ସୂର୍ଯୋ ରଶ୍ମିଂ ଯଥା ସୃଜା ତ୍ଵା ଯଚ୍ଛନ୍ତୁ ମେ ଗିରଃ । ନିମ୍ନମାପୋ ନ ସଧ୍ର୍ଯକ୍
ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣ ଛାଡ଼େ, ସେପରି ମୋର ଗୀତ ତୁମ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚୁ, ଯେପରି ଜଳ ଏକଠି ହୋଇ ତଳକୁ ବହେ।
ଅଧ୍ଵର୍ଯଵା ତୁ ହି ଷିଞ୍ଚ ସୋମଂ ଵୀରାଯ ଶିପ୍ରିଣେ । ଭରା ସୁତସ୍ଯ ପୀତଯେ
ଯେଉଁଠି ବଳୀୟ, ପିତଳ ହସ୍ତ ଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ହେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା, ସୋମରସ ଢାଳ, ଚାପିଥିବା ସୋମ ତାଙ୍କୁ ପାନ ପାଇଁ ଦିଅ।
ଯ ଉଦ୍ନଃ ଫଲିଗଂ ଭିନନ୍ନ୍ଯକ୍ସିନ୍ଧୂଁରଵାସୃଜତ୍ । ଯୋ ଗୋଷୁ ପକ୍ଵଂ ଧାରଯତ୍
ଯିଏ ଜଳର ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ନଦୀମାନେ ଚାଲିଦେଲେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରସ ଧାରଣ କଲେ।
ଅହନ୍ଵୃତ୍ରମୃଚୀଷମ ଔର୍ଣଵାଭମହୀଶୁଵମ୍ । ହିମେନାଵିଧ୍ଯଦର୍ବୁଦମ୍
ଯିଏ ବଡ଼ ମେଘ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ବଡ଼ ନଦୀ ସଦୃଶ ଆର୍ବୁଦକୁ ହିମରେ ମାରିଦେଲେ।
ପ୍ର ଵ ଉଗ୍ରାଯ ନିଷ୍ଟୁରେଽଷାଳ୍ହାଯ ପ୍ରସକ୍ଷିଣେ । ଦେଵତ୍ତଂ ବ୍ରହ୍ମ ଗାଯତ
ଯିଏ ଅପରାଜିତ, ଭୟଙ୍କର, ଅପରାହତ ଏବଂ ବିଜୟୀ, ସେହି ଦେବତା ପାଇଁ ପବିତ୍ର ଗୀତ ଗାଅ।
ଯୋ ଵିଶ୍ଵାନ୍ଯଭି ଵ୍ରତା ସୋମସ୍ଯ ମଦେ ଅନ୍ଧସଃ । ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଦେଵେଷୁ ଚେତତି
ଯିଏ ସୋମରସର ମଦରେ ସମସ୍ତ ନିୟମକୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି, ଇନ୍ଦ୍ର ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଚେତନ।
ଇହ ତ୍ଯା ସଧମାଦ୍ଯା ହରୀ ହିରଣ୍ଯକେଶ୍ଯା । ଵୋଳ୍ହାମଭି ପ୍ରଯୋ ହିତମ୍
ଏଠାରେ ତୁମ ସହଭୋଜୀ ଦୁଇଟି ପିତଳ ଚୁଲି ଘୋଡ଼ା ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମ ଆଜ୍ଞାରେ ଉପହାର ଆଣିଦିଅନ୍ତି।
ଅର୍ଵାଞ୍ଚଂ ତ୍ଵା ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ପ୍ରିଯମେଧସ୍ତୁତା ହରୀ । ସୋମପେଯାଯ ଵକ୍ଷତଃ
ପ୍ରିୟମେଧାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ତୁମ ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା, ଅନେକ ପ୍ରଶଂସିତ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମକୁ ସୋମରସ ପାନ ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଆଣିଦିଅନ୍ତି।
ଵଯଂ ଘ ତ୍ଵା ସୁତାଵନ୍ତ ଆପୋ ନ ଵୃକ୍ତବର୍ହିଷଃ । ପଵିତ୍ରସ୍ଯ ପ୍ରସ୍ରଵଣେଷୁ ଵୃତ୍ରହନ୍ପରି ସ୍ତୋତାର ଆସତେ
ଆମେ ସୋମ ଚାପି, ତୁମ ଚାରିପାଖରେ ବସିଛୁ, ଯେପରି ଜଳ ଭଲ ଢାକା ଅଗ୍ନିକୁ ଘେରି ରହେ; ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ, ପବିତ୍ର ଝରଣାଠାରେ ତୁମ ଗାୟକମାନେ ଏଠାରେ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି।
ସ୍ଵରନ୍ତି ତ୍ଵା ସୁତେ ନରୋ ଵସୋ ନିରେକ ଉକ୍ଥିନଃ । କଦା ସୁତଂ ତୃଷାଣ ଓକ ଆ ଗମ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵବ୍ଦୀଵ ଵଂସଗଃ
ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ, ଏକ ସ୍ୱରରେ, ଗୀତରେ, ଲୋକମାନେ ତୁମକୁ ଗାନ୍ତି, ହେ ଧନଦାତା; କେବେ ତୁମେ, ସୋମ ପାଇଁ ଆସାକୁଳ ହୋଇ, ଗର୍ଜନ୍ତି ବଳଦ ଭଳି ଆମ ଘରକୁ ଆସିବ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର?
କଣ୍ଵେଭିର୍ଧୃଷ୍ଣଵା ଧୃଷଦ୍ଵାଜଂ ଦର୍ଷି ସହସ୍ରିଣମ୍ । ପିଶଙ୍ଗରୂପଂ ମଘଵନ୍ଵିଚର୍ଷଣେ ମକ୍ଷୂ ଗୋମନ୍ତମୀମହେ
କଣ୍ବମାନଙ୍କ ସହିତ, ହେ ଶୂର, ତୁମେ ଝଣ୍ଡାଧାରୀ, ହଜାର ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ପିତଳ ରଙ୍ଗର, ଦାନଶୀଳ, ଲୋକମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କୁ ଦେଖ; ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଗୋଧନ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ଚାହୁଁ।
ପାହି ଗାଯାନ୍ଧସୋ ମଦ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ମେଧ୍ଯାତିଥେ । ଯଃ ସମ୍ମିଶ୍ଲୋ ହର୍ଯୋର୍ଯଃ ସୁତେ ସଚା ଵଜ୍ରୀ ରଥୋ ହିରଣ୍ଯଯଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଦକର ସୋମରସ ପିଉ, ହେ ଆଦରିତ ଅତିଥି, ଯାହା ତୁମ ପାଇଁ ମିଶାଯାଇଛି, ଦୁଇଟି ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଚାପାଯାଇଛି, ବଜ୍ର ଏବଂ ସୁନାର ରଥ ସହିତ।
ଯଃ ସୁଷଵ୍ଯଃ ସୁଦକ୍ଷିଣ ଇନୋ ଯଃ ସୁକ୍ରତୁର୍ଗୃଣେ । ଯ ଆକରଃ ସହସ୍ରା ଯଃ ଶତାମଘ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଯଃ ପୂର୍ଭିଦାରିତଃ
ଯିଏ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ଦକ୍ଷ ହସ୍ତ ଧାରୀ, ଯିଏ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ; ଯିଏ ହଜାର ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ଶତ ଉପହାର ଦେଉଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଦୁର୍ଗ ଭଙ୍ଗ କରିଛନ୍ତି।
ଯୋ ଧୃଷିତୋ ଯୋଽଵୃତୋ ଯୋ ଅସ୍ତି ଶ୍ମଶ୍ରୁଷୁ ଶ୍ରିତଃ । ଵିଭୂତଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ୍ଯଵନଃ ପୁରୁଷ୍ଟୁତଃ କ୍ରତ୍ଵା ଗୌରିଵ ଶାକିନଃ
ଯିଏ ଶୂର, ଅପରାଜିତ, ଦାଢି ଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବିଚଳିତ; ଅନେକ ତେଜସ୍ବୀ, ଚଞ୍ଚଳ, ଅନେକ ପ୍ରଶଂସିତ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳଦ ଭଳି।
କ ଈଂ ଵେଦ ସୁତେ ସଚା ପିବନ୍ତଂ କଦ୍ଵଯୋ ଦଧେ । ଅଯଂ ଯଃ ପୁରୋ ଵିଭିନତ୍ତ୍ଯୋଜସା ମନ୍ଦାନଃ ଶିପ୍ର୍ଯନ୍ଧସଃ
କିଏ ତାଙ୍କୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ସୋମର ସହିତ ପାନ କରନ୍ତି, ଏହି ଦୁଇ ମାଆଁ ତାଙ୍କୁ କେଉଁଠି ରଖିଥିଲେ? ଏହି ଯିଏ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗମାନେ ଭାଙ୍ଗି ଦେଇଥାଏ, ତାଙ୍କୁ ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ଦାନା ମୃଗୋ ନ ଵାରଣଃ ପୁରୁତ୍ରା ଚରଥଂ ଦଧେ । ନକିଷ୍ଟ୍ଵା ନି ଯମଦା ସୁତେ ଗମୋ ମହାଁଶ୍ଚରସ୍ଯୋଜସା
ତୁମେ ଏକ ଅଜ ନାହିଁ କିମ୍ବା ହାତୀ ପରି ବିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଚଳିଯାଉଛ। ସୋମ ଚାପିବା ବେଳେ କେହି ତୁମକୁ ରୋକିପାରେନି; ତୁମ ମହାଶକ୍ତିରେ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଚଳିଯାଉଛ।
ଯ ଉଗ୍ରଃ ସନ୍ନନିଷ୍ଟୃତ ସ୍ଥିରୋ ରଣାଯ ସଂସ୍କୃତଃ । ଯଦି ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଧଵଂ ନେନ୍ଦ୍ରୋ ଯୋଷତ୍ଯା ଗମତ୍
ଯିଏ ଭୟଙ୍କର, ଅପରାଜେୟ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ସେ ଯଦି ଗାୟକଙ୍କର ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୁଣନ୍ତି, ଦୟାଳୁ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଜନାନୀଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନକୁ ଯାଉନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ସତ୍ଯମିତ୍ଥା ଵୃଷେଦସି ଵୃଷଜୂତିର୍ନୋଽଵୃତଃ । ଵୃଷା ହ୍ଯୁଗ୍ର ଶୃଣ୍ଵିଷେ ପରାଵତି ଵୃଷୋ ଅର୍ଵାଵତି ଶ୍ରୁତଃ
ଏଭଳି ତୁମେ ସତ୍ୟରେ ବଳିୟା, ବଳର ଶକ୍ତିରେ ଅପରିମିତ। ହେ ଉଗ୍ର, ତୁମେ ଦୂରରୁ ଶୁଣ, ନିକଟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଵୃଷଣସ୍ତେ ଅଭୀଶଵୋ ଵୃଷା କଶା ହିରଣ୍ଯଯୀ । ଵୃଷା ରଥୋ ମଘଵନ୍ଵୃଷଣା ହରୀ ଵୃଷା ତ୍ଵଂ ଶତକ୍ରତୋ
ତୁମର ଚାବୁକ ବଳିୟା, ସୁନାର ଅଙ୍କୁଶ ବଳିୟା, ରଥ ବଳିୟା, ଦୟାଳୁ, ଘୋଡ଼ା ବଳିୟା, ଏବଂ ହେ ଶତଶକ୍ତି, ତୁମେ ବଳିୟା।
ଵୃଷା ସୋତା ସୁନୋତୁ ତେ ଵୃଷନ୍ନୃଜୀପିନ୍ନା ଭର । ଵୃଷା ଦଧନ୍ଵେ ଵୃଷଣଂ ନଦୀଷ୍ଵା ତୁଭ୍ଯଂ ସ୍ଥାତର୍ହରୀଣାମ୍
ବଳିୟା ନଦୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବହୁନ୍ତୁ, ବଳିୟା ଲୋକ ସୋମ ଆଣିଦିଅନ୍ତୁ। ବଳିୟା ନଦୀମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଶକ୍ତି ରଖିଛନ୍ତି, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ନାୟକ।
ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହି ପୀତଯେ ମଧୁ ଶଵିଷ୍ଠ ସୋମ୍ଯମ୍ । ନାଯମଚ୍ଛା ମଘଵା ଶୃଣଵଦ୍ଗିରୋ ବ୍ରହ୍ମୋକ୍ଥା ଚ ସୁକ୍ରତୁଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ମଧୁର ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଆସ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ଏହି ଦୟାଳୁ ଆମର ଗୀତ ଓ ପବିତ୍ର ମନ୍ତ୍ର ଶୁଣିବାରୁ ମୁହଁ ଫେରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ଜ୍ଞାନୀ।
ଵହନ୍ତୁ ତ୍ଵା ରଥେଷ୍ଠାମା ହରଯୋ ରଥଯୁଜଃ । ତିରଶ୍ଚିଦର୍ଯଂ ସଵନାନି ଵୃତ୍ରହନ୍ନନ୍ଯେଷାଂ ଯା ଶତକ୍ରତୋ
ତୁମର ରଥରେ ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ହରିଘୋଡ଼ାମାନେ ତୁମକୁ ବହନ କରନ୍ତୁ। ଶତଶକ୍ତି, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସଭାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ତୁମକୁ ଆଣନ୍ତୁ, ହେ ବୃତ୍ରନାଶକ।
ଅସ୍ମାକମଦ୍ଯାନ୍ତମଂ ସ୍ତୋମଂ ଧିଷ୍ଵ ମହାମହ । ଅସ୍ମାକଂ ତେ ସଵନା ସନ୍ତୁ ଶଂତମା ମଦାଯ ଦ୍ଯୁକ୍ଷ ସୋମପାଃ
ଆଜି ଆମର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତି ଗ୍ରହଣ କର, ମହାଶକ୍ତି। ଆମର ଉପସ୍ଥାପନା ତୁମ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପ୍ରିୟ ହେଉ, ଦିବ୍ୟ ସୋମପାନୀ।
ନହି ଷସ୍ତଵ ନୋ ମମ ଶାସ୍ତ୍ରେ ଅନ୍ଯସ୍ଯ ରଣ୍ଯତି । ଯୋ ଅସ୍ମାନ୍ଵୀର ଆନଯତ୍
ଅନ୍ୟ କାହାର ସ୍ତୁତି କିମ୍ବା ମୋର ନିଜର ମଧ୍ୟ, ଏହି କ୍ରିୟାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନୁହେଁ—ଯିଏ ଆମକୁ ନେଇଆସିଛି, ସେ ହିଁ ବୀର।
ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚିଦ୍ଘା ତଦବ୍ରଵୀତ୍ସ୍ତ୍ରିଯା ଅଶାସ୍ଯଂ ମନଃ । ଉତୋ ଅହ କ୍ରତୁଂ ରଘୁମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ କହିଛନ୍ତି: ଜନାନୀଙ୍କ ମନ ବିଶ୍ୱାସଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତାଙ୍କର ମନ ଅସ୍ଥିର ଦେଖିଛି।
ସପ୍ତୀ ଚିଦ୍ଘା ମଦଚ୍ଯୁତା ମିଥୁନା ଵହତୋ ରଥମ୍ । ଏଵେଦ୍ଧୂର୍ଵୃଷ୍ଣ ଉତ୍ତରା
ଯୋଗାଯୋଗ ହୋଇଥିବା ଦୁଇ ଘୋଡ଼ା ମଧୁରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ଏକାଠି ରଥ ଟାଣିଥାନ୍ତି—ଏହି ଦୁଇଁ ହିଁ ସବୁଠାରୁ ଉପରେ, ହେ ଉଗ୍ର।
ଅଧଃ ପଶ୍ଯସ୍ଵ ମୋପରି ସଂତରାଂ ପାଦକୌ ହର । ମା ତେ କଶପ୍ଲକୌ ଦୃଶନ୍ସ୍ତ୍ରୀ ହି ବ୍ରହ୍ମା ବଭୂଵିଥ
ତଳକୁ ଦେଖ, ଉପରକୁ ନୁହେଁ; ଅତିକ୍ରମ କର, ପାଦ ଉଠା। ଦୁଇ ଛୋଟ ପୋଖରୀ ତୁମ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ପଡ଼ୁ; କାରଣ ତୁମେ ଜନାନୀ ହୋଇଯାଇଛ, ହେ ପୁରୋହିତ।
ଏନ୍ଦ୍ର ଯାହି ହରିଭିରୁପ କଣ୍ଵସ୍ଯ ସୁଷ୍ଟୁତିମ୍ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ହରିଘୋଡ଼ା ସହିତ କଣ୍ବଙ୍କର ସ୍ତୁତିକୁ ଆସ। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।
ଆ ତ୍ଵା ଗ୍ରାଵା ଵଦନ୍ନିହ ସୋମୀ ଘୋଷେଣ ଯଚ୍ଛତୁ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ପାଥର ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକି, ସୋମ ପାଇଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଆଣୁ। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।
ଅତ୍ରା ଵି ନେମିରେଷାମୁରାଂ ନ ଧୂନୁତେ ଵୃକଃ । ଦିଵୋ ଅମୁଷ୍ଯ ଶାସତୋ ଦିଵଂ ଯଯ ଦିଵାଵସୋ
ଏଠି, ସେମାନଙ୍କର ରଥଚକ୍ର ଭାଙ୍ଗେନାହିଁ, ବା ନର ତାଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗାଇପାରେନି। ଶ୍ୱର୍ଗର ଶାସନରେ, ଦିବ୍ୟ ଗୃହକୁ ଆସ, ହେ ଦିନକର।