ଯୋ ଅସ୍ମୈ ହଵ୍ଯଦାତିଭିରାହୁତିଂ ମର୍ତୋଽଵିଧତ୍ । ଭୂରି ପୋଷଂ ସ ଧତ୍ତେ ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ଆହୁତି ଦିଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ବହୁତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଶୂରତା ଓ ମହିମା ପାଏ।
ପ୍ରଥମଂ ଜାତଵେଦସମଗ୍ନିଂ ଯଜ୍ଞେଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍ । ପ୍ରତି ସ୍ରୁଗେତି ନମସା ହଵିଷ୍ମତୀ
ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦସ୍ଙ୍କୁ, ହବି ଭରା ଚମଚ ନମସ୍କାର ସହିତ ଯାଏ।
ଆଭିର୍ଵିଧେମାଗ୍ନଯେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଭିର୍ଵ୍ଯଶ୍ଵଵତ୍ । ମଂହିଷ୍ଠାଭିର୍ମତିଭିଃ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷେ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଭରା, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶୁଭ୍ର ଶିଖା ଥିବା, ଅଶ୍ୱସମ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା।
ନୂନମର୍ଚ ଵିହାଯସେ ସ୍ତୋମେଭି ସ୍ଥୂରଯୂପଵତ୍ । ଋଷେ ଵୈଯଶ୍ଵ ଦମ୍ଯାଯାଗ୍ନଯେ
ଏବେ ଆମେ ଉଡୁଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଉଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ସହିତ, ଋଷି ବୟଶ୍ୱଙ୍କର ଯୁବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା।
ଅତିଥିଂ ମାନୁଷାଣାଂ ସୂନୁଂ ଵନସ୍ପତୀନାମ୍ । ଵିପ୍ରା ଅଗ୍ନିମଵସେ ପ୍ରତ୍ନମୀଳତେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମାନବମାନଙ୍କର ପୁରୁଣା ଅତିଥି ଭାବେ, ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭାବେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଡାକନ୍ତି ।
ମହୋ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଭି ଷତୋଽଭି ହଵ୍ଯାନି ମାନୁଷା । ଅଗ୍ନେ ନି ଷତ୍ସି ନମସାଧି ବର୍ହିଷି
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ମାନବମାନଙ୍କର ନିବେଦିତ ଉପହାରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ମହିମାରେ ଘେରାଇ ଥିବା, ପବିତ୍ର କୁଶରେ ଆଦର ସହିତ ବସିଛ ।
ଵଂସ୍ଵା ନୋ ଵାର୍ଯା ପୁରୁ ଵଂସ୍ଵ ରାଯଃ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ । ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଜାଵତୋ ଯଶସ୍ଵତଃ
ଆମକୁ ଅନେକ ଆଶାଜନକ ଦାନ ଦିଅ, ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ, ପୁଅ-ସମୃଦ୍ଧି, ବୀରତା ଓ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ ।
ତ୍ଵଂ ଵରୋ ସୁଷାମ୍ଣେଽଗ୍ନେ ଜନାଯ ଚୋଦଯ । ସଦା ଵସୋ ରାତିଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଶଶ୍ଵତେ
ଅଗ୍ନି, ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ; ସଦା, ଅତି ଯୁବ ବସୁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ ପ୍ରେରଣା କର ।
ତ୍ଵଂ ହି ସୁପ୍ରତୂରସି ତ୍ଵଂ ନୋ ଗୋମତୀରିଷଃ । ମହୋ ରାଯଃ ସାତିମଗ୍ନେ ଅପା ଵୃଧି
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା; ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଗୋଧନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦିଅ, ଆମର ବଡ଼ ଧନ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ଯଶା ଅସ୍ଯା ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଵହ । ଋତାଵାନା ସମ୍ରାଜା ପୂତଦକ୍ଷସା
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଯଜ୍ଞର ମହିମା ତୁମେ ବହନ କର; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆଣ, ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ବୁଦ୍ଧିର ରାଜାମାନେ ।
ସଖାଯ ଆ ଶିଷାମହି ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । ସ୍ତୁଷ ଊ ଷୁ ଵୋ ନୃତମାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ
ବନ୍ଧୁମାନେ, ଚଳ ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଷ୍ଟୁତିରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା; ସବୁଠାରୁ ବୀର ଓ ସାହସୀ ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ ଗାଇବା ।
ଶଵସା ହ୍ଯସି ଶ୍ରୁତୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେନ ଵୃତ୍ରହା । ମଘୈର୍ମଘୋନୋ ଅତି ଶୂର ଦାଶସି
ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ; ଦାନଶୀଳ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଦାନ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ।
ସ ନ ସ୍ତଵାନ ଆ ଭର ରଯିଂ ଚିତ୍ରଶ୍ରଵସ୍ତମମ୍ । ନିରେକେ ଚିଦ୍ଯୋ ହରିଵୋ ଵସୁର୍ଦଦିଃ
ଯାହାକୁ ଆମେ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ, ସେ ଆମକୁ ଖ୍ୟାତିରେ ଅତିଶୟ ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ; ଅପରିଚିତକୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଉତ୍ସାହୀ, ତୁମେ ଧନ ଦିଅ ।
ଆ ନିରେକମୁତ ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ର ଦର୍ଷି ଜନାନାମ୍ । ଧୃଷତା ଧୃଷ୍ଣୋ ସ୍ତଵମାନ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅପରିଚିତ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ଲୋକକୁ ଦେଖିଛ; ବଳଶାଳୀ ଓ ସାହସୀ, ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ତାହା ଦିଅ ।
ନ ତେ ସଵ୍ଯଂ ନ ଦକ୍ଷିଣଂ ହସ୍ତଂ ଵରନ୍ତ ଆମୁରଃ । ନ ପରିବାଧୋ ହରିଵୋ ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ
କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ତୁମର ବାମ କିମ୍ବା ଡାହାଣ ହାତକୁ ବାନ୍ଧିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଉତ୍ସାହୀ; ଗୋଧନ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷରେ କୌଣସି ବାଧା ତୁମକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଆ ତ୍ଵା ଗୋଭିରିଵ ଵ୍ରଜଂ ଗୀର୍ଭିରୃଣୋମ୍ଯଦ୍ରିଵଃ । ଆ ସ୍ମା କାମଂ ଜରିତୁରା ମନଃ ପୃଣ
ହେ ପାହାଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୋମାନେ ଗୋଥରକୁ ନେଇଯିବା ପରି ଷ୍ଟୁତିରେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି; ଗାୟକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ତାଙ୍କର ମନ ଭରିଦିଅ ।
ଵିଶ୍ଵାନି ଵିଶ୍ଵମନସୋ ଧିଯା ନୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ । ଉଗ୍ର ପ୍ରଣେତରଧି ଷୂ ଵସୋ ଗହି
ବୃତ୍ର ହନ୍ତା, ତୁମର ସମସ୍ତକୁ ଆବରଣ କରୁଥିବା ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ବଳଶାଳୀ, ଆମ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଆସ, ହେ ବସୁ ।
ଵଯଂ ତେ ଅସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହନ୍ଵିଦ୍ଯାମ ଶୂର ନଵ୍ଯସଃ । ଵସୋ ସ୍ପାର୍ହସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ରାଧସଃ
ହେ ବୃତ୍ର ହନ୍ତା, ଆମେ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ନୂତନ କୃପା ଜାଣିପାରିବା; ହେ ବୀର, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ବସୁ, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଜାଣିପାରିବା ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଯଥା ହ୍ଯସ୍ତି ତେଽପରୀତଂ ନୃତୋ ଶଵଃ । ଅମୃକ୍ତା ରାତିଃ ପୁରୁହୂତ ଦାଶୁଷେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ତୁମର ବୀରତା କେବେ ହାରିନଥାଏ, ଏଭଳି ତୁମର ଅମଳ ଦାନ ମଧ୍ୟ, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ।
ଆ ଵୃଷସ୍ଵ ମହାମହ ମହେ ନୃତମ ରାଧସେ । ଦୃଳ୍ହଶ୍ଚିଦ୍ଦୃହ୍ଯ ମଘଵନ୍ମଘତ୍ତଯେ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ବୀର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ତୁମେ ଦାନ ଦେଉ; ମଜବୁତକୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଦାନ ପାଇଁ ମଜବୁତ କର ।
ନୂ ଅନ୍ଯତ୍ରା ଚିଦଦ୍ରିଵସ୍ତ୍ଵନ୍ନୋ ଜଗ୍ମୁରାଶସଃ । ମଘଵଞ୍ଛଗ୍ଧି ତଵ ତନ୍ନ ଊତିଭିଃ
ଏବେ, ହେ ପାହାଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଯଦି ଆମର ଆଶା ଅନ୍ୟଠାରେ ଚାଲିଯାଇଥାଏ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ତାହା ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର ଦିଅ ।
ନହ୍ଯଙ୍ଗ ନୃତୋ ତ୍ଵଦନ୍ଯଂ ଵିନ୍ଦାମି ରାଧସେ । ରାଯେ ଦ୍ଯୁମ୍ନାଯ ଶଵସେ ଚ ଗିର୍ଵଣଃ
ନିଶ୍ଚୟ, ହେ ନେତା, ଧନ, ସମ୍ପଦ, ମହିମା ଓ ବଳ ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ମିଳୁନି, ହେ ଗୀତପ୍ରିୟ ।
ଏନ୍ଦୁମିନ୍ଦ୍ରାଯ ସିଞ୍ଚତ ପିବାତି ସୋମ୍ଯଂ ମଧୁ । ପ୍ର ରାଧସା ଚୋଦଯାତେ ମହିତ୍ଵନା
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଝରାଇଦିଅ; ସେ ମଧୁର ରସ ପିଉଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଦାନଶୀଳତା ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାନତାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଉପୋ ହରୀଣାଂ ପତିଂ ଦକ୍ଷଂ ପୃଞ୍ଚନ୍ତମବ୍ରଵମ୍ । ନୂନଂ ଶ୍ରୁଧି ସ୍ତୁଵତୋ ଅଶ୍ଵ୍ଯସ୍ଯ
ମୁଁ ହରି ଗୋଡ଼ିଆଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଦକ୍ଷ ଓ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବାଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲି। ନିଶ୍ଚୟ, ଘୋଡ଼ା ଧାରୀଙ୍କର ଗୀତ ଶୁଣ।
ନହ୍ଯଙ୍ଗ ପୁରା ଚନ ଜଜ୍ଞେ ଵୀରତରସ୍ତ୍ଵତ୍ । ନକୀ ରାଯା ନୈଵଥା ନ ଭନ୍ଦନା
ତୁମେ ପୂର୍ବେ କେବେ ବି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନାହାନ୍ତି ଏପରି ବୀର; ଧନ, ଦାନ କିମ୍ବା ପ୍ରତିଯୋଗିତାରେ କେହି ତୁମ ପରି ନୁହଁନ୍ତି।
ଏଦୁ ମଧ୍ଵୋ ମଦିନ୍ତରଂ ସିଞ୍ଚ ଵାଧ୍ଵର୍ଯୋ ଅନ୍ଧସଃ । ଏଵା ହି ଵୀର ସ୍ତଵତେ ସଦାଵୃଧଃ
ଏବେ, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସବୁଠାରୁ ମଧୁର ଓ ମଦକର ଦ୍ରବ୍ୟ ଢାଳ। ଏପରି ଭାବେ ସଦା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୀରଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରାଯାଏ।
ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ଥାତର୍ହରୀଣାଂ ନକିଷ୍ଟେ ପୂର୍ଵ୍ଯସ୍ତୁତିମ୍ । ଉଦାନଂଶ ଶଵସା ନ ଭନ୍ଦନା
ହରି ଗୋଡ଼ିଆଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଚଳ ଇନ୍ଦ୍ର, ପୂର୍ବରୁ କେବେ ବି ଏପରି ସ୍ତୁତି ତୁମ ପାଇଁ ହୋଇନାହିଁ। ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ତୁମର ଗୀତ ଉପରକୁ ଉଠେ, ଏହାକୁ କେହି ରୋକିପାରେନାହିଁ।
ତଂ ଵୋ ଵାଜାନାଂ ପତିମହୂମହି ଶ୍ରଵସ୍ଯଵଃ । ଅପ୍ରାଯୁଭିର୍ଯଜ୍ଞେଭିର୍ଵାଵୃଧେନ୍ଯମ୍
ଆମେ ତାଙ୍କୁ, ବିଜୟର ନାୟକଙ୍କୁ, କୀର୍ତ୍ତି ପାଇଁ ଡାକୁଛୁ। ଅସଫଳ ହେଉନାଥିବା ଯଜ୍ଞମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅଧିକ ବୃଦ୍ଧି କରୁନ୍ତୁ।
ଏତୋ ନ୍ଵିନ୍ଦ୍ରଂ ସ୍ତଵାମ ସଖାଯ ସ୍ତୋମ୍ଯଂ ନରମ୍ । କୃଷ୍ଟୀର୍ଯୋ ଵିଶ୍ଵା ଅଭ୍ଯସ୍ତ୍ଯେକ ଇତ୍
ଏବେ, ବନ୍ଧୁମାନେ, ଆମେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ଗୀତର ଯୋଗ୍ୟ ପୁରୁଷଙ୍କୁ, ସ୍ତୁତି କରିବା। ସେ ଏକା ହାତେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି।
ଅଗୋରୁଧାଯ ଗଵିଷେ ଦ୍ଯୁକ୍ଷାଯ ଦସ୍ମ୍ଯଂ ଵଚଃ । ଘୃତାତ୍ସ୍ଵାଦୀଯୋ ମଧୁନଶ୍ଚ ଵୋଚତ
ଯିଏ ଗାଁ ଚାହେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେଠାରେ ଉତ୍ତମ କଥା କହାଯାଉ। ଏହା ଘିଅ ଓ ମଧୁଠାରୁ ଅଧିକ ମଧୁର ହେଉ।