ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ମହାମୁରୁଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରିନ୍ପର୍ଵଶଶ୍ଚକର୍ତିଥ । ଅଵାସୃଜୋ ନିଵୃତାଃ ସର୍ତଵା ଅପଃ ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵଂ ଦଧିଷେ କେଵଲଂ ସହଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ବଡ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ ପର୍ବତକୁ ଭାଗ କରିଦେଲ। ତୁମେ ବନ୍ଦ ହୋଇଥିବା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଏକତ୍ର କରିଛ।
ନୂ ଚିତ୍ସହୋଜା ଅମୃତୋ ନି ତୁନ୍ଦତେ ହୋତା ଯଦ୍ଦୂତୋ ଅଭଵଦ୍ଵିଵସ୍ଵତଃ । ଵି ସାଧିଷ୍ଠେଭିଃ ପଥିଭୀ ରଜୋ ମମ ଆ ଦେଵତାତା ହଵିଷା ଵିଵାସତି
ଏବେ, ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅମୃତ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୂଜାରୀ ଓ ଦୂତ ହେଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିବା ପଥରେ ଚାଲି, ଭକ୍ତିରେ ହବି ବାଣ୍ଟିଦେଉଛନ୍ତି।
ଆ ସ୍ଵମଦ୍ମ ଯୁଵମାନୋ ଅଜରସ୍ତୃଷ୍ଵଵିଷ୍ଯନ୍ନତସେଷୁ ତିଷ୍ଠତି । ଅତ୍ଯୋ ନ ପୃଷ୍ଠଂ ପ୍ରୁଷିତସ୍ଯ ରୋଚତେ ଦିଵୋ ନ ସାନୁ ସ୍ତନଯନ୍ନଚିକ୍ରଦତ୍
ସେ ଯୁବକ ଓ ଅଜର, ନିଜ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଘୋଡ଼ାର ପିଠି ପରି ତାଙ୍କର ଦେହ ତରଳ ଆଲୋକରେ ଚମକେ; ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଛନ୍ତି।
କ୍ରାଣା ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଵସୁଭିଃ ପୁରୋହିତୋ ହୋତା ନିଷତ୍ତୋ ରଯିଷାଳମର୍ତ୍ଯଃ । ରଥୋ ନ ଵିକ୍ଷ୍ଵୃଞ୍ଜସାନ ଆଯୁଷୁ ଵ୍ଯାନୁଷଗ୍ଵାର୍ଯା ଦେଵ ଋଣ୍ଵତି
ତିବ୍ର ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ସହିତ, ସେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ପାଇଁ ବସିଥିବା ପ୍ରଧାନ ପୂଜାରୀ। ଦୌଡ଼ରେ ଚକା ଘୁଞ୍ଚାଉଥିବା ରଥ ପରି, ଦେବତା ଜୀବନ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଆଣିଦେଉଛନ୍ତି।
ଵି ଵାତଜୂତୋ ଅତସେଷୁ ତିଷ୍ଠତେ ଵୃଥା ଜୁହୂଭିଃ ସୃଣ୍ଯା ତୁଵିଷ୍ଵଣିଃ । ତୃଷୁ ଯଦଗ୍ନେ ଵନିନୋ ଵୃଷାଯସେ କୃଷ୍ଣଂ ତ ଏମ ରୁଶଦୂର୍ମେ ଅଜର
ବାତାସରେ ଚଳିତ, ସେ ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ଖାଲି ଚମଚ ନେଇ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଟି ପରି ଚମକୁଥିବାବେଳେ, କଳା ଉଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅଜର ହୋଇଯାଏ।
ତପୁର୍ଜମ୍ଭୋ ଵନ ଆ ଵାତଚୋଦିତୋ ଯୂଥେ ନ ସାହ୍ଵାଁ ଅଵ ଵାତି ଵଂସଗଃ । ଅଭିଵ୍ରଜନ୍ନକ୍ଷିତଂ ପାଜସା ରଜ ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚରଥଂ ଭଯତେ ପତତ୍ରିଣଃ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ବାତାସରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ବନ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ; ଝୁଣ୍ଡର ନେତାମାନେ ପରି, ବାଁଶକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଶକ୍ତି ସହିତ ମାର୍ଗ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ବିହଙ୍ଗମାନେ ଥିବା ଓ ଉଡ଼ୁଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦଧୁଷ୍ଟ୍ଵା ଭୃଗଵୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା ରଯିଂ ନ ଚାରୁଂ ସୁହଵଂ ଜନେଭ୍ଯଃ । ହୋତାରମଗ୍ନେ ଅତିଥିଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ମିତ୍ରଂ ନ ଶେଵଂ ଦିଵ୍ଯାଯ ଜନ୍ମନେ
ଭୃଗୁମାନେ ତୁମକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ପରି, ମଧୁର ଓ ସୁମନ୍ତ୍ରଣୀୟ ଭାବରେ ବସାଇଛନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀ ଭାବେ, ଅତିଥି ଭାବେ, ବନ୍ଧୁ ଭାବେ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ହୋତାରଂ ସପ୍ତ ଜୁହ୍ଵୋ ଯଜିଷ୍ଠଂ ଯଂ ଵାଘତୋ ଵୃଣତେ ଅଧ୍ଵରେଷୁ । ଅଗ୍ନିଂ ଵିଶ୍ଵେଷାମରତିଂ ଵସୂନାଂ ସପର୍ଯାମି ପ୍ରଯସା ଯାମି ରତ୍ନମ୍
ସାତଟି ଚମଚ ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ ପୂଜାରୀକୁ ବାଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଉପାସକମାନେ ବାଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ବସୁଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜି ଧନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ।
ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ସୂନୋ ସହସୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମିତ୍ରମହଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ । ଅଗ୍ନେ ଗୃଣନ୍ତମଂହସ ଉରୁଷ୍ଯୋର୍ଜୋ ନପାତ୍ପୂର୍ଭିରାଯସୀଭିଃ
ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆଜି ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଅଭିଜ୍ଞାତ, ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଶଂସିତ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ବିସ୍ତୃତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ।
ଭଵା ଵରୂଥଂ ଗୃଣତେ ଵିଭାଵୋ ଭଵା ମଘଵନ୍ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଃ ଶର୍ମ । ଉରୁଷ୍ଯାଗ୍ନେ ଅଂହସୋ ଗୃଣନ୍ତଂ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗାୟକ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଦୟାଳୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୟାଳୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଅଗ୍ନି, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର; ପ୍ରଭାତରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ଵଯା ଇଦଗ୍ନେ ଅଗ୍ନଯସ୍ତେ ଅନ୍ଯେ ତ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତେ । ଵୈଶ୍ଵାନର ନାଭିରସି କ୍ଷିତୀନାଂ ସ୍ଥୂଣେଵ ଜନାଁ ଉପମିଦ୍ଯଯନ୍ଥ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଅମୃତମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କର ନାଭି, ଥାମ ପରି ଉପମା ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ।
ମୂର୍ଧା ଦିଵୋ ନାଭିରଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଥାଭଵଦରତୀ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଦେଵାସୋଽଜନଯନ୍ତ ଦେଵଂ ଵୈଶ୍ଵାନର ଜ୍ଯୋତିରିଦାର୍ଯାଯ
ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଦିଗନ୍ତର ମୁଣ୍ଡ, ପୃଥିବୀର ନାଭି; ଏଭଳି ସେ ଦୁଇ ଜଗତର ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ, ବୈଶ୍ୱାନର, ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।
ଆ ସୂର୍ଯେ ନ ରଶ୍ମଯୋ ଧ୍ରୁଵାସୋ ଵୈଶ୍ଵାନରେ ଦଧିରେଽଗ୍ନା ଵସୂନି । ଯା ପର୍ଵତେଷ୍ଵୋଷଧୀଷ୍ଵପ୍ସୁ ଯା ମାନୁଷେଷ୍ଵସି ତସ୍ଯ ରାଜା
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଅଟୁଟ, ଧନ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିରେ ରଖାଯାଇଛି। ଯେଉଁଗୁଡିକି ପର୍ବତ, ଔଷଧି, ଜଳ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କର ରାଜା ସେ।
ବୃହତୀ ଇଵ ସୂନଵେ ରୋଦସୀ ଗିରୋ ହୋତା ମନୁଷ୍ଯୋ ନ ଦକ୍ଷଃ । ସ୍ଵର୍ଵତେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ପୂର୍ଵୀର୍ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ନୃତମାଯ ଯହ୍ଵୀଃ
ବଡ଼ମାନେ ପରି, ଦୁଇ ଜଗତ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଗାନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟ ପୂଜାରୀ, ଦକ୍ଷ ପରି କୌଶଳୀ। ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେମାନେ ବୈଶ୍ୱାନର, ନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଣା ଷ୍ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଦିଵଶ୍ଚିତ୍ତେ ବୃହତୋ ଜାତଵେଦୋ ଵୈଶ୍ଵାନର ପ୍ର ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵମ୍ । ରାଜା କୃଷ୍ଟୀନାମସି ମାନୁଷୀଣାଂ ଯୁଧା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵରିଵଶ୍ଚକର୍ଥ
ଓ ଜାତବେଦା, ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା, ମାନବମାନଙ୍କର ରାଜା, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ଖୋଲିଛ।
ପ୍ର ନୂ ମହିତ୍ଵଂ ଵୃଷଭସ୍ଯ ଵୋଚଂ ଯଂ ପୂରଵୋ ଵୃତ୍ରହଣଂ ସଚନ୍ତେ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଦସ୍ଯୁମଗ୍ନିର୍ଜଘନ୍ଵାଁ ଅଧୂନୋତ୍କାଷ୍ଠା ଅଵ ଶମ୍ବରଂ ଭେତ୍
ଏବେ ମୁଁ ସେଇ ବୃଷଭଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ କହିବି, ଯାହାକୁ ପୁରୁମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ; ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ହଲାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଛନ୍ତି।
ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ମହିମ୍ନା ଵିଶ୍ଵକୃଷ୍ଟିର୍ଭରଦ୍ଵାଜେଷୁ ଯଜତୋ ଵିଭାଵା । ଶାତଵନେଯେ ଶତିନୀଭିରଗ୍ନିଃ ପୁରୁଣୀଥେ ଜରତେ ସୂନୃତାଵାନ୍
ବୈଶ୍ୱାନର ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ; ଭରଦ୍ୱାଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ତିଁଁ ପ୍ରଭା ଦେଖାନ୍ତି; ଶାତବନେୟଙ୍କ ଘରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାରେ, ଅଗ୍ନି ଅନେକ ଘରରେ ପ୍ରଶଂସାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ଵହ୍ନିଂ ଯଶସଂ ଵିଦଥସ୍ଯ କେତୁଂ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯଂ ଦୂତଂ ସଦ୍ଯୋଅର୍ଥମ୍ । ଦ୍ଵିଜନ୍ମାନଂ ରଯିମିଵ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ରାତିଂ ଭରଦ୍ଭୃଗଵେ ମାତରିଶ୍ଵା
ଯଶସ୍ୱୀ ଅଗ୍ନି, ସଭାର ଚିହ୍ନ, ସୁପଥଦର୍ଶୀ ଦୂତ, ଶୀଘ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିଯୋଗ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜନ୍ମା, ପ୍ରଶଂସିତ ଧନ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦାନ ଆଣିଥିଲେ।
ଅସ୍ଯ ଶାସୁରୁଭଯାସଃ ସଚନ୍ତେ ହଵିଷ୍ମନ୍ତ ଉଶିଜୋ ଯେ ଚ ମର୍ତାଃ । ଦିଵଶ୍ଚିତ୍ପୂର୍ଵୋ ନ୍ଯସାଦି ହୋତାପୃଚ୍ଛ୍ଯୋ ଵିଶ୍ପତିର୍ଵିକ୍ଷୁ ଵେଧାଃ
ତାଙ୍କୁ ଶାସକ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ, ହବି ନେଇଥିବା ଉଶିଜମାନେ ଓ ମାନବମାନେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି; ସେ ଆକାଶରୁ ପ୍ରଥମେ ହୋତା ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଗୋଷ୍ଠୀର ଠାକୁର, ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ତଂ ନଵ୍ଯସୀ ହୃଦ ଆ ଜାଯମାନମସ୍ମତ୍ସୁକୀର୍ତିର୍ମଧୁଜିହ୍ଵମଶ୍ଯାଃ । ଯମୃତ୍ଵିଜୋ ଵୃଜନେ ମାନୁଷାସଃ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତ ଆଯଵୋ ଜୀଜନନ୍ତ
ନୂତନ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ଆମ ହୃଦୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମଧୁର ଜିହ୍ବା ଓ ଆମ ପ୍ରଶଂସାର ଅଧିକାରୀ; ଯାହାକୁ ଋତ୍ୱିଜମାନେ, କ୍ରିୟାଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।
ଉଶିକ୍ପାଵକୋ ଵସୁର୍ମାନୁଷେଷୁ ଵରେଣ୍ଯୋ ହୋତାଧାଯି ଵିକ୍ଷୁ । ଦମୂନା ଗୃହପତିର୍ଦମ ଆଁ ଅଗ୍ନିର୍ଭୁଵଦ୍ରଯିପତୀ ରଯୀଣାମ୍
ପବିତ୍ର ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ମାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନଦାତା, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୋତା, ଗୋଷ୍ଠୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛନ୍ତି; ଗୃହପତି ଭାବେ ଘରର ଠାକୁର, ଅଗ୍ନି ଧନୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଧନର ମାଲିକ ହେଉନ୍ତୁ।
ତଂ ତ୍ଵା ଵଯଂ ପତିମଗ୍ନେ ରଯୀଣାଂ ପ୍ର ଶଂସାମୋ ମତିଭିର୍ଗୋତମାସଃ । ଆଶୁଂ ନ ଵାଜମ୍ଭରଂ ମର୍ଜଯନ୍ତଃ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ଅଗ୍ନି, ଧନର ଠାକୁର, ଆମେ ଗୋତମମାନେ ଆମ ଚିନ୍ତାରେ ତୁମ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛୁ; ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେଉ, ବିଦ୍ୟା ସହିତ, ପୁରସ୍କାର ଆଣି, ଉଷାରେ ଦୟାଳୁ ହୋଇ ଆସ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ର ତଵସେ ତୁରାଯ ପ୍ରଯୋ ନ ହର୍ମି ସ୍ତୋମଂ ମାହିନାଯ । ଋଚୀଷମାଯାଧ୍ରିଗଵ ଓହମିନ୍ଦ୍ରାଯ ବ୍ରହ୍ମାଣି ରାତତମା
ତାଙ୍କୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବଳବାନ, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଦେଉଛି, ଉପହାର ପରି, ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ପାଇଁ; ପ୍ରେରିତମାନେ, ଅଧ୍ରିଗବମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରୁନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ପ୍ରଯ ଇଵ ପ୍ର ଯଂସି ଭରାମ୍ଯାଙ୍ଗୂଷଂ ବାଧେ ସୁଵୃକ୍ତି । ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ହୃଦା ମନସା ମନୀଷା ପ୍ରତ୍ନାଯ ପତ୍ଯେ ଧିଯୋ ମର୍ଜଯନ୍ତ
ତାଙ୍କୁ, ଉପହାର ପରି, ମୁଁ ଏହି ପ୍ରଶଂସା ଆଣିଛି, ମୋ ଶବ୍ଦକୁ ଅଧିକ ଗୀତରେ ଉଠାଇ; ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ହୃଦୟ, ମନ ଓ ଚିନ୍ତା ସହିତ, ପୁରାତନ ଠାକୁର ପାଇଁ, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନା ଶୋଭିତ ହେଉ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଯମୁପମଂ ସ୍ଵର୍ଷାଂ ଭରାମ୍ଯାଙ୍ଗୂଷମାସ୍ଯେନ । ମଂହିଷ୍ଠମଚ୍ଛୋକ୍ତିଭିର୍ମତୀନାଂ ସୁଵୃକ୍ତିଭିଃ ସୂରିଂ ଵାଵୃଧଧ୍ଯୈ
ତାଙ୍କୁ, ମୁଁ ଏହି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଶଂସା ମୋ ମୁଁହରେ ଆଣିଛି; ପ୍ରଜ୍ଞାମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶବ୍ଦରେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶ୍ଲୋକରେ, ଦାନଶୀଳଙ୍କୁ ବଡ଼ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ସ୍ତୋମଂ ସଂ ହିନୋମି ରଥଂ ନ ତଷ୍ଟେଵ ତତ୍ସିନାଯ । ଗିରଶ୍ଚ ଗିର୍ଵାହସେ ସୁଵୃକ୍ତୀନ୍ଦ୍ରାଯ ଵିଶ୍ଵମିନ୍ଵଂ ମେଧିରାଯ
ତାଙ୍କୁ, ମୁଁ ଏହି ସ୍ତୁତିକୁ ଏକ ତାଲି ତିଆରି କରୁଥିବା କାରିଗର ପରି ଯୋଡ଼ିଛି; ଗୀତ ଗୀତପ୍ରିୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଣିବା ପାଇଁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ସପ୍ତିମିଵ ଶ୍ରଵସ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଯାର୍କଂ ଜୁହ୍ଵା ସମଞ୍ଜେ । ଵୀରଂ ଦାନୌକସଂ ଵନ୍ଦଧ୍ଯୈ ପୁରାଂ ଗୂର୍ତଶ୍ରଵସଂ ଦର୍ମାଣମ୍
ତାଙ୍କୁ, ବିଜୟୀ ସେନା ପରି, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ମୋ ଶବ୍ଦରେ ଅର୍କ ରଖିଛି; ବୀର, ଦାନଶୀଳ, ପୁରାତନ, କର୍ମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଧର୍ମର ରକ୍ଷକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ତ୍ଵଷ୍ଟା ତକ୍ଷଦ୍ଵଜ୍ରଂ ସ୍ଵପସ୍ତମଂ ସ୍ଵର୍ଯଂ ରଣାଯ । ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵିଦଦ୍ଯେନ ମର୍ମ ତୁଜନ୍ନୀଶାନସ୍ତୁଜତା କିଯେଧାଃ
ତାଙ୍କୁ, ତ୍ୱଷ୍ଟା ତିଆରି କରିଥିଲେ ବଜ୍ର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯଶସ୍ୱୀ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ; ଏହା ସହିତ, ସେ ବୃତ୍ରଙ୍କର ମୂଳସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରିଥିଲେ, ଶକ୍ତିରେ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଥିଲେ।
ଅସ୍ଯେଦୁ ମାତୁଃ ସଵନେଷୁ ସଦ୍ଯୋ ମହଃ ପିତୁଂ ପପିଵାଞ୍ଚାର୍ଵନ୍ନା । ମୁଷାଯଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ପଚତଂ ସହୀଯାନ୍ଵିଧ୍ଯଦ୍ଵରାହଂ ତିରୋ ଅଦ୍ରିମସ୍ତା
ତାଙ୍କର ମାଆଁଙ୍କ ଚାପରେ, ସେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ବାପାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପିଇଥିଲେ; ଶୀଘ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ସାହାଯ୍ୟ କଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନେଇଥିଲେ ନିବେଦିତ ଭୋଗ, ଏବଂ ସେ ପାହାଡ଼ ଲୁଚାଇଥିବା ବନ୍ଦରୁକୁ ବେଧିଥିଲେ।
ଅସ୍ମା ଇଦୁ ଗ୍ନାଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵପତ୍ନୀରିନ୍ଦ୍ରାଯାର୍କମହିହତ୍ଯ ଊଵୁଃ । ପରି ଦ୍ଯାଵାପୃଥିଵୀ ଜଭ୍ର ଉର୍ଵୀ ନାସ୍ଯ ତେ ମହିମାନଂ ପରି ଷ୍ଟଃ
ତାଙ୍କୁ, ଦେବୀମାନେ, ଦେବତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ତାଙ୍କର ବଡ଼ କାମ ପରେ ଅର୍କ ଗାଇଥିଲେ; ବିଶାଳ ଦିନ ଓ ମାଟି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱକୁ କେହି ଧରିପାରିଲେ ନାହିଁ।