ପ୍ରତ୍ନଂ ହୋତାରମୀଡ୍ଯଂ ଜୁଷ୍ଟମଗ୍ନିଂ କଵିକ୍ରତୁମ୍ । ଅଧ୍ଵରାଣାମଭିଶ୍ରିଯମ୍
ମୁଁ ପ୍ରାଚୀନ, ପୂଜ୍ୟ ପୂରୋହିତ, ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞର ଶୋଭା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।
ଜୁଷାଣୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମେମା ହଵ୍ଯାନ୍ଯାନୁଷକ୍ । ଅଗ୍ନେ ଯଜ୍ଞଂ ନଯ ଋତୁଥା
ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞକୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ନେଇ ଯାଅ।
ସମିଧାନ ଉ ସନ୍ତ୍ଯ ଶୁକ୍ରଶୋଚ ଇହା ଵହ । ଚିକିତ୍ଵାନ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ଜଳିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଵିପ୍ରଂ ହୋତାରମଦ୍ରୁହଂ ଧୂମକେତୁଂ ଵିଭାଵସୁମ୍ । ଯଜ୍ଞାନାଂ କେତୁମୀମହେ
ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ପୂରୋହିତ, ଧୂମର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ।
ଅଗ୍ନେ ନି ପାହି ନସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତି ଷ୍ମ ଦେଵ ରୀଷତଃ । ଭିନ୍ଧି ଦ୍ଵେଷଃ ସହସ୍କୃତ
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦେବତା, ସଦା ଆମକୁ କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା କର; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ।
ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଶୁମ୍ଭାନସ୍ତନ୍ଵଂ ସ୍ଵାମ୍ । କଵିର୍ଵିପ୍ରେଣ ଵାଵୃଧେ
ଅଗ୍ନି, ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନିଜ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଋଷି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ଊର୍ଜୋ ନପାତମା ହୁଵେଽଗ୍ନିଂ ପାଵକଶୋଚିଷମ୍ । ଅସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧ୍ଵରେ
ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ମୁଁ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ସ ନୋ ମିତ୍ରମହସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା । ଦେଵୈରା ସତ୍ସି ବର୍ହିଷି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ, ତୁମର ଚମକୁଥିବା ଶିଖା ସହିତ ଦେବତାମାନେ ସହ ନିବେଦିତ କୁଶ ଉପରେ ବସ।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଂ ତନ୍ଵୋ ଦମେ ଦେଵଂ ମର୍ତଃ ସପର୍ଯତି । ତସ୍ମା ଇଦ୍ଦୀଦଯଦ୍ଵସୁ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ତାଙ୍କ ଘରେ ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେଠିପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିର୍ମୂର୍ଧା ଦିଵଃ କକୁତ୍ପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଯମ୍ । ଅପାଂ ରେତାଂସି ଜିନ୍ଵତି
ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଣ୍ଡ ଓ ପୃଥିବୀର ସ୍ୱାମୀ; ସେ ଜଳର ମଣ୍ଡରୁ ଜୀବନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଉଦଗ୍ନେ ଶୁଚଯସ୍ତଵ ଶୁକ୍ରା ଭ୍ରାଜନ୍ତ ଈରତେ । ତଵ ଜ୍ଯୋତୀଂଷ୍ଯର୍ଚଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ପବିତ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା ଶିଖା ଉପରକୁ ଉଠେ, ତୁମର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଈଶିଷେ ଵାର୍ଯସ୍ଯ ହି ଦାତ୍ରସ୍ଯାଗ୍ନେ ସ୍ଵର୍ପତିଃ । ସ୍ତୋତା ସ୍ଯାଂ ତଵ ଶର୍ମଣି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦାନ ଓ ଧନର ମାଲିକ, ମହିମାର ସ୍ୱାମୀ; ମୁଁ ତୁମର ରକ୍ଷାରେ ଗାୟକ ହେଉ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ମନୀଷିଣସ୍ତ୍ଵାଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଚିତ୍ତିଭିଃ । ତ୍ଵାଂ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଓ ଇଚ୍ଛା ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି; ଆମର ଗୀତ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଅଦବ୍ଧସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵତୋ ଦୂତସ୍ଯ ରେଭତଃ ସଦା । ଅଗ୍ନେଃ ସଖ୍ଯଂ ଵୃଣୀମହେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଦୃଢ଼, ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ଭର ଓ ସଦା ଧ୍ୱନିତ, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଆମେ ବାଛୁଛୁ।
ଅଗ୍ନିଃ ଶୁଚିଵ୍ରତତମଃ ଶୁଚିର୍ଵିପ୍ରଃ ଶୁଚିଃ କଵିଃ । ଶୁଚୀ ରୋଚତ ଆହୁତଃ
ଅଗ୍ନି ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ବ୍ରତୀ, ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର କବି; ଡାକିଲେ ସେ ପବିତ୍ର ଭାବେ ଚମକେ।
ଉତ ତ୍ଵା ଧୀତଯୋ ମମ ଗିରୋ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵହା । ଅଗ୍ନେ ସଖ୍ଯସ୍ଯ ବୋଧି ନଃ
ମୋର ଚିନ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଗୀତ ସଦା ତୁମକୁ ମହିମା କରୁ; ଅଗ୍ନି, ଆମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ଜାଣ।
ଯଦଗ୍ନେ ସ୍ଯାମହଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଵା ଘା ସ୍ଯା ଅହମ୍ । ସ୍ଯୁଷ୍ଟେ ସତ୍ଯା ଇହାଶିଷଃ
ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ସହ ରହିପାରିବି, କିମ୍ବା ତୁମେ ମୋ ସହ, ତେବେ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପୂରଣ ହେଉ।
ଵସୁର୍ଵସୁପତିର୍ହି କମସ୍ଯଗ୍ନେ ଵିଭାଵସୁଃ । ସ୍ଯାମ ତେ ସୁମତାଵପି
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧନୀ, ଧନର ମାଲିକ, ଆକାଂକ୍ଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଆମେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହୁ।
ଅଗ୍ନେ ଧୃତଵ୍ରତାଯ ତେ ସମୁଦ୍ରାଯେଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ଗିରୋ ଵାଶ୍ରାସ ଈରତେ
ଅଗ୍ନି, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମ ପାଖକୁ, ଗୀତମାନେ ନଦୀ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିଯାଉଛି।
ଯୁଵାନଂ ଵିଶ୍ପତିଂ କଵିଂ ଵିଶ୍ଵାଦଂ ପୁରୁଵେପସମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ଶୁମ୍ଭାମି ମନ୍ମଭିଃ
ଯୁବକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ମନରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ଯଜ୍ଞାନାଂ ରଥ୍ଯେ ଵଯଂ ତିଗ୍ମଜମ୍ଭାଯ ଵୀଳଵେ । ସ୍ତୋମୈରିଷେମାଗ୍ନଯେ
ଯଜ୍ଞର ରଥ ପାଇଁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଖ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାଇଁ, ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି ଦେଉଛୁ।
ଅଯମଗ୍ନେ ତ୍ଵେ ଅପି ଜରିତା ଭୂତୁ ସନ୍ତ୍ଯ । ତସ୍ମୈ ପାଵକ ମୃଳଯ
ଏହି ଗାୟକ ତୁମର ହେଉ, ଅଗ୍ନି, ସଦା ତୁମେ ଉପରେ ଭକ୍ତି ରଖ; ହେ ପବିତ୍ର, ତାଙ୍କୁ କୃପା କର।
ଧୀରୋ ହ୍ଯସ୍ଯଦ୍ମସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ନ ଜାଗୃଵିଃ ସଦା । ଅଗ୍ନେ ଦୀଦଯସି ଦ୍ଯଵି
ଜ୍ଞାନୀ, ଋଷି, ଉତ୍ସବରେ କେବେ ଶୋଇନାହାନ୍ତି; ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆକାଶରେ ଚମକୁଛ।
ପୁରାଗ୍ନେ ଦୁରିତେଭ୍ଯଃ ପୁରା ମୃଧ୍ରେଭ୍ଯଃ କଵେ । ପ୍ର ଣ ଆଯୁର୍ଵସୋ ତିର
ହେ ଅଗ୍ନି, କବି, ପୁରୁଣା କଷ୍ଟ ଓ ପୁରୁଣା ବିରୋଧରୁ ଆମ ଜୀବନକୁ ଆଗକୁ ନେଇଯାଅ, ହେ ଦାତା।
ଆ ଘା ଯେ ଅଗ୍ନିମିନ୍ଧତେ ସ୍ତୃଣନ୍ତି ବର୍ହିରାନୁଷକ୍ । ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା
ଯେମାନେ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରନ୍ତି ଏବଂ ବିଧିମତ୍ ଭାବେ କୁଶାସନ ପତ୍ରି କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମିତ୍ର ଭାବେ ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ର ସଦା ରହନ୍ତି।
ବୃହନ୍ନିଦିଧ୍ମ ଏଷାଂ ଭୂରି ଶସ୍ତଂ ପୃଥୁଃ ସ୍ଵରୁଃ । ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା
ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଜ୍ୱଳନ ବଡ଼, ପ୍ରଶଂସା ଅଧିକ, ଏବଂ ଗୀତ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବିସ୍ତୃତ। ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ର ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
ଅଯୁଦ୍ଧ ଇଦ୍ଯୁଧା ଵୃତଂ ଶୂର ଆଜତି ସତ୍ଵଭିଃ । ଯେଷାମିନ୍ଦ୍ରୋ ଯୁଵା ସଖା
ଯୁଦ୍ଧ ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୂରବୀର ଥିଲେ ଶକ୍ତିରେ ଜିତିଯାନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଯୁବକ ଇନ୍ଦ୍ର ମିତ୍ର ଭାବେ ଅଛନ୍ତି।
ଆ ବୁନ୍ଦଂ ଵୃତ୍ରହା ଦଦେ ଜାତଃ ପୃଚ୍ଛଦ୍ଵି ମାତରମ୍ । କ ଉଗ୍ରାଃ କେ ହ ଶୃଣ୍ଵିରେ
ବୃତ୍ର ନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନ୍ମ ନେଇ ବିନ୍ଦୁକୁ ରଖିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମାଆକୁ ପଚାରିଲେ: 'କେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ? କେଉଁମାନେ ସୁନାଯାନ୍ତି?'
ପ୍ରତି ତ୍ଵା ଶଵସୀ ଵଦଦ୍ଗିରାଵପ୍ସୋ ନ ଯୋଧିଷତ୍ । ଯସ୍ତେ ଶତ୍ରୁତ୍ଵମାଚକେ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ପାଇଁ ଉଚ୍ଚାରଣ ହେଉଛି; ପାହାଡ଼ମାନେ ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରନ୍ତିନାହିଁ, ଯେ ତୁମ ସତ୍ରୁତା ଘୋଷଣା କରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ଅପରିମିତ।
ଉତ ତ୍ଵଂ ମଘଵଞ୍ଛୃଣୁ ଯସ୍ତେ ଵଷ୍ଟି ଵଵକ୍ଷି ତତ୍ । ଯଦ୍ଵୀଳଯାସି ଵୀଳୁ ତତ୍
ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମେ ଶୁଣ; ଯେଉଁଠାରେ କିଏ ଆଶା କରେ, ସେଠାରେ ତୁମେ ଦେଉଛ; ଯାହାକୁ ତୁମେ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାହାଁ, ସେଠି ଧ୍ୱଂସ କର।