ତଂ ଗୂର୍ତଯୋ ନେମନ୍ନିଷଃ ପରୀଣସଃ ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଚରଣେ ସନିଷ୍ଯଵଃ । ପତିଂ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଵିଦଥସ୍ଯ ନୂ ସହୋ ଗିରିଂ ନ ଵେନା ଅଧି ରୋହ ତେଜସା
ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ର ପରି ଘୂରି ଘୂରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧି ଓ ସଭାର ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ, ଏବେ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ତେଜରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି।
ସ ତୁର୍ଵଣିର୍ମହାଁ ଅରେଣୁ ପୌଂସ୍ଯେ ଗିରେର୍ଭୃଷ୍ଟିର୍ନ ଭ୍ରାଜତେ ତୁଜା ଶଵଃ । ଯେନ ଶୁଷ୍ଣଂ ମାଯିନମାଯସୋ ମଦେ ଦୁଧ୍ର ଆଭୂଷୁ ରାମଯନ୍ନି ଦାମନି
ତୁର୍ବନ୍ ବଡ଼ ତାପ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଧୂଳିରେ ଚମକେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପାହାଡ଼ର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକେ। ଯାହାର ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ମାୟାବୀ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଦମନ କଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଖୁସି କଲେ।
ଦେଵୀ ଯଦି ତଵିଷୀ ତ୍ଵାଵୃଧୋତଯ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସିଷକ୍ତ୍ଯୁଷସଂ ନ ସୂର୍ଯଃ । ଯୋ ଧୃଷ୍ଣୁନା ଶଵସା ବାଧତେ ତମ ଇଯର୍ତି ରେଣୁଂ ବୃହଦର୍ହରିଷ୍ଵଣିଃ
ଦେବୀ ଶକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କରେ, ଯେପରି ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କରେ। ସେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଧୂଳି ଉଠାନ୍ତି, ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଗର୍ଜନିରେ ଚମକନ୍ତି।
ଵି ଯତ୍ତିରୋ ଧରୁଣମଚ୍ଯୁତଂ ରଜୋଽତିଷ୍ଠିପୋ ଦିଵ ଆତାସୁ ବର୍ହଣା । ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହେ ଯନ୍ମଦ ଇନ୍ଦ୍ର ହର୍ଷ୍ଯାହନ୍ଵୃତ୍ରଂ ନିରପାମୌବ୍ଜୋ ଅର୍ଣଵମ୍
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦୃଢ଼ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉପରେ ଦଢ଼ିଲ। ଦବାଇ ଦିଆ ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଖୁସି ହେଲ, ବିପ୍ରକୁ ମାରି ଜଳ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲ।
ତ୍ଵଂ ଦିଵୋ ଧରୁଣଂ ଧିଷ ଓଜସା ପୃଥିଵ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ସଦନେଷୁ ମାହିନଃ । ତ୍ଵଂ ସୁତସ୍ଯ ମଦେ ଅରିଣା ଅପୋ ଵି ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ସମଯା ପାଷ୍ଯାରୁଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶର ଆଧାର ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କଲ। ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଦାନବର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲ।
ପ୍ର ମଂହିଷ୍ଠାଯ ବୃହତେ ବୃହଦ୍ରଯେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ତଵସେ ମତିଂ ଭରେ । ଅପାମିଵ ପ୍ରଵଣେ ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଧରଂ ରାଧୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଶଵସେ ଅପାଵୃତମ୍
ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବିପୁଳ ଧନର ମହାପ୍ରଭୁ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାକୁ ମୋର ଚିନ୍ତା ଅର୍ପଣ କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ଝରଣାରେ ଖୋଲା ଥାଏ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଲୁଚି ନାହିଁ।
ଅଧ ତେ ଵିଶ୍ଵମନୁ ହାସଦିଷ୍ଟଯ ଆପୋ ନିମ୍ନେଵ ସଵନା ହଵିଷ୍ମତଃ । ଯତ୍ପର୍ଵତେ ନ ସମଶୀତ ହର୍ଯତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରଃ ଶ୍ନଥିତା ହିରଣ୍ଯଯଃ
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାୟକ, ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେପରି ହବି ଧାରଣ କରି ଜଳ ନିମ୍ନକୁ ବହେ, ସେପରି। ପର୍ବତ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସୁନାର ବଜ୍ର ଯେତେବେଳେ ଅବରୋଧିତ ହେଉନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଅସ୍ମୈ ଭୀମାଯ ନମସା ସମଧ୍ଵର ଉଷୋ ନ ଶୁଭ୍ର ଆ ଭରା ପନୀଯସେ । ଯସ୍ଯ ଧାମ ଶ୍ରଵସେ ନାମେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଜ୍ଯୋତିରକାରି ହରିତୋ ନାଯସେ
ଏହି ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତ ଆସି ଆଲୋକ ଆଣେ। ଯାହାର ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଗୌରବ ପାଇଁ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୀବ୍ରଗତିକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛି।
ଇମେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଯଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ଯେ ତ୍ଵାରଭ୍ଯ ଚରାମସି ପ୍ରଭୂଵସୋ । ନହି ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଗିର୍ଵଣୋ ଗିରଃ ସଘତ୍କ୍ଷୋଣୀରିଵ ପ୍ରତି ନୋ ହର୍ଯ ତଦ୍ଵଚଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା କରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କାମ କରୁଛୁ। ତୁମ୍ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ମଧୁର କଥାକୁ ଏକତ୍ର କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେପରି ଆମର କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଭୂରି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ତଵ ସ୍ମସ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵନ୍କାମମା ପୃଣ । ଅନୁ ତେ ଦ୍ଯୌର୍ବୃହତୀ ଵୀର୍ଯଂ ମମ ଇଯଂ ଚ ତେ ପୃଥିଵୀ ନେମ ଓଜସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶୌର୍ୟ ବହୁତ; ଆମେ ତୁମର। ଦୟାଳୁ, ଗାୟକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ବିଶାଳ ଆକାଶ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁସରେ, ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ସଜିଛି।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ମହାମୁରୁଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରିନ୍ପର୍ଵଶଶ୍ଚକର୍ତିଥ । ଅଵାସୃଜୋ ନିଵୃତାଃ ସର୍ତଵା ଅପଃ ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵଂ ଦଧିଷେ କେଵଲଂ ସହଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ବଡ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ ପର୍ବତକୁ ଭାଗ କରିଦେଲ। ତୁମେ ବନ୍ଦ ହୋଇଥିବା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଏକତ୍ର କରିଛ।
ନୂ ଚିତ୍ସହୋଜା ଅମୃତୋ ନି ତୁନ୍ଦତେ ହୋତା ଯଦ୍ଦୂତୋ ଅଭଵଦ୍ଵିଵସ୍ଵତଃ । ଵି ସାଧିଷ୍ଠେଭିଃ ପଥିଭୀ ରଜୋ ମମ ଆ ଦେଵତାତା ହଵିଷା ଵିଵାସତି
ଏବେ, ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅମୃତ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୂଜାରୀ ଓ ଦୂତ ହେଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିବା ପଥରେ ଚାଲି, ଭକ୍ତିରେ ହବି ବାଣ୍ଟିଦେଉଛନ୍ତି।
ଆ ସ୍ଵମଦ୍ମ ଯୁଵମାନୋ ଅଜରସ୍ତୃଷ୍ଵଵିଷ୍ଯନ୍ନତସେଷୁ ତିଷ୍ଠତି । ଅତ୍ଯୋ ନ ପୃଷ୍ଠଂ ପ୍ରୁଷିତସ୍ଯ ରୋଚତେ ଦିଵୋ ନ ସାନୁ ସ୍ତନଯନ୍ନଚିକ୍ରଦତ୍
ସେ ଯୁବକ ଓ ଅଜର, ନିଜ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଘୋଡ଼ାର ପିଠି ପରି ତାଙ୍କର ଦେହ ତରଳ ଆଲୋକରେ ଚମକେ; ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଛନ୍ତି।
କ୍ରାଣା ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଵସୁଭିଃ ପୁରୋହିତୋ ହୋତା ନିଷତ୍ତୋ ରଯିଷାଳମର୍ତ୍ଯଃ । ରଥୋ ନ ଵିକ୍ଷ୍ଵୃଞ୍ଜସାନ ଆଯୁଷୁ ଵ୍ଯାନୁଷଗ୍ଵାର୍ଯା ଦେଵ ଋଣ୍ଵତି
ତିବ୍ର ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ସହିତ, ସେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ପାଇଁ ବସିଥିବା ପ୍ରଧାନ ପୂଜାରୀ। ଦୌଡ଼ରେ ଚକା ଘୁଞ୍ଚାଉଥିବା ରଥ ପରି, ଦେବତା ଜୀବନ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଆଣିଦେଉଛନ୍ତି।
ଵି ଵାତଜୂତୋ ଅତସେଷୁ ତିଷ୍ଠତେ ଵୃଥା ଜୁହୂଭିଃ ସୃଣ୍ଯା ତୁଵିଷ୍ଵଣିଃ । ତୃଷୁ ଯଦଗ୍ନେ ଵନିନୋ ଵୃଷାଯସେ କୃଷ୍ଣଂ ତ ଏମ ରୁଶଦୂର୍ମେ ଅଜର
ବାତାସରେ ଚଳିତ, ସେ ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ଖାଲି ଚମଚ ନେଇ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଟି ପରି ଚମକୁଥିବାବେଳେ, କଳା ଉଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅଜର ହୋଇଯାଏ।
ତପୁର୍ଜମ୍ଭୋ ଵନ ଆ ଵାତଚୋଦିତୋ ଯୂଥେ ନ ସାହ୍ଵାଁ ଅଵ ଵାତି ଵଂସଗଃ । ଅଭିଵ୍ରଜନ୍ନକ୍ଷିତଂ ପାଜସା ରଜ ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚରଥଂ ଭଯତେ ପତତ୍ରିଣଃ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ବାତାସରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ବନ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ; ଝୁଣ୍ଡର ନେତାମାନେ ପରି, ବାଁଶକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଶକ୍ତି ସହିତ ମାର୍ଗ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ବିହଙ୍ଗମାନେ ଥିବା ଓ ଉଡ଼ୁଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦଧୁଷ୍ଟ୍ଵା ଭୃଗଵୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା ରଯିଂ ନ ଚାରୁଂ ସୁହଵଂ ଜନେଭ୍ଯଃ । ହୋତାରମଗ୍ନେ ଅତିଥିଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ମିତ୍ରଂ ନ ଶେଵଂ ଦିଵ୍ଯାଯ ଜନ୍ମନେ
ଭୃଗୁମାନେ ତୁମକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ପରି, ମଧୁର ଓ ସୁମନ୍ତ୍ରଣୀୟ ଭାବରେ ବସାଇଛନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀ ଭାବେ, ଅତିଥି ଭାବେ, ବନ୍ଧୁ ଭାବେ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ହୋତାରଂ ସପ୍ତ ଜୁହ୍ଵୋ ଯଜିଷ୍ଠଂ ଯଂ ଵାଘତୋ ଵୃଣତେ ଅଧ୍ଵରେଷୁ । ଅଗ୍ନିଂ ଵିଶ୍ଵେଷାମରତିଂ ଵସୂନାଂ ସପର୍ଯାମି ପ୍ରଯସା ଯାମି ରତ୍ନମ୍
ସାତଟି ଚମଚ ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ ପୂଜାରୀକୁ ବାଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଉପାସକମାନେ ବାଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ବସୁଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜି ଧନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ।
ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ସୂନୋ ସହସୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମିତ୍ରମହଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ । ଅଗ୍ନେ ଗୃଣନ୍ତମଂହସ ଉରୁଷ୍ଯୋର୍ଜୋ ନପାତ୍ପୂର୍ଭିରାଯସୀଭିଃ
ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆଜି ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଅଭିଜ୍ଞାତ, ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଶଂସିତ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ବିସ୍ତୃତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ।
ଭଵା ଵରୂଥଂ ଗୃଣତେ ଵିଭାଵୋ ଭଵା ମଘଵନ୍ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଃ ଶର୍ମ । ଉରୁଷ୍ଯାଗ୍ନେ ଅଂହସୋ ଗୃଣନ୍ତଂ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗାୟକ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଦୟାଳୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୟାଳୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଅଗ୍ନି, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର; ପ୍ରଭାତରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।
ଵଯା ଇଦଗ୍ନେ ଅଗ୍ନଯସ୍ତେ ଅନ୍ଯେ ତ୍ଵେ ଵିଶ୍ଵେ ଅମୃତା ମାଦଯନ୍ତେ । ଵୈଶ୍ଵାନର ନାଭିରସି କ୍ଷିତୀନାଂ ସ୍ଥୂଣେଵ ଜନାଁ ଉପମିଦ୍ଯଯନ୍ଥ
ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ସମସ୍ତ ଅମୃତମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି। ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଜନଙ୍କର ନାଭି, ଥାମ ପରି ଉପମା ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ।
ମୂର୍ଧା ଦିଵୋ ନାଭିରଗ୍ନିଃ ପୃଥିଵ୍ଯା ଅଥାଭଵଦରତୀ ରୋଦସ୍ଯୋଃ । ତଂ ତ୍ଵା ଦେଵାସୋଽଜନଯନ୍ତ ଦେଵଂ ଵୈଶ୍ଵାନର ଜ୍ଯୋତିରିଦାର୍ଯାଯ
ଅଗ୍ନି ହେଉଛନ୍ତି ଦିଗନ୍ତର ମୁଣ୍ଡ, ପୃଥିବୀର ନାଭି; ଏଭଳି ସେ ଦୁଇ ଜଗତର ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ଦେବତାମାନେ ତୁମକୁ, ବୈଶ୍ୱାନର, ଆର୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଦିବ୍ୟ ଆଲୋକ ଭାବେ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି।
ଆ ସୂର୍ଯେ ନ ରଶ୍ମଯୋ ଧ୍ରୁଵାସୋ ଵୈଶ୍ଵାନରେ ଦଧିରେଽଗ୍ନା ଵସୂନି । ଯା ପର୍ଵତେଷ୍ଵୋଷଧୀଷ୍ଵପ୍ସୁ ଯା ମାନୁଷେଷ୍ଵସି ତସ୍ଯ ରାଜା
ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ପରି ଅଟୁଟ, ଧନ ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନିରେ ରଖାଯାଇଛି। ଯେଉଁଗୁଡିକି ପର୍ବତ, ଔଷଧି, ଜଳ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଅଛି, ସେମାନଙ୍କର ରାଜା ସେ।
ବୃହତୀ ଇଵ ସୂନଵେ ରୋଦସୀ ଗିରୋ ହୋତା ମନୁଷ୍ଯୋ ନ ଦକ୍ଷଃ । ସ୍ଵର୍ଵତେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ପୂର୍ଵୀର୍ଵୈଶ୍ଵାନରାଯ ନୃତମାଯ ଯହ୍ଵୀଃ
ବଡ଼ମାନେ ପରି, ଦୁଇ ଜଗତ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଗାନ୍ତି; ମନୁଷ୍ୟ ପୂଜାରୀ, ଦକ୍ଷ ପରି କୌଶଳୀ। ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେମାନେ ବୈଶ୍ୱାନର, ନରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପୁରୁଣା ଷ୍ଲୋକରେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଦିଵଶ୍ଚିତ୍ତେ ବୃହତୋ ଜାତଵେଦୋ ଵୈଶ୍ଵାନର ପ୍ର ରିରିଚେ ମହିତ୍ଵମ୍ । ରାଜା କୃଷ୍ଟୀନାମସି ମାନୁଷୀଣାଂ ଯୁଧା ଦେଵେଭ୍ଯୋ ଵରିଵଶ୍ଚକର୍ଥ
ଓ ଜାତବେଦା, ବୈଶ୍ୱାନର, ତୁମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଉଚ୍ଚ ଆକାଶରୁ ବିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଲୋକମାନଙ୍କର ରାଜା, ମାନବମାନଙ୍କର ରାଜା, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ରାସ୍ତା ଖୋଲିଛ।
ପ୍ର ନୂ ମହିତ୍ଵଂ ଵୃଷଭସ୍ଯ ଵୋଚଂ ଯଂ ପୂରଵୋ ଵୃତ୍ରହଣଂ ସଚନ୍ତେ । ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ଦସ୍ଯୁମଗ୍ନିର୍ଜଘନ୍ଵାଁ ଅଧୂନୋତ୍କାଷ୍ଠା ଅଵ ଶମ୍ବରଂ ଭେତ୍
ଏବେ ମୁଁ ସେଇ ବୃଷଭଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ କହିବି, ଯାହାକୁ ପୁରୁମାନେ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ଯିଏ ବୃତ୍ରକୁ ବିନାଶ କରିଥିଲେ; ବୈଶ୍ୱାନର ଅଗ୍ନି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇ, ଜଙ୍ଗଲକୁ ହଲାଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଶମ୍ବରଙ୍କ ଦୁର୍ଗକୁ ଭାଙ୍ଗିଛନ୍ତି।
ଵୈଶ୍ଵାନରୋ ମହିମ୍ନା ଵିଶ୍ଵକୃଷ୍ଟିର୍ଭରଦ୍ଵାଜେଷୁ ଯଜତୋ ଵିଭାଵା । ଶାତଵନେଯେ ଶତିନୀଭିରଗ୍ନିଃ ପୁରୁଣୀଥେ ଜରତେ ସୂନୃତାଵାନ୍
ବୈଶ୍ୱାନର ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶିତ; ଭରଦ୍ୱାଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ତିଁଁ ପ୍ରଭା ଦେଖାନ୍ତି; ଶାତବନେୟଙ୍କ ଘରେ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଶିଖାରେ, ଅଗ୍ନି ଅନେକ ଘରରେ ପ୍ରଶଂସାରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଉଛନ୍ତି।
ଵହ୍ନିଂ ଯଶସଂ ଵିଦଥସ୍ଯ କେତୁଂ ସୁପ୍ରାଵ୍ଯଂ ଦୂତଂ ସଦ୍ଯୋଅର୍ଥମ୍ । ଦ୍ଵିଜନ୍ମାନଂ ରଯିମିଵ ପ୍ରଶସ୍ତଂ ରାତିଂ ଭରଦ୍ଭୃଗଵେ ମାତରିଶ୍ଵା
ଯଶସ୍ୱୀ ଅଗ୍ନି, ସଭାର ଚିହ୍ନ, ସୁପଥଦର୍ଶୀ ଦୂତ, ଶୀଘ୍ର ପ୍ରାପ୍ତିଯୋଗ୍ୟ, ଦ୍ୱିଜନ୍ମା, ପ୍ରଶଂସିତ ଧନ, ମାତରିଶ୍ୱାନ ଭୃଗୁଙ୍କୁ ଯେଉଁ ଦାନ ଆଣିଥିଲେ।
ଅସ୍ଯ ଶାସୁରୁଭଯାସଃ ସଚନ୍ତେ ହଵିଷ୍ମନ୍ତ ଉଶିଜୋ ଯେ ଚ ମର୍ତାଃ । ଦିଵଶ୍ଚିତ୍ପୂର୍ଵୋ ନ୍ଯସାଦି ହୋତାପୃଚ୍ଛ୍ଯୋ ଵିଶ୍ପତିର୍ଵିକ୍ଷୁ ଵେଧାଃ
ତାଙ୍କୁ ଶାସକ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ, ହବି ନେଇଥିବା ଉଶିଜମାନେ ଓ ମାନବମାନେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି; ସେ ଆକାଶରୁ ପ୍ରଥମେ ହୋତା ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ପ୍ରଶ୍ନ କରାଯିବା ଯୋଗ୍ୟ, ଗୋଷ୍ଠୀର ଠାକୁର, ଜାତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ।
ତଂ ନଵ୍ଯସୀ ହୃଦ ଆ ଜାଯମାନମସ୍ମତ୍ସୁକୀର୍ତିର୍ମଧୁଜିହ୍ଵମଶ୍ଯାଃ । ଯମୃତ୍ଵିଜୋ ଵୃଜନେ ମାନୁଷାସଃ ପ୍ରଯସ୍ଵନ୍ତ ଆଯଵୋ ଜୀଜନନ୍ତ
ନୂତନ ପ୍ରଶଂସା ସହିତ ଆମେ ତାଙ୍କୁ ନିକଟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁ, ଯିଏ ଆମ ହୃଦୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ମଧୁର ଜିହ୍ବା ଓ ଆମ ପ୍ରଶଂସାର ଅଧିକାରୀ; ଯାହାକୁ ଋତ୍ୱିଜମାନେ, କ୍ରିୟାଶୀଳ ଲୋକମାନେ ଉତ୍ସାହରେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ପନ୍ନ କରିଛନ୍ତି।