ତଂ ତ୍ଵାମଜ୍ମେଷୁ ଵାଜିନଂ ତନ୍ଵାନା ଅଗ୍ନେ ଅଧ୍ଵରମ୍ । ଵହ୍ନିଂ ହୋତାରମୀଳତେ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ଅଗ୍ନି ଭାବେ, ପୁରୋହିତ ଭାବେ ।
ପୁରୁତ୍ରା ହି ସଦୃଙ୍ଙସି ଵିଶୋ ଵିଶ୍ଵା ଅନୁ ପ୍ରଭୁଃ । ସମତ୍ସୁ ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ତୁମେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମାଲିକ, ସଭାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ ।
ତମୀଳିଷ୍ଵ ଯ ଆହୁତୋଽଗ୍ନିର୍ଵିଭ୍ରାଜତେ ଘୃତୈଃ । ଇମଂ ନଃ ଶୃଣଵଦ୍ଧଵମ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଆହୁତି ଦେଲେ ଘୃତରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଡାକ, ସେ ଆମର ଏହି ପୁକାରିକୁ ଶୁଣୁନ୍ତୁ ।
ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ହଵାମହେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ଜାତଵେଦସମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଘ୍ନନ୍ତମପ ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁ, ଅଗ୍ନି, ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ କର ।
ଵିଶାଂ ରାଜାନମଦ୍ଭୁତମଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଧର୍ମଣାମିମମ୍ । ଅଗ୍ନିମୀଳେ ସ ଉ ଶ୍ରଵତ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ରାଜା, ନୀତିର ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦର୍ଶକ, ସେ ଶୁଣୁନ୍ତୁ ।
ଅଗ୍ନିଂ ଵିଶ୍ଵାଯୁଵେପସଂ ମର୍ଯଂ ନ ଵାଜିନଂ ହିତମ୍ । ସପ୍ତିଂ ନ ଵାଜଯାମସି
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଯୁବକ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡା ପରି, ଆମେ ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁ ।
ଘ୍ନନ୍ମୃଧ୍ରାଣ୍ଯପ ଦ୍ଵିଷୋ ଦହନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଵିଶ୍ଵହା । ଅଗ୍ନେ ତିଗ୍ମେନ ଦୀଦିହି
ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ଟ କର, ରାକ୍ଷସମାନେ ଜଳାଇଦେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର, ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଜନାସ ଇନ୍ଧତେ ମନୁଷ୍ଵଦଙ୍ଗିରସ୍ତମ । ଅଗ୍ନେ ସ ବୋଧି ମେ ଵଚଃ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଲୋକେ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଜଳାନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସ୍ମାନ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ମୋର କଥାକୁ ଶୁଣ ।
ଯଦଗ୍ନେ ଦିଵିଜା ଅସ୍ଯପ୍ସୁଜା ଵା ସହସ୍କୃତ । ତଂ ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ହଵାମହେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା କିମ୍ବା ଜଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ।
ତୁଭ୍ଯଂ ଘେତ୍ତେ ଜନା ଇମେ ଵିଶ୍ଵାଃ ସୁକ୍ଷିତଯଃ ପୃଥକ୍ । ଧାସିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯତ୍ତଵେ
ଏହି ଲୋକମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଲଗା ଅଲଗା ଘରବାଡ଼ି ଆଣିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ନିବେଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।
ତେ ଘେଦଗ୍ନେ ସ୍ଵାଧ୍ଯୋଽହା ଵିଶ୍ଵା ନୃଚକ୍ଷସଃ । ତରନ୍ତଃ ସ୍ଯାମ ଦୁର୍ଗହା
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ କଥା ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଦୁର୍ଗମ ପଥ ଅଟକି ଯିବାକୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ମନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରୁପ୍ରିଯଂ ଶୀରଂ ପାଵକଶୋଚିଷମ୍ । ହୃଦ୍ଭିର୍ମନ୍ଦ୍ରେଭିରୀମହେ
ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଆନନ୍ଦମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ଆଲୋକର ସ୍ୱାମୀ; ଆମର ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ।
ସ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵିଭାଵସୁଃ ସୃଜନ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମିଭିଃ । ଶର୍ଧନ୍ତମାଂସି ଜିଘ୍ନସେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କର, ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦଳନ କର।
ତତ୍ତେ ସହସ୍ଵ ଈମହେ ଦାତ୍ରଂ ଯନ୍ନୋପଦସ୍ଯତି । ତ୍ଵଦଗ୍ନେ ଵାର୍ଯଂ ଵସୁ
ଏହିପାଇଁ, ଆମେ ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା କେବେ ନିରାଶ କରେନି; ଅଗ୍ନି, ଆଶାଜନକ ଧନ ତୁମଠାରୁ ମିଳେ।
ସମିଧାଗ୍ନିଂ ଦୁଵସ୍ଯତ ଘୃତୈର୍ବୋଧଯତାତିଥିମ୍ । ଆସ୍ମିନ୍ହଵ୍ଯା ଜୁହୋତନ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜଳାଇ ସମ୍ମାନ କର, ଘିଅ ଦେଇ ଏହି ଅତିଥିକୁ ଜାଗ୍ରତ କର; ଏଠାରେ ହବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଗ୍ନେ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଷସ୍ଵ ମେ ଵର୍ଧସ୍ଵାନେନ ମନ୍ମନା । ପ୍ରତି ସୂକ୍ତାନି ହର୍ଯ ନଃ
ଅଗ୍ନି, ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଗ୍ରହଣ କର, ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଆମର ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ପା।
ଅଗ୍ନିଂ ଦୂତଂ ପୁରୋ ଦଧେ ହଵ୍ଯଵାହମୁପ ବ୍ରୁଵେ । ଦେଵାଁ ଆ ସାଦଯାଦିହ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂର୍ବରେ ଦୂତ ଭାବେ ରଖିଛି, ଯିଏ ହବ୍ୟ ବହନ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ବସନ୍ତୁ।
ଉତ୍ତେ ବୃହନ୍ତୋ ଅର୍ଚଯଃ ସମିଧାନସ୍ଯ ଦୀଦିଵଃ । ଅଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରାସ ଈରତେ
ସମିଧା ଦେଇ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଉଚ୍ଚ ଶିଖା ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଅଗ୍ନି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାମାନେ ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉପ ତ୍ଵା ଜୁହ୍ଵୋ ମମ ଘୃତାଚୀର୍ଯନ୍ତୁ ହର୍ଯତ । ଅଗ୍ନେ ହଵ୍ଯା ଜୁଷସ୍ଵ ନଃ
ମୋ ହବନ କଉଡ଼ିଏ ଘିଅ ନେଇ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ; ଅଗ୍ନି, ଆମର ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ମନ୍ଦ୍ରଂ ହୋତାରମୃତ୍ଵିଜଂ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ଵିଭାଵସୁମ୍ । ଅଗ୍ନିମୀଳେ ସ ଉ ଶ୍ରଵତ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପୂରୋହିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେ ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ପ୍ରତ୍ନଂ ହୋତାରମୀଡ୍ଯଂ ଜୁଷ୍ଟମଗ୍ନିଂ କଵିକ୍ରତୁମ୍ । ଅଧ୍ଵରାଣାମଭିଶ୍ରିଯମ୍
ମୁଁ ପ୍ରାଚୀନ, ପୂଜ୍ୟ ପୂରୋହିତ, ପ୍ରିୟ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞର ଶୋଭା, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି।
ଜୁଷାଣୋ ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମେମା ହଵ୍ଯାନ୍ଯାନୁଷକ୍ । ଅଗ୍ନେ ଯଜ୍ଞଂ ନଯ ଋତୁଥା
ଅଙ୍ଗିରସଙ୍କର ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅଗ୍ନି, ଯଜ୍ଞକୁ ଠିକ୍ ସମୟରେ ନେଇ ଯାଅ।
ସମିଧାନ ଉ ସନ୍ତ୍ଯ ଶୁକ୍ରଶୋଚ ଇହା ଵହ । ଚିକିତ୍ଵାନ୍ଦୈଵ୍ଯଂ ଜନମ୍
ଜଳିଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ଞାନୀ, ସେମାନେ ଏଠାକୁ ଆଣ।
ଵିପ୍ରଂ ହୋତାରମଦ୍ରୁହଂ ଧୂମକେତୁଂ ଵିଭାଵସୁମ୍ । ଯଜ୍ଞାନାଂ କେତୁମୀମହେ
ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ, ସତ୍ୟବାଦୀ ପୂରୋହିତ, ଧୂମର ଚିହ୍ନ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଯଜ୍ଞର ଚିହ୍ନ।
ଅଗ୍ନେ ନି ପାହି ନସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତି ଷ୍ମ ଦେଵ ରୀଷତଃ । ଭିନ୍ଧି ଦ୍ଵେଷଃ ସହସ୍କୃତ
ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଦେବତା, ସଦା ଆମକୁ କଷ୍ଟରୁ ରକ୍ଷା କର; ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦ୍ୱେଷକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ।
ଅଗ୍ନିଃ ପ୍ରତ୍ନେନ ମନ୍ମନା ଶୁମ୍ଭାନସ୍ତନ୍ଵଂ ସ୍ଵାମ୍ । କଵିର୍ଵିପ୍ରେଣ ଵାଵୃଧେ
ଅଗ୍ନି, ପୁରୁଣା ଚିନ୍ତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ନିଜ ରୂପରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଋଷି ଜ୍ଞାନୀଙ୍କ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ।
ଊର୍ଜୋ ନପାତମା ହୁଵେଽଗ୍ନିଂ ପାଵକଶୋଚିଷମ୍ । ଅସ୍ମିନ୍ଯଜ୍ଞେ ସ୍ଵଧ୍ଵରେ
ଏହି ଯଜ୍ଞରେ, ମୁଁ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖା ଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି।
ସ ନୋ ମିତ୍ରମହସ୍ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରେଣ ଶୋଚିଷା । ଦେଵୈରା ସତ୍ସି ବର୍ହିଷି
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଆମର ବଡ଼ ବନ୍ଧୁ, ତୁମର ଚମକୁଥିବା ଶିଖା ସହିତ ଦେବତାମାନେ ସହ ନିବେଦିତ କୁଶ ଉପରେ ବସ।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଂ ତନ୍ଵୋ ଦମେ ଦେଵଂ ମର୍ତଃ ସପର୍ଯତି । ତସ୍ମା ଇଦ୍ଦୀଦଯଦ୍ଵସୁ
ଯେ କୌଣସି ମଣିଷ ତାଙ୍କ ଘରେ ଦେବତା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ସେଠିପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି ଧନ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଅଗ୍ନିର୍ମୂର୍ଧା ଦିଵଃ କକୁତ୍ପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଯମ୍ । ଅପାଂ ରେତାଂସି ଜିନ୍ଵତି
ଅଗ୍ନି ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଣ୍ଡ ଓ ପୃଥିବୀର ସ୍ୱାମୀ; ସେ ଜଳର ମଣ୍ଡରୁ ଜୀବନ ଉତ୍ପନ୍ନ କରନ୍ତି।