ତ୍ରାତାରୋ ଦେଵା ଅଧି ଵୋଚତା ନୋ ମା ନୋ ନିଦ୍ରା ଈଶତ ମୋତ ଜଲ୍ପିଃ । ଵଯଂ ସୋମସ୍ଯ ଵିଶ୍ଵହ ପ୍ରିଯାସଃ ସୁଵୀରାସୋ ଵିଦଥମା ଵଦେମ
ହେ ଦେବତାମାନେ, ଆମର ରକ୍ଷକ ହେବାକୁ ଘୋଷଣା କର; ନିଦ୍ରା କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା ଆମପରେ ଅଧିକାର କରିନପାରନ୍ତୁ; ଆମେ ସଦା ସୋମଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ସଭାରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିପାରିବା।
ତ୍ଵଂ ନଃ ସୋମ ଵିଶ୍ଵତୋ ଵଯୋଧାସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଵିଦା ଵିଶା ନୃଚକ୍ଷାଃ । ତ୍ଵଂ ନ ଇନ୍ଦ ଊତିଭିଃ ସଜୋଷାଃ ପାହି ପଶ୍ଚାତାଦୁତ ଵା ପୁରସ୍ତାତ୍
ତୁମେ, ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ଜୀବନ ଦିଅ; ତୁମେ ସବୁକୁ ଦେଖ, ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଆଲୋକ ଆଣ; ତୁମେ, ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ସହାୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ପଛରୁ ଓ ସାମ୍ନାରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଅଭି ପ୍ର ଵଃ ସୁରାଧସମିନ୍ଦ୍ରମର୍ଚ ଯଥା ଵିଦେ । ଯୋ ଜରିତୃଭ୍ଯୋ ମଘଵା ପୁରୂଵସୁଃ ସହସ୍ରେଣେଵ ଶିକ୍ଷତି
ଏହିପରି, ଆପଣମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତୁ, ସେ ଦୟାଳୁ ଓ ଦାନଶୀଳ ପ୍ରଭୁ, ଯିଏ ଗାୟକମାନଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଶତାନୀକେଵ ପ୍ର ଜିଗାତି ଧୃଷ୍ଣୁଯା ହନ୍ତି ଵୃତ୍ରାଣି ଦାଶୁଷେ । ଗିରେରିଵ ପ୍ର ରସା ଅସ୍ଯ ପିନ୍ଵିରେ ଦତ୍ରାଣି ପୁରୁଭୋଜସଃ
ଏକ ଶତାନୀକ ସେନାପତି ପରି, ସେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆଗେ ବଢ଼ନ୍ତି, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ବାଧା ଦୂର କରନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଦାନ, ପର୍ବତରୁ ବହୁଥିବା ଝରଣା ପରି, ପ୍ରଚୁର ଓ ମଧୁର ଭାବେ ବହିଯାଏ।
ଆ ତ୍ଵା ସୁତାସ ଇନ୍ଦଵୋ ମଦା ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ । ଆପୋ ନ ଵଜ୍ରିନ୍ନନ୍ଵୋକ୍ଯଂ ସରଃ ପୃଣନ୍ତି ଶୂର ରାଧସେ
ହେ ଗୀତିପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଝରିଆସେ; ହେ ବୀର, ଜଳ ଯେପରି ଝିଲିକୁ ପୂରଣ କରେ, ତେଣୁ ଆହୁତି ତୁମ ଶକ୍ତିକୁ ପୂରଣ କରେ।
ଅନେହସଂ ପ୍ରତରଣଂ ଵିଵକ୍ଷଣଂ ମଧ୍ଵଃ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠମୀଂ ପିବ । ଆ ଯଥା ମନ୍ଦସାନଃ କିରାସି ନଃ ପ୍ର କ୍ଷୁଦ୍ରେଵ ତ୍ମନା ଧୃଷତ୍
ପାପରହିତ, ମଧୁର ଓ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ମଧୁ ପିଉ, ଏଠାକୁ ଆସ; ତୁମେ ଯେପରି ଖୁସି ହେଉଛ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଛୋଟକୁ ଜିତିବା ଦୃଢ଼ତାରେ।
ଆ ନ ସ୍ତୋମମୁପ ଦ୍ରଵଦ୍ଧିଯାନୋ ଅଶ୍ଵୋ ନ ସୋତୃଭିଃ । ଯଂ ତେ ସ୍ଵଧାଵନ୍ସ୍ଵଦଯନ୍ତି ଧେନଵ ଇନ୍ଦ୍ର କଣ୍ଵେଷୁ ରାତଯଃ
ଆମର ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଖକୁ ଦୃତ ଗତିରେ ଯାଏ, ଯେପରି ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କ ଚାଳକଙ୍କ ସହ ଦୌଡ଼େ; ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଯେ ଦାନରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛ, ସେଗୁଡ଼ିକ କଣ୍ବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି ବିତରଣ ହୁଏ।
ଉଗ୍ରଂ ନ ଵୀରଂ ନମସୋପ ସେଦିମ ଵିଭୂତିମକ୍ଷିତାଵସୁମ୍ । ଉଦ୍ରୀଵ ଵଜ୍ରିନ୍ନଵତୋ ନ ସିଞ୍ଚତେ କ୍ଷରନ୍ତୀନ୍ଦ୍ର ଧୀତଯଃ
ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୁଅଁ, ଅକ୍ଷୟ ଧନର ମାଲିକଙ୍କୁ; ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମ ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ଦେଉଁଥିବା ପାଣି ପରି ବହିଯାଏ।
ଯଦ୍ଧ ନୂନଂ ଯଦ୍ଵା ଯଜ୍ଞେ ଯଦ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାମଧି । ଅତୋ ନୋ ଯଜ୍ଞମାଶୁଭିର୍ମହେମତ ଉଗ୍ର ଉଗ୍ରେଭିରା ଗହି
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, କିମ୍ବା ଯଜ୍ଞରେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ଉପରେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସହଚରମାନେ ସହ ଆମର ଆହୁତିକୁ ଶୀଘ୍ର ଗ୍ରହଣ କର।
ଅଜିରାସୋ ହରଯୋ ଯେ ତ ଆଶଵୋ ଵାତା ଇଵ ପ୍ରସକ୍ଷିଣଃ । ଯେଭିରପତ୍ଯଂ ମନୁଷଃ ପରୀଯସେ ଯେଭିର୍ଵିଶ୍ଵଂ ସ୍ଵର୍ଦୃଶେ
ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବହୁତ ତେଜ, ବାୟୁ ପରି ଦୌଡ଼େ; ସେମାନେ ସହ ତୁମେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନକୁ ଘେରିଅ, ସେମାନେ ସହ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଦେଖ।
ଏତାଵତସ୍ତ ଈମହ ଇନ୍ଦ୍ର ସୁମ୍ନସ୍ଯ ଗୋମତଃ । ଯଥା ପ୍ରାଵୋ ମଘଵନ୍ମେଧ୍ଯାତିଥିଂ ଯଥା ନୀପାତିଥିଂ ଧନେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମର ଗୋଧନମୟ କୃପା ଅନ୍ୱେଷଣ କରୁଛୁ; ଯେପରି ତୁମେ ଦାନଶୀଳ ଅତିଥିକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ଯେପରି ଧନୀ ଅତିଥିକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ।
ଯଥା କଣ୍ଵେ ମଘଵନ୍ତ୍ରସଦସ୍ଯଵି ଯଥା ପକ୍ଥେ ଦଶଵ୍ରଜେ । ଯଥା ଗୋଶର୍ଯେ ଅସନୋରୃଜିଶ୍ଵନୀନ୍ଦ୍ର ଗୋମଦ୍ଧିରଣ୍ଯଵତ୍
ଯେପରି ମଘବାନ, ତୁମେ ସଭାରେ କଣ୍ବଙ୍କ ପାଇଁ, ଦଶବ୍ରଜ ପାଖରେ ପକ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ, ଗୋଶର୍ୟ ଓ ଅସନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୋଧନ ଓ ସୁନାର ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥିଲ।
ପ୍ର ସୁ ଶ୍ରୁତଂ ସୁରାଧସମର୍ଚା ଶକ୍ରମଭିଷ୍ଟଯେ । ଯଃ ସୁନ୍ଵତେ ସ୍ତୁଵତେ କାମ୍ଯଂ ଵସୁ ସହସ୍ରେଣେଵ ମଂହତେ
ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଦାନଶୀଳ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଗାନ କରନ୍ତୁ; ଯିଏ ଚାପିଥିବା ଓ ଗାଉଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ, ଏହି ଆକାଂକ୍ଷିତ ଧନ ହଜାର ମାନ୍ୟତା ପାଏ।
ଶତାନୀକା ହେତଯୋ ଅସ୍ଯ ଦୁଷ୍ଟରା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସମିଷୋ ମହୀଃ । ଗିରିର୍ନ ଭୁଜ୍ମା ମଘଵତ୍ସୁ ପିନ୍ଵତେ ଯଦୀଂ ସୁତା ଅମନ୍ଦିଷୁଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ, ଯାହା ଜିତିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ, ସେଗୁଡ଼ିକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଶାଳ; ପର୍ବତ ପରି, ସେମାନଙ୍କର ଧନ ଦାନଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବହିଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ।
ଯଦୀଂ ସୁତାସ ଇନ୍ଦଵୋଽଭି ପ୍ରିଯମମନ୍ଦିଷୁଃ । ଆପୋ ନ ଧାଯି ସଵନଂ ମ ଆ ଵସୋ ଦୁଘା ଇଵୋପ ଦାଶୁଷେ
ଯେତେବେଳେ ଚାପିଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରେ, ହେ ପ୍ରିୟ ଇନ୍ଦ୍ର, ଜଳ ଯେପରି ଆହୁତି ସ୍ଥଳକୁ ପୂରଣ କରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ପରି ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସେ।
ଅନେହସଂ ଵୋ ହଵମାନମୂତଯେ ମଧ୍ଵଃ କ୍ଷରନ୍ତି ଧୀତଯଃ । ଆ ତ୍ଵା ଵସୋ ହଵମାନାସ ଇନ୍ଦଵ ଉପ ସ୍ତୋତ୍ରେଷୁ ଦଧିରେ
ପାପରହିତ ଓ ଆହୂତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଚିନ୍ତାଗୁଡ଼ିକ ମଧୁ ପରି ବହିଯାଏ; ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆହୂତ ସୋମ ତୁମ ପାଖକୁ ବହିଯାଏ, ଏବଂ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଖରେ ଅର୍ପିତ ହୁଏ।
ଆ ନଃ ସୋମେ ସ୍ଵଧ୍ଵର ଇଯାନୋ ଅତ୍ଯୋ ନ ତୋଶତେ । ଯଂ ତେ ସ୍ଵଦାଵନ୍ସ୍ଵଦନ୍ତି ଗୂର୍ତଯଃ ପୌରେ ଛନ୍ଦଯସେ ହଵମ୍
ଯଥାଯଥ ଆଚାରରେ ସୋମ ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ, ଘୋଡ଼ା ତାଙ୍କ ଚାଳକଙ୍କୁ ଖୁସି କରେପରି; ଯେ ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ତୁମ ମନ ପସନ୍ଦ କରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଗୁଡ଼ିକ ସହରରେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଯେପରି ତୁମେ ଆହୂତିକୁ ଚୟନ କର।
ପ୍ର ଵୀରମୁଗ୍ରଂ ଵିଵିଚିଂ ଧନସ୍ପୃତଂ ଵିଭୂତିଂ ରାଧସୋ ମହଃ । ଉଦ୍ରୀଵ ଵଜ୍ରିନ୍ନଵତୋ ଵସୁତ୍ଵନା ସଦା ପୀପେଥ ଦାଶୁଷେ
ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଭୟଙ୍କର, ବିବେକଶୀଳ, ଧନଦାତା, ମହାଦାନର ମହିମାକୁ ପ୍ରକାଶ କର; ବଜ୍ରଧାରୀ, ପାତ୍ରରୁ ଝରୁଥିବା ପାଣି ପରି, ତୁମେ ସଦା ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଧନରେ ପୂଷ୍ଟ କର।
ଯଦ୍ଧ ନୂନଂ ପରାଵତି ଯଦ୍ଵା ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଦିଵି । ଯୁଜାନ ଇନ୍ଦ୍ର ହରିଭିର୍ମହେମତ ଋଷ୍ଵ ଋଷ୍ଵେଭିରା ଗହି
ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, କିମ୍ବା ଦୂରଦେଶରେ, କିମ୍ବା ପୃଥିବୀ ଉପରେ, କିମ୍ବା ଦିବି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଗାଅ, ଉତ୍ତମ ସହଚରମାନେ ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସ।
ରଥିରାସୋ ହରଯୋ ଯେ ତେ ଅସ୍ରିଧ ଓଜୋ ଵାତସ୍ଯ ପିପ୍ରତି । ଯେଭିର୍ନି ଦସ୍ଯୁଂ ମନୁଷୋ ନିଘୋଷଯୋ ଯେଭିଃ ସ୍ଵଃ ପରୀଯସେ
ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ ରଥ ଚଳାଉଥିବା, କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବାୟୁକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରେ; ସେମାନେ ସହ ତୁମେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ଶତ୍ରୁକୁ ଦଳନ କର, ସେମାନେ ସହ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଘେରିଅ।
ଏତାଵତସ୍ତେ ଵସୋ ଵିଦ୍ଯାମ ଶୂର ନଵ୍ଯସଃ । ଯଥା ପ୍ରାଵ ଏତଶଂ କୃତ୍ଵ୍ଯେ ଧନେ ଯଥା ଵଶଂ ଦଶଵ୍ରଜେ
ହେ ଦୟାଳୁ, ଆମେ ତୁମର ଏତିକି କୃପାକୁ ଜାଣୁଛୁ। ଯେପରି ତୁମେ ଏତଶଙ୍କୁ ଧନ ଲାଗି ସଫଳ କରିଥିଲ, ଯେପରି ଦଶଟି ଗାଈ ଦଳକୁ ତୁମେ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିଥିଲ, ସେପରି ଆମ ପାଇଁ ମଧୁର ଦୟା ଦିଅ।
ଯଥା କଣ୍ଵେ ମଘଵନ୍ମେଧେ ଅଧ୍ଵରେ ଦୀର୍ଘନୀଥେ ଦମୂନସି । ଯଥା ଗୋଶର୍ଯେ ଅସିଷାସୋ ଅଦ୍ରିଵୋ ମଯି ଗୋତ୍ରଂ ହରିଶ୍ରିଯମ୍
ଯେପରି ମଘବାନ୍, ତୁମେ କଣ୍ବଙ୍କ ପୂଜାରେ, ଦୀର୍ଘ ଯଜ୍ଞରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରିଥିଲ, ଯେପରି ଗୋଶାଳାରେ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ଏବଂ ମୋତେ ହରିବଂଶର ମହିମା ଓ ଧନ ଦେଇଥିଲ, ସେପରି ଆମକୁ ମଧୁର ଦୟା ଦିଅ।
ଯଥା ମନୌ ସାଂଵରଣୌ ସୋମମିନ୍ଦ୍ରାପିବଃ ସୁତମ୍ । ନୀପାତିଥୌ ମଘଵନ୍ମେଧ୍ଯାତିଥୌ ପୁଷ୍ଟିଗୌ ଶ୍ରୁଷ୍ଟିଗୌ ସଚା
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ମନୁ ଓ ସାଂବରଣଙ୍କ ସହିତ ଯଜ୍ଞରେ ଦବା ହୋଇଥିବା ସୋମପାନ କରିଥିଲ, ମଘବାନ୍, ଆତିଥ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜିତ ହେଇଥିଲ, ପୋଷଣ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଆଣିଥିଲ, ସେପରି ଆମକୁ ଦୟା କର।
ପାର୍ଷଦ୍ଵାଣଃ ପ୍ରସ୍କଣ୍ଵଂ ସମସାଦଯଚ୍ଛଯାନଂ ଜିଵ୍ରିମୁଦ୍ଧିତମ୍ । ସହସ୍ରାଣ୍ଯସିଷାସଦ୍ଗଵାମୃଷିସ୍ତ୍ଵୋତୋ ଦସ୍ଯଵେ ଵୃକଃ
ତୁମେ ପ୍ରସ୍କଣ୍ବଙ୍କୁ ଶୁଅଥିବାବେଳେ ଉଠାଇ ରକ୍ଷା କରିଥିଲ, ହେ ବଳବାନ୍, ହଜାର ଗାଈ ଲାଗି ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲ, ଦସ୍ୟୁଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନବ ହେବା ସହ ଆମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲ।
ଯ ଉକ୍ଥେଭିର୍ନ ଵିନ୍ଧତେ ଚିକିଦ୍ଯ ଋଷିଚୋଦନଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଂ ତମଚ୍ଛା ଵଦ ନଵ୍ଯସ୍ଯା ମତ୍ଯରିଷ୍ଯନ୍ତଂ ନ ଭୋଜସେ
ଯିଏ ଋଷିଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ମଧୁର ସ୍ତୁତି କରି ଆମକୁ ନାହିଁ ମିଳେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ନୂତନ ଗୀତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହ, ଯିଏ ଦାନ ଦେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ।
ଯସ୍ମା ଅର୍କଂ ସପ୍ତଶୀର୍ଷାଣମାନୃଚୁସ୍ତ୍ରିଧାତୁମୁତ୍ତମେ ପଦେ । ସ ତ୍ଵିମା ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ଚିକ୍ରଦଦାଦିଜ୍ଜନିଷ୍ଟ ପୌଂସ୍ଯମ୍
ଯାହାପାଇଁ ସପ୍ତମୁଖୀ ଅର୍କ ରଚିତ ହୋଇଥିଲା, ଅନ୍ଦୋଷ ଯିଏ, ତିନି ଭାଗର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ଅଛନ୍ତି—ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରିଥିଲେ, ପ୍ରଥମେ ପୁରୁଷ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରିଥିଲେ।
ଯୋ ନୋ ଦାତା ଵସୂନାମିନ୍ଦ୍ରଂ ତଂ ହୂମହେ ଵଯମ୍ । ଵିଦ୍ମା ହ୍ଯସ୍ଯ ସୁମତିଂ ନଵୀଯସୀଂ ଗମେମ ଗୋମତି ଵ୍ରଜେ
ଯିଏ ଆମ ପାଇଁ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ସେଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ଆମେ ତାଙ୍କର ନୂତନ କୃପାକୁ ଜାଣୁଛୁ—ଆମେ ଗାଈ ଭରିଥିବା ଦଳକୁ ପହଞ୍ଚିପାରିବା।
ଯସ୍ମୈ ତ୍ଵଂ ଵସୋ ଦାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସ ରାଯସ୍ପୋଷମଶ୍ନୁତେ । ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ମଘଵନ୍ନିନ୍ଦ୍ର ଗିର୍ଵଣଃ ସୁତାଵନ୍ତୋ ହଵାମହେ
ହେ ଦୟାଳୁ, ଯାହାକୁ ତୁମେ ଦାନ ଦେଉଛ, ସେ ଅନେକ ଧନ ଲାଭ କରେ। ମଘବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୀତ ଗାଇଥିବା ଆମେ, ସୋମ ଚାପିଥିବା ଆମେ, ତୁମକୁ ଡାକୁଛୁ।
କଦା ଚନ ସ୍ତରୀରସି ନେନ୍ଦ୍ର ସଶ୍ଚସି ଦାଶୁଷେ । ଉପୋପେନ୍ନୁ ମଘଵନ୍ଭୂଯ ଇନ୍ନୁ ତେ ଦାନଂ ଦେଵସ୍ଯ ପୃଚ୍ଯତେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, କେବେ ତୁମେ ଅଧିକ ଦୟାଶୀଳ ହେବ? କେବେ ତୁମେ ଭକ୍ତଙ୍କ ସହ ରହିବ? ମଘବାନ୍, ତୁମର ଦାନ ପୁଣିପୁଣି ଆସୁ, ତୁମ ଦେବତା ସ୍ୱଭାବ ଆମେ ଚାହୁଁ।
ପ୍ର ଯୋ ନନକ୍ଷେ ଅଭ୍ଯୋଜସା କ୍ରିଵିଂ ଵଧୈଃ ଶୁଷ୍ଣଂ ନିଘୋଷଯନ୍ । ଯଦେଦସ୍ତମ୍ଭୀତ୍ପ୍ରଥଯନ୍ନମୂଂ ଦିଵମାଦିଜ୍ଜନିଷ୍ଟ ପାର୍ଥିଵଃ
ଯିଏ ଅତିଶୟ ବଳରେ କୃବିକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ହରାଇଥିଲେ, ଶୁଷ୍ଣଙ୍କ ହାରକୁ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ; ଯେବେ ସେ ଦୂର ଆକାଶକୁ ଉଠାଇ ଚାଲାଇଥିଲେ, ସେବେ ପୃଥିବୀର ପ୍ରଥମ ଅଧିପତି ହେଲେ।