଯଗ୍ନିଶ୍ଚିକିତୁର୍ହଵ୍ଯଵାଟ୍ ସ ସୁମଦ୍ରଥଃ । ଅଗ୍ନିଃ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ବୃହତ୍ସୂରୋ ଅରୋଚତ ଦିଵି ସୂର୍ଯୋ ଅରୋଚତ
ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତୀବ୍ର, ହବି ନେଇଯିବା, ଭଲ ଭାବେ ରଥକୁ ଯୁକ୍ତ। ଅଗ୍ନି ଶୁଭ୍ର ଆଗୁନିରେ ଚମକିଲେ; ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଚମକିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକିଲେ।
ଯୁଵଂ ଦେଵା କ୍ରତୁନା ପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଯୁକ୍ତା ରଥେନ ତଵିଷଂ ଯଜତ୍ରା । ଆଗଚ୍ଛତଂ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିରିଦଂ ତୃତୀଯଂ ସଵନଂ ପିବାଥଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ପୁରୁଣା ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମେ ତୁମର ତୀବ୍ର ରଥରେ ଆସ। ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏଠାରେ ତୃତୀୟ ସବନରେ ପାନ କର।
ଯୁଵାଂ ଦେଵାସ୍ତ୍ରଯ ଏକାଦଶାସଃ ସତ୍ଯାଃ ସତ୍ଯସ୍ଯ ଦଦୃଶେ ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଅସ୍ମାକଂ ଯଜ୍ଞଂ ସଵନଂ ଜୁଷାଣା ପାତଂ ସୋମମଶ୍ଵିନା ଦୀଦ୍ଯଗ୍ନୀ
ତୁମେ ଦେବତାମାନେ, ତିନି ଏବଂ ଏଗାର, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲ। ଆମର ଯଜ୍ଞ ଓ ସବନ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ଶୁଭ୍ରମାନେ, ସୋମ ପାନ କର।
ପନାଯ୍ଯଂ ତଦଶ୍ଵିନା କୃତଂ ଵାଂ ଵୃଷଭୋ ଦିଵୋ ରଜସଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ସହସ୍ରଂ ଶଂସା ଉତ ଯେ ଗଵିଷ୍ଟୌ ସର୍ଵାଁ ଇତ୍ତାଁ ଉପ ଯାତା ପିବଧ୍ଯୈ
ଯାହା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ କରିଛ; ଦିଗନ୍ତର ବୃଷଭ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତର। ହଜାର ପ୍ରଶଂସା, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଗାଁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ପାନ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅଯଂ ଵାଂ ଭାଗୋ ନିହିତୋ ଯଜତ୍ରେମା ଗିରୋ ନାସତ୍ଯୋପ ଯାତମ୍ । ପିବତଂ ସୋମଂ ମଧୁମନ୍ତମସ୍ମେ ପ୍ର ଦାଶ୍ଵାଂସମଵତଂ ଶଚୀଭିଃ
ଏହି ଅଂଶ ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି, ହେ ପୂଜ୍ୟମାନେ; ଏହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆସ। ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ସୋମ ପାନ କର; ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମକୁ ଦାନ ଦିଅ।
ଯମୃତ୍ଵିଜୋ ବହୁଧା କଲ୍ପଯନ୍ତଃ ସଚେତସୋ ଯଜ୍ଞମିମଂ ଵହନ୍ତି । ଯୋ ଅନୂଚାନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯୁକ୍ତ ଆସୀତ୍କା ସ୍ଵିତ୍ତତ୍ର ଯଜମାନସ୍ଯ ସଂଵିତ୍
ଯେଉଁ ଋତ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଅନେକ ଭାବରେ ତୟାରି କରନ୍ତି ଏବଂ ଚେତନା ସହିତ ନେଇଯାନ୍ତି। ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଯଜମାନଙ୍କର ଯାହା ଉଚିତ ତାହା ଜାଣନ୍ତି।
ଏକ ଏଵାଗ୍ନିର୍ବହୁଧା ସମିଦ୍ଧ ଏକଃ ସୂର୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵମନୁ ପ୍ରଭୂତଃ । ଏକୈଵୋଷାଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଵି ଭାତ୍ଯେକଂ ଵା ଇଦଂ ଵି ବଭୂଵ ସର୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନି ଏକାକି ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାକି ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଉଷା ଏକାକି ସମସ୍ତ ଉପରେ ଚମକୁଛି; ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଏକାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତଂ କେତୁମନ୍ତଂ ତ୍ରିଚକ୍ରଂ ସୁଖଂ ରଥଂ ସୁଷଦଂ ଭୂରିଵାରମ୍ । ଚିତ୍ରାମଘା ଯସ୍ଯ ଯୋଗେଽଧିଜଜ୍ଞେ ତଂ ଵାଂ ହୁଵେ ଅତି ରିକ୍ତଂ ପିବଧ୍ଯୈ
ମୁଁ ତୁମ୍ଭାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପତାକା ଉଠାଇଥିବା, ତିନିଚକା ଓ ସୁବିଧାଜନକ ରଥ, ଯାହାକୁ ବହୁବାର ଡାକାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଯୁଗଳ କରିବାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆସ, ଶୂନ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାନ କରିବା ପାଇଁ।
ଇମାନି ଵାଂ ଭାଗଧେଯାନି ସିସ୍ରତ ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ପ୍ର ମହେ ସୁତେଷୁ ଵାମ୍ । ଯଜ୍ଞେଯଜ୍ଞେ ହ ସଵନା ଭୁରଣ୍ଯଥୋ ଯତ୍ସୁନ୍ଵତେ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷଥଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ତୁମ୍ଭାଙ୍କର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ଝରିଯାଉଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ୱରସ୍ତୁତିରେ, ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଯଜମାନ ଚାହେଁ, ସେଠି ତୁମେ ଦେଉଛ।
ନିଷ୍ଷିଧ୍ଵରୀରୋଷଧୀରାପ ଆସ୍ତାମିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ମହିମାନମାଶତ । ଯା ସିସ୍ରତୂ ରଜସଃ ପାରେ ଅଧ୍ଵନୋ ଯଯୋଃ ଶତ୍ରୁର୍ନକିରାଦେଵ ଓହତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଔଷଧି ଓ ଜଳ ତୁମ୍ଭାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି। ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶର ସୀମାରେ, ପଥର ଶେଷରେ ବହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ବା ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ ରହନ୍ତି।
ସତ୍ଯଂ ତଦିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା କୃଶସ୍ଯ ଵାଂ ମଧ୍ଵ ଊର୍ମିଂ ଦୁହତେ ସପ୍ତ ଵାଣୀଃ । ତାଭିର୍ଦାଶ୍ଵାଂସମଵତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ ଯୋ ଵାମଦବ୍ଧୋ ଅଭି ପାତି ଚିତ୍ତିଭିଃ
ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମ୍ଭାଙ୍କ ପାଇଁ ସାତଟି ସ୍ୱର ମଧୁର ରସ ଧାରା କୁ ଦୋହନ କରେ। ଏହି ସ୍ୱରମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶୋଭାର ନାଥ, ଯିଏ ତୁମ୍ଭାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷତ ଓ ରକ୍ଷିତ।
ଘୃତପ୍ରୁଷଃ ସୌମ୍ଯା ଜୀରଦାନଵଃ ସପ୍ତ ସ୍ଵସାରଃ ସଦନ ଋତସ୍ଯ । ଯା ହ ଵାମିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଘୃତଶ୍ଚୁତସ୍ତାଭିର୍ଧତ୍ତଂ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷତମ୍
ଘୃତ ଝରାଉଥିବା, ମୃଦୁ, ଯୁବତୀ, ଏହି ସାତଟି ଭଉଣୀ ହେଉଛନ୍ତି ତୃତ୍ୟତାର ଆଶ୍ରୟ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏମାନେ ତୁମ୍ଭାଙ୍କ ପାଇଁ ଘୃତ ଝରାଉଛନ୍ତି। ଏମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯଜମାନଙ୍କୁ ଦିଅ, ସେଠି ପ୍ରତିପାଳନ କର।
ଅଵୋଚାମ ମହତେ ସୌଭଗାଯ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵେଷାଭ୍ଯାଂ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ । ଅସ୍ମାନ୍ସ୍ଵିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଘୃତଶ୍ଚୁତସ୍ତ୍ରିଭିଃ ସାପ୍ତେଭିରଵତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ
ଆମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ସତ୍ୟ କହିଛୁ, ତୁମ୍ଭାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ବିଷୟରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତିନି ଓ ସାତ ଘୃତ ଝରାଉଥିବାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶୋଭାର ନାଥ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଯଦୃଷିଭ୍ଯୋ ମନୀଷାଂ ଵାଚୋ ମତିଂ ଶ୍ରୁତମଦତ୍ତମଗ୍ରେ । ଯାନି ସ୍ଥାନାନ୍ଯସୃଜନ୍ତ ଧୀରା ଯଜ୍ଞଂ ତନ୍ଵାନାସ୍ତପସାଭ୍ଯପଶ୍ଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଯେବେ ଆରମ୍ଭରେ ତୁମେ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ବୁଦ୍ଧି, ବାଣୀ, ମତି ଓ ଶ୍ରବଣ ଦେଇଥିଲ, ସେହି ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଯଜ୍ଞ କରି ନିଜ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକ ତିଆରି କଲେ, ମୁଁ ସେମାନେକୁ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଦେଖିଥିଲି।
ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ସୌମନସମଦୃପ୍ତଂ ରାଯସ୍ପୋଷଂ ଯଜମାନେଷୁ ଧତ୍ତମ୍ । ପ୍ରଜାଂ ପୁଷ୍ଟିଂ ଭୂତିମସ୍ମାସୁ ଧତ୍ତଂ ଦୀର୍ଘାଯୁତ୍ଵାଯ ପ୍ର ତିରତଂ ନ ଆଯୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଯଜମାନମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଓ ଅଚଳ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ। ଆମ ପାଇଁ ସନ୍ତାନ, ପୋଷଣ, ଶ୍ରୀ-ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ, ଆମ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦୀର୍ଘ କର।
ଅଗ୍ନ ଆ ଯାହ୍ଯଗ୍ନିଭିର୍ହୋତାରଂ ତ୍ଵା ଵୃଣୀମହେ । ଆ ତ୍ଵାମନକ୍ତୁ ପ୍ରଯତା ହଵିଷ୍ମତୀ ଯଜିଷ୍ଠଂ ବର୍ହିରାସଦେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ସହିତ ଆସ। ହୋତା ଭାବେ ଆମେ ତୁମକୁ ବାଛିଛୁ। ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ହବି ଧାରଣ କରୁଥିବା ଯେଉଁଠି ତୁମକୁ ଡାକିଛି, ସେଠି ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ତୁମେ କୁଶା ଉପରେ ବସ।
ଅଚ୍ଛା ହି ତ୍ଵା ସହସଃ ସୂନୋ ଅଙ୍ଗିରଃ ସ୍ରୁଚଶ୍ଚରନ୍ତ୍ଯଧ୍ଵରେ । ଊର୍ଜୋ ନପାତଂ ଘୃତକେଶମୀମହେଽଗ୍ନିଂ ଯଜ୍ଞେଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍
ହେ ଶକ୍ତିର ସନ୍ତାନ, ଅଙ୍ଗିରସ, ତୁମ ପାଇଁ ଯଜ୍ଞରେ ଚମଚମାନେ ଚଳିଥାଏ। ଆମେ ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କେଶ ଥିବା, ଯଜ୍ଞରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅଗ୍ନିକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଗ୍ନେ କଵିର୍ଵେଧା ଅସି ହୋତା ପାଵକ ଯକ୍ଷ୍ଯଃ । ମନ୍ଦ୍ରୋ ଯଜିଷ୍ଠୋ ଅଧ୍ଵରେଷ୍ଵୀଡ୍ଯୋ ଵିପ୍ରେଭିଃ ଶୁକ୍ର ମନ୍ମଭିଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ହୋତା, ପବିତ୍ର ଓ ପୂଜ୍ୟ। ମଧୁର, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ବିଦ୍ୱାନମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଅଦ୍ରୋଘମା ଵହୋଶତୋ ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ ଦେଵାଁ ଅଜସ୍ର ଵୀତଯେ । ଅଭି ପ୍ରଯାଂସି ସୁଧିତା ଵସୋ ଗହି ମନ୍ଦସ୍ଵ ଧୀତିଭିର୍ହିତଃ
ହେ ସବୁଠୁ କନିଷ୍ଠ ଓ ତ୍ୱରିତ ଦେବତା, ଆମ ପାଇଁ ଅଚଳ ଓ ଅବିରତ ଧନ ଆଣ। ଭଲଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇଥିବା ହବି ପାଖକୁ ଆସ, ହେ ଧନଦାତା, ତୁମ ପାଇଁ ରଚିତ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ କର।
ତ୍ଵମିତ୍ସପ୍ରଥା ଅସ୍ଯଗ୍ନେ ତ୍ରାତରୃତସ୍କଵିଃ । ତ୍ଵାଂ ଵିପ୍ରାସଃ ସମିଧାନ ଦୀଦିଵ ଆ ଵିଵାସନ୍ତି ଵେଧସଃ
ଏଠାରେ କେବଳ ତୁମେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସଂରକ୍ଷକ, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସତ୍ୟର ରକ୍ଷକ ଭାବେ ବିସ୍ତାରିତ ଅଛ। ବିଦ୍ୱାନମାନେ ତୁମକୁ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନିକୁ, ଜଳାଇ ଡାକନ୍ତି, ହେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ଶୋଚା ଶୋଚିଷ୍ଠ ଦୀଦିହି ଵିଶେ ମଯୋ ରାସ୍ଵ ସ୍ତୋତ୍ରେ ମହାଁ ଅସି । ଦେଵାନାଂ ଶର୍ମନ୍ମମ ସନ୍ତୁ ସୂରଯଃ ଶତ୍ରୂଷାହଃ ସ୍ଵଗ୍ନଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ସବୁଠୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତୁ, ଜ୍ୱଳିଉ। ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, କାରଣ ତୁମେ ବଡ଼। ଦେବମାନେର ଆଶୀର୍ବାଦ ମୋର ହେଉ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିବା ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ମୋର ଅଗ୍ନି ହେଉନ୍ତୁ।
ଯଥା ଚିଦ୍ଵୃଦ୍ଧମତସମଗ୍ନେ ସଂଜୂର୍ଵସି କ୍ଷମି । ଏଵା ଦହ ମିତ୍ରମହୋ ଯୋ ଅସ୍ମଧ୍ରୁଗ୍ଦୁର୍ମନ୍ମା କଶ୍ଚ ଵେନତି
ଯେପରି ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧ ଓ ଅଶକ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେଉଛ, ସେପରି, ହେ ମିତ୍ରଙ୍କ ବନ୍ଧୁ, ଆମ ମଧ୍ୟରୁ ଯିଏ ଶତ୍ରୁ, ଯିଏ ଦୁଷ୍ଟ ମନସ୍କାମନା କରେ, ସେମାନେକୁ ଦହିଦିଅ।
ମା ନୋ ମର୍ତାଯ ରିପଵେ ରକ୍ଷସ୍ଵିନେ ମାଘଶଂସାଯ ରୀରଧଃ । ଅସ୍ରେଧଦ୍ଭିସ୍ତରଣିଭିର୍ଯଵିଷ୍ଠ୍ଯ ଶିଵେଭିଃ ପାହି ପାଯୁଭିଃ
ଆମକୁ ମାନବ ଶତ୍ରୁ, ଦୁଷ୍ଟ, ବଦନାମ କରୁଥିବାଙ୍କ ହାତରେ ଛାଡ଼ି ଦିଅନାହଁ। ହେ ସବୁଠୁ କନିଷ୍ଠ, ଅଚ୍ୟୁତ, ତ୍ୱରିତ ଓ ଶୁଭ ରକ୍ଷାକାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।