ଏତତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଗୃଣନ୍ତି କାରଵଃ । ତେ ସ୍ତୋଭନ୍ତ ଊର୍ଜମାଵନ୍ଘୃତଶ୍ଚୁତଂ ପୌରାସୋ ନକ୍ଷନ୍ଧୀତିଭିଃ
ତୁମର ଏହି ବୀରତାମୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କବିମାନେ ଗୀତରେ ଗାଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବାକୁ, ଘିଅ ଢାଳି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ ମନରେ ମନେ ଆଦର କରନ୍ତି।
ନକ୍ଷନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରମଵସେ ସୁକୃତ୍ଯଯା ଯେଷାଂ ସୁତେଷୁ ମନ୍ଦସେ । ଯଥା ସଂଵର୍ତେ ଅମଦୋ ଯଥା କୃଶ ଏଵାସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ର ମତ୍ସ୍ଵ
ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ସରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହାୟତା ଓ ଭଲ କାମ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଯେପରି ତୁମେ ସଂବରଣ ଓ କୃଶଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲ, ସେପରି ଆମରେ ମଧୁରତା ଦେଖାଅ।
ଆ ନୋ ଵିଶ୍ଵେ ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସୋ ଗନ୍ତନୋପ ନଃ । ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଅଵସେ ନ ଆ ଗମଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମରୁତୋ ହଵମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମକୁ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତୁ। ବସୁ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ, ମାରୁତମାନେ ଆମ ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପୂଷା ଵିଷ୍ଣୁର୍ହଵନଂ ମେ ସରସ୍ଵତ୍ଯଵନ୍ତୁ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ । ଆପୋ ଵାତଃ ପର୍ଵତାସୋ ଵନସ୍ପତିଃ ଶୃଣୋତୁ ପୃଥିଵୀ ହଵମ୍
ପୂଷା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମୋର ହବନରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତୁ; ସାତ ନଦୀ, ଜଳ, ପବନ, ପାହାଡ଼, ବନସ୍ପତି ଓ ପୃଥିବୀ ମୋର ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରାଧୋ ଅସ୍ତି ତେ ମାଘୋନଂ ମଘଵତ୍ତମ । ତେନ ନୋ ବୋଧି ସଧମାଦ୍ଯୋ ଵୃଧେ ଭଗୋ ଦାନାଯ ଵୃତ୍ରହନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖରେ ଯେଉଁ ଧନ ଅଛି, ସେଥିରୁ ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କର; ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଧନ ଦ୍ୱାରା ସଭାରେ ଆମକୁ ମନେ ରଖ। ଭାଗ ଦାତା ଆମ ଅଂଶ ବଢ଼ାନ୍ତୁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ।
ଆଜିପତେ ନୃପତେ ତ୍ଵମିଦ୍ଧି ନୋ ଵାଜ ଆ ଵକ୍ଷି ସୁକ୍ରତୋ । ଵୀତୀ ହୋତ୍ରାଭିରୁତ ଦେଵଵୀତିଭିଃ ସସଵାଂସୋ ଵି ଶୃଣ୍ଵିରେ
ହେ ଯୁଦ୍ଧର ନାଥ, ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ପାଖକୁ ନେଇଯାଅ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଆମର ଅର୍ପଣ ଓ ଦେବପୂଜା ସହିତ, ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଆମକୁ ଶୁଣାଯାଉ।
ସନ୍ତି ହ୍ଯର୍ଯ ଆଶିଷ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଯୁର୍ଜନାନାମ୍ । ଅସ୍ମାନ୍ନକ୍ଷସ୍ଵ ମଘଵନ୍ନୁପାଵସେ ଧୁକ୍ଷସ୍ଵ ପିପ୍ଯୁଷୀମିଷମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାନବମାନଙ୍କର ଜୀବନ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଛି। ହେ ଦାନଶୀଳ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦଗୁଡିକୁ ଆମକୁ ଦିଅ; ଆମ ପୂଜାର୍ଥୀଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷକ ଖାଦ୍ୟ ଝରି ଦିଅ।
ଵଯଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମେଭିର୍ଵିଧେମ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ଶତକ୍ରତୋ । ମହି ସ୍ଥୂରଂ ଶଶଯଂ ରାଧୋ ଅହ୍ରଯଂ ପ୍ରସ୍କଣ୍ଵାଯ ନି ତୋଶଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛୁ; ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ତୁମେ ଆମର। ଆମକୁ ବଡ଼, ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଦିଅ; ପ୍ରସ୍କଣ୍ବକୁ ଏହାରେ ଆନନ୍ଦିତ କର।
ଭୂରୀଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଵ୍ଯଖ୍ଯମଭ୍ଯାଯତି । ରାଧସ୍ତେ ଦସ୍ଯଵେ ଵୃକ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନେକ ବୀରତାର କାହାଣୀ ଗାଯାଯାଉଛି ଏବଂ ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ହେ ବଘ, ତୁମର ଧନ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
ଶତଂ ଶ୍ଵେତାସ ଉକ୍ଷଣୋ ଦିଵି ତାରୋ ନ ରୋଚନ୍ତେ । ମହ୍ନା ଦିଵଂ ନ ତସ୍ତଭୁଃ
ଶତ ଶ୍ୱେତ ବଳଦ ଆକାଶରେ ତାରାମାନଙ୍କ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ ଆକାଶ କେବେ ଦବି ଯାଇନାହିଁ।
ଶତଂ ଵେଣୂଞ୍ଛତଂ ଶୁନଃ ଶତଂ ଚର୍ମାଣି ମ୍ଲାତାନି । ଶତଂ ମେ ବଲ୍ବଜସ୍ତୁକା ଅରୁଷୀଣାଂ ଚତୁଃଶତମ୍
ଶତ ଗାଁଜ, ଶତ କୁକୁର, ଶତ ଝିଣ୍ଡା ଚାମଡ଼, ଶତ ଉଲ ତୁଳି, ଏବଂ ଚାରିଶ ଲାଲ ରଙ୍ଗର।
ସୁଦେଵା ସ୍ଥ କାଣ୍ଵାଯନା ଵଯୋଵଯୋ ଵିଚରନ୍ତଃ । ଅଶ୍ଵାସୋ ନ ଚଙ୍କ୍ରମତ
କାଣ୍ବବଂଶୀମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏଠୁ ଓଠୁ ଯୁବା ଅବସ୍ଥାରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ଘୋଡ଼ାମାନେ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ଆଦିତ୍ସାପ୍ତସ୍ଯ ଚର୍କିରନ୍ନାନୂନସ୍ଯ ମହି ଶ୍ରଵଃ । ଶ୍ଯାଵୀରତିଧ୍ଵସନ୍ପଥଶ୍ଚକ୍ଷୁଷା ଚନ ସଂନଶେ
ସାତ ଜଣେ ଅଧିକ ଧନୀଙ୍କର କୀର୍ତ୍ତିକୁ ଗାଇଲେ। କଳାମାନେ, ଧୂଳି ଲଗା ରାସ୍ତାରେ ଚଲିଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୃଷ୍ଟିରେ କେବେ ହରାଯାନ୍ତିନାହିଁ।
ପ୍ରତି ତେ ଦସ୍ଯଵେ ଵୃକ ରାଧୋ ଅଦର୍ଶ୍ଯହ୍ରଯମ୍ । ଦ୍ଯୌର୍ନ ପ୍ରଥିନା ଶଵଃ
ହେ ବଘ, ତୁମର ଧନ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲା, କେବେ କମିଲାନି। ଏହା ଆକାଶର ବିଶାଳ ଶକ୍ତି ପରି।
ଦଶ ମହ୍ଯଂ ପୌତକ୍ରତଃ ସହସ୍ରା ଦସ୍ଯଵେ ଵୃକଃ । ନିତ୍ଯାଦ୍ରାଯୋ ଅମଂହତ
ହେ ପୂତକ୍ରତୁ, ମୋ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର; ହେ ବଘ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର। ଏହି ଚିରସ୍ଥାୟୀ ଧନ କେବେ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ।
ଶତଂ ମେ ଗର୍ଦଭାନାଂ ଶତମୂର୍ଣାଵତୀନାମ୍ । ଶତଂ ଦାସାଁ ଅତି ସ୍ରଜଃ
ମୋର ଶତ ଗଧା, ଶତ ଉଲ ଥିବା, ଶତ ଦାସ, ଏବଂ ଅନେକ ମାଳା।
ତତ୍ରୋ ଅପି ପ୍ରାଣୀଯତ ପୂତକ୍ରତାଯୈ ଵ୍ଯକ୍ତା । ଅଶ୍ଵାନାମିନ୍ନ ଯୂଥ୍ଯାମ୍
ସେଠାରେ ପୂତକ୍ରତୁ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ ପ୍ରାଣ ଚାଲିଲା। ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ଦଳ ମଧ୍ୟରେ।
ଅଚେତ୍ଯଗ୍ନିଶ୍ଚିକିତୁର୍ହଵ୍ଯଵାଟ୍ ସ ସୁମଦ୍ରଥଃ । ଅଗ୍ନିଃ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା ବୃହତ୍ସୂରୋ ଅରୋଚତ ଦିଵି ସୂର୍ଯୋ ଅରୋଚତ
ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତୀବ୍ର, ହବି ନେଇଯିବା, ଭଲ ଭାବେ ରଥକୁ ଯୁକ୍ତ। ଅଗ୍ନି ଶୁଭ୍ର ଆଗୁନିରେ ଚମକିଲେ; ବଡ଼ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ଚମକିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚମକିଲେ।
ଯୁଵଂ ଦେଵା କ୍ରତୁନା ପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଯୁକ୍ତା ରଥେନ ତଵିଷଂ ଯଜତ୍ରା । ଆଗଚ୍ଛତଂ ନାସତ୍ଯା ଶଚୀଭିରିଦଂ ତୃତୀଯଂ ସଵନଂ ପିବାଥଃ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ପୁରୁଣା ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ତୁମେ ତୁମର ତୀବ୍ର ରଥରେ ଆସ। ହେ ନାସତ୍ୟ, ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ଏଠାରେ ତୃତୀୟ ସବନରେ ପାନ କର।
ଯୁଵାଂ ଦେଵାସ୍ତ୍ରଯ ଏକାଦଶାସଃ ସତ୍ଯାଃ ସତ୍ଯସ୍ଯ ଦଦୃଶେ ପୁରସ୍ତାତ୍ । ଅସ୍ମାକଂ ଯଜ୍ଞଂ ସଵନଂ ଜୁଷାଣା ପାତଂ ସୋମମଶ୍ଵିନା ଦୀଦ୍ଯଗ୍ନୀ
ତୁମେ ଦେବତାମାନେ, ତିନି ଏବଂ ଏଗାର, ସତ୍ୟ, ସତ୍ୟର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲ। ଆମର ଯଜ୍ଞ ଓ ସବନ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ; ଶୁଭ୍ରମାନେ, ସୋମ ପାନ କର।
ପନାଯ୍ଯଂ ତଦଶ୍ଵିନା କୃତଂ ଵାଂ ଵୃଷଭୋ ଦିଵୋ ରଜସଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ସହସ୍ରଂ ଶଂସା ଉତ ଯେ ଗଵିଷ୍ଟୌ ସର୍ଵାଁ ଇତ୍ତାଁ ଉପ ଯାତା ପିବଧ୍ଯୈ
ଯାହା ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ, ହେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ତୁମେ କରିଛ; ଦିଗନ୍ତର ବୃଷଭ, ପୃଥିବୀ ଓ ଦିଗନ୍ତର। ହଜାର ପ୍ରଶଂସା, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଗାଁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ପାନ କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି।
ଅଯଂ ଵାଂ ଭାଗୋ ନିହିତୋ ଯଜତ୍ରେମା ଗିରୋ ନାସତ୍ଯୋପ ଯାତମ୍ । ପିବତଂ ସୋମଂ ମଧୁମନ୍ତମସ୍ମେ ପ୍ର ଦାଶ୍ଵାଂସମଵତଂ ଶଚୀଭିଃ
ଏହି ଅଂଶ ତୁମ ପାଇଁ ରଖାଯାଇଛି, ହେ ପୂଜ୍ୟମାନେ; ଏହି ଗୀତଗୁଡ଼ିକ, ହେ ନାସତ୍ୟ, ଆସ। ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ସୋମ ପାନ କର; ତୁମର ଶକ୍ତି ସହିତ ଆମକୁ ଦାନ ଦିଅ।
ଯମୃତ୍ଵିଜୋ ବହୁଧା କଲ୍ପଯନ୍ତଃ ସଚେତସୋ ଯଜ୍ଞମିମଂ ଵହନ୍ତି । ଯୋ ଅନୂଚାନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଯୁକ୍ତ ଆସୀତ୍କା ସ୍ଵିତ୍ତତ୍ର ଯଜମାନସ୍ଯ ସଂଵିତ୍
ଯେଉଁ ଋତ୍ୱିଜମାନେ ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଅନେକ ଭାବରେ ତୟାରି କରନ୍ତି ଏବଂ ଚେତନା ସହିତ ନେଇଯାନ୍ତି। ଯେ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ, ସେଠାରେ ଯଜମାନଙ୍କର ଯାହା ଉଚିତ ତାହା ଜାଣନ୍ତି।
ଏକ ଏଵାଗ୍ନିର୍ବହୁଧା ସମିଦ୍ଧ ଏକଃ ସୂର୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵମନୁ ପ୍ରଭୂତଃ । ଏକୈଵୋଷାଃ ସର୍ଵମିଦଂ ଵି ଭାତ୍ଯେକଂ ଵା ଇଦଂ ଵି ବଭୂଵ ସର୍ଵମ୍
ଅଗ୍ନି ଏକାକି ଅନେକ ଭାବରେ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକାକି ସମସ୍ତଠାରେ ପ୍ରକାଶିତ। ଉଷା ଏକାକି ସମସ୍ତ ଉପରେ ଚମକୁଛି; ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ଏକାଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଜ୍ଯୋତିଷ୍ମନ୍ତଂ କେତୁମନ୍ତଂ ତ୍ରିଚକ୍ରଂ ସୁଖଂ ରଥଂ ସୁଷଦଂ ଭୂରିଵାରମ୍ । ଚିତ୍ରାମଘା ଯସ୍ଯ ଯୋଗେଽଧିଜଜ୍ଞେ ତଂ ଵାଂ ହୁଵେ ଅତି ରିକ୍ତଂ ପିବଧ୍ଯୈ
ମୁଁ ତୁମ୍ଭାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପତାକା ଉଠାଇଥିବା, ତିନିଚକା ଓ ସୁବିଧାଜନକ ରଥ, ଯାହାକୁ ବହୁବାର ଡାକାଯାଏ, ଯାହାକୁ ଯୁଗଳ କରିବାରେ ବିଭିନ୍ନ ଦାନ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଆସ, ଶୂନ୍ୟକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ପାନ କରିବା ପାଇଁ।
ଇମାନି ଵାଂ ଭାଗଧେଯାନି ସିସ୍ରତ ଇନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ପ୍ର ମହେ ସୁତେଷୁ ଵାମ୍ । ଯଜ୍ଞେଯଜ୍ଞେ ହ ସଵନା ଭୁରଣ୍ଯଥୋ ଯତ୍ସୁନ୍ଵତେ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷଥଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏହି ତୁମ୍ଭାଙ୍କର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକ ଝରିଯାଉଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯଜ୍ଞରେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ୱରସ୍ତୁତିରେ, ତୁମେ ଉପସ୍ଥିତ ଅଛ, ଏବଂ ଯେଉଁଠାରେ ଯଜମାନ ଚାହେଁ, ସେଠି ତୁମେ ଦେଉଛ।
ନିଷ୍ଷିଧ୍ଵରୀରୋଷଧୀରାପ ଆସ୍ତାମିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ମହିମାନମାଶତ । ଯା ସିସ୍ରତୂ ରଜସଃ ପାରେ ଅଧ୍ଵନୋ ଯଯୋଃ ଶତ୍ରୁର୍ନକିରାଦେଵ ଓହତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଔଷଧି ଓ ଜଳ ତୁମ୍ଭାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି ଶାନ୍ତ ହୋଇଛି। ଯେଉଁମାନେ ଆକାଶର ସୀମାରେ, ପଥର ଶେଷରେ ବହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ବା ଅଧର୍ମୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପରାଜିତ ରହନ୍ତି।
ସତ୍ଯଂ ତଦିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା କୃଶସ୍ଯ ଵାଂ ମଧ୍ଵ ଊର୍ମିଂ ଦୁହତେ ସପ୍ତ ଵାଣୀଃ । ତାଭିର୍ଦାଶ୍ଵାଂସମଵତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ ଯୋ ଵାମଦବ୍ଧୋ ଅଭି ପାତି ଚିତ୍ତିଭିଃ
ଏହା ସତ୍ୟ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତୁମ୍ଭାଙ୍କ ପାଇଁ ସାତଟି ସ୍ୱର ମଧୁର ରସ ଧାରା କୁ ଦୋହନ କରେ। ଏହି ସ୍ୱରମାନେ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶୋଭାର ନାଥ, ଯିଏ ତୁମ୍ଭାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷତ ଓ ରକ୍ଷିତ।
ଘୃତପ୍ରୁଷଃ ସୌମ୍ଯା ଜୀରଦାନଵଃ ସପ୍ତ ସ୍ଵସାରଃ ସଦନ ଋତସ୍ଯ । ଯା ହ ଵାମିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଘୃତଶ୍ଚୁତସ୍ତାଭିର୍ଧତ୍ତଂ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷତମ୍
ଘୃତ ଝରାଉଥିବା, ମୃଦୁ, ଯୁବତୀ, ଏହି ସାତଟି ଭଉଣୀ ହେଉଛନ୍ତି ତୃତ୍ୟତାର ଆଶ୍ରୟ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ଏମାନେ ତୁମ୍ଭାଙ୍କ ପାଇଁ ଘୃତ ଝରାଉଛନ୍ତି। ଏମାନେ ଦ୍ୱାରା ଯଜମାନଙ୍କୁ ଦିଅ, ସେଠି ପ୍ରତିପାଳନ କର।
ଅଵୋଚାମ ମହତେ ସୌଭଗାଯ ସତ୍ଯଂ ତ୍ଵେଷାଭ୍ଯାଂ ମହିମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ । ଅସ୍ମାନ୍ସ୍ଵିନ୍ଦ୍ରାଵରୁଣା ଘୃତଶ୍ଚୁତସ୍ତ୍ରିଭିଃ ସାପ୍ତେଭିରଵତଂ ଶୁଭସ୍ପତୀ
ଆମେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଁ ଏହି ସତ୍ୟ କହିଛୁ, ତୁମ୍ଭାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ମହିମା ବିଷୟରେ। ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବରୁଣ, ତିନି ଓ ସାତ ଘୃତ ଝରାଉଥିବାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ହେ ଶୋଭାର ନାଥ।