ଏଵା ଵାମହ୍ଵ ଊତଯେ ଯଥାହୁଵନ୍ତ ମେଧିରାଃ । ନାସତ୍ଯା ସୋମପୀତଯେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଭଳି ଡାକୁଛି, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଡାକିଥିଲେ; ନାସତ୍ୟ, ସୋମପାନ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍।
ଇମେ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵେଧସୋଽଗ୍ନେରସ୍ତୃତଯଜ୍ଵନଃ । ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ
ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାପ୍ରାପ୍ତ କବି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମୈ ତେ ପ୍ରତିହର୍ଯତେ ଜାତଵେଦୋ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଅଗ୍ନେ ଜନାମି ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍
ତାଙ୍କୁ, ହେ ଜାତବେଦସ୍, ବିବେକୀ, ତୁମର ଉପହାର ଦିଆଯାଏ; ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି।
ଆରୋକା ଇଵ ଘେଦହ ତିଗ୍ମା ଅଗ୍ନେ ତଵ ତ୍ଵିଷଃ । ଦଦ୍ଭିର୍ଵନାନି ବପ୍ସତି
କିରଣମାନେ ପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଚମକେ; ତୁମର ଦାନ୍ତରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଛ।
ହରଯୋ ଧୂମକେତଵୋ ଵାତଜୂତା ଉପ ଦ୍ଯଵି । ଯତନ୍ତେ ଵୃଥଗଗ୍ନଯଃ
ହଳଦିଆ, ଧୂଆଁ ଧରିଥିବା ଅଗ୍ନିଶିଖାମାନେ, ପବନରେ ଚଳିତ, ଆକାଶକୁ ଉଠୁଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନିର ଶିଖାମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଏତେ ତ୍ଯେ ଵୃଥଗଗ୍ନଯ ଇଦ୍ଧାସଃ ସମଦୃକ୍ଷତ । ଉଷସାମିଵ କେତଵଃ
ଏହି ଅଗ୍ନିର ଶିଖାମାନେ, ଜଳିଉଠି, ଏକାସাথে ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରଭାତର କିରଣମାନେ ପରି।
କୃଷ୍ଣା ରଜାଂସି ପତ୍ସୁତଃ ପ୍ରଯାଣେ ଜାତଵେଦସଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଯଦ୍ରୋଧତି କ୍ଷମି
କଳା ଆକାଶ ଜାତବେଦସ୍ଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଧାସିଂ କୃଣ୍ଵାନ ଓଷଧୀର୍ବପ୍ସଦଗ୍ନିର୍ନ ଵାଯତି । ପୁନର୍ଯନ୍ତରୁଣୀରପି
ପୋଷଣ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଅଗ୍ନି ଔଷଧିମାନେକୁ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି; ସେ ଚଳିଥିବାବେଳେ, ଲାଲ ଶିଖାମାନେ ପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି।
ଜିହ୍ଵାଭିରହ ନନ୍ନମଦର୍ଚିଷା ଜଞ୍ଜଣାଭଵନ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵନେଷୁ ରୋଚତେ
ଜିହ୍ୱାମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଚାଟି ଓ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିଶିଖା ଗର୍ଜନ କରେ; ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲରେ ଚମକେ।
ଅପ୍ସ୍ଵଗ୍ନେ ସଧିଷ୍ଟଵ ସୌଷଧୀରନୁ ରୁଧ୍ଯସେ । ଗର୍ଭେ ସଞ୍ଜାଯସେ ପୁନଃ
ଜଳରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବସିଛ; ତୁମେ ଔଷଧିମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; ଗର୍ଭରେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନଅ।
ଉଦଗ୍ନେ ତଵ ତଦ୍ଘୃତାଦର୍ଚୀ ରୋଚତ ଆହୁତମ୍ । ନିଂସାନଂ ଜୁହ୍ଵୋ ମୁଖେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଘୃତରୁ ଉଠୁଥିବା ତାପା ଆହୁତି ପଡିଲେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ତୁମର ମୁଁହରେ ଜିହ୍ବାଗୁଡିକ ଫାଟିଯାଏ ।
ଉକ୍ଷାନ୍ନାଯ ଵଶାନ୍ନାଯ ସୋମପୃଷ୍ଠାଯ ଵେଧସେ । ସ୍ତୋମୈର୍ଵିଧେମାଗ୍ନଯେ
ଯିଏ ଦୁଧ ଭୋଜନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ମାଂସ ଭୋଜନ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯିଏ ସୋମ ଭାର କରନ୍ତି, ସେହି ଜ୍ଞାନୀ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା ସେବା କରୁ ।
ଉତ ତ୍ଵା ନମସା ଵଯଂ ହୋତର୍ଵରେଣ୍ଯକ୍ରତୋ । ଅଗ୍ନେ ସମିଦ୍ଭିରୀମହେ
ଏବଂ ମୁଁ ନମ୍ରତା ସହିତ, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟର ପୁରୋହିତ ଅଗ୍ନି, ତୁମକୁ ସମିଧ ଦେଇ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ ।
ଉତ ତ୍ଵା ଭୃଗୁଵଚ୍ଛୁଚେ ମନୁଷ୍ଵଦଗ୍ନ ଆହୁତ । ଅଙ୍ଗିରସ୍ଵଦ୍ଧଵାମହେ
ଭୃଗୁଙ୍କ ପରି ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁଠି ଆହୁତି ଦେଇ ପୁକାରନ୍ତି, ଆମେ ତୁମକୁ ଅଙ୍ଗିରାସ୍ ଭାବେ ଡାକୁ ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯଗ୍ନେ ଅଗ୍ନିନା ଵିପ୍ରୋ ଵିପ୍ରେଣ ସନ୍ସତା । ସଖା ସଖ୍ଯା ସମିଧ୍ଯସେ
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଅଗ୍ନି ସହିତ, ଜ୍ଞାନୀ ସହିତ ଜ୍ଞାନୀ, ବନ୍ଧୁ ସହିତ ବନ୍ଧୁ ଭାବେ ଜଳିଉଛ ।
ସ ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ରାଯ ଦାଶୁଷେ ରଯିଂ ଦେହି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଵୀରଵତୀମିଷମ୍
ଅତଏବ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ସେବକ, ସେଠିପାଇଁ ଅଗ୍ନି, ଆପଣ ହଜାର-ହଜାର ଧନ ଓ ବୀରପୁରୁଷ ଭରିତ ଭୋଜନ ଦିଅ ।
ଅଗ୍ନେ ଭ୍ରାତଃ ସହସ୍କୃତ ରୋହିଦଶ୍ଵ ଶୁଚିଵ୍ରତ । ଇମଂ ସ୍ତୋମଂ ଜୁଷସ୍ଵ ମେ
ଅଗ୍ନି, ଭାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଲାଲ ଘୋଡା ଚଳାଉଥିବା, ପବିତ୍ର ନିୟମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଏହି ମୋର ସ୍ତୁତିକୁ ଗ୍ରହଣ କର ।
ଉତ ତ୍ଵାଗ୍ନେ ମମ ସ୍ତୁତୋ ଵାଶ୍ରାଯ ପ୍ରତିହର୍ଯତେ । ଗୋଷ୍ଠଂ ଗାଵ ଇଵାଶତ
ଅଗ୍ନି, ମୋର ସ୍ତୁତିରେ ତୁମେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଣାଯାଉଛ, ଗୋଖାଟିରେ ଗାଁମାନେ ଯେପରି ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି, ସେପରି ସମାବେଶ ହୁଅ ।
ତୁଭ୍ଯଂ ତା ଅଙ୍ଗିରସ୍ତମ ଵିଶ୍ଵାଃ ସୁକ୍ଷିତଯଃ ପୃଥକ୍ । ଅଗ୍ନେ କାମାଯ ଯେମିରେ
ଅଙ୍ଗିରସ୍ମାନ୍ୟ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଘରଗୁଡିକ ଅଲଗା ଅଲଗା ଭାବେ ତୁମ ପାଇଁ ଇଛାରେ ଉପହାର ହୋଇଛି ।
ଅଗ୍ନିଂ ଧୀଭିର୍ମନୀଷିଣୋ ମେଧିରାସୋ ଵିପଶ୍ଚିତଃ । ଅଦ୍ମସଦ୍ଯାଯ ହିନ୍ଵିରେ
ଅଗ୍ନି, ଜ୍ଞାନୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଚିନ୍ତାଶୀଳୀ, ଦୃଢ଼ ଧାରଣା ସହିତ, ଆହୁତିର ଆସନ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇଛନ୍ତି ।
ତଂ ତ୍ଵାମଜ୍ମେଷୁ ଵାଜିନଂ ତନ୍ଵାନା ଅଗ୍ନେ ଅଧ୍ଵରମ୍ । ଵହ୍ନିଂ ହୋତାରମୀଳତେ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ସେଉଁଠି ଯଜ୍ଞରେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରାଯାଏ, ଅଗ୍ନି ଭାବେ, ପୁରୋହିତ ଭାବେ ।
ପୁରୁତ୍ରା ହି ସଦୃଙ୍ଙସି ଵିଶୋ ଵିଶ୍ଵା ଅନୁ ପ୍ରଭୁଃ । ସମତ୍ସୁ ତ୍ଵା ହଵାମହେ
ତୁମେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରିୟ, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ମାଲିକ, ସଭାରେ ଆମେ ତୁମକୁ ଡାକୁ ।
ତମୀଳିଷ୍ଵ ଯ ଆହୁତୋଽଗ୍ନିର୍ଵିଭ୍ରାଜତେ ଘୃତୈଃ । ଇମଂ ନଃ ଶୃଣଵଦ୍ଧଵମ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ଆହୁତି ଦେଲେ ଘୃତରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଡାକ, ସେ ଆମର ଏହି ପୁକାରିକୁ ଶୁଣୁନ୍ତୁ ।
ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ହଵାମହେ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତଂ ଜାତଵେଦସମ୍ । ଅଗ୍ନେ ଘ୍ନନ୍ତମପ ଦ୍ଵିଷଃ
ଯେ ଅଗ୍ନି ସବୁକିଛି ଜାଣନ୍ତି, ଶୁଣନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁ, ଅଗ୍ନି, ଆମର ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ କର ।
ଵିଶାଂ ରାଜାନମଦ୍ଭୁତମଧ୍ଯକ୍ଷଂ ଧର୍ମଣାମିମମ୍ । ଅଗ୍ନିମୀଳେ ସ ଉ ଶ୍ରଵତ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଡାକୁଛି, ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ରାଜା, ନୀତିର ଦୂରଦର୍ଶୀ ଦର୍ଶକ, ସେ ଶୁଣୁନ୍ତୁ ।
ଅଗ୍ନିଂ ଵିଶ୍ଵାଯୁଵେପସଂ ମର୍ଯଂ ନ ଵାଜିନଂ ହିତମ୍ । ସପ୍ତିଂ ନ ଵାଜଯାମସି
ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ, ଯୁବକ, ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ ପରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡା ପରି, ଆମେ ତୁମକୁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁ ।
ଘ୍ନନ୍ମୃଧ୍ରାଣ୍ଯପ ଦ୍ଵିଷୋ ଦହନ୍ରକ୍ଷାଂସି ଵିଶ୍ଵହା । ଅଗ୍ନେ ତିଗ୍ମେନ ଦୀଦିହି
ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ନଶ୍ଟ କର, ରାକ୍ଷସମାନେ ଜଳାଇଦେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କର, ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଅ ।
ଯଂ ତ୍ଵା ଜନାସ ଇନ୍ଧତେ ମନୁଷ୍ଵଦଙ୍ଗିରସ୍ତମ । ଅଗ୍ନେ ସ ବୋଧି ମେ ଵଚଃ
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ଲୋକେ ମନୁଷ୍ୟ ପରି ଜଳାନ୍ତି, ଅଙ୍ଗିରସ୍ମାନ୍ୟ, ଅଗ୍ନି, ମୋର କଥାକୁ ଶୁଣ ।
ଯଦଗ୍ନେ ଦିଵିଜା ଅସ୍ଯପ୍ସୁଜା ଵା ସହସ୍କୃତ । ତଂ ତ୍ଵା ଗୀର୍ଭିର୍ହଵାମହେ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଶକ୍ତି ସ୍ୱର୍ଗରେ ଜନ୍ମ ନେଉଥିବା କିମ୍ବା ଜଳରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା, ଆମେ ତୁମକୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ଡାକୁଛୁ।
ତୁଭ୍ଯଂ ଘେତ୍ତେ ଜନା ଇମେ ଵିଶ୍ଵାଃ ସୁକ୍ଷିତଯଃ ପୃଥକ୍ । ଧାସିଂ ହିନ୍ଵନ୍ତ୍ଯତ୍ତଵେ
ଏହି ଲୋକମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଲଗା ଅଲଗା ଘରବାଡ଼ି ଆଣିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ତୁମର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ନିବେଦନ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରନ୍ତି।