ଉଦଗ୍ନେ ଶୁଚଯସ୍ତଵ ଶୁକ୍ରା ଭ୍ରାଜନ୍ତ ଈରତେ । ତଵ ଜ୍ଯୋତୀଂଷ୍ଯର୍ଚଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ପବିତ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା ଶିଖା ଉପରକୁ ଉଠେ, ତୁମର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଈଶିଷେ ଵାର୍ଯସ୍ଯ ହି ଦାତ୍ରସ୍ଯାଗ୍ନେ ସ୍ଵର୍ପତିଃ । ସ୍ତୋତା ସ୍ଯାଂ ତଵ ଶର୍ମଣି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦାନ ଓ ଧନର ମାଲିକ, ମହିମାର ସ୍ୱାମୀ; ମୁଁ ତୁମର ରକ୍ଷାରେ ଗାୟକ ହେଉ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ମନୀଷିଣସ୍ତ୍ଵାଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଚିତ୍ତିଭିଃ । ତ୍ଵାଂ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଓ ଇଚ୍ଛା ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି; ଆମର ଗୀତ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଅଦବ୍ଧସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵତୋ ଦୂତସ୍ଯ ରେଭତଃ ସଦା । ଅଗ୍ନେଃ ସଖ୍ଯଂ ଵୃଣୀମହେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଦୃଢ଼, ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ଭର ଓ ସଦା ଧ୍ୱନିତ, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଆମେ ବାଛୁଛୁ।
ଅଗ୍ନିଃ ଶୁଚିଵ୍ରତତମଃ ଶୁଚିର୍ଵିପ୍ରଃ ଶୁଚିଃ କଵିଃ । ଶୁଚୀ ରୋଚତ ଆହୁତଃ
ଅଗ୍ନି ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ବ୍ରତୀ, ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର କବି; ଡାକିଲେ ସେ ପବିତ୍ର ଭାବେ ଚମକେ।
ଉତ ତ୍ଵା ଧୀତଯୋ ମମ ଗିରୋ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵହା । ଅଗ୍ନେ ସଖ୍ଯସ୍ଯ ବୋଧି ନଃ
ମୋର ଚିନ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଗୀତ ସଦା ତୁମକୁ ମହିମା କରୁ; ଅଗ୍ନି, ଆମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ଜାଣ।
ଯଦଗ୍ନେ ସ୍ଯାମହଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଵା ଘା ସ୍ଯା ଅହମ୍ । ସ୍ଯୁଷ୍ଟେ ସତ୍ଯା ଇହାଶିଷଃ
ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ସହ ରହିପାରିବି, କିମ୍ବା ତୁମେ ମୋ ସହ, ତେବେ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପୂରଣ ହେଉ।
ଵସୁର୍ଵସୁପତିର୍ହି କମସ୍ଯଗ୍ନେ ଵିଭାଵସୁଃ । ସ୍ଯାମ ତେ ସୁମତାଵପି
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧନୀ, ଧନର ମାଲିକ, ଆକାଂକ୍ଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଆମେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହୁ।
ଅଗ୍ନେ ଧୃତଵ୍ରତାଯ ତେ ସମୁଦ୍ରାଯେଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ଗିରୋ ଵାଶ୍ରାସ ଈରତେ
ଅଗ୍ନି, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମ ପାଖକୁ, ଗୀତମାନେ ନଦୀ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିଯାଉଛି।
ଯୁଵାନଂ ଵିଶ୍ପତିଂ କଵିଂ ଵିଶ୍ଵାଦଂ ପୁରୁଵେପସମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ଶୁମ୍ଭାମି ମନ୍ମଭିଃ
ଯୁବକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ମନରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଯଜ୍ଞାନାଂ ରଥ୍ଯେ ଵଯଂ ତିଗ୍ମଜମ୍ଭାଯ ଵୀଳଵେ । ସ୍ତୋମୈରିଷେମାଗ୍ନଯେ
ଯଜ୍ଞର ରଥ ପାଇଁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଖ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛୁ।
ଅଯମଗ୍ନେ ତ୍ଵେ ଅପି ଜରିତା ଭୂତୁ ସନ୍ତ୍ଯ । ତସ୍ମୈ ପାଵକ ମୃଳଯ
ଏହି ଗାୟକ ତୁମର ହେଉ, ଅଗ୍ନି, ସଦା ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ରଖ; ହେ ପବିତ୍ର, ତାଙ୍କୁ କୃପା କର।
ଧୀରୋ ହ୍ଯସ୍ଯଦ୍ମସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ନ ଜାଗୃଵିଃ ସଦା । ଅଗ୍ନେ ଦୀଦଯସି ଦ୍ଯଵି
ଜ୍ଞାନୀ, ଋଷି, ଉତ୍ସବରେ କେବେ ଶୋଇନାହାନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଛ।
ପୁରାଗ୍ନେ ଦୁରିତେଭ୍ଯଃ ପୁରା ମୃଧ୍ରେଭ୍ଯଃ କଵେ । ପ୍ର ଣ ଆଯୁର୍ଵସୋ ତିର
ହେ ଅଗ୍ନି, କବି, ପୁରୁଣା କଷ୍ଟ ଓ ପୁରୁଣା ବିରୋଧରୁ ଆମ ଜୀବନକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ, ହେ ଦାତା।
ଆ ଘା ଯେ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧତେ ସ୍ତୃଣନ୍ତି ବର୍ହିରାନୁଷକ୍ । ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା
ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି ଏବଂ ବିଧିମତ୍ ଭାବେ କୁଶାସନ ପତ୍ରି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମିତ୍ର ଭାବେ ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ରହନ୍ତି।
ବୃହନ୍ନିଦିଧ୍ମ ଏଷାଂ ଭୂରି ଶସ୍ତଂ ପୃଥୁଃ ସ୍ଵରୁଃ । ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା
ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଜ୍ୱଳନ ବଡ଼, ପ୍ରଶଂସା ଅଧିକ, ଏବଂ ଗୀତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ର ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
ଅଯୁଦ୍ଧ ଇଦ୍ଯୁଧା ଵୃତଂ ଶୂର ଆଜତି ସତ୍ଵଭିଃ । ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା
ଯୁଦ୍ଧ ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୂରବୀର ଥିଲେ ଶକ୍ତିରେ ଜିତିଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ର ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
ଆ ବୁନ୍ଦଂ ଵୃତ୍ରହା ଦଦେ ଜାତଃ ପୃଚ୍ଛଦ୍ଵି ମାତରମ୍ । କ ଉଗ୍ରାଃ କେ ହ ଶୃଣ୍ଵିରେ
ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇ ବିନ୍ଦୁକୁ ରଖିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାଆକୁ ପଚାରିଲେ: 'କେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? କେଉଁମାନେ ସୁନାଯାନ୍ତି?'
ପ୍ରତି ତ୍ଵା ଶଵସୀ ଵଦଦ୍ଗିରାଵପ୍ସୋ ନ ଯୋଧିଷତ୍ । ଯସ୍ତେ ଶତ୍ରୁତ୍ଵମାଚକେ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି; ପାହାଡ଼ମାନେ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେ ତୁମ ସତ୍ରୁତା ଘୋଷଣା କରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ଅପରିମିତ।
ଉତ ତ୍ଵଂ ମଘଵଞ୍ଛୃଣୁ ଯସ୍ତେ ଵଷ୍ଟି ଵଵକ୍ଷି ତତ୍ । ଯଦ୍ଵୀଳଯାସି ଵୀଳୁ ତତ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ଶୁଣ; ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଆଶା କରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ଦେଉଛ; ଯାହାକୁ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାହାଁ, ସେଠି ଧ୍ୱଂସ କର।
ଯଦାଜିଂ ଯାତ୍ଯାଜିକୃଦିନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵଶ୍ଵଯୁରୁପ । ରଥୀତମୋ ରଥୀନାମ୍
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଆନ୍ତି, ନିଜ ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ରଥୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀ।
ଵି ଷୁ ଵିଶ୍ଵା ଅଭିଯୁଜୋ ଵଜ୍ରିନ୍ଵିଷ୍ଵଗ୍ଯଥା ଵୃହ । ଭଵା ନଃ ସୁଶ୍ରଵସ୍ତମଃ
ହେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂରେ ହଟାଅ, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୂରେ ଚାଲିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କର; ଆମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉ।
ଅସ୍ମାକଂ ସୁ ରଥଂ ପୁର ଇନ୍ଦ୍ରଃ କୃଣୋତୁ ସାତଯେ । ନ ଯଂ ଧୂର୍ଵନ୍ତି ଧୂର୍ତଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ରଥକୁ ଜିତିବା ପାଇଁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର; ଏହି ରଥକୁ ଦ୍ୱେଷୀମାନେ କେବେ ଉଲଟାଇପାରିବେନାହିଁ।
ଵୃଜ୍ଯାମ ତେ ପରି ଦ୍ଵିଷୋଽରଂ ତେ ଶକ୍ର ଦାଵନେ । ଗମେମେଦିନ୍ଦ୍ର ଗୋମତଃ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଦାନରୁ ଆମ ପାଖରୁ ତୁମ ଦ୍ୱେଷମାନେ ଦୂରେ ହଟିଯାଉ; ଇନ୍ଦ୍ର ଆମକୁ ଗୋଧନ ସମ୍ପନ୍ନ ଧନକୁ ନେଇଯାଉ।
ଶନୈଶ୍ଚିଦ୍ଯନ୍ତୋ ଅଦ୍ରିଵୋଽଶ୍ଵାଵନ୍ତଃ ଶତଗ୍ଵିନଃ । ଵିଵକ୍ଷଣା ଅନେହସଃ
ହେ ପାଷାଣଧାରୀ, ଯଦିଓ ଧୀରେ ଧୀରେ ଚାଲନ୍ତି, ତଥାପି ଘୋଡ଼ା ଏବଂ ଶତାଧିକ ଗୋଧନ ସହିତ ଉତ୍ସାହୀ ଏବଂ କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଲୋକମାନେ ଲକ୍ଷ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵା ହି ତେ ଦିଵେଦିଵେ ସହସ୍ରା ସୂନୃତା ଶତା । ଜରିତୃଭ୍ଯୋ ଵିମଂହତେ
ପ୍ରତିଦିନ ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚ ଅସଂଖ୍ୟ ଏବଂ ଶତାଧିକ ଦାନ ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ମାପାଯାଉଛି।
ଵିଦ୍ମା ହି ତ୍ଵା ଧନଂଜଯମିନ୍ଦ୍ର ଦୃଳ୍ହା ଚିଦାରୁଜମ୍ । ଆଦାରିଣଂ ଯଥା ଗଯମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ତୁମକୁ ଧନଜୟୀ ଭାବେ ଜାଣୁଛୁ, ଯେଉଁଠି ଦୃଢ଼ ଜିନିଷକୁ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗିଦେଉଛ, ଯେପରି ଘରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅ।
କକୁହଂ ଚିତ୍ତ୍ଵା କଵେ ମନ୍ଦନ୍ତୁ ଧୃଷ୍ଣଵିନ୍ଦଵଃ । ଆ ତ୍ଵା ପଣିଂ ଯଦୀମହେ
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଅଛ, ସେଠି ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଧନୀମାନେ ତୁମେ ଖୁସି ହେଉ; ଯେତେବେଳେ ଆମେ ପଣିଙ୍କଠାରୁ ଧନ ଚାହୁଁ।
ଯସ୍ତେ ରେଵାଁ ଅଦାଶୁରିଃ ପ୍ରମମର୍ଷ ମଘତ୍ତଯେ । ତସ୍ଯ ନୋ ଵେଦ ଆ ଭର
ତୁମ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦାନଶୀଳ ଲୋକ ଉତ୍ସୁକ୍ତା ଦେଖାଇଛି, ସେଠାରୁ ତାଙ୍କର ଧନର ଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଦିଅ।
ଇମ ଉ ତ୍ଵା ଵି ଚକ୍ଷତେ ସଖାଯ ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମିନଃ । ପୁଷ୍ଟାଵନ୍ତୋ ଯଥା ପଶୁମ୍
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏହି ତୁମ ସୋମାର୍ପଣକାରୀ ମିତ୍ରମାନେ ତୁମକୁ ପଶୁମାନେ ଯେପରି ପୋଷଣ କରେ, ସେପରି ଦେଖନ୍ତି।