ତେ ଘେଦଗ୍ନେ ସ୍ଵାଧ୍ଯୋଽହା ଵିଶ୍ଵା ନୃଚକ୍ଷସଃ । ତରନ୍ତଃ ସ୍ଯାମ ଦୁର୍ଗହା
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ କଥା ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଦୁର୍ଗମ ପଥ ଅଟକି ଯିବାକୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ମନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରୁପ୍ରିଯଂ ଶୀରଂ ପାଵକଶୋଚିଷମ୍ । ହୃଦ୍ଭିର୍ମନ୍ଦ୍ରେଭିରୀମହେ
ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଆନନ୍ଦମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ଆଲୋକର ସ୍ୱାମୀ; ଆମର ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ।
ସ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵିଭାଵସୁଃ ସୃଜନ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମିଭିଃ । ଶର୍ଧନ୍ତମାଂସି ଜିଘ୍ନସେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କର, ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦଳନ କର।
ତତ୍ତେ ସହସ୍ଵ ଈମହେ ଦାତ୍ରଂ ଯନ୍ନୋପଦସ୍ଯତି । ତ୍ଵଦଗ୍ନେ ଵାର୍ଯଂ ଵସୁ
ଏହିପାଇଁ, ଆମେ ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା କେବେ ନିରାଶ କରେନି; ଅଗ୍ନି, ଆଶାଜନକ ଧନ ତୁମଠାରୁ ମିଳେ।
ସମିଧାଗ୍ନିଂ ଦୁଵସ୍ଯତ ଘୃତୈର୍ବୋଧଯତାତିଥିମ୍ । ଆସ୍ମିନ୍ହଵ୍ଯା ଜୁହୋତନ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜଳାଇ ସମ୍ମାନ କର, ଘିଅ ଦେଇ ଏହି ଅତିଥିକୁ ଜାଗ୍ରତ କର; ଏଠାରେ ହବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଗ୍ନେ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଷସ୍ଵ ମେ ଵର୍ଧସ୍ଵାନେନ ମନ୍ମନା । ପ୍ରତି ସୂକ୍ତାନି ହର୍ଯ ନଃ
ଅଗ୍ନି, ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଗ୍ରହଣ କର, ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଆମର ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ପା।
ଅଗ୍ନିଂ ଦୂତଂ ପୁରୋ ଦଧେ ହଵ୍ଯଵାହମୁପ ବ୍ରୁଵେ । ଦେଵାଁ ଆ ସାଦଯାଦିହ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂର୍ବରେ ଦୂତ ଭାବେ ରଖିଛି, ଯିଏ ହବ୍ୟ ବହନ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ବସନ୍ତୁ।
ଉତ୍ତେ ବୃହନ୍ତୋ ଅର୍ଚଯଃ ସମିଧାନସ୍ଯ ଦୀଦିଵଃ । ଅଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରାସ ଈରତେ
ସମିଧା ଦେଇ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଉଚ୍ଚ ଶିଖା ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଅଗ୍ନି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାମାନେ ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉପ ତ୍ଵା ଜୁହ୍ଵୋ ମମ ଘୃତାଚୀର୍ଯନ୍ତୁ ହର୍ଯତ । ଅଗ୍ନେ ହଵ୍ଯା ଜୁଷସ୍ଵ ନଃ
ମୋ ହବନ କଉଡ଼ିଏ ଘିଅ ନେଇ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ; ଅଗ୍ନି, ଆମର ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ମନ୍ଦ୍ରଂ ହୋତାରମୃତ୍ଵିଜଂ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ଵିଭାଵସୁମ୍ । ଅଗ୍ନିମୀଳେ ସ ଉ ଶ୍ରଵତ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପୂରୋହିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେ ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପ୍ରତ୍ନଂ ହୋତାରମୀଡ୍ଯଂ ଜୁଷ୍ଟମଗ୍ନିଂ କଵିକ୍ରତୁମ୍ । ଅଧ୍ଵରାଣାମଭିଶ୍ରିଯମ୍
ମୁଁ ପ୍ରାଚୀନ, ପୂଜ୍ୟ ପୂରୋହିତ, ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞର ଶୋଭା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।
ଜୁଷାଣୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମେମା ହଵ୍ଯାନ୍ଯାନୁଷକ୍ । ଅଗ୍ନେ ଯଜ୍ଞଂ ନଯ ଋତୁଥା
ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞକୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ନେଇ ଯାଅ।
ସମିଧାନ ଉ ସନ୍ତ୍ଯ ଶୁକ୍ରଶୋଚ ଇହା ଵହ । ଚିକିତ୍ଵାନ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ଜଳିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଵିପ୍ରଂ ହୋତାରମଦ୍ରୁହଂ ଧୂମକେତୁଂ ଵିଭାଵସୁମ୍ । ଯଜ୍ଞାନାଂ କେତୁମୀମହେ
ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ପୂରୋହିତ, ଧୂମର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ।
ଅଗ୍ନେ ନି ପାହି ନସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତି ଷ୍ମ ଦେଵ ରୀଷତଃ । ଭିନ୍ଧି ଦ୍ଵେଷଃ ସହସ୍କୃତ
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦେବତା, ସଦା ଆମକୁ କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା କର; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ।
ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଶୁମ୍ଭାନସ୍ତନ୍ଵଂ ସ୍ଵାମ୍ । କଵିର୍ଵିପ୍ରେଣ ଵାଵୃଧେ
ଅଗ୍ନି, ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନିଜ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଋଷି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ଊର୍ଜୋ ନପାତମା ହୁଵେଽଗ୍ନିଂ ପାଵକଶୋଚିଷମ୍ । ଅସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧ୍ଵରେ
ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ମୁଁ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ସ ନୋ ମିତ୍ରମହସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା । ଦେଵୈରା ସତ୍ସି ବର୍ହିଷି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ, ତୁମର ଚମକୁଥିବା ଶିଖା ସହିତ ଦେବତାମାନେ ସହ ନିବେଦିତ କୁଶ ଉପରେ ବସ।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଂ ତନ୍ଵୋ ଦମେ ଦେଵଂ ମର୍ତଃ ସପର୍ଯତି । ତସ୍ମା ଇଦ୍ଦୀଦଯଦ୍ଵସୁ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ତାଙ୍କ ଘରେ ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେଠିପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିର୍ମୂର୍ଧା ଦିଵଃ କକୁତ୍ପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଯମ୍ । ଅପାଂ ରେତାଂସି ଜିନ୍ଵତି
ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଣ୍ଡ ଓ ପୃଥିବୀର ସ୍ୱାମୀ; ସେ ଜଳର ମଣ୍ଡରୁ ଜୀବନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।
ଉଦଗ୍ନେ ଶୁଚଯସ୍ତଵ ଶୁକ୍ରା ଭ୍ରାଜନ୍ତ ଈରତେ । ତଵ ଜ୍ଯୋତୀଂଷ୍ଯର୍ଚଯଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ପବିତ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା ଶିଖା ଉପରକୁ ଉଠେ, ତୁମର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତେ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଈଶିଷେ ଵାର୍ଯସ୍ଯ ହି ଦାତ୍ରସ୍ଯାଗ୍ନେ ସ୍ଵର୍ପତିଃ । ସ୍ତୋତା ସ୍ଯାଂ ତଵ ଶର୍ମଣି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଦାନ ଓ ଧନର ମାଲିକ, ମହିମାର ସ୍ୱାମୀ; ମୁଁ ତୁମର ରକ୍ଷାରେ ଗାୟକ ହେଉ।
ତ୍ଵାମଗ୍ନେ ମନୀଷିଣସ୍ତ୍ଵାଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ଚିତ୍ତିଭିଃ । ତ୍ଵାଂ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ନୋ ଗିରଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ତାଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଓ ଇଚ୍ଛା ତୁମ ପାଖକୁ ପଠାନ୍ତି; ଆମର ଗୀତ ତୁମକୁ ବଢ଼ାଇଦିଅ।
ଅଦବ୍ଧସ୍ଯ ସ୍ଵଧାଵତୋ ଦୂତସ୍ଯ ରେଭତଃ ସଦା । ଅଗ୍ନେଃ ସଖ୍ଯଂ ଵୃଣୀମହେ
ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଦୃଢ଼, ସ୍ୱୟଂ ନିର୍ଭର ଓ ସଦା ଧ୍ୱନିତ, ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗତ୍ୟ ଆମେ ବାଛୁଛୁ।
ଅଗ୍ନିଃ ଶୁଚିଵ୍ରତତମଃ ଶୁଚିର୍ଵିପ୍ରଃ ଶୁଚିଃ କଵିଃ । ଶୁଚୀ ରୋଚତ ଆହୁତଃ
ଅଗ୍ନି ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର ବ୍ରତୀ, ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ, ପବିତ୍ର କବି; ଡାକିଲେ ସେ ପବିତ୍ର ଭାବେ ଚମକେ।
ଉତ ତ୍ଵା ଧୀତଯୋ ମମ ଗିରୋ ଵର୍ଧନ୍ତୁ ଵିଶ୍ଵହା । ଅଗ୍ନେ ସଖ୍ଯସ୍ଯ ବୋଧି ନଃ
ମୋର ଚିନ୍ତା ଓ ସମସ୍ତ ଗୀତ ସଦା ତୁମକୁ ମହିମା କରୁ; ଅଗ୍ନି, ଆମ ସାଙ୍ଗତ୍ୟକୁ ଜାଣ।
ଯଦଗ୍ନେ ସ୍ଯାମହଂ ତ୍ଵଂ ତ୍ଵଂ ଵା ଘା ସ୍ଯା ଅହମ୍ । ସ୍ଯୁଷ୍ଟେ ସତ୍ଯା ଇହାଶିଷଃ
ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ସହ ରହିପାରିବି, କିମ୍ବା ତୁମେ ମୋ ସହ, ତେବେ ଏଠାରେ ସତ୍ୟ ଆଶୀର୍ବାଦ ପୂରଣ ହେଉ।
ଵସୁର୍ଵସୁପତିର୍ହି କମସ୍ଯଗ୍ନେ ଵିଭାଵସୁଃ । ସ୍ଯାମ ତେ ସୁମତାଵପି
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଧନୀ, ଧନର ମାଲିକ, ଆକାଂକ୍ଷାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ଆମେ ତୁମର କୃପାରେ ରୁହୁ।
ଅଗ୍ନେ ଧୃତଵ୍ରତାଯ ତେ ସମୁଦ୍ରାଯେଵ ସିନ୍ଧଵଃ । ଗିରୋ ଵାଶ୍ରାସ ଈରତେ
ଅଗ୍ନି, ଦୃଢ଼ ବ୍ରତ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମ ପାଖକୁ, ଗୀତମାନେ ନଦୀ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ବହିଯାଉଛି।
ଯୁଵାନଂ ଵିଶ୍ପତିଂ କଵିଂ ଵିଶ୍ଵାଦଂ ପୁରୁଵେପସମ୍ । ଅଗ୍ନିଂ ଶୁମ୍ଭାମି ମନ୍ମଭିଃ
ଯୁବକ, ସମସ୍ତଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ସବୁକିଛି ଜାଣିଥିବା, ଅନେକ ରୂପ ଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମୁଁ ମନରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ।