ଯା ନୁ ଶ୍ଵେତାଵଵୋ ଦିଵ ଉଚ୍ଚରାତ ଉପ ଦ୍ଯୁଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନ୍ଯୋରନୁ ଵ୍ରତମୁହାନା ଯନ୍ତି ସିନ୍ଧଵୋ ଯାନ୍ତ୍ସୀଂ ବନ୍ଧାଦମୁଞ୍ଚତାଂ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଆପଣଙ୍କର ସେ ଦୁଇଟି ଧଳା ଆଲୋକ, ଆକାଶରେ ଉଦୟ ହୋଇ ଦିନ ସହିତ ଆସନ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନିୟମକୁ ଅନୁସରି ନଦୀମାନେ ବହେ, ଆପଣମାନେ ସେମାନଙ୍କର ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦିଅନ୍ତୁ । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ପୂର୍ଵୀଷ୍ଟ ଇନ୍ଦ୍ରୋପମାତଯଃ ପୂର୍ଵୀରୁତ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ ସୂନୋ ହିନ୍ଵସ୍ଯ ହରିଵଃ । ଵସ୍ଵୋ ଵୀରସ୍ଯାପୃଚୋ ଯା ନୁ ସାଧନ୍ତ ନୋ ଧିଯୋ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଅନେକ ରୂପ ଓ ଅନେକ ସ୍ତୁତି ଅଛି, ହେ ହିନ୍ବାନ୍ତିର ପୁତ୍ର, ହେ ସୁନା । ସେ ଶୂର ଓ ଦାନଶୀଳଙ୍କର ଦାନ, ଯେଉଁଠି ଆମ ପାଇଁ କିଛି ସାଧନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଆମର ଚିନ୍ତାକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅନ୍ତୁ । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ତଂ ଶିଶୀତା ସୁଵୃକ୍ତିଭିସ୍ତ୍ଵେଷଂ ସତ୍ଵାନମୃଗ୍ମିଯମ୍ । ଉତୋ ନୁ ଚିଦ୍ଯ ଓଜସା ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯାଣ୍ଡାନି ଭେଦତି ଜେଷତ୍ସ୍ଵର୍ଵତୀରପୋ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ସୁନ୍ଦର ସ୍ତୁତିରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶୂର ଓ ଦ୍ରୁତ ଥିବାକୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ । ଏବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ଜିତିବା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ବହିଯାଉଛି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ତଂ ଶିଶୀତା ସ୍ଵଧ୍ଵରଂ ସତ୍ଯଂ ସତ୍ଵାନମୃତ୍ଵିଯମ୍ । ଉତୋ ନୁ ଚିଦ୍ଯ ଓହତ ଆଣ୍ଡା ଶୁଷ୍ଣସ୍ଯ ଭେଦତ୍ଯଜୈଃ ସ୍ଵର୍ଵତୀରପୋ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ସେଉଁଠି ସତ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯଥାଯଥ ଯଜ୍ଞକାରୀଙ୍କୁ ଶକ୍ତି ଦିଅ । ଏବେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ସେ ଶୁଷ୍ଣଙ୍କର ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି, ଜିତିବା, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜଳ ବହିଯାଉଛି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ଏଵେନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନିଭ୍ଯାଂ ପିତୃଵନ୍ନଵୀଯୋ ମନ୍ଧାତୃଵଦଙ୍ଗିରସ୍ଵଦଵାଚି । ତ୍ରିଧାତୁନା ଶର୍ମଣା ପାତମସ୍ମାନ୍ଵଯଂ ସ୍ଯାମ ପତଯୋ ରଯୀଣାମ୍
ଏହିପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ସହିତ, ଆମ ପିତାମାନେ, ମନ୍ଧାତୃ, ଅଙ୍ଗିରସମାନେ ଯେପରି କରିଥିଲେ, ତିନିପଟି ରକ୍ଷାରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର । ଆମେ ଧନର ମାଲିକ ହେବା ।
ଅସ୍ମା ଊ ଷୁ ପ୍ରଭୂତଯେ ଵରୁଣାଯ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯୋଽର୍ଚା ଵିଦୁଷ୍ଟରେଭ୍ଯଃ । ଯୋ ଧୀତା ମାନୁଷାଣାଂ ପଶ୍ଵୋ ଗା ଇଵ ରକ୍ଷତି ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଏବେ ଆମେ ସମୃଦ୍ଧି ପାଇଁ ଭଲ ଭାବରେ ଭଲ ଜଣା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମାନେ ପାଇଁ ବରୁଣ ଓ ମାରୁତମାନେଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା । ଯିଏ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଭଳି ଗୋଉଁକୁ ଗୋପାଳକ ଭଳି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ତମୂ ଷୁ ସମନା ଗିରା ପିତୄଣାଂ ଚ ମନ୍ମଭିଃ । ନାଭାକସ୍ଯ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିର୍ଯଃ ସିନ୍ଧୂନାମୁପୋଦଯେ ସପ୍ତସ୍ଵସା ସ ମଧ୍ଯମୋ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଏକତା ଭାବରେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କର ଚିନ୍ତା ସହିତ, ନଭାକଙ୍କ ସ୍ତୁତିରେ ତାଙ୍କୁ ଗୀତରେ ସ୍ତୁତି କରିବା । ଯିଏ ନଦୀମାନେ ଆସିବାବେଳେ ସାତ ଭଉଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ଅଟନ୍ତି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ସ କ୍ଷପଃ ପରି ଷସ୍ଵଜେ ନ୍ଯୁସ୍ରୋ ମାଯଯା ଦଧେ ସ ଵିଶ୍ଵଂ ପରି ଦର୍ଶତଃ । ତସ୍ଯ ଵେନୀରନୁ ଵ୍ରତମୁଷସ୍ତିସ୍ରୋ ଅଵର୍ଧଯନ୍ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ସେ ରାତିମାନେକୁ ଘେରି ରଖିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରଭାତମାନେକୁ ତାଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟବସ୍ତୁକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ନିୟମକୁ ଅନୁସରି ତିନିଟି ପ୍ରଭାତ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଛି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ଯଃ କକୁଭୋ ନିଧାରଯଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମଧି ଦର୍ଶତଃ । ସ ମାତା ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ପଦଂ ତଦ୍ଵରୁଣସ୍ଯ ସପ୍ତ୍ଯଂ ସ ହି ଗୋପା ଇଵେର୍ଯୋ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଯିଏ ଭୂମିର ଉପରେ ଦୃଶ୍ୟ ଥିବା ଅଂଶମାନେକୁ ନିଶ୍ଚିତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ମାଆର ପୁରୁଣା ପଦଚିହ୍ନ, ସେହି ହେଉଛନ୍ତି ବରୁଣଙ୍କର ପଥ, କାରଣ ସେ ଗୋପାଳକ ଭଳି ରକ୍ଷା କରନ୍ତି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ଯୋ ଧର୍ତା ଭୁଵନାନାଂ ଯ ଉସ୍ରାଣାମପୀଚ୍ଯା ଵେଦ ନାମାନି ଗୁହ୍ଯା । ସ କଵିଃ କାଵ୍ଯା ପୁରୁ ରୂପଂ ଦ୍ଯୌରିଵ ପୁଷ୍ଯତି ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳମାନେଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ନାମ ଜାଣନ୍ତି, ସେ ଋଷି ଅନେକ ରୂପକୁ ଆକାଶ ଭଳି ପୋଷଣ କରନ୍ତି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିଶ୍ଵାନି କାଵ୍ଯା ଚକ୍ରେ ନାଭିରିଵ ଶ୍ରିତା । ତ୍ରିତଂ ଜୂତୀ ସପର୍ଯତ ଵ୍ରଜେ ଗାଵୋ ନ ସଂଯୁଜେ ଯୁଜେ ଅଶ୍ଵାଁ ଅଯୁକ୍ଷତ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଯାହାଁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ନାଭିରେ ରହିଛି, ତାଙ୍କୁ ତୃତିୟ ରଥିକ ଭଳି ପୂଜା କରିଛନ୍ତି । ଗୋଉଁମାନେ ଖୋଟାରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛନ୍ତି, ଘୋଡ଼ାମାନେ ଯୋଗାଯାଇଛନ୍ତି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ଯ ଆସ୍ଵତ୍କ ଆଶଯେ ଵିଶ୍ଵା ଜାତାନ୍ଯେଷାମ୍ । ପରି ଧାମାନି ମର୍ମୃଶଦ୍ଵରୁଣସ୍ଯ ପୁରୋ ଗଯେ ଵିଶ୍ଵେ ଦେଵା ଅନୁ ଵ୍ରତଂ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଯିଏ ନିଜ ନିବାସରେ ଏହି ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦେଖନ୍ତି, ଯିଏ ବରୁଣଙ୍କର ଗୃହମାନେକୁ ମାପନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ନଗର ଆଗରେ ଯାଆନ୍ତି । ସମସ୍ତ ଦେବତା ତାଙ୍କର ନିୟମକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି । ସଭାରେ ଆଉ କେହି ଆମକୁ ବାଧା ଦେଉନାହିଁ ।
ସ ସମୁଦ୍ରୋ ଅପୀଚ୍ଯସ୍ତୁରୋ ଦ୍ଯାମିଵ ରୋହତି ନି ଯଦାସୁ ଯଜୁର୍ଦଧେ । ସ ମାଯା ଅର୍ଚିନା ପଦାସ୍ତୃଣାନ୍ନାକମାରୁହନ୍ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ସେ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ତଳକୁ ବହିଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଆକାଶକୁ ଉଠୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞର ମନ୍ତ୍ର ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୁଏ। ମାୟାର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଦକ୍ଷେପରେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଚଢ଼ିଯାଏ; ଅନ୍ୟମାନେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍।
ଯସ୍ଯ ଶ୍ଵେତା ଵିଚକ୍ଷଣା ତିସ୍ରୋ ଭୂମୀରଧିକ୍ଷିତଃ । ତ୍ରିରୁତ୍ତରାଣି ପପ୍ରତୁର୍ଵରୁଣସ୍ଯ ଧ୍ରୁଵଂ ସଦଃ ସ ସପ୍ତାନାମିରଜ୍ଯତି ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଯାହାଙ୍କର ତିନିଟି ଧଳା, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଭୂମି ଅଛି, ଯାହାକୁ ଶାସନ କରାଯାଏ, ସେମାନେ ତିନିଥର ବରୁଣଙ୍କର ଅଚଳ ନିବାସକୁ ଚାଲିଯାଇଛନ୍ତି; ସେ ସପ୍ତଜନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍।
ଯଃ ଶ୍ଵେତାଁ ଅଧିନିର୍ଣିଜଶ୍ଚକ୍ରେ କୃଷ୍ଣାଁ ଅନୁ ଵ୍ରତା । ସ ଧାମ ପୂର୍ଵ୍ଯଂ ମମେ ଯ ସ୍କମ୍ଭେନ ଵି ରୋଦସୀ ଅଜୋ ନ ଦ୍ଯାମଧାରଯନ୍ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଯିଏ ଧଳାମାନେକୁ ପବିତ୍ର କଲେ, କଳାମାନେକୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅନୁସରଣ କଲେ, ସେ ପୁରୁଣା ଅଞ୍ଚଳକୁ ନିଜର କଲେ; ତାଙ୍କର ଖୁଟିରେ ସେ ଦୁଇ ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ଜଣେ ଅଜନ୍ମା ପରି ଆକାଶକୁ ଧରିଥିବା; ଅନ୍ୟମାନେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍।
ଅସ୍ତଭ୍ନାଦ୍ଦ୍ଯାମସୁରୋ ଵିଶ୍ଵଵେଦା ଅମିମୀତ ଵରିମାଣଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଃ । ଆସୀଦଦ୍ଵିଶ୍ଵା ଭୁଵନାନି ସମ୍ରାଡ୍ଵିଶ୍ଵେତ୍ତାନି ଵରୁଣସ୍ଯ ଵ୍ରତାନି
ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ପ୍ରବଳ ଦେବତା ଆକାଶକୁ ଧରିଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ବିସ୍ତାରକୁ ମାପିଛନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଏକଠି ହୋଇଛି, ସେ ସମ୍ରାଟ୍ ବସିଛନ୍ତି; ଏହି ସବୁ ବରୁଣଙ୍କର ନିୟମ।
ଏଵା ଵନ୍ଦସ୍ଵ ଵରୁଣଂ ବୃହନ୍ତଂ ନମସ୍ଯା ଧୀରମମୃତସ୍ଯ ଗୋପାମ୍ । ସ ନଃ ଶର୍ମ ତ୍ରିଵରୂଥଂ ଵି ଯଂସତ୍ପାତଂ ନୋ ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଉପସ୍ଥେ
ଏଭଳି ବଡ଼ ବରୁଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର, ଅମୃତର ରକ୍ଷକ, ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କର। ସେ ଆମକୁ ତିନିପଟି ରକ୍ଷା ଦିଅନ୍ତୁ; ଦ୍ୟୌ ଓ ପୃଥିବୀ ଆମକୁ ନିଜ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ରକ୍ଷା କରୁନ୍।
ଇମାଂ ଧିଯଂ ଶିକ୍ଷମାଣସ୍ଯ ଦେଵ କ୍ରତୁଂ ଦକ୍ଷଂ ଵରୁଣ ସଂ ଶିଶାଧି । ଯଯାତି ଵିଶ୍ଵା ଦୁରିତା ତରେମ ସୁତର୍ମାଣମଧି ନାଵଂ ରୁହେମ
ହେ ବରୁଣ, ମୋତେ ଜ୍ଞାନ, ଶକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷତା ଦିଅ, ଯେପରି ମୁଁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି। ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବା; ଭଲ ତିଆରି ନୌକାରେ ଆମେ ଚଢ଼ିବା।
ଆ ଵାଂ ଗ୍ରାଵାଣୋ ଅଶ୍ଵିନା ଧୀଭିର୍ଵିପ୍ରା ଅଚୁଚ୍ଯଵୁଃ । ନାସତ୍ଯା ସୋମପୀତଯେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ପଣ୍ଡିତମାନେ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ଦେଇ ତୁମକୁ ଡାକିଛନ୍ତି। ନାସତ୍ୟ, ସୋମପାନ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍।
ଯଥା ଵାମତ୍ରିରଶ୍ଵିନା ଗୀର୍ଭିର୍ଵିପ୍ରୋ ଅଜୋହଵୀତ୍ । ନାସତ୍ଯା ସୋମପୀତଯେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ଯେପରି ପୁରୁହିତ ଗୀତରେ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟକୁ ଡାକିଥିଲେ, ନାସତ୍ୟ, ସୋମପାନ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍।
ଏଵା ଵାମହ୍ଵ ଊତଯେ ଯଥାହୁଵନ୍ତ ମେଧିରାଃ । ନାସତ୍ଯା ସୋମପୀତଯେ ନଭନ୍ତାମନ୍ଯକେ ସମେ
ମୁଁ ତୁମକୁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଏଭଳି ଡାକୁଛି, ଯେପରି ପୂର୍ବରୁ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଡାକିଥିଲେ; ନାସତ୍ୟ, ସୋମପାନ ପାଇଁ ଅନ୍ୟମାନେ ସେଇ ସ୍ଥାନରେ ଆନନ୍ଦ କରୁନ୍।
ଇମେ ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵେଧସୋଽଗ୍ନେରସ୍ତୃତଯଜ୍ଵନଃ । ଗିର ସ୍ତୋମାସ ଈରତେ
ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପାଇଁ, ଜ୍ଞାନୀ, ଯଜ୍ଞର ପୁରୋହିତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣାପ୍ରାପ୍ତ କବି ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମୈ ତେ ପ୍ରତିହର୍ଯତେ ଜାତଵେଦୋ ଵିଚର୍ଷଣେ । ଅଗ୍ନେ ଜନାମି ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍
ତାଙ୍କୁ, ହେ ଜାତବେଦସ୍, ବିବେକୀ, ତୁମର ଉପହାର ଦିଆଯାଏ; ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁଛି।
ଆରୋକା ଇଵ ଘେଦହ ତିଗ୍ମା ଅଗ୍ନେ ତଵ ତ୍ଵିଷଃ । ଦଦ୍ଭିର୍ଵନାନି ବପ୍ସତି
କିରଣମାନେ ପରି, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ତୀବ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଚମକେ; ତୁମର ଦାନ୍ତରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଭକ୍ଷଣ କରୁଛ।
ହରଯୋ ଧୂମକେତଵୋ ଵାତଜୂତା ଉପ ଦ୍ଯଵି । ଯତନ୍ତେ ଵୃଥଗଗ୍ନଯଃ
ହଳଦିଆ, ଧୂଆଁ ଧରିଥିବା ଅଗ୍ନିଶିଖାମାନେ, ପବନରେ ଚଳିତ, ଆକାଶକୁ ଉଠୁଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନିର ଶିଖାମାନେ ପୃଥକ୍ ପୃଥକ୍ ଚାଲିଯାନ୍ତି।
ଏତେ ତ୍ଯେ ଵୃଥଗଗ୍ନଯ ଇଦ୍ଧାସଃ ସମଦୃକ୍ଷତ । ଉଷସାମିଵ କେତଵଃ
ଏହି ଅଗ୍ନିର ଶିଖାମାନେ, ଜଳିଉଠି, ଏକାସাথে ପ୍ରକାଶିତ ହେଉଛନ୍ତି, ପ୍ରଭାତର କିରଣମାନେ ପରି।
କୃଷ୍ଣା ରଜାଂସି ପତ୍ସୁତଃ ପ୍ରଯାଣେ ଜାତଵେଦସଃ । ଅଗ୍ନିର୍ଯଦ୍ରୋଧତି କ୍ଷମି
କଳା ଆକାଶ ଜାତବେଦସ୍ଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ଅତିକ୍ରମିତ ହୁଏ; ଯେତେବେଳେ ଅଗ୍ନି ପୃଥିବୀରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତି।
ଧାସିଂ କୃଣ୍ଵାନ ଓଷଧୀର୍ବପ୍ସଦଗ୍ନିର୍ନ ଵାଯତି । ପୁନର୍ଯନ୍ତରୁଣୀରପି
ପୋଷଣ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଅଗ୍ନି ଔଷଧିମାନେକୁ ଭକ୍ଷଣ କରନ୍ତି; ସେ ଚଳିଥିବାବେଳେ, ଲାଲ ଶିଖାମାନେ ପୁଣି ଫେରିଆସନ୍ତି।
ଜିହ୍ଵାଭିରହ ନନ୍ନମଦର୍ଚିଷା ଜଞ୍ଜଣାଭଵନ୍ । ଅଗ୍ନିର୍ଵନେଷୁ ରୋଚତେ
ଜିହ୍ୱାମାନେ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଚାଟି ଓ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ତାଙ୍କର ଅଗ୍ନିଶିଖା ଗର୍ଜନ କରେ; ଅଗ୍ନି ଜଙ୍ଗଲରେ ଚମକେ।
ଅପ୍ସ୍ଵଗ୍ନେ ସଧିଷ୍ଟଵ ସୌଷଧୀରନୁ ରୁଧ୍ଯସେ । ଗର୍ଭେ ସଞ୍ଜାଯସେ ପୁନଃ
ଜଳରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବସିଛ; ତୁମେ ଔଷଧିମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର; ଗର୍ଭରେ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନଅ।