ସ ଶେଵୃଧମଧି ଧା ଦ୍ଯୁମ୍ନମସ୍ମେ ମହି କ୍ଷତ୍ରଂ ଜନାଷାଳିନ୍ଦ୍ର ତଵ୍ଯମ୍ । ରକ୍ଷା ଚ ନୋ ମଘୋନଃ ପାହି ସୂରୀନ୍ରାଯେ ଚ ନଃ ସ୍ଵପତ୍ଯା ଇଷେ ଧାଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମ ଉପରେ ତୁମ କୃପା ଦିଅ, ଆମକୁ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଏବଂ ସାମର୍ଥ୍ୟ ଦିଅ, ଯାହା ଲୋକମାନେ ଲାୟକ। ଦୟାଳୁ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ଆମ ନେତାମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ, ଏବଂ ଆମକୁ ଧନ ଓ ସ୍ୱାମିତ୍ୱ ଦିଅ।
ଦିଵଶ୍ଚିଦସ୍ଯ ଵରିମା ଵି ପପ୍ରଥ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ନ ମହ୍ନା ପୃଥିଵୀ ଚନ ପ୍ରତି । ଭୀମସ୍ତୁଵିଷ୍ମାଞ୍ଚର୍ଷଣିଭ୍ଯ ଆତପଃ ଶିଶୀତେ ଵଜ୍ରଂ ତେଜସେ ନ ଵଂସଗଃ
ତାଙ୍କର ବଡ଼ତ୍ୱରେ ଆକାଶର ବିସ୍ତୃତି ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ; ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ଶକ୍ତି ସମ୍ମୁଖିନ ହେବାକୁ ସକ୍ଷମ ନୁହେଁ। ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ପ୍ରବଳ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚମକେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଖଣ୍ଡ ଭଳି ଚମକେ।
ସୋ ଅର୍ଣଵୋ ନ ନଦ୍ଯଃ ସମୁଦ୍ରିଯଃ ପ୍ରତି ଗୃଭ୍ଣାତି ଵିଶ୍ରିତା ଵରୀମଭିଃ । ଇନ୍ଦ୍ରଃ ସୋମସ୍ଯ ପୀତଯେ ଵୃଷାଯତେ ସନାତ୍ସ ଯୁଧ୍ମ ଓଜସା ପନସ୍ଯତେ
ସମୁଦ୍ରର ନଦୀମାନେ ଯେପରି ବିସ୍ତୃତିକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ବିସ୍ତୃତ ଅଞ୍ଚଳକୁ ଧରିନେଇଛନ୍ତି। ସୋମ ପାନ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଇନ୍ଦ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି, ଯୋଦ୍ଧା ଶକ୍ତିରେ ସେ ପ୍ରଶଂସିତ।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ନ ଭୋଜସେ ମହୋ ନୃମ୍ଣସ୍ଯ ଧର୍ମଣାମିରଜ୍ଯସି । ପ୍ର ଵୀର୍ଯେଣ ଦେଵତାତି ଚେକିତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ମା ଉଗ୍ରଃ କର୍ମଣେ ପୁରୋହିତଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ପାହାଡ଼କୁ ନିଜ ଭଳି ଉପଭୋଗ କର, ତୁମ ବଡ଼ତ୍ୱର ନୀତିରେ ଅଡ଼ିଗ ରୁହ। ତୁମ ବୀରତା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ସମ୍ମାନିତ, ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଓ ପ୍ରବଳ।
ସ ଇଦ୍ଵନେ ନମସ୍ଯୁଭିର୍ଵଚସ୍ଯତେ ଚାରୁ ଜନେଷୁ ପ୍ରବ୍ରୁଵାଣ ଇନ୍ଦ୍ରିଯମ୍ । ଵୃଷା ଛନ୍ଦୁର୍ଭଵତି ହର୍ଯତୋ ଵୃଷା କ୍ଷେମେଣ ଧେନାଂ ମଘଵା ଯଦିନ୍ଵତି
ବନରେ ଯେମାନେ ଆଦର କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ଏବଂ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ କହନ୍ତି। ବୃଷ ଚମକୁଛି, ହରିତ ଏବଂ ପ୍ରବଳ; ମଘବାନ୍ ଧନ ଦେଇ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି।
ସ ଇନ୍ମହାନି ସମିଥାନି ମଜ୍ମନା କୃଣୋତି ଯୁଧ୍ମ ଓଜସା ଜନେଭ୍ଯଃ । ଅଧା ଚନ ଶ୍ରଦ୍ଦଧତି ତ୍ଵିଷୀମତ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵଜ୍ରଂ ନିଘନିଘ୍ନତେ ଵଧମ୍
ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ବଡ଼ କାମ କରନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଯୋଦ୍ଧା ଶକ୍ତିରେ ଲୋକମାନେ ଶକ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଏଭଳି ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଉପରେ ଶୂରମାନେ ମଧ୍ୟ ଭରସା କରନ୍ତି, ଯାହା ଶତ୍ରୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କରେ।
ସ ହି ଶ୍ରଵସ୍ଯୁଃ ସଦନାନି କୃତ୍ରିମା କ୍ଷ୍ମଯା ଵୃଧାନ ଓଜସା ଵିନାଶଯନ୍ । ଜ୍ଯୋତୀଂଷି କୃଣ୍ଵନ୍ନଵୃକାଣି ଯଜ୍ଯଵେଽଵ ସୁକ୍ରତୁଃ ସର୍ତଵା ଅପଃ ସୃଜତ୍
ସେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ତିଆରି ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତି, ପୃଥିବୀର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାନ୍ତି। ପୂଜା ପାଇଁ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଚତୁର ଏବଂ ଦକ୍ଷ, ଯାତ୍ରା ପାଇଁ ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି।
ଦାନାଯ ମନଃ ସୋମପାଵନ୍ନସ୍ତୁ ତେଽର୍ଵାଞ୍ଚା ହରୀ ଵନ୍ଦନଶ୍ରୁଦା କୃଧି । ଯମିଷ୍ଠାସଃ ସାରଥଯୋ ଯ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ନ ତ୍ଵା କେତା ଆ ଦଭ୍ନୁଵନ୍ତି ଭୂର୍ଣଯଃ
ହେ ସୋମପାନୀ, ତୁମ ମନ ଦାନ ପାଇଁ ଉନ୍ମୁଖ ହେଉ। ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ପ୍ରଶଂସା ଶୁଣନ୍ତି, ସମ୍ମୁଖକୁ ଆସନ୍ତୁ। ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ସାରଥିମାନେ ସବୁଠାରୁ ଆଦର୍ଶ; ତୁମ ଚିହ୍ନଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ, କେହି ତୁମକୁ ବାଧା ଦେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅପ୍ରକ୍ଷିତଂ ଵସୁ ବିଭର୍ଷି ହସ୍ତଯୋରଷାଳ୍ହଂ ସହସ୍ତନ୍ଵି ଶ୍ରୁତୋ ଦଧେ । ଆଵୃତାସୋଽଵତାସୋ ନ କର୍ତୃଭିସ୍ତନୂଷୁ ତେ କ୍ରତଵ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୂରଯଃ
ତୁମେ ହସ୍ତରେ ଅପରିମିତ ଧନ ଧରିଛ; ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜଣେ ତାହାକୁ ତୁମ ଦୃଢ଼ ଦେହରେ ରଖିଛନ୍ତି। ତୁମ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆବୃତ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ, ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେହରେ ଅନେକ।
ଏଷ ପ୍ର ପୂର୍ଵୀରଵ ତସ୍ଯ ଚମ୍ରିଷୋଽତ୍ଯୋ ନ ଯୋଷାମୁଦଯଂସ୍ତ ଭୁର୍ଵଣିଃ । ଦକ୍ଷଂ ମହେ ପାଯଯତେ ହିରଣ୍ଯଯଂ ରଥମାଵୃତ୍ଯା ହରିଯୋଗମୃଭ୍ଵସମ୍
ଏହି ଜ୍ୟୋତିର୍ମୟ, ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ରୁତ ଘୋଡ଼ା ପରି ଉଠିଆସେ; ସେ ବଡ଼ମାନେକୁ ଦକ୍ଷତା ଦିଅନ୍ତି, ସୁନା ରଥରେ ହରିତ ଘୋଡ଼ା ଓ ଋଭୁମାନେ ସହିତ ଚକ୍ରାକାରେ ଘୂରିବା।
ତଂ ଗୂର୍ତଯୋ ନେମନ୍ନିଷଃ ପରୀଣସଃ ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଚରଣେ ସନିଷ୍ଯଵଃ । ପତିଂ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଵିଦଥସ୍ଯ ନୂ ସହୋ ଗିରିଂ ନ ଵେନା ଅଧି ରୋହ ତେଜସା
ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କୁ ଚକ୍ର ପରି ଘୂରି ଘୂରି ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ନଦୀମାନେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯାଆନ୍ତି। ବୁଦ୍ଧି ଓ ସଭାର ପ୍ରଭୁ ଭାବରେ, ଏବେ ଶକ୍ତିରେ ପାହାଡ଼କୁ ତେଜରେ ଆରୋହଣ କରନ୍ତି।
ସ ତୁର୍ଵଣିର୍ମହାଁ ଅରେଣୁ ପୌଂସ୍ଯେ ଗିରେର୍ଭୃଷ୍ଟିର୍ନ ଭ୍ରାଜତେ ତୁଜା ଶଵଃ । ଯେନ ଶୁଷ୍ଣଂ ମାଯିନମାଯସୋ ମଦେ ଦୁଧ୍ର ଆଭୂଷୁ ରାମଯନ୍ନି ଦାମନି
ତୁର୍ବନ୍ ବଡ଼ ତାପ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଧୂଳିରେ ଚମକେ; ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ପାହାଡ଼ର ବିଦ୍ୟୁତ୍ ପରି ଚମକେ। ଯାହାର ଆନନ୍ଦରେ, ସେ ମାୟାବୀ ଶୁଷ୍ଣକୁ ଦମନ କଲେ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଖୁସି କଲେ।
ଦେଵୀ ଯଦି ତଵିଷୀ ତ୍ଵାଵୃଧୋତଯ ଇନ୍ଦ୍ରଂ ସିଷକ୍ତ୍ଯୁଷସଂ ନ ସୂର୍ଯଃ । ଯୋ ଧୃଷ୍ଣୁନା ଶଵସା ବାଧତେ ତମ ଇଯର୍ତି ରେଣୁଂ ବୃହଦର୍ହରିଷ୍ଵଣିଃ
ଦେବୀ ଶକ୍ତି ଯେତେବେଳେ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କରେ, ଯେପରି ପ୍ରଭାତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଦ୍ବୁଦ୍ଧ କରେ। ସେ ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିରେ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରନ୍ତି, ଧୂଳି ଉଠାନ୍ତି, ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଗର୍ଜନିରେ ଚମକନ୍ତି।
ଵି ଯତ୍ତିରୋ ଧରୁଣମଚ୍ଯୁତଂ ରଜୋଽତିଷ୍ଠିପୋ ଦିଵ ଆତାସୁ ବର୍ହଣା । ସ୍ଵର୍ମୀଳ୍ହେ ଯନ୍ମଦ ଇନ୍ଦ୍ର ହର୍ଷ୍ଯାହନ୍ଵୃତ୍ରଂ ନିରପାମୌବ୍ଜୋ ଅର୍ଣଵମ୍
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ଦୃଢ଼ ଆକାଶକୁ ବିସ୍ତାର କଲ, ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଉପରେ ଦଢ଼ିଲ। ଦବାଇ ଦିଆ ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଖୁସି ହେଲ, ବିପ୍ରକୁ ମାରି ଜଳ ଓ ସମୁଦ୍ରକୁ ମୁକ୍ତ କଲ।
ତ୍ଵଂ ଦିଵୋ ଧରୁଣଂ ଧିଷ ଓଜସା ପୃଥିଵ୍ଯା ଇନ୍ଦ୍ର ସଦନେଷୁ ମାହିନଃ । ତ୍ଵଂ ସୁତସ୍ଯ ମଦେ ଅରିଣା ଅପୋ ଵି ଵୃତ୍ରସ୍ଯ ସମଯା ପାଷ୍ଯାରୁଜଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଶକ୍ତିରେ ଆକାଶର ଆଧାର ଏବଂ ପୃଥିବୀର ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ତିଆରି କଲ। ସୋମର ଆନନ୍ଦରେ ତୁମେ ଦାନବର ବନ୍ଧନ ଭାଙ୍ଗି ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କଲ।
ପ୍ର ମଂହିଷ୍ଠାଯ ବୃହତେ ବୃହଦ୍ରଯେ ସତ୍ଯଶୁଷ୍ମାଯ ତଵସେ ମତିଂ ଭରେ । ଅପାମିଵ ପ୍ରଵଣେ ଯସ୍ଯ ଦୁର୍ଧରଂ ରାଧୋ ଵିଶ୍ଵାଯୁ ଶଵସେ ଅପାଵୃତମ୍
ମୁଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼, ବିପୁଳ ଧନର ମହାପ୍ରଭୁ, ସତ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାକୁ ମୋର ଚିନ୍ତା ଅର୍ପଣ କରେ। ଯେଉଁଠାରେ ଜଳ ଝରଣାରେ ଖୋଲା ଥାଏ, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଦୁର୍ଲଭ ଦାନ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଲୁଚି ନାହିଁ।
ଅଧ ତେ ଵିଶ୍ଵମନୁ ହାସଦିଷ୍ଟଯ ଆପୋ ନିମ୍ନେଵ ସଵନା ହଵିଷ୍ମତଃ । ଯତ୍ପର୍ଵତେ ନ ସମଶୀତ ହର୍ଯତ ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵଜ୍ରଃ ଶ୍ନଥିତା ହିରଣ୍ଯଯଃ
ହେ ସମସ୍ତଙ୍କର ନାୟକ, ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ମନୁଷ୍ୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୁଅନ୍ତି; ଯେପରି ହବି ଧାରଣ କରି ଜଳ ନିମ୍ନକୁ ବହେ, ସେପରି। ପର୍ବତ ଉପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ସୁନାର ବଜ୍ର ଯେତେବେଳେ ଅବରୋଧିତ ହେଉନଥିଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିଲେ।
ଅସ୍ମୈ ଭୀମାଯ ନମସା ସମଧ୍ଵର ଉଷୋ ନ ଶୁଭ୍ର ଆ ଭରା ପନୀଯସେ । ଯସ୍ଯ ଧାମ ଶ୍ରଵସେ ନାମେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଜ୍ଯୋତିରକାରି ହରିତୋ ନାଯସେ
ଏହି ଭୟଙ୍କରଙ୍କୁ, ଯେଉଁଠି ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ, ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପ୍ରଭାତ ଆସି ଆଲୋକ ଆଣେ। ଯାହାର ଶକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ଗୌରବ ପାଇଁ ଆଲୋକ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ତୀବ୍ରଗତିକୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଛି।
ଇମେ ତ ଇନ୍ଦ୍ର ତେ ଵଯଂ ପୁରୁଷ୍ଟୁତ ଯେ ତ୍ଵାରଭ୍ଯ ଚରାମସି ପ୍ରଭୂଵସୋ । ନହି ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଗିର୍ଵଣୋ ଗିରଃ ସଘତ୍କ୍ଷୋଣୀରିଵ ପ୍ରତି ନୋ ହର୍ଯ ତଦ୍ଵଚଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମେ ସେମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା କରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ କାମ କରୁଛୁ। ତୁମ୍ଠାରୁ ଅନ୍ୟ କେହି ମଧୁର କଥାକୁ ଏକତ୍ର କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯେପରି ପୃଥିବୀ ଏକତ୍ର ହୁଏ, ସେପରି ଆମର କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କର।
ଭୂରି ତ ଇନ୍ଦ୍ର ଵୀର୍ଯଂ ତଵ ସ୍ମସ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ତୋତୁର୍ମଘଵନ୍କାମମା ପୃଣ । ଅନୁ ତେ ଦ୍ଯୌର୍ବୃହତୀ ଵୀର୍ଯଂ ମମ ଇଯଂ ଚ ତେ ପୃଥିଵୀ ନେମ ଓଜସେ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଶୌର୍ୟ ବହୁତ; ଆମେ ତୁମର। ଦୟାଳୁ, ଗାୟକଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କର। ବିଶାଳ ଆକାଶ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଅନୁସରେ, ଏହି ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ତୁମର ଶକ୍ତି ପାଇଁ ସଜିଛି।
ତ୍ଵଂ ତମିନ୍ଦ୍ର ପର୍ଵତଂ ମହାମୁରୁଂ ଵଜ୍ରେଣ ଵଜ୍ରିନ୍ପର୍ଵଶଶ୍ଚକର୍ତିଥ । ଅଵାସୃଜୋ ନିଵୃତାଃ ସର୍ତଵା ଅପଃ ସତ୍ରା ଵିଶ୍ଵଂ ଦଧିଷେ କେଵଲଂ ସହଃ
ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ବଡ଼ ଓ ବିସ୍ତୃତ ପର୍ବତକୁ ଭାଗ କରିଦେଲ। ତୁମେ ବନ୍ଦ ହୋଇଥିବା ଜଳକୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେଲ, ତୁମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଏକତ୍ର କରିଛ।
ନୂ ଚିତ୍ସହୋଜା ଅମୃତୋ ନି ତୁନ୍ଦତେ ହୋତା ଯଦ୍ଦୂତୋ ଅଭଵଦ୍ଵିଵସ୍ଵତଃ । ଵି ସାଧିଷ୍ଠେଭିଃ ପଥିଭୀ ରଜୋ ମମ ଆ ଦେଵତାତା ହଵିଷା ଵିଵାସତି
ଏବେ, ଶକ୍ତିରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ଅମୃତ ଅଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଯେତେବେଳେ ସେ ବିବସ୍ୱତଙ୍କ ପୂଜାରୀ ଓ ଦୂତ ହେଲେ। ସେ ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଥିବା ପଥରେ ଚାଲି, ଭକ୍ତିରେ ହବି ବାଣ୍ଟିଦେଉଛନ୍ତି।
ଆ ସ୍ଵମଦ୍ମ ଯୁଵମାନୋ ଅଜରସ୍ତୃଷ୍ଵଵିଷ୍ଯନ୍ନତସେଷୁ ତିଷ୍ଠତି । ଅତ୍ଯୋ ନ ପୃଷ୍ଠଂ ପ୍ରୁଷିତସ୍ଯ ରୋଚତେ ଦିଵୋ ନ ସାନୁ ସ୍ତନଯନ୍ନଚିକ୍ରଦତ୍
ସେ ଯୁବକ ଓ ଅଜର, ନିଜ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ତ୍ରୁଷ୍ଣାରେ ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି। ଘୋଡ଼ାର ପିଠି ପରି ତାଙ୍କର ଦେହ ତରଳ ଆଲୋକରେ ଚମକେ; ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଗଞ୍ଜିଉଛନ୍ତି।
କ୍ରାଣା ରୁଦ୍ରେଭିର୍ଵସୁଭିଃ ପୁରୋହିତୋ ହୋତା ନିଷତ୍ତୋ ରଯିଷାଳମର୍ତ୍ଯଃ । ରଥୋ ନ ଵିକ୍ଷ୍ଵୃଞ୍ଜସାନ ଆଯୁଷୁ ଵ୍ଯାନୁଷଗ୍ଵାର୍ଯା ଦେଵ ଋଣ୍ଵତି
ତିବ୍ର ରୁଦ୍ର ଓ ବସୁମାନେ ସହିତ, ସେ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ପାଇଁ ବସିଥିବା ପ୍ରଧାନ ପୂଜାରୀ। ଦୌଡ଼ରେ ଚକା ଘୁଞ୍ଚାଉଥିବା ରଥ ପରି, ଦେବତା ଜୀବନ ପାଇଁ ଆବଶ୍ୟକ ଜିନିଷ ଆଣିଦେଉଛନ୍ତି।
ଵି ଵାତଜୂତୋ ଅତସେଷୁ ତିଷ୍ଠତେ ଵୃଥା ଜୁହୂଭିଃ ସୃଣ୍ଯା ତୁଵିଷ୍ଵଣିଃ । ତୃଷୁ ଯଦଗ୍ନେ ଵନିନୋ ଵୃଷାଯସେ କୃଷ୍ଣଂ ତ ଏମ ରୁଶଦୂର୍ମେ ଅଜର
ବାତାସରେ ଚଳିତ, ସେ ଅଗ୍ନିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହନ୍ତି, ଖାଲି ଚମଚ ନେଇ ଶବ୍ଦ କରନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ବନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷ୍ଟି ପରି ଚମକୁଥିବାବେଳେ, କଳା ଉଲ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ଅଜର ହୋଇଯାଏ।
ତପୁର୍ଜମ୍ଭୋ ଵନ ଆ ଵାତଚୋଦିତୋ ଯୂଥେ ନ ସାହ୍ଵାଁ ଅଵ ଵାତି ଵଂସଗଃ । ଅଭିଵ୍ରଜନ୍ନକ୍ଷିତଂ ପାଜସା ରଜ ସ୍ଥାତୁଶ୍ଚରଥଂ ଭଯତେ ପତତ୍ରିଣଃ
ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ବାତାସରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ବନ ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଯାଏ; ଝୁଣ୍ଡର ନେତାମାନେ ପରି, ବାଁଶକୁ ଭାଙ୍ଗି ଦେଉଛି। ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଶକ୍ତି ସହିତ ମାର୍ଗ ଅତିକ୍ରମ କରେ, ବିହଙ୍ଗମାନେ ଥିବା ଓ ଉଡ଼ୁଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଭୟଭିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଦଧୁଷ୍ଟ୍ଵା ଭୃଗଵୋ ମାନୁଷେଷ୍ଵା ରଯିଂ ନ ଚାରୁଂ ସୁହଵଂ ଜନେଭ୍ଯଃ । ହୋତାରମଗ୍ନେ ଅତିଥିଂ ଵରେଣ୍ଯଂ ମିତ୍ରଂ ନ ଶେଵଂ ଦିଵ୍ଯାଯ ଜନ୍ମନେ
ଭୃଗୁମାନେ ତୁମକୁ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧନ ପରି, ମଧୁର ଓ ସୁମନ୍ତ୍ରଣୀୟ ଭାବରେ ବସାଇଛନ୍ତି। ହେ ଅଗ୍ନି, ପୂଜାରୀ ଭାବେ, ଅତିଥି ଭାବେ, ବନ୍ଧୁ ଭାବେ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଜନ୍ମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଅଟୁଟ ଅଛ।
ହୋତାରଂ ସପ୍ତ ଜୁହ୍ଵୋ ଯଜିଷ୍ଠଂ ଯଂ ଵାଘତୋ ଵୃଣତେ ଅଧ୍ଵରେଷୁ । ଅଗ୍ନିଂ ଵିଶ୍ଵେଷାମରତିଂ ଵସୂନାଂ ସପର୍ଯାମି ପ୍ରଯସା ଯାମି ରତ୍ନମ୍
ସାତଟି ଚମଚ ସବୁଠୁ ଯୋଗ୍ୟ ପୂଜାରୀକୁ ବାଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ଯଜ୍ଞରେ ଉପାସକମାନେ ବାଛନ୍ତି। ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ବସୁଙ୍କର ଆନନ୍ଦ, ମୁଁ ଭକ୍ତିରେ ପୂଜି ଧନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରେ।
ଅଚ୍ଛିଦ୍ରା ସୂନୋ ସହସୋ ନୋ ଅଦ୍ଯ ସ୍ତୋତୃଭ୍ଯୋ ମିତ୍ରମହଃ ଶର୍ମ ଯଚ୍ଛ । ଅଗ୍ନେ ଗୃଣନ୍ତମଂହସ ଉରୁଷ୍ଯୋର୍ଜୋ ନପାତ୍ପୂର୍ଭିରାଯସୀଭିଃ
ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆଜି ଗାୟକମାନେ ପାଇଁ ଅଭିଜ୍ଞାତ, ମିତ୍ରତାପୂର୍ଣ୍ଣ ରକ୍ଷା ଦିଅ। ଅଗ୍ନି, ପ୍ରଶଂସିତ, ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ, ବିସ୍ତୃତ ଶକ୍ତିର ଧାରକ, ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ।
ଭଵା ଵରୂଥଂ ଗୃଣତେ ଵିଭାଵୋ ଭଵା ମଘଵନ୍ମଘଵଦ୍ଭ୍ଯଃ ଶର୍ମ । ଉରୁଷ୍ଯାଗ୍ନେ ଅଂହସୋ ଗୃଣନ୍ତଂ ପ୍ରାତର୍ମକ୍ଷୂ ଧିଯାଵସୁର୍ଜଗମ୍ଯାତ୍
ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଗାୟକ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟ ହେଉ; ଦୟାଳୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୟାଳୁଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଅଗ୍ନି, ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଗାୟକଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କର; ପ୍ରଭାତରେ, ଜ୍ଞାନୀ ଭାବେ ଚିନ୍ତା ସହିତ ଆସନ୍ତୁ।