ଅସ୍ଯେଦେଵ ପ୍ର ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ । ସ୍ଵରାଳିନ୍ଦ୍ରୋ ଦମ ଆ ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତଃ ସ୍ଵରିରମତ୍ରୋ ଵଵକ୍ଷେ ରଣାଯ
ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏକାକି ଆକାଶ, ମାଟି ଓ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ସମସ୍ତ ଘରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କଲେ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଅସ୍ଯେଦେଵ ଶଵସା ଶୁଷନ୍ତଂ ଵି ଵୃଶ୍ଚଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ । ଗା ନ ଵ୍ରାଣା ଅଵନୀରମୁଞ୍ଚଦଭି ଶ୍ରଵୋ ଦାଵନେ ସଚେତାଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ଚିରିଦେଲେ; ଗାଁର ଗାଈ ପରି, ସେ ବନ୍ଦି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ସୁକ ଲୋକ ପାଇଁ ଯଶ ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ତ୍ଵେଷସା ରନ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ ପରି ଯଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ସୀମଯଚ୍ଛତ୍ । ଈଶାନକୃଦ୍ଦାଶୁଷେ ଦଶସ୍ଯନ୍ତୁର୍ଵୀତଯେ ଗାଧଂ ତୁର୍ଵଣିଃ କଃ
ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ନଦୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପଥକୁ ବନ୍ଧିଦିଅନ୍ତି। ସେ ଅଧିପତି, ଆଶାବାନ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି—ତୁର୍ବଣି ନାମକ ଦ୍ରୁତ ଯୋଧା ପାଇଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ର ଭରା ତୂତୁଜାନୋ ଵୃତ୍ରାଯ ଵଜ୍ରମୀଶାନଃ କିଯେଧାଃ । ଗୋର୍ନ ପର୍ଵ ଵି ରଦା ତିରଶ୍ଚେଷ୍ଯନ୍ନର୍ଣାଂସ୍ଯପାଂ ଚରଧ୍ଯୈ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଉତ୍ସାହୀ, ବଜ୍ରକୁ ଆଣ, ହେ ଅଧିପତି, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ। ଗୋଦଣ୍ଡର ଧାର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କର, ଜଳକୁ ଭିନ୍ନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ବସିପାରିବା ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ବହିଯାଆନ୍ତୁ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ପ୍ର ବ୍ରୂହି ପୂର୍ଵ୍ଯାଣି ତୁରସ୍ଯ କର୍ମାଣି ନଵ୍ଯ ଉକ୍ଥୈଃ । ଯୁଧେ ଯଦିଷ୍ଣାନ ଆଯୁଧାନ୍ଯୃଘାଯମାଣୋ ନିରିଣାତି ଶତ୍ରୂନ୍
ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ମହା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନୂତନ ସ୍ତୁତିରେ କହ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରନ୍ତି, ତେଁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦିଅନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦୁ ଭିଯା ଗିରଯଶ୍ଚ ଦୃଳ୍ହା ଦ୍ଯାଵା ଚ ଭୂମା ଜନୁଷସ୍ତୁଜେତେ । ଉପୋ ଵେନସ୍ଯ ଜୋଗୁଵାନ ଓଣିଂ ସଦ୍ଯୋ ଭୁଵଦ୍ଵୀର୍ଯାଯ ନୋଧାଃ
ତାଙ୍କର ଭୟରେ ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଏବଂ ବିଶାଳ ଆକାଶ-ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଆସନକୁ ନିକଟରେ ଯିବା ସାଥିରେ, ପ୍ରେରିତ କବି ତୁରନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଯଦନୁ ଦାଯ୍ଯେଷାମେକୋ ଯଦ୍ଵଵ୍ନେ ଭୂରେରୀଶାନଃ । ପ୍ରୈତଶଂ ସୂର୍ଯେ ପସ୍ପୃଧାନଂ ସୌଵଶ୍ଵ୍ଯେ ସୁଷ୍ଵିମାଵଦିନ୍ଦ୍ରଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକାକି ଅରଣ୍ୟରେ ଅଧିପତି ଅନୁସରଣୀୟ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସର। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଦୌଡ଼ରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ସୁବଶ୍ୱଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଜିତିଛନ୍ତି।
ଏଵା ତେ ହାରିଯୋଜନା ସୁଵୃକ୍ତୀନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣି ଗୋତମାସୋ ଅକ୍ରନ୍ । ଐଷୁ ଵିଶ୍ଵପେଶସଂ ଧିଯଂ ଧାଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହାରିଯୋଜନ ଗୋତମମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ରଚନା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ରଖ; ପ୍ରଭାତେ ବୁଦ୍ଧି ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତୁ।
ପ୍ର ମନ୍ମହେ ଶଵସାନାଯ ଶୂଷମାଙ୍ଗୂଷଂ ଗିର୍ଵଣସେ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵତ୍ । ସୁଵୃକ୍ତିଭି ସ୍ତୁଵତ ଋଗ୍ମିଯାଯାର୍ଚାମାର୍କଂ ନରେ ଵିଶ୍ରୁତାଯ
ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଆମର ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଉପହାର ଦେଉଛୁ, ଅଙ୍ଗିରସ ସନ୍ତାନ ଗାୟକଙ୍କୁ। ଭଲ ଶବ୍ଦରେ ପୁରୁଣା ବୀରକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାୟକ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଉଛୁ।
ପ୍ର ଵୋ ମହେ ମହି ନମୋ ଭରଧ୍ଵମାଙ୍ଗୂଷ୍ଯଂ ଶଵସାନାଯ ସାମ । ଯେନା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞା ଅର୍ଚନ୍ତୋ ଅଙ୍ଗିରସୋ ଗା ଅଵିନ୍ଦନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଗୀତ ଉପହାର କର। ଏହି ମାଧ୍ୟମରେ, ଆମ ପୂର୍ବଜ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ, ପଥ ଜାଣି, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଗାଈମାନେ ଖୋଜିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାଙ୍ଗିରସାଂ ଚେଷ୍ଟୌ ଵିଦତ୍ସରମା ତନଯାଯ ଧାସିମ୍ । ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ ସମୁସ୍ରିଯାଭିର୍ଵାଵଶନ୍ତ ନରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ, ସରମା ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଗାଈମାନେ ଖୋଜିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେ ଦେଖାଇଥିଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭାତ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ସ ସୁଷ୍ଟୁଭା ସ ସ୍ତୁଭା ସପ୍ତ ଵିପ୍ରୈଃ ସ୍ଵରେଣାଦ୍ରିଂ ସ୍ଵର୍ଯୋ ନଵଗ୍ଵୈଃ । ସରଣ୍ଯୁଭିଃ ଫଲିଗମିନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ର ଵଲଂ ରଵେଣ ଦରଯୋ ଦଶଗ୍ଵୈଃ
ସୁଷ୍ଟୁଭ ଓ ସ୍ତୋମ ଗୀତ, ସାତିଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସହିତ, ଶବ୍ଦରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନବ ଗାୟକ ସହ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ। ଦ୍ରୁତ ଯୋଧାମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦଶ ଗାୟକ ଓ ତୁମ ଗର୍ଜନ ସହ ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଗୃଣାନୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଦସ୍ମ ଵି ଵରୁଷସା ସୂର୍ଯେଣ ଗୋଭିରନ୍ଧଃ । ଵି ଭୂମ୍ଯା ଅପ୍ରଥଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସାନୁ ଦିଵୋ ରଜ ଉପରମସ୍ତଭାଯଃ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗାଈମାନେ ସହ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ତୁମେ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଅଚଳ ରଖିଥିଲେ।
ତଦୁ ପ୍ରଯକ୍ଷତମମସ୍ଯ କର୍ମ ଦସ୍ମସ୍ଯ ଚାରୁତମମସ୍ତି ଦଂସଃ । ଉପହ୍ଵରେ ଯଦୁପରା ଅପିନ୍ଵନ୍ମଧ୍ଵର୍ଣସୋ ନଦ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରକାଶମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଶକ୍ତି। ମିଳନ ସ୍ଥାନରେ, ଚାରିଟି ମଧୁ ଭରା ନଦୀ ଓଭରଫ୍ଲୋ କଲା।
ଦ୍ଵିତା ଵି ଵଵ୍ରେ ସନଜା ସନୀଳେ ଅଯାସ୍ଯ ସ୍ତଵମାନେଭିରର୍କୈଃ । ଭଗୋ ନ ମେନେ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ନଧାରଯଦ୍ରୋଦସୀ ସୁଦଂସାଃ
ଦୁଇଥରେ ସେ ପୁରୁଣା ଗୁପ୍ତ ଆଶ୍ରୟକୁ ଉତ୍ସାହୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ଖୋଲିଥିଲେ। ଭଗ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ସନାଦ୍ଦିଵଂ ପରି ଭୂମା ଵିରୂପେ ପୁନର୍ଭୁଵା ଯୁଵତୀ ସ୍ଵେଭିରେଵୈଃ । କୃଷ୍ଣେଭିରକ୍ତୋଷା ରୁଶଦ୍ଭିର୍ଵପୁର୍ଭିରା ଚରତୋ ଅନ୍ଯାନ୍ଯା
ପୁରୁଣା କାଳରୁ, ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକାଶ ନିଜ ଆକୃତିରେ ପୁନଃପୁନି ଘୂରୁଛି। ଅନ୍ଧାର ଓ ଲାଲ ଉଷାମାନେ ଚମକୁଥିବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଏକାଅପରକୁ ଅନୁସରି ଚାଲନ୍ତି।
ସନେମି ସଖ୍ଯଂ ସ୍ଵପସ୍ଯମାନଃ ସୂନୁର୍ଦାଧାର ଶଵସା ସୁଦଂସାଃ । ଆମାସୁ ଚିଦ୍ଦଧିଷେ ପକ୍ଵମନ୍ତଃ ପଯଃ କୃଷ୍ଣାସୁ ରୁଶଦ୍ରୋହିଣୀଷୁ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ପୁତ୍ର ମିତ୍ରତା ଦେଖି ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁର ଦୁଧ ରଖିଥିଲେ, କଳା ଓ ଲାଲ ଫଳଦାୟିନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ।
ସନାତ୍ସନୀଳା ଅଵନୀରଵାତା ଵ୍ରତା ରକ୍ଷନ୍ତେ ଅମୃତାଃ ସହୋଭିଃ । ପୁରୂ ସହସ୍ରା ଜନଯୋ ନ ପତ୍ନୀର୍ଦୁଵସ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵସାରୋ ଅହ୍ରଯାଣମ୍
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ତଳଭୂମି ଓ ଉଚ୍ଚଭୂମି, ପବନ, ଅମରମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଅନେକ ହଜାର, ଜଣେ ପତ୍ନୀ ପରି, ଭଉଣୀମାନେ ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ ଅନ୍ତରିକ୍ତ ଆଦର କରନ୍ତି।
ସନାଯୁଵୋ ନମସା ନଵ୍ଯୋ ଅର୍କୈର୍ଵସୂଯଵୋ ମତଯୋ ଦସ୍ମ ଦଦ୍ରୁଃ । ପତିଂ ନ ପତ୍ନୀରୁଶତୀରୁଶନ୍ତଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ତ୍ଵା ଶଵସାଵନ୍ମନୀଷାଃ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ଯୁବତୀମାନେ ନମ୍ରତା ଓ ନୂତନ ଗୀତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକଙ୍କୁ ଧନ ଆଶାରେ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତି। ପତିଙ୍କୁ ପତ୍ନୀମାନେ ଯେପରି, ଚମକୁଥିବା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମନୋବଳରେ ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି।
ସନାଦେଵ ତଵ ରାଯୋ ଗଭସ୍ତୌ ନ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ନୋପ ଦସ୍ଯନ୍ତି ଦସ୍ମ । ଦ୍ଯୁମାଁ ଅସି କ୍ରତୁମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଧୀରଃ ଶିକ୍ଷା ଶଚୀଵସ୍ତଵ ନଃ ଶଚୀଭିଃ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମ ହାତରେ ଥିବା ଧନ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ, ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧୃଢ଼। ତୁମ ଶକ୍ତି ଭଳି, ଆମକୁ ଦକ୍ଷତା ଦିଅ।
ସନାଯତେ ଗୋତମ ଇନ୍ଦ୍ର ନଵ୍ଯମତକ୍ଷଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ହରିଯୋଜନାଯ । ସୁନୀଥାଯ ନଃ ଶଵସାନ ନୋଧାଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋତମଙ୍କର ଏହି ନୂତନ ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ରଚିତ ହେଉଛି; ଏହି ପ୍ରାର୍ଥନା ତୁମ ହଳଦୀ ଯୁତ ଘୋଡ଼ା ପାଇଁ ତିଆରି କରାଯାଉ। ହେ ପ୍ରବଳ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆମକୁ ସଠିକ୍ ଦିଗରେ ନେଇଯାଅ; ଦୟାଳୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମେ ପ୍ରଭାତେ ଶୀଘ୍ର ଆମ ପାଖକୁ ଆସ।
ତ୍ଵଂ ମହାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୋ ହ ଶୁଷ୍ମୈର୍ଦ୍ଯାଵା ଜଜ୍ଞାନଃ ପୃଥିଵୀ ଅମେ ଧାଃ । ଯଦ୍ଧ ତେ ଵିଶ୍ଵା ଗିରଯଶ୍ଚିଦଭ୍ଵା ଭିଯା ଦୃଳ୍ହାସଃ କିରଣା ନୈଜନ୍
ହେ ମହାବଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଦୃଢ଼ କଲେ। ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ମାନେ ଭୟରେ କମ୍ପିତ ହେଲେ, ଯେପରି ଖୁଲିଯିବା ଦଳିଆ।
ଆ ଯଦ୍ଧରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଵିଵ୍ରତା ଵେରା ତେ ଵଜ୍ରଂ ଜରିତା ବାହ୍ଵୋର୍ଧାତ୍ । ଯେନାଵିହର୍ଯତକ୍ରତୋ ଅମିତ୍ରାନ୍ପୁର ଇଷ୍ଣାସି ପୁରୁହୂତ ପୂର୍ଵୀଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ଯେତେବେଳେ ଯୋଡ଼ାଯାଏ, ଗାୟକ ତୁମ ହାତରେ ବଜ୍ର ଦେଇଥାଏ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ଅଜୟ ଓ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ତୁମେ ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ଗକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଛ।
ତ୍ଵଂ ସତ୍ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ଧୃଷ୍ଣୁରେତାନ୍ତ୍ଵମୃଭୁକ୍ଷା ନର୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ଷାଟ୍ । ତ୍ଵଂ ଶୁଷ୍ଣଂ ଵୃଜନେ ପୃକ୍ଷ ଆଣୌ ଯୂନେ କୁତ୍ସାଯ ଦ୍ଯୁମତେ ସଚାହନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ସତ୍ୟବାନ, କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବଳ; ତୁମେ ନିବେଦିତ ଅର୍ପଣର ଭୋଗତା, ବୀର ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିଧ୍ଵଂସ କଲେ ଏବଂ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁତ୍ସାଙ୍କୁ ସହଯୋଗ କଲେ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର ଚୋଦୀଃ ସଖା ଵୃତ୍ରଂ ଯଦ୍ଵଜ୍ରିନ୍ଵୃଷକର୍ମନ୍ନୁଭ୍ନାଃ । ଯଦ୍ଧ ଶୂର ଵୃଷମଣଃ ପରାଚୈର୍ଵି ଦସ୍ଯୂଁର୍ଯୋନାଵକୃତୋ ଵୃଥାଷାଟ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ବନ୍ଧୁମାନେ ଉତ୍ସାହିତ କଲେବେଳେ, ବଜ୍ରଧାରୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ କାର୍ଯ୍ୟରେ ତୁମେ ବୃତ୍ରକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କଲେ। ହେ ବୀର, ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧ ଇଚ୍ଛାରେ ତୁମେ ଦାସ୍ୟୁମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇଲେ, ସେମାନେ ଖୁଲିଯିବା ତୁଷ ଭଳି ଛିଟିଗଲେ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରାରିଷଣ୍ଯନ୍ଦୃଳ୍ହସ୍ଯ ଚିନ୍ମର୍ତାନାମଜୁଷ୍ଟୌ । ଵ୍ଯସ୍ମଦା କାଷ୍ଠା ଅର୍ଵତେ ଵର୍ଘନେଵ ଵଜ୍ରିଞ୍ଛ୍ନଥିହ୍ଯମିତ୍ରାନ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୃଢ଼ ଓ ଅପ୍ରିୟ, ସେମାନେକୁ ବି ଧ୍ୱଂସ କରିଥାଅ। ବଜ୍ରଧାରୀ ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଗଛ କାଟୁଥିବା ଲୋକ ଭଳି କାଟିଦେଲ।
ତ୍ଵାଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରାର୍ଣସାତୌ ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହେ ନର ଆଜା ହଵନ୍ତେ । ତଵ ସ୍ଵଧାଵ ଇଯମା ସମର୍ଯ ଊତିର୍ଵାଜେଷ୍ଵତସାଯ୍ଯା ଭୂତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧନ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷମାନେ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ତୁମ ସ୍ୱଶକ୍ତିରେ ଏହି ସହଯୋଗ ଆମ ପାଖରେ ରହୁ। ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଅନୁଗ୍ରହ ଅବିରତ ରହୁ।
ତ୍ଵଂ ହ ତ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ର ସପ୍ତ ଯୁଧ୍ଯନ୍ପୁରୋ ଵଜ୍ରିନ୍ପୁରୁକୁତ୍ସାଯ ଦର୍ଦଃ । ବର୍ହିର୍ନ ଯତ୍ସୁଦାସେ ଵୃଥା ଵର୍ଗଂହୋ ରାଜନ୍ଵରିଵଃ ପୂରଵେ କଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯୁଦ୍ଧ କରିବାବେଳେ, ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୁରୁକୁତ୍ସା ପାଇଁ ସାତଟି ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲ। ଯେପରି ସୁଦାସଙ୍କ ପାଇଁ କରିଥିଲ, ଏହିପରି ରାଜା, ତୁମେ ପୂରୁଙ୍କୁ ବିଶାଳ ଅବକାଶ ଦେଇ ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଛିଟିଦେଲ।
ତ୍ଵଂ ତ୍ଯାଂ ନ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେଵ ଚିତ୍ରାମିଷମାପୋ ନ ପୀପଯଃ ପରିଜ୍ମନ୍ । ଯଯା ଶୂର ପ୍ରତ୍ଯସ୍ମଭ୍ଯଂ ଯଂସି ତ୍ମନମୂର୍ଜଂ ନ ଵିଶ୍ଵଧ କ୍ଷରଧ୍ଯୈ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତା, ତୁମେ ଆମ ପାଇଁ ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦାନକୁ ଜଳ ଭଳି ପୂରିଦେଲ। ଏହା ଦ୍ୱାରା, ହେ ବୀର, ତୁମେ ଆମକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ଶକ୍ତି ଉପଚାର ଭଳି ଆମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।
ଅକାରି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଗୋତମେଭିର୍ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଯୋକ୍ତା ନମସା ହରିଭ୍ଯାମ୍ । ସୁପେଶସଂ ଵାଜମା ଭରା ନଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଗୋତମମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ ତୁମ ଘୋଡ଼ାଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି। ଆମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ଦିଅ; ଦୟାଳୁ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ତୁମେ ପ୍ରଭାତେ ଶୀଘ୍ର ଆସ।