ଉଶିକ୍ପାଵକୋ ଵସୁର୍ମାନୁଷେଷୁ ଵରେଣ୍ଯୋ ହୋତାଧାଯି ଵିକ୍ଷୁ । ଦମୂନା ଗୃହପତିର୍ଦମ ଆଁ ଅଗ୍ନିର୍ଭୁଵଦ୍ରଯିପତୀ ରଯୀଣାମ୍
ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନଦାତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋତା, ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ଗୃହପତି ଭାବେ ଘରର ଠାକୁର, ଅଗ୍ନି ଧନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନର ମାଲିକ ହେଉନ୍ତୁ।
ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ପତିମଗ୍ନେ ରଯୀଣାଂ ପ୍ର ଶଂସାମୋ ମତିଭିର୍ଗୋତମାସଃ । ଆଶୁଂ ନ ଵାଜମ୍ଭରଂ ମର୍ଜଯନ୍ତଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଅଗ୍ନି, ଧନର ଠାକୁର, ଆମେ ଗୋତମମାନେ ଆମ ଚିନ୍ତାରେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ, ବିଦ୍ୟା ସହିତ, ପୁରସ୍କାର ଆଣି, ଉଷାରେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ ଆସ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ର ତଵସେ ତୁରାଯ ପ୍ରଯୋ ନ ହର୍ମି ସ୍ତୋମଂ ମାହିନାଯ । ଋଚୀଷମାଯାଧ୍ରିଗଵ ଓହମିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମାଣି ରାତତମା
ତାଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଳବାନ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛି, ଉପହାର ପରି, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ; ପ୍ରେରିତମାନେ, ଅଧ୍ରିଗବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ରଯ ଇଵ ପ୍ର ଯଂସି ଭରାମ୍ଯାଙ୍ଗୂଷଂ ବାଧେ ସୁଵୃକ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ହୃଦା ମନସା ମନୀଷା ପ୍ରତ୍ନାଯ ପତ୍ଯେ ଧିଯୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ
ତାଙ୍କୁ, ଉପହାର ପରି, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଆଣିଛି, ମୋ ଶବ୍ଦକୁ ଅଧିକ ଗୀତରେ ଉଠାଇ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ହୃଦୟ, ମନ ଓ ଚିନ୍ତା ସହିତ, ପୁରାତନ ଠାକୁର ପାଇଁ, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୋଭିତ ହେଉ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଯମୁପମଂ ସ୍ଵର୍ଷାଂ ଭରାମ୍ଯାଙ୍ଗୂଷମାସ୍ଯେନ । ମଂହିଷ୍ଠମଚ୍ଛୋକ୍ତିଭିର୍ମତୀନାଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ ସୂରିଂ ଵାଵୃଧଧ୍ଯୈ
ତାଙ୍କୁ, ମୁଁ ଏହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଶଂସା ମୋ ମୁଁହରେ ଆଣିଛି; ପ୍ରଜ୍ଞାମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକରେ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ସ୍ତୋମଂ ସଂ ହିନୋମି ରଥଂ ନ ତଷ୍ଟେଵ ତତ୍ସିନାଯ । ଗିରଶ୍ଚ ଗିର୍ଵାହସେ ସୁଵୃକ୍ତୀନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵଂ ମେଧିରାଯ
ତାଙ୍କୁ, ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଏକ ତାଲି ତିଆରି କରୁଥିବା କାରିଗର ପରି ଯୋଡ଼ିଛି; ଗୀତ ଗୀତପ୍ରିୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ପାଇଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ସପ୍ତିମିଵ ଶ୍ରଵସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଯାର୍କଂ ଜୁହ୍ଵା ସମଞ୍ଜେ । ଵୀରଂ ଦାନୌକସଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯୈ ପୁରାଂ ଗୂର୍ତଶ୍ରଵସଂ ଦର୍ମାଣମ୍
ତାଙ୍କୁ, ବିଜୟୀ ସେନା ପରି, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମୋ ଶବ୍ଦରେ ଅର୍କ ରଖିଛି; ବୀର, ଦାନଶୀଳ, ପୁରାତନ, କର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଵଷ୍ଟା ତକ୍ଷଦ୍ଵଜ୍ରଂ ସ୍ଵପସ୍ତମଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ରଣାଯ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵିଦଦ୍ଯେନ ମର୍ମ ତୁଜନ୍ନୀଶାନସ୍ତୁଜତା କିଯେଧାଃ
ତାଙ୍କୁ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ତିଆରି କରିଥିଲେ ବଜ୍ର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଶସ୍ୱୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଏହା ସହିତ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କର ମୂଳସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ, ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ମାତୁଃ ସଵନେଷୁ ସଦ୍ଯୋ ମହଃ ପିତୁଂ ପପିଵାଞ୍ଚାର୍ଵନ୍ନା । ମୁଷାଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପଚତଂ ସହୀଯାନ୍ଵିଧ୍ଯଦ୍ଵରାହଂ ତିରୋ ଅଦ୍ରିମସ୍ତା
ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ଚାପରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପିଇଥିଲେ; ଶୀଘ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେଇଥିଲେ ନିବେଦିତ ଭୋଗ, ଏବଂ ସେ ପାହାଡ଼ ଲୁଚାଇଥିବା ବନ୍ଦରୁକୁ ବେଧିଥିଲେ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ଗ୍ନାଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵପତ୍ନୀରିନ୍ଦ୍ରାଯାର୍କମହିହତ୍ଯ ଊଵୁଃ । ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜଭ୍ର ଉର୍ଵୀ ନାସ୍ଯ ତେ ମହିମାନଂ ପରି ଷ୍ଟଃ
ତାଙ୍କୁ, ଦେବୀମାନେ, ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତାଙ୍କର ବଡ଼ କାମ ପରେ ଅର୍କ ଗାଇଥିଲେ; ବିଶାଳ ଦିନ ଓ ମାଟି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କେହି ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅସ୍ଯେଦେଵ ପ୍ର ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵଂ ଦିଵସ୍ପୃଥିଵ୍ଯାଃ ପର୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାତ୍ । ସ୍ଵରାଳିନ୍ଦ୍ରୋ ଦମ ଆ ଵିଶ୍ଵଗୂର୍ତଃ ସ୍ଵରିରମତ୍ରୋ ଵଵକ୍ଷେ ରଣାଯ
ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଏକାକି ଆକାଶ, ମାଟି ଓ ମଧ୍ୟାକାଶରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ସମସ୍ତ ଘରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କଲେ, ବିଜୟ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଅସ୍ଯେଦେଵ ଶଵସା ଶୁଷନ୍ତଂ ଵି ଵୃଶ୍ଚଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ଵୃତ୍ରମିନ୍ଦ୍ରଃ । ଗା ନ ଵ୍ରାଣା ଅଵନୀରମୁଞ୍ଚଦଭି ଶ୍ରଵୋ ଦାଵନେ ସଚେତାଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଇଥିବା ବୃତ୍ରକୁ ଚିରିଦେଲେ; ଗାଁର ଗାଈ ପରି, ସେ ବନ୍ଦି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଉତ୍ସୁକ ଲୋକ ପାଇଁ ଯଶ ଅର୍ଜନ କଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ତ୍ଵେଷସା ରନ୍ତ ସିନ୍ଧଵଃ ପରି ଯଦ୍ଵଜ୍ରେଣ ସୀମଯଚ୍ଛତ୍ । ଈଶାନକୃଦ୍ଦାଶୁଷେ ଦଶସ୍ଯନ୍ତୁର୍ଵୀତଯେ ଗାଧଂ ତୁର୍ଵଣିଃ କଃ
ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ନଦୀମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେତେବେଳେ ସେ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ପଥକୁ ବନ୍ଧିଦିଅନ୍ତି। ସେ ଅଧିପତି, ଆଶାବାନ୍କୁ କୃପା କରନ୍ତି, ଦାନଶୀଳଙ୍କ ପାଇଁ ଅଧିକ ସମୃଦ୍ଧି ଦେଇଥାନ୍ତି—ତୁର୍ବଣି ନାମକ ଦ୍ରୁତ ଯୋଧା ପାଇଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ର ଭରା ତୂତୁଜାନୋ ଵୃତ୍ରାଯ ଵଜ୍ରମୀଶାନଃ କିଯେଧାଃ । ଗୋର୍ନ ପର୍ଵ ଵି ରଦା ତିରଶ୍ଚେଷ୍ଯନ୍ନର୍ଣାଂସ୍ଯପାଂ ଚରଧ୍ଯୈ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ହେ ଉତ୍ସାହୀ, ବଜ୍ରକୁ ଆଣ, ହେ ଅଧିପତି, ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ। ଗୋଦଣ୍ଡର ଧାର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଗ କର, ଜଳକୁ ଭିନ୍ନ କର, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ବସିପାରିବା ପାଇଁ ନଦୀମାନେ ବହିଯାଆନ୍ତୁ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ପ୍ର ବ୍ରୂହି ପୂର୍ଵ୍ଯାଣି ତୁରସ୍ଯ କର୍ମାଣି ନଵ୍ଯ ଉକ୍ଥୈଃ । ଯୁଧେ ଯଦିଷ୍ଣାନ ଆଯୁଧାନ୍ଯୃଘାଯମାଣୋ ନିରିଣାତି ଶତ୍ରୂନ୍
ତାଙ୍କର ପୁରୁଣା କାର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କର ମହା କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନୂତନ ସ୍ତୁତିରେ କହ। ଯେତେବେଳେ ସେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଧରନ୍ତି, ତେଁ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଚୁର୍ମାର କରିଦିଅନ୍ତି।
ଅସ୍ଯେଦୁ ଭିଯା ଗିରଯଶ୍ଚ ଦୃଳ୍ହା ଦ୍ଯାଵା ଚ ଭୂମା ଜନୁଷସ୍ତୁଜେତେ । ଉପୋ ଵେନସ୍ଯ ଜୋଗୁଵାନ ଓଣିଂ ସଦ୍ଯୋ ଭୁଵଦ୍ଵୀର୍ଯାଯ ନୋଧାଃ
ତାଙ୍କର ଭୟରେ ଦୃଢ଼ ପାହାଡ଼ ଏବଂ ବିଶାଳ ଆକାଶ-ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଜନ୍ମରେ କମ୍ପିତ ହୁଅନ୍ତି। ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ଆସନକୁ ନିକଟରେ ଯିବା ସାଥିରେ, ପ୍ରେରିତ କବି ତୁରନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଯଦନୁ ଦାଯ୍ଯେଷାମେକୋ ଯଦ୍ଵଵ୍ନେ ଭୂରେରୀଶାନଃ । ପ୍ରୈତଶଂ ସୂର୍ଯେ ପସ୍ପୃଧାନଂ ସୌଵଶ୍ଵ୍ଯେ ସୁଷ୍ଵିମାଵଦିନ୍ଦ୍ରଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଏକାକି ଅରଣ୍ୟରେ ଅଧିପତି ଅନୁସରଣୀୟ, ତାଙ୍କୁ ଅନୁସର। ଇନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହ ଦୌଡ଼ରେ ଯୋଗ ଦେଇ, ସୁବଶ୍ୱଙ୍କର ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ଜିତିଛନ୍ତି।
ଏଵା ତେ ହାରିଯୋଜନା ସୁଵୃକ୍ତୀନ୍ଦ୍ର ବ୍ରହ୍ମାଣି ଗୋତମାସୋ ଅକ୍ରନ୍ । ଐଷୁ ଵିଶ୍ଵପେଶସଂ ଧିଯଂ ଧାଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଏଭଳି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହାରିଯୋଜନ ଗୋତମମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ରଚନା କରିଛନ୍ତି। ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନ ରଖ; ପ୍ରଭାତେ ବୁଦ୍ଧି ସହ ଶୀଘ୍ର ଆସନ୍ତୁ।
ପ୍ର ମନ୍ମହେ ଶଵସାନାଯ ଶୂଷମାଙ୍ଗୂଷଂ ଗିର୍ଵଣସେ ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵତ୍ । ସୁଵୃକ୍ତିଭି ସ୍ତୁଵତ ଋଗ୍ମିଯାଯାର୍ଚାମାର୍କଂ ନରେ ଵିଶ୍ରୁତାଯ
ଆମେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀରଙ୍କୁ ଆମର ଗୀତ ଓ ସ୍ତୁତି ଉପହାର ଦେଉଛୁ, ଅଙ୍ଗିରସ ସନ୍ତାନ ଗାୟକଙ୍କୁ। ଭଲ ଶବ୍ଦରେ ପୁରୁଣା ବୀରକୁ ସ୍ତୁତି କରିବା, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନାୟକ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଉଛୁ।
ପ୍ର ଵୋ ମହେ ମହି ନମୋ ଭରଧ୍ଵମାଙ୍ଗୂଷ୍ଯଂ ଶଵସାନାଯ ସାମ । ଯେନା ନଃ ପୂର୍ଵେ ପିତରଃ ପଦଜ୍ଞା ଅର୍ଚନ୍ତୋ ଅଙ୍ଗିରସୋ ଗା ଅଵିନ୍ଦନ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ବଡ଼ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଗୀତ ଉପହାର କର। ଏହି ମାଧ୍ୟମରେ, ଆମ ପୂର୍ବଜ ଅଙ୍ଗିରସମାନେ, ପଥ ଜାଣି, ତାଙ୍କର ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ଗାଈମାନେ ଖୋଜିଥିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯାଙ୍ଗିରସାଂ ଚେଷ୍ଟୌ ଵିଦତ୍ସରମା ତନଯାଯ ଧାସିମ୍ । ବୃହସ୍ପତିର୍ଭିନଦଦ୍ରିଂ ଵିଦଦ୍ଗାଃ ସମୁସ୍ରିଯାଭିର୍ଵାଵଶନ୍ତ ନରଃ
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଙ୍ଗିରସମାନଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ, ସରମା ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ପାଇଁ ଗାଈମାନେ ଖୋଜିଥିଲେ। ବୃହସ୍ପତି ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ଗାଈମାନେ ଦେଖାଇଥିଲେ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭାତ ସହ ଆନନ୍ଦ କରିଥିଲେ।
ସ ସୁଷ୍ଟୁଭା ସ ସ୍ତୁଭା ସପ୍ତ ଵିପ୍ରୈଃ ସ୍ଵରେଣାଦ୍ରିଂ ସ୍ଵର୍ଯୋ ନଵଗ୍ଵୈଃ । ସରଣ୍ଯୁଭିଃ ଫଲିଗମିନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ର ଵଲଂ ରଵେଣ ଦରଯୋ ଦଶଗ୍ଵୈଃ
ସୁଷ୍ଟୁଭ ଓ ସ୍ତୋମ ଗୀତ, ସାତିଜଣ ବୁଦ୍ଧିମାନ ସହିତ, ଶବ୍ଦରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନବ ଗାୟକ ସହ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ। ଦ୍ରୁତ ଯୋଧାମାନେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଦଶ ଗାୟକ ଓ ତୁମ ଗର୍ଜନ ସହ ବଳକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଗୃଣାନୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭିର୍ଦସ୍ମ ଵି ଵରୁଷସା ସୂର୍ଯେଣ ଗୋଭିରନ୍ଧଃ । ଵି ଭୂମ୍ଯା ଅପ୍ରଥଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସାନୁ ଦିଵୋ ରଜ ଉପରମସ୍ତଭାଯଃ
ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ସହିତ ସ୍ତୁତି କରି, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଗାଈମାନେ ସହ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିଲେ। ତୁମେ ପୃଥିବୀର ପୃଷ୍ଠକୁ ବିସ୍ତାର କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଆକାଶକୁ ଅଚଳ ରଖିଥିଲେ।
ତଦୁ ପ୍ରଯକ୍ଷତମମସ୍ଯ କର୍ମ ଦସ୍ମସ୍ଯ ଚାରୁତମମସ୍ତି ଦଂସଃ । ଉପହ୍ଵରେ ଯଦୁପରା ଅପିନ୍ଵନ୍ମଧ୍ଵର୍ଣସୋ ନଦ୍ଯଶ୍ଚତସ୍ରଃ
ତାଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରକାଶମାନ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଏ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକଙ୍କର ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର ଶକ୍ତି। ମିଳନ ସ୍ଥାନରେ, ଚାରିଟି ମଧୁ ଭରା ନଦୀ ଓଭରଫ୍ଲୋ କଲା।
ଦ୍ଵିତା ଵି ଵଵ୍ରେ ସନଜା ସନୀଳେ ଅଯାସ୍ଯ ସ୍ତଵମାନେଭିରର୍କୈଃ । ଭଗୋ ନ ମେନେ ପରମେ ଵ୍ଯୋମନ୍ନଧାରଯଦ୍ରୋଦସୀ ସୁଦଂସାଃ
ଦୁଇଥରେ ସେ ପୁରୁଣା ଗୁପ୍ତ ଆଶ୍ରୟକୁ ଉତ୍ସାହୀମାନଙ୍କର ଗୀତରେ ଖୋଲିଥିଲେ। ଭଗ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଧାରଣ କଲେ।
ସନାଦ୍ଦିଵଂ ପରି ଭୂମା ଵିରୂପେ ପୁନର୍ଭୁଵା ଯୁଵତୀ ସ୍ଵେଭିରେଵୈଃ । କୃଷ୍ଣେଭିରକ୍ତୋଷା ରୁଶଦ୍ଭିର୍ଵପୁର୍ଭିରା ଚରତୋ ଅନ୍ଯାନ୍ଯା
ପୁରୁଣା କାଳରୁ, ବିଶାଳ ପୃଥିବୀ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକାଶ ନିଜ ଆକୃତିରେ ପୁନଃପୁନି ଘୂରୁଛି। ଅନ୍ଧାର ଓ ଲାଲ ଉଷାମାନେ ଚମକୁଥିବା ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିରେ ଏକାଅପରକୁ ଅନୁସରି ଚାଲନ୍ତି।
ସନେମି ସଖ୍ଯଂ ସ୍ଵପସ୍ଯମାନଃ ସୂନୁର୍ଦାଧାର ଶଵସା ସୁଦଂସାଃ । ଆମାସୁ ଚିଦ୍ଦଧିଷେ ପକ୍ଵମନ୍ତଃ ପଯଃ କୃଷ୍ଣାସୁ ରୁଶଦ୍ରୋହିଣୀଷୁ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ପୁତ୍ର ମିତ୍ରତା ଦେଖି ଶକ୍ତି ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁର ଦୁଧ ରଖିଥିଲେ, କଳା ଓ ଲାଲ ଫଳଦାୟିନୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ।
ସନାତ୍ସନୀଳା ଅଵନୀରଵାତା ଵ୍ରତା ରକ୍ଷନ୍ତେ ଅମୃତାଃ ସହୋଭିଃ । ପୁରୂ ସହସ୍ରା ଜନଯୋ ନ ପତ୍ନୀର୍ଦୁଵସ୍ଯନ୍ତି ସ୍ଵସାରୋ ଅହ୍ରଯାଣମ୍
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ତଳଭୂମି ଓ ଉଚ୍ଚଭୂମି, ପବନ, ଅମରମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ନୀତିକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି। ଅନେକ ହଜାର, ଜଣେ ପତ୍ନୀ ପରି, ଭଉଣୀମାନେ ଅକ୍ଷୟଙ୍କୁ ଅନ୍ତରିକ୍ତ ଆଦର କରନ୍ତି।
ସନାଯୁଵୋ ନମସା ନଵ୍ଯୋ ଅର୍କୈର୍ଵସୂଯଵୋ ମତଯୋ ଦସ୍ମ ଦଦ୍ରୁଃ । ପତିଂ ନ ପତ୍ନୀରୁଶତୀରୁଶନ୍ତଂ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ତ୍ଵା ଶଵସାଵନ୍ମନୀଷାଃ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ଯୁବତୀମାନେ ନମ୍ରତା ଓ ନୂତନ ଗୀତରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକଙ୍କୁ ଧନ ଆଶାରେ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତି। ପତିଙ୍କୁ ପତ୍ନୀମାନେ ଯେପରି, ଚମକୁଥିବା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ମନୋବଳରେ ତୁମକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି।
ସନାଦେଵ ତଵ ରାଯୋ ଗଭସ୍ତୌ ନ କ୍ଷୀଯନ୍ତେ ନୋପ ଦସ୍ଯନ୍ତି ଦସ୍ମ । ଦ୍ଯୁମାଁ ଅସି କ୍ରତୁମାଁ ଇନ୍ଦ୍ର ଧୀରଃ ଶିକ୍ଷା ଶଚୀଵସ୍ତଵ ନଃ ଶଚୀଭିଃ
ପୁରୁଣା ସମୟରୁ, ହେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ, ତୁମ ହାତରେ ଥିବା ଧନ କ୍ଷୟ ହୁଏନାହିଁ, ଶେଷ ହୁଏନାହିଁ। ତୁମେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧୃଢ଼। ତୁମ ଶକ୍ତି ଭଳି, ଆମକୁ ଦକ୍ଷତା ଦିଅ।