ଉଦଗ୍ନେ ତଵ ତଦ୍ଘୃତାଦର୍ଚୀ ରୋଚତ ଆହୁତମ୍ । ନିଂସାନଂ ଜୁହ୍ଵୋ ମୁଖେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଘୃତରୁ ଉଠୁଥିବା ତାପା ଆହୁତି ପଡିଲେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ତୁମର ମୁଁହରେ ଜିହ୍ବାଗୁଡିକ ଫାଟିଯାଏ ।
ଉକ୍ଷାନ୍ନାଯ ଵଶାନ୍ନାଯ ସୋମପୃଷ୍ଠାଯ ଵେଧସେ । ସ୍ତୋମୈର୍ଵିଧେମାଗ୍ନଯେ
ଯିଏ ଦୁଧ ଭୋଜନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ମାଂସ ଭୋଜନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ସୋମ ଭାର କରନ୍ତି, ସେହି ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁ ।
ଉତ ତ୍ଵା ନମସା ଵଯଂ ହୋତର୍ଵରେଣ୍ଯକ୍ରତୋ । ଅଗ୍ନେ ସମିଦ୍ଭିରୀମହେ
ଏବଂ ମୁଁ ନମ୍ରତା ସହିତ, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ସମିଧ ଦେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ ।
ଉତ ତ୍ଵା ଭୃଗୁଵଚ୍ଛୁଚେ ମନୁଷ୍ଵଦଗ୍ନ ଆହୁତ । ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ଧଵାମହେ
ଭୃଗୁଙ୍କ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ଆହୁତି ଦେଇ ପୁକାରନ୍ତି, ଆମେ ତୁମକୁ ଅଙ୍ଗିରାସ୍ ଭାବେ ଡାକୁ ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିନା ଵିପ୍ରୋ ଵିପ୍ରେଣ ସନ୍ସତା । ସଖା ସଖ୍ଯା ସମିଧ୍ଯସେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅଗ୍ନି ସହିତ, ଜ୍ଞାନୀ ସହିତ ଜ୍ଞାନୀ, ବନ୍ଧୁ ସହିତ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଜଳିଉଛ ।
ସ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରାଯ ଦାଶୁଷେ ରଯିଂ ଦେହି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଵୀରଵତୀମିଷମ୍
ଅତଏବ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସେବକ, ସେଠିପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ହଜାର-ହଜାର ଧନ ଓ ବୀରପୁରୁଷ ଭରିତ ଭୋଜନ ଦିଅ ।
ଅଗ୍ନେ ଭ୍ରାତଃ ସହସ୍କୃତ ରୋହିଦଶ୍ଵ ଶୁଚିଵ୍ରତ । ଇମଂ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଷସ୍ଵ ମେ
ଅଗ୍ନି, ଭାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ ଘୋଡା ଚଳାଉଥିବା, ପବିତ୍ର ନିୟମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଏହି ମୋର ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର ।
ଉତ ତ୍ଵାଗ୍ନେ ମମ ସ୍ତୁତୋ ଵାଶ୍ରାଯ ପ୍ରତିହର୍ଯତେ । ଗୋଷ୍ଠଂ ଗାଵ ଇଵାଶତ
ଅଗ୍ନି, ମୋର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣାଯାଉଛ, ଗୋଖାଟିରେ ଗାଁମାନେ ଯେପରି ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ସମାବେଶ ହୁଅ ।
ତୁଭ୍ଯଂ ତା ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମ ଵିଶ୍ଵାଃ ସୁକ୍ଷିତଯଃ ପୃଥକ୍ । ଅଗ୍ନେ କାମାଯ ଯେମିରେ
ଅଙ୍ଗିରସ୍ମାନ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଘରଗୁଡିକ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ତୁମ ପାଇଁ ଇଛାରେ ଉପହାର ହୋଇଛି ।
ଅଗ୍ନିଂ ଧୀଭିର୍ମନୀଷିଣୋ ମେଧିରାସୋ ଵିପଶ୍ଚିତଃ । ଅଦ୍ମସଦ୍ଯାଯ ହିନ୍ଵିରେ
ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଚିନ୍ତାଶୀଳୀ, ଦୃଢ଼ ଧାରଣା ସହିତ, ଆହୁତିର ଆସନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ତଂ ତ୍ଵାମଜ୍ମେଷୁ ଵାଜିନଂ ତନ୍ଵାନା ଅଗ୍ନେ ଅଧ୍ଵରମ୍ । ଵହ୍ନିଂ ହୋତାରମୀଳତେ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ଅଗ୍ନି ଭାବେ, ପୁରୋହିତ ଭାବେ ।
ପୁରୁତ୍ରା ହି ସଦୃଙ୍ଙସି ଵିଶୋ ଵିଶ୍ଵା ଅନୁ ପ୍ରଭୁଃ । ସମତ୍ସୁ ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ତୁମେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମାଲିକ, ସଭାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ ।
ତମୀଳିଷ୍ଵ ଯ ଆହୁତୋଽଗ୍ନିର୍ଵିଭ୍ରାଜତେ ଘୃତୈଃ । ଇମଂ ନଃ ଶୃଣଵଦ୍ଧଵମ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଆହୁତି ଦେଲେ ଘୃତରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଡାକ, ସେ ଆମର ଏହି ପୁକାରିକୁ ଶୁଣୁନ୍ତୁ ।
ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ହଵାମହେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ଜାତଵେଦସମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଘ୍ନନ୍ତମପ ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁ, ଅଗ୍ନି, ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ କର ।
ଵିଶାଂ ରାଜାନମଦ୍ଭୁତମଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଧର୍ମଣାମିମମ୍ । ଅଗ୍ନିମୀଳେ ସ ଉ ଶ୍ରଵତ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ରାଜା, ନୀତିର ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦର୍ଶକ, ସେ ଶୁଣୁନ୍ତୁ ।
ଅଗ୍ନିଂ ଵିଶ୍ଵାଯୁଵେପସଂ ମର୍ଯଂ ନ ଵାଜିନଂ ହିତମ୍ । ସପ୍ତିଂ ନ ଵାଜଯାମସି
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଯୁବକ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡା ପରି, ଆମେ ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁ ।
ଘ୍ନନ୍ମୃଧ୍ରାଣ୍ଯପ ଦ୍ଵିଷୋ ଦହନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଵିଶ୍ଵହା । ଅଗ୍ନେ ତିଗ୍ମେନ ଦୀଦିହି
ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ଟ କର, ରାକ୍ଷସମାନେ ଜଳାଇଦେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର, ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଜନାସ ଇନ୍ଧତେ ମନୁଷ୍ଵଦଙ୍ଗିରସ୍ତମ । ଅଗ୍ନେ ସ ବୋଧି ମେ ଵଚଃ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଲୋକେ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଜଳାନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସ୍ମାନ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ମୋର କଥାକୁ ଶୁଣ ।
ଯଦଗ୍ନେ ଦିଵିଜା ଅସ୍ଯପ୍ସୁଜା ଵା ସହସ୍କୃତ । ତଂ ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ହଵାମହେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା କିମ୍ବା ଜଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ।
ତୁଭ୍ଯଂ ଘେତ୍ତେ ଜନା ଇମେ ଵିଶ୍ଵାଃ ସୁକ୍ଷିତଯଃ ପୃଥକ୍ । ଧାସିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯତ୍ତଵେ
ଏହି ଲୋକମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଲଗା ଅଲଗା ଘରବାଡ଼ି ଆଣିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ନିବେଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।
ତେ ଘେଦଗ୍ନେ ସ୍ଵାଧ୍ଯୋଽହା ଵିଶ୍ଵା ନୃଚକ୍ଷସଃ । ତରନ୍ତଃ ସ୍ଯାମ ଦୁର୍ଗହା
ହେ ଅଗ୍ନି, ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ଉପରେ ଭରସା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ କଥା ଦେଖିପାରନ୍ତି, ଆମେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ, ଦୁର୍ଗମ ପଥ ଅଟକି ଯିବାକୁ।
ଅଗ୍ନିଂ ମନ୍ଦ୍ରଂ ପୁରୁପ୍ରିଯଂ ଶୀରଂ ପାଵକଶୋଚିଷମ୍ । ହୃଦ୍ଭିର୍ମନ୍ଦ୍ରେଭିରୀମହେ
ଆମେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛୁ, ଯିଏ ଆନନ୍ଦମୟ, ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ଆଲୋକର ସ୍ୱାମୀ; ଆମର ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ।
ସ ତ୍ଵମଗ୍ନେ ଵିଭାଵସୁଃ ସୃଜନ୍ସୂର୍ଯୋ ନ ରଶ୍ମିଭିଃ । ଶର୍ଧନ୍ତମାଂସି ଜିଘ୍ନସେ
ତୁମେ, ଅଗ୍ନି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି କିରଣ ଦ୍ୱାରା ସୃଷ୍ଟି କର, ଶତ୍ରୁ ଶକ୍ତିମାନ୍ୟଙ୍କୁ ଦଳନ କର।
ତତ୍ତେ ସହସ୍ଵ ଈମହେ ଦାତ୍ରଂ ଯନ୍ନୋପଦସ୍ଯତି । ତ୍ଵଦଗ୍ନେ ଵାର୍ଯଂ ଵସୁ
ଏହିପାଇଁ, ଆମେ ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନ ଚାହୁଁଛୁ, ଯାହା କେବେ ନିରାଶ କରେନି; ଅଗ୍ନି, ଆଶାଜନକ ଧନ ତୁମଠାରୁ ମିଳେ।
ସମିଧାଗ୍ନିଂ ଦୁଵସ୍ଯତ ଘୃତୈର୍ବୋଧଯତାତିଥିମ୍ । ଆସ୍ମିନ୍ହଵ୍ଯା ଜୁହୋତନ
ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଜଳାଇ ସମ୍ମାନ କର, ଘିଅ ଦେଇ ଏହି ଅତିଥିକୁ ଜାଗ୍ରତ କର; ଏଠାରେ ହବ୍ୟ ଅର୍ପଣ କର।
ଅଗ୍ନେ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଷସ୍ଵ ମେ ଵର୍ଧସ୍ଵାନେନ ମନ୍ମନା । ପ୍ରତି ସୂକ୍ତାନି ହର୍ଯ ନଃ
ଅଗ୍ନି, ମୋର ପ୍ରଶଂସା ଗ୍ରହଣ କର, ଏହି ଚିନ୍ତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଉ; ଆମର ସ୍ତୁତିରେ ଆନନ୍ଦ ପା।
ଅଗ୍ନିଂ ଦୂତଂ ପୁରୋ ଦଧେ ହଵ୍ଯଵାହମୁପ ବ୍ରୁଵେ । ଦେଵାଁ ଆ ସାଦଯାଦିହ
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପୂର୍ବରେ ଦୂତ ଭାବେ ରଖିଛି, ଯିଏ ହବ୍ୟ ବହନ କରନ୍ତି; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ଦେବତାମାନେ ଏଠାରେ ବସନ୍ତୁ।
ଉତ୍ତେ ବୃହନ୍ତୋ ଅର୍ଚଯଃ ସମିଧାନସ୍ଯ ଦୀଦିଵଃ । ଅଗ୍ନେ ଶୁକ୍ରାସ ଈରତେ
ସମିଧା ଦେଇ ଜଳିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଉଚ୍ଚ ଶିଖା ଦୀପ୍ତିମାନ୍; ଅଗ୍ନି, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଶିଖାମାନେ ଉପରକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି।
ଉପ ତ୍ଵା ଜୁହ୍ଵୋ ମମ ଘୃତାଚୀର୍ଯନ୍ତୁ ହର୍ଯତ । ଅଗ୍ନେ ହଵ୍ଯା ଜୁଷସ୍ଵ ନଃ
ମୋ ହବନ କଉଡ଼ିଏ ଘିଅ ନେଇ ଆନନ୍ଦରେ ତୁମ ପାଖକୁ ଯାଉ; ଅଗ୍ନି, ଆମର ହବ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କର।
ମନ୍ଦ୍ରଂ ହୋତାରମୃତ୍ଵିଜଂ ଚିତ୍ରଭାନୁଂ ଵିଭାଵସୁମ୍ । ଅଗ୍ନିମୀଳେ ସ ଉ ଶ୍ରଵତ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛି, ଯିଏ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ପୂରୋହିତ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ସେ ଆମ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।