କଣ୍ଵେଭିର୍ଧୃଷ୍ଣଵା ଧୃଷଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ପିଶଙ୍ଗରୂପଂ ମଘଵନ୍ଵିଚର୍ଷଣେ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
କଣ୍ବମାନଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଶୂର, ତୁମେ ଝଣ୍ଡାଧାରୀ, ହଜାର ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ପିତଳ ରଙ୍ଗର, ଦାନଶୀଳ, ଲୋକମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କୁ ଦେଖ; ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଗୋଧନ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ଚାହୁଁ।
ପାହି ଗାଯାନ୍ଧସୋ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମେଧ୍ଯାତିଥେ । ଯଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲୋ ହର୍ଯୋର୍ଯଃ ସୁତେ ସଚା ଵଜ୍ରୀ ରଥୋ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଦକର ସୋମରସ ପିଉ, ହେ ଆଦରିତ ଅତିଥି, ଯାହା ତୁମ ପାଇଁ ମିଶାଯାଇଛି, ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଚାପାଯାଇଛି, ବଜ୍ର ଏବଂ ସୁନାର ରଥ ସହିତ।
ଯଃ ସୁଷଵ୍ଯଃ ସୁଦକ୍ଷିଣ ଇନୋ ଯଃ ସୁକ୍ରତୁର୍ଗୃଣେ । ଯ ଆକରଃ ସହସ୍ରା ଯଃ ଶତାମଘ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଃ ପୂର୍ଭିଦାରିତଃ
ଯିଏ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦକ୍ଷ ହସ୍ତ ଧାରୀ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ; ଯିଏ ହଜାର ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ଶତ ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ଧୃଷିତୋ ଯୋଽଵୃତୋ ଯୋ ଅସ୍ତି ଶ୍ମଶ୍ରୁଷୁ ଶ୍ରିତଃ । ଵିଭୂତଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ୍ଯଵନଃ ପୁରୁଷ୍ଟୁତଃ କ୍ରତ୍ଵା ଗୌରିଵ ଶାକିନଃ
ଯିଏ ଶୂର, ଅପରାଜିତ, ଦାଢି ଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବିଚଳିତ; ଅନେକ ତେଜସ୍ବୀ, ଚଞ୍ଚଳ, ଅନେକ ପ୍ରଶଂସିତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳଦ ଭଳି।
କ ଈଂ ଵେଦ ସୁତେ ସଚା ପିବନ୍ତଂ କଦ୍ଵଯୋ ଦଧେ । ଅଯଂ ଯଃ ପୁରୋ ଵିଭିନତ୍ତ୍ଯୋଜସା ମନ୍ଦାନଃ ଶିପ୍ର୍ଯନ୍ଧସଃ
କିଏ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ସୋମର ସହିତ ପାନ କରନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇ ମାଆଁ ତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ରଖିଥିଲେ? ଏହି ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ଦାନା ମୃଗୋ ନ ଵାରଣଃ ପୁରୁତ୍ରା ଚରଥଂ ଦଧେ । ନକିଷ୍ଟ୍ଵା ନି ଯମଦା ସୁତେ ଗମୋ ମହାଁଶ୍ଚରସ୍ଯୋଜସା
ତୁମେ ଏକ ଅଜ ନାହିଁ କିମ୍ବା ହାତୀ ପରି ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଚଳିଯାଉଛ। ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ କେହି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନି; ତୁମ ମହାଶକ୍ତିରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଯାଉଛ।
ଯ ଉଗ୍ରଃ ସନ୍ନନିଷ୍ଟୃତ ସ୍ଥିରୋ ରଣାଯ ସଂସ୍କୃତଃ । ଯଦି ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଧଵଂ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଷତ୍ଯା ଗମତ୍
ଯିଏ ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜେୟ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେ ଯଦି ଗାୟକଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତି, ଦୟାଳୁ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାନୀଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସତ୍ଯମିତ୍ଥା ଵୃଷେଦସି ଵୃଷଜୂତିର୍ନୋଽଵୃତଃ । ଵୃଷା ହ୍ଯୁଗ୍ର ଶୃଣ୍ଵିଷେ ପରାଵତି ଵୃଷୋ ଅର୍ଵାଵତି ଶ୍ରୁତଃ
ଏଭଳି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବଳିୟା, ବଳର ଶକ୍ତିରେ ଅପରିମିତ। ହେ ଉଗ୍ର, ତୁମେ ଦୂରରୁ ଶୁଣ, ନିକଟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଵୃଷଣସ୍ତେ ଅଭୀଶଵୋ ଵୃଷା କଶା ହିରଣ୍ଯଯୀ । ଵୃଷା ରଥୋ ମଘଵନ୍ଵୃଷଣା ହରୀ ଵୃଷା ତ୍ଵଂ ଶତକ୍ରତୋ
ତୁମର ଚାବୁକ ବଳିୟା, ସୁନାର ଅଙ୍କୁଶ ବଳିୟା, ରଥ ବଳିୟା, ଦୟାଳୁ, ଘୋଡ଼ା ବଳିୟା, ଏବଂ ହେ ଶତଶକ୍ତି, ତୁମେ ବଳିୟା।
ଵୃଷା ସୋତା ସୁନୋତୁ ତେ ଵୃଷନ୍ନୃଜୀପିନ୍ନା ଭର । ଵୃଷା ଦଧନ୍ଵେ ଵୃଷଣଂ ନଦୀଷ୍ଵା ତୁଭ୍ଯଂ ସ୍ଥାତର୍ହରୀଣାମ୍
ବଳିୟା ନଦୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁନ୍ତୁ, ବଳିୟା ଲୋକ ସୋମ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ। ବଳିୟା ନଦୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ନାୟକ।
ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହି ପୀତଯେ ମଧୁ ଶଵିଷ୍ଠ ସୋମ୍ଯମ୍ । ନାଯମଚ୍ଛା ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଗିରୋ ବ୍ରହ୍ମୋକ୍ଥା ଚ ସୁକ୍ରତୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଧୁର ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ଦୟାଳୁ ଆମର ଗୀତ ଓ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣିବାରୁ ମୁହଁ ଫେରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ।
ଵହନ୍ତୁ ତ୍ଵା ରଥେଷ୍ଠାମା ହରଯୋ ରଥଯୁଜଃ । ତିରଶ୍ଚିଦର୍ଯଂ ସଵନାନି ଵୃତ୍ରହନ୍ନନ୍ଯେଷାଂ ଯା ଶତକ୍ରତୋ
ତୁମର ରଥରେ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ହରିଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ। ଶତଶକ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ।
ଅସ୍ମାକମଦ୍ଯାନ୍ତମଂ ସ୍ତୋମଂ ଧିଷ୍ଵ ମହାମହ । ଅସ୍ମାକଂ ତେ ସଵନା ସନ୍ତୁ ଶଂତମା ମଦାଯ ଦ୍ଯୁକ୍ଷ ସୋମପାଃ
ଆଜି ଆମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ମହାଶକ୍ତି। ଆମର ଉପସ୍ଥାପନା ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଦିବ୍ୟ ସୋମପାନୀ।
ନହି ଷସ୍ତଵ ନୋ ମମ ଶାସ୍ତ୍ରେ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ରଣ୍ଯତି । ଯୋ ଅସ୍ମାନ୍ଵୀର ଆନଯତ୍
ଅନ୍ୟ କାହାର ସ୍ତୁତି କିମ୍ବା ମୋର ନିଜର ମଧ୍ୟ, ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନୁହେଁ—ଯିଏ ଆମକୁ ନେଇଆସିଛି, ସେ ହିଁ ବୀର।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚିଦ୍ଘା ତଦବ୍ରଵୀତ୍ସ୍ତ୍ରିଯା ଅଶାସ୍ଯଂ ମନଃ । ଉତୋ ଅହ କ୍ରତୁଂ ରଘୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି: ଜନାନୀଙ୍କ ମନ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ଦେଖିଛି।
ସପ୍ତୀ ଚିଦ୍ଘା ମଦଚ୍ଯୁତା ମିଥୁନା ଵହତୋ ରଥମ୍ । ଏଵେଦ୍ଧୂର୍ଵୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତରା
ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ମଧୁରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଏକାଠି ରଥ ଟାଣିଥାନ୍ତି—ଏହି ଦୁଇଁ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ, ହେ ଉଗ୍ର।
ଅଧଃ ପଶ୍ଯସ୍ଵ ମୋପରି ସଂତରାଂ ପାଦକୌ ହର । ମା ତେ କଶପ୍ଲକୌ ଦୃଶନ୍ସ୍ତ୍ରୀ ହି ବ୍ରହ୍ମା ବଭୂଵିଥ
ତଳକୁ ଦେଖ, ଉପରକୁ ନୁହେଁ; ଅତିକ୍ରମ କର, ପାଦ ଉଠା। ଦୁଇ ଛୋଟ ପୋଖରୀ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ପଡ଼ୁ; କାରଣ ତୁମେ ଜନାନୀ ହୋଇଯାଇଛ, ହେ ପୁରୋହିତ।
ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହି ହରିଭିରୁପ କଣ୍ଵସ୍ଯ ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ହରିଘୋଡ଼ା ସହିତ କଣ୍ବଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ଆସ। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।
ଆ ତ୍ଵା ଗ୍ରାଵା ଵଦନ୍ନିହ ସୋମୀ ଘୋଷେଣ ଯଚ୍ଛତୁ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ପାଥର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକି, ସୋମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଆଣୁ। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।
ଅତ୍ରା ଵି ନେମିରେଷାମୁରାଂ ନ ଧୂନୁତେ ଵୃକଃ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ଏଠି, ସେମାନଙ୍କର ରଥଚକ୍ର ଭାଙ୍ଗେନାହିଁ, ବା ନର ତାଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗାଇପାରେନି। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।
ଆ ତ୍ଵା କଣ୍ଵା ଇହାଵସେ ହଵନ୍ତେ ଵାଜସାତଯେ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ଏଠି, କଣ୍ବମାନେ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଡାକନ୍ତି, ବଳ ଲାଗି। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।
ଦଧାମି ତେ ସୁତାନାଂ ଵୃଷ୍ଣେ ନ ପୂର୍ଵପାଯ୍ଯମ୍ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଚାପିଥିବା ସୋମ ଦେଉଛି, ବଳିୟା ବଳଦ ପରି ପ୍ରଥମ ପାନ ପାଇଁ। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।
ସ୍ମତ୍ପୁରଂଧିର୍ନ ଆ ଗହି ଵିଶ୍ଵତୋଧୀର୍ନ ଊତଯେ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମତୀ ଗୃହଣୀ ପରି ଆସ, ହେ ଦେବତା, ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଆଉ ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଆ ନୋ ଯାହି ମହେମତେ ସହସ୍ରୋତେ ଶତାମଘ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବହୁ ଧନର ମାଲିକ, ହଜାର ଓ ଶତାଧିକ ଦାନର ଦାତା, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଆ ତ୍ଵା ହୋତା ମନୁର୍ହିତୋ ଦେଵତ୍ରା ଵକ୍ଷଦୀଡ୍ଯଃ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୟିତ ପୂଜାରୀ ତୁମକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେଇଅସିବେ, ହେ ପୂଜ୍ୟ, ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଆ ତ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ ଶ୍ଯେନଂ ପକ୍ଷେଵ ଵକ୍ଷତଃ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ତୁମର ମଦରେ ଉତ୍ସାହିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷ ପରି ତୁମକୁ ଏଠାକୁ ନେଇଅସିବେ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଆ ଯାହ୍ଯର୍ଯ ଆ ପରି ସ୍ଵାହା ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ହେ ଅର୍ୟ, ଚାରିପଟେ ଆସ, ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ସୋମର ସେବନ ପାଇଁ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଆ ନୋ ଯାହ୍ଯୁପଶ୍ରୁତ୍ଯୁକ୍ଥେଷୁ ରଣଯା ଇହ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ଆମର ସ୍ତୁତି ଶୁଣି, ଏହି ଗୀତରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇ, ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆସ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ସରୂପୈରା ସୁ ନୋ ଗହି ସମ୍ଭୃତୈଃ ସମ୍ଭୃତାଶ୍ଵଃ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ତୁମର ସମାନ ଦଳ ସହିତ, ଭଲ ଯୁତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ନେଇ, ଆମ ପାଖକୁ ଆସ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।
ଆ ଯାହି ପର୍ଵତେଭ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯାଧି ଵିଷ୍ଟପଃ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ପାହାଡ଼ ଓ ସମୁଦ୍ର ଉପର ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନରୁ ଆସ। ସେ ଦିବ୍ୟ ଆଜ୍ଞାରୁ ଆସି, ଆଲୋକ ଦାତା, ଦିବ୍ୟ ଲୋକକୁ ଯାଅ।