ଅଗ୍ନେ ତଵ ତ୍ଯେ ଅଜରେନ୍ଧାନାସୋ ବୃହଦ୍ଭାଃ । ଅଶ୍ଵା ଇଵ ଵୃଷଣସ୍ତଵିଷୀଯଵଃ
ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ଏହି ଅମର ଅଗ୍ନିଶିଖାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦେଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ପରି।
ସ ତ୍ଵଂ ନ ଊର୍ଜାଂ ପତେ ରଯିଂ ରାସ୍ଵ ସୁଵୀର୍ଯମ୍ । ପ୍ରାଵ ନସ୍ତୋକେ ତନଯେ ସମତ୍ସ୍ଵା
ଏହିପରି, ଶକ୍ତିର ମାଲିକ ଅପଣ, ଆମକୁ ଧନ ଓ ଶୂରତା ଦିଅ। ଆମ ପୁଅ-ପିଲା, ସନ୍ତାନ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର।
ଯଦ୍ଵା ଉ ଵିଶ୍ପତିଃ ଶିତଃ ସୁପ୍ରୀତୋ ମନୁଷୋ ଵିଶି । ଵିଶ୍ଵେଦଗ୍ନିଃ ପ୍ରତି ରକ୍ଷାଂସି ସେଧତି
ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଅଗ୍ନି ସମସ୍ତ ବିପଦକୁ ଦୂର କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୁଷ୍ଟ୍ଯଗ୍ନେ ନଵସ୍ଯ ମେ ସ୍ତୋମସ୍ଯ ଵୀର ଵିଶ୍ପତେ । ନି ମାଯିନସ୍ତପୁଷା ରକ୍ଷସୋ ଦହ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୋ ନୂତନ ସ୍ତୁତି ଶୁଣ, ଶୂର ବୀର, ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ। ତୁମର ତାପରେ ମାୟାବୀ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଆତ୍ମାମାନେକୁ ଦହିଦିଅ।
ନ ତସ୍ଯ ମାଯଯା ଚନ ରିପୁରୀଶୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଯୋ ଅଗ୍ନଯେ ଦଦାଶ ହଵ୍ଯଦାତିଭିଃ
ଯିଏ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇଛି, ତାଙ୍କୁ କୌଣସି ମନୁଷ୍ୟ ଶତ୍ରୁ ଚତୁର୍ୟତା ଦ୍ୱାରା ଜୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଵ୍ଯଶ୍ଵସ୍ତ୍ଵା ଵସୁଵିଦମୁକ୍ଷଣ୍ଯୁରପ୍ରୀଣାଦୃଷିଃ । ମହୋ ରାଯେ ତମୁ ତ୍ଵା ସମିଧୀମହି
ଧନ ଆଶା କରୁଥିବା ଋଷି ତୁମକୁ, ଧନ ଦେଇଥିବା ତୁମକୁ, ପ୍ରଶଂସା କରିଥିଲେ। ବଡ଼ ଧନ ପାଇଁ ଆମେ ତୁମକୁ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରୁଛୁ।
ଉଶନା କାଵ୍ଯସ୍ତ୍ଵା ନି ହୋତାରମସାଦଯତ୍ । ଆଯଜିଂ ତ୍ଵା ମନଵେ ଜାତଵେଦସମ୍
ଉଶନା କାବ୍ୟ ତୁମକୁ ପୂଜାରୀ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଥିଲେ। ତିନି ମନୁଙ୍କ ପାଇଁ ତୁମକୁ, ଜାତବେଦସ୍, ଯଜ୍ଞକାରୀ ଭାବେ ବାଛିଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵେ ହି ତ୍ଵା ସଜୋଷସୋ ଦେଵାସୋ ଦୂତମକ୍ରତ । ଶ୍ରୁଷ୍ଟୀ ଦେଵ ପ୍ରଥମୋ ଯଜ୍ଞିଯୋ ଭୁଵଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକାସାଥିରେ ତୁମକୁ ତାଙ୍କର ଦୂତ କରିଥିଲେ। ହେ ଦେବ, ତୁମେ ପ୍ରଥମ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଓ ଶ୍ରବଣୀୟ ହେଲେ।
ଇମଂ ଘା ଵୀରୋ ଅମୃତଂ ଦୂତଂ କୃଣ୍ଵୀତ ମର୍ତ୍ଯଃ । ପାଵକଂ କୃଷ୍ଣଵର୍ତନିଂ ଵିହାଯସମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଅମର, ଜ୍ଵଳନ୍ତ, କଳା ଚିହ୍ନ ଥିବା, ଆକାଶ ମାନେ ଚଳିଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ନିଜର ଦୂତ କରିବା ଉଚିତ।
ତଂ ହୁଵେମ ଯତସ୍ରୁଚଃ ସୁଭାସଂ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷମ୍ । ଵିଶାମଗ୍ନିମଜରଂ ପ୍ରତ୍ନମୀଡ୍ଯମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ସବୁ ସାମଗ୍ରୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ଶୁଭ୍ର ଶିଖା ଥିବା, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଆମେ ଡାକୁଛୁ। ସେ ଲୋକମାନଙ୍କ ଅଗ୍ନି, ଅବିନାଶୀ, ପୁରାତନ, ପ୍ରଶଂସାଯୋଗ୍ୟ।
ଯୋ ଅସ୍ମୈ ହଵ୍ଯଦାତିଭିରାହୁତିଂ ମର୍ତୋଽଵିଧତ୍ । ଭୂରି ପୋଷଂ ସ ଧତ୍ତେ ଵୀରଵଦ୍ଯଶଃ
ଯିଏ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ହବି ଦେଇ ଆହୁତି ଦିଏ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ବହୁତ ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଓ ଶୂରତା ଓ ମହିମା ପାଏ।
ପ୍ରଥମଂ ଜାତଵେଦସମଗ୍ନିଂ ଯଜ୍ଞେଷୁ ପୂର୍ଵ୍ଯମ୍ । ପ୍ରତି ସ୍ରୁଗେତି ନମସା ହଵିଷ୍ମତୀ
ପ୍ରଥମ ଜନ୍ମା, ପୁରାତନ ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନି, ଜାତବେଦସ୍ଙ୍କୁ, ହବି ଭରା ଚମଚ ନମସ୍କାର ସହିତ ଯାଏ।
ଆଭିର୍ଵିଧେମାଗ୍ନଯେ ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଭିର୍ଵ୍ଯଶ୍ଵଵତ୍ । ମଂହିଷ୍ଠାଭିର୍ମତିଭିଃ ଶୁକ୍ରଶୋଚିଷେ
ଏହି ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ ଭରା, ବୁଦ୍ଧିମତୀ ସ୍ତୁତିମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଶୁଭ୍ର ଶିଖା ଥିବା, ଅଶ୍ୱସମ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ସେବନ କରିବା।
ନୂନମର୍ଚ ଵିହାଯସେ ସ୍ତୋମେଭି ସ୍ଥୂରଯୂପଵତ୍ । ଋଷେ ଵୈଯଶ୍ଵ ଦମ୍ଯାଯାଗ୍ନଯେ
ଏବେ ଆମେ ଉଡୁଥିବା ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ, ଉଚ୍ଚ ଯଜ୍ଞସ୍ଥମ୍ଭ ସହିତ, ଋଷି ବୟଶ୍ୱଙ୍କର ଯୁବ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଗୀତ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସା କରିବା।
ଅତିଥିଂ ମାନୁଷାଣାଂ ସୂନୁଂ ଵନସ୍ପତୀନାମ୍ । ଵିପ୍ରା ଅଗ୍ନିମଵସେ ପ୍ରତ୍ନମୀଳତେ
ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଲୋକମାନେ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମାନବମାନଙ୍କର ପୁରୁଣା ଅତିଥି ଭାବେ, ଜଙ୍ଗଲ ଗଛମାନଙ୍କର ପୁତ୍ର ଭାବେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ଡାକନ୍ତି ।
ମହୋ ଵିଶ୍ଵାଁ ଅଭି ଷତୋଽଭି ହଵ୍ଯାନି ମାନୁଷା । ଅଗ୍ନେ ନି ଷତ୍ସି ନମସାଧି ବର୍ହିଷି
ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ସମସ୍ତ ମାନବମାନଙ୍କର ନିବେଦିତ ଉପହାରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବଡ଼ ମହିମାରେ ଘେରାଇ ଥିବା, ପବିତ୍ର କୁଶରେ ଆଦର ସହିତ ବସିଛ ।
ଵଂସ୍ଵା ନୋ ଵାର୍ଯା ପୁରୁ ଵଂସ୍ଵ ରାଯଃ ପୁରୁସ୍ପୃହଃ । ସୁଵୀର୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଜାଵତୋ ଯଶସ୍ଵତଃ
ଆମକୁ ଅନେକ ଆଶାଜନକ ଦାନ ଦିଅ, ଅନେକ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦିଅ, ପୁଅ-ସମୃଦ୍ଧି, ବୀରତା ଓ ଖ୍ୟାତି ଦିଅ ।
ତ୍ଵଂ ଵରୋ ସୁଷାମ୍ଣେଽଗ୍ନେ ଜନାଯ ଚୋଦଯ । ସଦା ଵସୋ ରାତିଂ ଯଵିଷ୍ଠ ଶଶ୍ଵତେ
ଅଗ୍ନି, ଦାନଶୀଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅ; ସଦା, ଅତି ଯୁବ ବସୁ, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଦାନ ପ୍ରେରଣା କର ।
ତ୍ଵଂ ହି ସୁପ୍ରତୂରସି ତ୍ଵଂ ନୋ ଗୋମତୀରିଷଃ । ମହୋ ରାଯଃ ସାତିମଗ୍ନେ ଅପା ଵୃଧି
ତୁମେ ନିଶ୍ଚିତ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା; ଅଗ୍ନି, ଆମକୁ ଗୋଧନରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଧନ ଦିଅ, ଆମର ବଡ଼ ଧନ ବଢ଼ାଇ ଦିଅ ।
ଅଗ୍ନେ ତ୍ଵଂ ଯଶା ଅସ୍ଯା ମିତ୍ରାଵରୁଣା ଵହ । ଋତାଵାନା ସମ୍ରାଜା ପୂତଦକ୍ଷସା
ଅଗ୍ନି, ଏହି ଯଜ୍ଞର ମହିମା ତୁମେ ବହନ କର; ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କୁ ଆଣ, ସତ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ବୁଦ୍ଧିର ରାଜାମାନେ ।
ସଖାଯ ଆ ଶିଷାମହି ବ୍ରହ୍ମେନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରିଣେ । ସ୍ତୁଷ ଊ ଷୁ ଵୋ ନୃତମାଯ ଧୃଷ୍ଣଵେ
ବନ୍ଧୁମାନେ, ଚଳ ଆମେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିଜ ଷ୍ଟୁତିରେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା; ସବୁଠାରୁ ବୀର ଓ ସାହସୀ ଯିଏ, ତାଙ୍କୁ ଗାଇବା ।
ଶଵସା ହ୍ଯସି ଶ୍ରୁତୋ ଵୃତ୍ରହତ୍ଯେନ ଵୃତ୍ରହା । ମଘୈର୍ମଘୋନୋ ଅତି ଶୂର ଦାଶସି
ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତି ଓ ବଳରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବୀର ଇନ୍ଦ୍ର, ବୃତ୍ରକୁ ହତ୍ୟା କରିଛ; ଦାନଶୀଳ ମଧ୍ୟରେ ତୁମର ଦାନ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ।
ସ ନ ସ୍ତଵାନ ଆ ଭର ରଯିଂ ଚିତ୍ରଶ୍ରଵସ୍ତମମ୍ । ନିରେକେ ଚିଦ୍ଯୋ ହରିଵୋ ଵସୁର୍ଦଦିଃ
ଯାହାକୁ ଆମେ ଷ୍ଟୁତି କରୁଛୁ, ସେ ଆମକୁ ଖ୍ୟାତିରେ ଅତିଶୟ ଧନ ଦେଉନ୍ତୁ; ଅପରିଚିତକୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଉତ୍ସାହୀ, ତୁମେ ଧନ ଦିଅ ।
ଆ ନିରେକମୁତ ପ୍ରିଯମିନ୍ଦ୍ର ଦର୍ଷି ଜନାନାମ୍ । ଧୃଷତା ଧୃଷ୍ଣୋ ସ୍ତଵମାନ ଆ ଭର
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଅପରିଚିତ ଓ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ ଲୋକକୁ ଦେଖିଛ; ବଳଶାଳୀ ଓ ସାହସୀ, ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁଛୁ, ତାହା ଦିଅ ।
ନ ତେ ସଵ୍ଯଂ ନ ଦକ୍ଷିଣଂ ହସ୍ତଂ ଵରନ୍ତ ଆମୁରଃ । ନ ପରିବାଧୋ ହରିଵୋ ଗଵିଷ୍ଟିଷୁ
କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ତୁମର ବାମ କିମ୍ବା ଡାହାଣ ହାତକୁ ବାନ୍ଧିପାରିବେ ନାହିଁ, ହେ ଉତ୍ସାହୀ; ଗୋଧନ ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷରେ କୌଣସି ବାଧା ତୁମକୁ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଆ ତ୍ଵା ଗୋଭିରିଵ ଵ୍ରଜଂ ଗୀର୍ଭିରୃଣୋମ୍ଯଦ୍ରିଵଃ । ଆ ସ୍ମା କାମଂ ଜରିତୁରା ମନଃ ପୃଣ
ହେ ପାହାଡ଼ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଗୋମାନେ ଗୋଥରକୁ ନେଇଯିବା ପରି ଷ୍ଟୁତିରେ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଛି; ଗାୟକଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର, ତାଙ୍କର ମନ ଭରିଦିଅ ।
ଵିଶ୍ଵାନି ଵିଶ୍ଵମନସୋ ଧିଯା ନୋ ଵୃତ୍ରହନ୍ତମ । ଉଗ୍ର ପ୍ରଣେତରଧି ଷୂ ଵସୋ ଗହି
ବୃତ୍ର ହନ୍ତା, ତୁମର ସମସ୍ତକୁ ଆବରଣ କରୁଥିବା ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧି ସହିତ, ବଳଶାଳୀ, ଆମ ପାଇଁ ସାହାଯ୍ୟ ନେଇ ଆସ, ହେ ବସୁ ।
ଵଯଂ ତେ ଅସ୍ଯ ଵୃତ୍ରହନ୍ଵିଦ୍ଯାମ ଶୂର ନଵ୍ଯସଃ । ଵସୋ ସ୍ପାର୍ହସ୍ଯ ପୁରୁହୂତ ରାଧସଃ
ହେ ବୃତ୍ର ହନ୍ତା, ଆମେ ତୁମର ସବୁଠାରୁ ନୂତନ କୃପା ଜାଣିପାରିବା; ହେ ବୀର, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା ବସୁ, ତୁମର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନ ଜାଣିପାରିବା ।
ଇନ୍ଦ୍ର ଯଥା ହ୍ଯସ୍ତି ତେଽପରୀତଂ ନୃତୋ ଶଵଃ । ଅମୃକ୍ତା ରାତିଃ ପୁରୁହୂତ ଦାଶୁଷେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯେପରି ତୁମର ବୀରତା କେବେ ହାରିନଥାଏ, ଏଭଳି ତୁମର ଅମଳ ଦାନ ମଧ୍ୟ, ହେ ବହୁବାର ଡାକାଯାଉଥିବା, ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅକ୍ଷୟ ।
ଆ ଵୃଷସ୍ଵ ମହାମହ ମହେ ନୃତମ ରାଧସେ । ଦୃଳ୍ହଶ୍ଚିଦ୍ଦୃହ୍ଯ ମଘଵନ୍ମଘତ୍ତଯେ
ହେ ବଳଶାଳୀ, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ, ସବୁଠାରୁ ବୀର ପୁରସ୍କାର ପାଇଁ ତୁମେ ଦାନ ଦେଉ; ମଜବୁତକୁ ମଧ୍ୟ, ହେ ଦାନଶୀଳ, ଦାନ ପାଇଁ ମଜବୁତ କର ।