ଯସ୍ଯାଯଂ ଵିଶ୍ଵ ଆର୍ଯୋ ଦାସଃ ଶେଵଧିପା ଅରିଃ । ତିରଶ୍ଚିଦର୍ଯେ ରୁଶମେ ପରୀରଵି ତୁଭ୍ଯେତ୍ସୋ ଅଜ୍ଯତେ ରଯିଃ
ଯାହାଙ୍କ ସହ ଏହି ସମସ୍ତ ଆର୍ୟ, ଦାସ, ମିତ୍ର, ଶତ୍ରୁ ମିଶିଥାନ୍ତି; ଆର୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, କ୍ରୂର ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ, ଧନ ତୁମ ପାଇଁ ଲାଭ ହୁଏ।
ତୁରଣ୍ଯଵୋ ମଧୁମନ୍ତଂ ଘୃତଶ୍ଚୁତଂ ଵିପ୍ରାସୋ ଅର୍କମାନୃଚୁଃ । ଅସ୍ମେ ରଯିଃ ପପ୍ରଥେ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯଂ ଶଵୋଽସ୍ମେ ସୁଵାନାସ ଇନ୍ଦଵଃ
ତ୍ୱରିତ ଋଷିମାନେ ମଧୁର ଘୃତ ବହୁଥିବା ଅର୍କ ଗାଇଛନ୍ତି; ଆମ ପାଇଁ ଧନ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି, ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଓ ବଳ ଆମ ପାଇଁ ମିଳିଛି, ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପାଯାଇଛି।
ଯଥା ମନୌ ଵିଵସ୍ଵତି ସୋମଂ ଶକ୍ରାପିବଃ ସୁତମ୍ । ଯଥା ତ୍ରିତେ ଛନ୍ଦ ଇନ୍ଦ୍ର ଜୁଜୋଷସ୍ଯାଯୌ ମାଦଯସେ ସଚା
ଯେପରି ଶକ୍ର, ତୁମେ ବିବସ୍ବତ୍ତଙ୍କ ପୁଅ ମନୁଙ୍କ ସହିତ ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମ ପାନ କରିଥିଲ, ଯେପରି ତ୍ରିତଙ୍କ ସହ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇଥିଲ, ସେପରି ଆମକୁ ଦୟା କର।
ପୃଷଧ୍ରେ ମେଧ୍ଯେ ମାତରିଶ୍ଵନୀନ୍ଦ୍ର ସୁଵାନେ ଅମନ୍ଦଥାଃ । ଯଥା ସୋମଂ ଦଶଶିପ୍ରେ ଦଶୋଣ୍ଯେ ସ୍ଯୂମରଶ୍ମାଵୃଜୂନସି
ପୃଷଧ୍ର, ମେଧ୍ୟ, ମାତରିଶ୍ୱାନ୍ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଚାପାଯାଇଥିବା ସୋମରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଇଥିଲ। ଯେପରି ଦଶଶିପ୍ର, ଦଶୋଣ୍ୟ, ସ୍ୟୂମରଶ୍ମିଙ୍କ ସହିତ ସୋମ ପାନ କରିଥିଲ, ତୁମେ ସରଳ ମାର୍ଗରେ ଚାଲିଥିଲ।
ଯ ଉକ୍ଥା କେଵଲା ଦଧେ ଯଃ ସୋମଂ ଧୃଷିତାପିବତ୍ । ଯସ୍ମୈ ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତ୍ରୀଣି ପଦା ଵିଚକ୍ରମ ଉପ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଧର୍ମଭିଃ
ଯିଏ ଏକାକି ସ୍ତୁତି ରଚିଥିଲେ, ଯିଏ ସାହସରେ ସୋମ ପାନ କରିଥିଲେ—ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ତିନିଟି ପଦକୁ ବିସ୍ତାରିଥିଲେ, ମିତ୍ରଙ୍କ ନୀତି ଅନୁଯାୟୀ।
ଯସ୍ଯ ତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମେଷୁ ଚାକନୋ ଵାଜେ ଵାଜିଞ୍ଛତକ୍ରତୋ । ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ସୁଦୁଘାମିଵ ଗୋଦୁହୋ ଜୁହୂମସି ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉଛ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧରେ—ତାଙ୍କୁ ଦୁଧେ ଭରିଥିବା ଗାଈ ପରି, ଆମେ ଖ୍ୟାତି ଲାଗି ତୁମକୁ ଅର୍ପଣ କରୁଛୁ।
ଯୋ ନୋ ଦାତା ସ ନଃ ପିତା ମହାଁ ଉଗ୍ର ଈଶାନକୃତ୍ । ଅଯାମନ୍ନୁଗ୍ରୋ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁର୍ଗୋରଶ୍ଵସ୍ଯ ପ୍ର ଦାତୁ ନଃ
ଯିଏ ଆମକୁ ଦେଇଥାଏ, ସେଇ ଆମ ପିତା, ମହାନ୍, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଧିପତି; ସେଇ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମଘବାନ୍, ବହୁ ନାମରେ ପୂଜିତ, ଆମକୁ ଗାଈ ଓ ଘୋଡ଼ାର ଧନ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଯସ୍ମୈ ତ୍ଵଂ ଵସୋ ଦାନାଯ ମଂହସେ ସ ରାଯସ୍ପୋଷମିନ୍ଵତି । ଵସୂଯଵୋ ଵସୁପତିଂ ଶତକ୍ରତୁଂ ସ୍ତୋମୈରିନ୍ଦ୍ରଂ ହଵାମହେ
ହେ ଦୟାଳୁ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦାନ ଦେଉଛ, ସେ ଧନ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ। ଧନ ଚାହୁଁଥିବା ଆମେ, ଶତଶକ୍ତି ଧାରୀ ଧନର ମାଲିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଗୀତରେ ଡାକୁଛୁ।
କଦା ଚନ ପ୍ର ଯୁଚ୍ଛସ୍ଯୁଭେ ନି ପାସି ଜନ୍ମନୀ । ତୁରୀଯାଦିତ୍ଯ ହଵନଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ରିଯମା ତସ୍ଥାଵମୃତଂ ଦିଵି
ହେ ଆଦିତ୍ୟ, କେବେ ତୁମେ ଆମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ? ଦୁଇ ଜନ୍ମରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମର ଅମର ଶକ୍ତି ଯେଉଁଠି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଅଟୁଟ ଅଛି, ଚତୁର୍ଥ ହବନରେ ତାହା ଅବିଚଳ ରୁହୁ।
ଯସ୍ମୈ ତ୍ଵଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ ଶିକ୍ଷୋ ଶିକ୍ଷସି ଦାଶୁଷେ । ଅସ୍ମାକଂ ଗିର ଉତ ସୁଷ୍ଟୁତିଂ ଵସୋ କଣ୍ଵଵଚ୍ଛୃଣୁଧୀ ହଵମ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯାହାକୁ ତୁମେ କୃପା କର, ତୁମେ ସେଠାରେ ଶିକ୍ଷା ଦେଉଛ। ହେ ଧନଦାତା, ଆମ ଗୀତ ଓ ଉତ୍ତମ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ, କଣ୍ବମାନଙ୍କର ଡାକକୁ ଶୁଣ।
ଅସ୍ତାଵି ମନ୍ମ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵୋଚତ । ପୂର୍ଵୀରୃତସ୍ଯ ବୃହତୀରନୂଷତ ସ୍ତୋତୁର୍ମେଧା ଅସୃକ୍ଷତ
ପୁରୁଣା ସ୍ତୁତି ଗାଉଯାଇଛି; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ କୁହାଯାଉ। ଅନେକ ବଡ଼ ବଡ଼ ସତ୍ୟର ସ୍ତୁତି ରଚିତ ହୋଇଛି; ଗାୟକଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଝରି ପଡ଼ିଛି।
ସମିନ୍ଦ୍ରୋ ରାଯୋ ବୃହତୀରଧୂନୁତ ସଂ କ୍ଷୋଣୀ ସମୁ ସୂର୍ଯମ୍ । ସଂ ଶୁକ୍ରାସଃ ଶୁଚଯଃ ସଂ ଗଵାଶିରଃ ସୋମା ଇନ୍ଦ୍ରମମନ୍ଦିଷୁଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ବହୁତ ଧନ ଦେଇଛନ୍ତି; ସେ ପୃଥିବୀ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଏକତ୍ର କରିଛନ୍ତି। ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ପବିତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଁର ମୁଣ୍ଡ, ଓ ସୋମ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଛନ୍ତି।
ଉପମଂ ତ୍ଵା ମଘୋନାଂ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଂ ଚ ଵୃଷଭାଣାମ୍ । ପୂର୍ଭିତ୍ତମଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗୋଵିଦମୀଶାନଂ ରାଯ ଈମହେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଡାଉଛୁ, ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ, ଭଲ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଗୋବିଦ୍, ଧନର ନାଥ।
ଯ ଆଯୁଂ କୁତ୍ସମତିଥିଗ୍ଵମର୍ଦଯୋ ଵାଵୃଧାନୋ ଦିଵେଦିଵେ । ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ହର୍ଯଶ୍ଵଂ ଶତକ୍ରତୁଂ ଵାଜଯନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ତୁମେ କୁତ୍ସ, ଅତିଥିଗ୍ବ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ାଇଛ; ଆମେ ତୁମକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଶ୍ୱଦମନ, ଶତଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଗୀତରେ ଡାଉଛୁ।
ଆ ନୋ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ରସଂ ମଧ୍ଵଃ ସିଞ୍ଚନ୍ତ୍ଵଦ୍ରଯଃ । ଯେ ପରାଵତି ସୁନ୍ଵିରେ ଜନେଷ୍ଵା ଯେ ଅର୍ଵାଵତୀନ୍ଦଵଃ
ସମସ୍ତ ଝରଣାମାନେ ଆମ ପାଇଁ ମଧୁରତାର ସାର ଢାଳନ୍ତୁ— ଦୂରେ ଥିବା ଓ ନିକଟରେ ଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପିଟାଯାଇଥିବା ସୋମ ରସ।
ଵିଶ୍ଵା ଦ୍ଵେଷାଂସି ଜହି ଚାଵ ଚା କୃଧି ଵିଶ୍ଵେ ସନ୍ଵନ୍ତ୍ଵା ଵସୁ । ଶୀଷ୍ଟେଷୁ ଚିତ୍ତେ ମଦିରାସୋ ଅଂଶଵୋ ଯତ୍ରା ସୋମସ୍ଯ ତୃମ୍ପସି
ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷକୁ ନଶ୍ଟ କର, ଦୂରେ ହଟାଇଦେ; ସମସ୍ତ ଧନ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ। ଚୟିତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁରା ଅଂଶ ଅଛି, ଯେଉଁଠି ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ।
ଇନ୍ଦ୍ର ନେଦୀଯ ଏଦିହି ମିତମେଧାଭିରୂତିଭିଃ । ଆ ଶଂତମ ଶଂତମାଭିରଭିଷ୍ଟିଭିରା ସ୍ଵାପେ ସ୍ଵାପିଭିଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆଉ ନିକଟକୁ ଆସ, ମିତ୍ରଭାବ ଓ ସହାୟତା ସହିତ ଆସ। ସବୁଠାରୁ ଶୁଭ, ସବୁଠାରୁ ଉପକାରୀ, ସବୁଠାରୁ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଭାବରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ଆଜିତୁରଂ ସତ୍ପତିଂ ଵିଶ୍ଵଚର୍ଷଣିଂ କୃଧି ପ୍ରଜାସ୍ଵାଭଗମ୍ । ପ୍ର ସୂ ତିରା ଶଚୀଭିର୍ଯେ ତ ଉକ୍ଥିନଃ କ୍ରତୁଂ ପୁନତ ଆନୁଷକ୍
ଆମକୁ ବିଜୟୀ କର, ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ପିଲା ଓ ଧନ ଦିଅ। ଯେଉଁମାନେ ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ପବିତ୍ର କରନ୍ତୁ।
ଯସ୍ତେ ସାଧିଷ୍ଠୋଽଵସେ ତେ ସ୍ଯାମ ଭରେଷୁ ତେ । ଵଯଂ ହୋତ୍ରାଭିରୁତ ଦେଵହୂତିଭିଃ ସସଵାଂସୋ ମନାମହେ
ତୁମର ସହାୟତାରେ ଆମେ ସବୁଠାରୁ ନିକଟରେ ରୁହିବାକୁ ପାରିବା, ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ। ଆମର ଅର୍ପଣ ଓ ଦେବପୂଜା ସହିତ, ଆମେ ତୁମର କୃପା ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରୁଛୁ।
ଅହଂ ହି ତେ ହରିଵୋ ବ୍ରହ୍ମ ଵାଜଯୁରାଜିଂ ଯାମି ସଦୋତିଭିଃ । ତ୍ଵାମିଦେଵ ତମମେ ସମଶ୍ଵଯୁର୍ଗଵ୍ଯୁରଗ୍ରେ ମଥୀନାମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଶକ୍ତି ପାଇବାକୁ ଆମେ ସଦା ତୁମକୁ ସ୍ତୁତି କରି ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଉଛୁ। ହେ ଦେବତା, ଆମେ ତୁମକୁ ଅନ୍ଧକାର ଦମନକାରୀ, ଅଶ୍ୱଦମନ, ଉତ୍ସାହୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଭାବେ ଚାହାଁ।
ଏତତ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ଗୀର୍ଭିର୍ଗୃଣନ୍ତି କାରଵଃ । ତେ ସ୍ତୋଭନ୍ତ ଊର୍ଜମାଵନ୍ଘୃତଶ୍ଚୁତଂ ପୌରାସୋ ନକ୍ଷନ୍ଧୀତିଭିଃ
ତୁମର ଏହି ବୀରତାମୟ କାର୍ଯ୍ୟକୁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କବିମାନେ ଗୀତରେ ଗାଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ତୁମକୁ, ଶକ୍ତି ଦେଇଥିବାକୁ, ଘିଅ ଢାଳି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ପୁରୁଣା ଲୋକମାନେ ମନରେ ମନେ ଆଦର କରନ୍ତି।
ନକ୍ଷନ୍ତ ଇନ୍ଦ୍ରମଵସେ ସୁକୃତ୍ଯଯା ଯେଷାଂ ସୁତେଷୁ ମନ୍ଦସେ । ଯଥା ସଂଵର୍ତେ ଅମଦୋ ଯଥା କୃଶ ଏଵାସ୍ମେ ଇନ୍ଦ୍ର ମତ୍ସ୍ଵ
ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ସରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସହାୟତା ଓ ଭଲ କାମ ପାଇଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଯେପରି ତୁମେ ସଂବରଣ ଓ କୃଶଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଥିଲ, ସେପରି ଆମରେ ମଧୁରତା ଦେଖାଅ।
ଆ ନୋ ଵିଶ୍ଵେ ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସୋ ଗନ୍ତନୋପ ନଃ । ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ଅଵସେ ନ ଆ ଗମଞ୍ଛୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମରୁତୋ ହଵମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ଆମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତୁ, ଆମକୁ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତୁ। ବସୁ ଓ ରୁଦ୍ରମାନେ ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ ଆସନ୍ତୁ, ମାରୁତମାନେ ଆମ ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପୂଷା ଵିଷ୍ଣୁର୍ହଵନଂ ମେ ସରସ୍ଵତ୍ଯଵନ୍ତୁ ସପ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ । ଆପୋ ଵାତଃ ପର୍ଵତାସୋ ଵନସ୍ପତିଃ ଶୃଣୋତୁ ପୃଥିଵୀ ହଵମ୍
ପୂଷା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସରସ୍ୱତୀ ମୋର ହବନରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତୁ; ସାତ ନଦୀ, ଜଳ, ପବନ, ପାହାଡ଼, ବନସ୍ପତି ଓ ପୃଥିବୀ ମୋର ଡାକ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଯଦିନ୍ଦ୍ର ରାଧୋ ଅସ୍ତି ତେ ମାଘୋନଂ ମଘଵତ୍ତମ । ତେନ ନୋ ବୋଧି ସଧମାଦ୍ଯୋ ଵୃଧେ ଭଗୋ ଦାନାଯ ଵୃତ୍ରହନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଖରେ ଯେଉଁ ଧନ ଅଛି, ସେଥିରୁ ଆମକୁ ସ୍ମରଣ କର; ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି ଧନ ଦ୍ୱାରା ସଭାରେ ଆମକୁ ମନେ ରଖ। ଭାଗ ଦାତା ଆମ ଅଂଶ ବଢ଼ାନ୍ତୁ, ହେ ବୃତ୍ର ନାଶକ।
ଆଜିପତେ ନୃପତେ ତ୍ଵମିଦ୍ଧି ନୋ ଵାଜ ଆ ଵକ୍ଷି ସୁକ୍ରତୋ । ଵୀତୀ ହୋତ୍ରାଭିରୁତ ଦେଵଵୀତିଭିଃ ସସଵାଂସୋ ଵି ଶୃଣ୍ଵିରେ
ହେ ଯୁଦ୍ଧର ନାଥ, ଲୋକଙ୍କ ନାଥ, ତୁମେ ଆମକୁ ଶକ୍ତି ପାଖକୁ ନେଇଯାଅ, ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ଆମର ଅର୍ପଣ ଓ ଦେବପୂଜା ସହିତ, ଆମେ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଆମକୁ ଶୁଣାଯାଉ।
ସନ୍ତି ହ୍ଯର୍ଯ ଆଶିଷ ଇନ୍ଦ୍ର ଆଯୁର୍ଜନାନାମ୍ । ଅସ୍ମାନ୍ନକ୍ଷସ୍ଵ ମଘଵନ୍ନୁପାଵସେ ଧୁକ୍ଷସ୍ଵ ପିପ୍ଯୁଷୀମିଷମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମାନବମାନଙ୍କର ଜୀବନ ପାଇଁ ନିଶ୍ଚୟ ଭଲ ଆଶୀର୍ବାଦ ଅଛି। ହେ ଦାନଶୀଳ, ସେଇ ଆଶୀର୍ବାଦଗୁଡିକୁ ଆମକୁ ଦିଅ; ଆମ ପୂଜାର୍ଥୀଙ୍କ ପାଇଁ ପୋଷକ ଖାଦ୍ୟ ଝରି ଦିଅ।
ଵଯଂ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ତୋମେଭିର୍ଵିଧେମ ତ୍ଵମସ୍ମାକଂ ଶତକ୍ରତୋ । ମହି ସ୍ଥୂରଂ ଶଶଯଂ ରାଧୋ ଅହ୍ରଯଂ ପ୍ରସ୍କଣ୍ଵାଯ ନି ତୋଶଯ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛୁ; ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ତୁମେ ଆମର। ଆମକୁ ବଡ଼, ପ୍ରଚୁର ଏବଂ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ଦିଅ; ପ୍ରସ୍କଣ୍ବକୁ ଏହାରେ ଆନନ୍ଦିତ କର।
ଭୂରୀଦିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଵ୍ଯଖ୍ଯମଭ୍ଯାଯତି । ରାଧସ୍ତେ ଦସ୍ଯଵେ ଵୃକ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନେକ ବୀରତାର କାହାଣୀ ଗାଯାଯାଉଛି ଏବଂ ସେମାନେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ହେ ବଘ, ତୁମର ଧନ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ।
ଶତଂ ଶ୍ଵେତାସ ଉକ୍ଷଣୋ ଦିଵି ତାରୋ ନ ରୋଚନ୍ତେ । ମହ୍ନା ଦିଵଂ ନ ତସ୍ତଭୁଃ
ଶତ ଶ୍ୱେତ ବଳଦ ଆକାଶରେ ତାରାମାନଙ୍କ ପରି ଚମକୁଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ ଆକାଶ କେବେ ଦବି ଯାଇନାହିଁ।