ଭଦ୍ରଂ ମନଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହଃ । ଅଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଭୂରି ଶର୍ଧତାଂ ଵନେମା ତେ ଅଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ବିପଦ ଜୟ କରିବାରେ ଆମ ମନକୁ ଶୁଭ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଂଘରେ ବିଜୟୀ ହେଉଛ। ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦେ, ବହୁ ସେନା ବିଜୟୀ ହେଉ, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ଜୟ ପାଉ।
ଈଳେ ଗିରା ମନୁର୍ହିତଂ ଯଂ ଦେଵା ଦୂତମରତିଂ ନ୍ଯେରିରେ । ଯଜିଷ୍ଠଂ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍
ମୁଁ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ ଯିଏ, ଦେବତାମାନେ ଦୂତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଓ ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବାକୁ ମୋ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ତିଗ୍ମଜମ୍ଭାଯ ତରୁଣାଯ ରାଜତେ ପ୍ରଯୋ ଗାଯସ୍ଯଗ୍ନଯେ । ଯଃ ପିଂଶତେ ସୂନୃତାଭିଃ ସୁଵୀର୍ଯମଗ୍ନିର୍ଘୃତେଭିରାହୁତଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଁହ, ଯୁବକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଗୀତର ନେତୃତ୍ୱ କରେ, ଭଲ କଥା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଘୃତ ଆହୁତିରେ ପୂଜିତ।
ଯଦୀ ଘୃତେଭିରାହୁତୋ ଵାଶୀମଗ୍ନିର୍ଭରତ ଉଚ୍ଚାଵ ଚ । ଅସୁର ଇଵ ନିର୍ଣିଜମ୍
ଯେତେବେଳେ ଘୃତ ଆହୁତିରେ ପୂଜିତ ଅଗ୍ନି, ହେ ଭରତ, ଉଚ୍ଚକୁ ଉଠେ, ସେ ଯେପରି ଏକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ବେଦୀରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ହଵ୍ଯାନ୍ଯୈରଯତା ମନୁର୍ହିତୋ ଦେଵ ଆସା ସୁଗନ୍ଧିନା । ଵିଵାସତେ ଵାର୍ଯାଣି ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ହୋତା ଦେଵୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ
ଯିଏ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ, ହବି ଆଣେ, ସୁଗନ୍ଧ ଦେବତା, ସେ ଆବଶ୍ୟକ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଅମର ହୋତା, ନିୟମିତ ଯଜ୍ଞର ଦେବତା।
ଯଦଗ୍ନେ ମର୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଯାମହଂ ମିତ୍ରମହୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ । ସହସଃ ସୂନଵାହୁତ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ମରଣଶୀଳ ତୁମର ବନ୍ଧୁ ହେବି, ତୁମେ ଅମର ମୋର ବନ୍ଧୁ ହେଉ, ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର।
ନ ତ୍ଵା ରାସୀଯାଭିଶସ୍ତଯେ ଵସୋ ନ ପାପତ୍ଵାଯ ସନ୍ତ୍ଯ । ନ ମେ ସ୍ତୋତାମତୀଵା ନ ଦୁର୍ହିତଃ ସ୍ଯାଦଗ୍ନେ ନ ପାପଯା
ହେ ଦୟାଳୁ, ମୋତେ ଶାପ ଦିଅନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟତା ଦିଅନାହିଁ, ମୋ ପ୍ରଶଂସକ କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅପରାଧ ଦିଅନାହିଁ।
ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରଃ ସୁଭୃତୋ ଦୁରୋଣ ଆ ଦେଵାଁ ଏତୁ ପ୍ର ଣୋ ହଵିଃ
ଯେପରି ପିତାଙ୍କ ଘରରେ ଭଲ ଖାଇଥିବା ପୁଅ, ସେପରି ଦେବତାମାନେ, ଆମର ଆହୁତି ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ତଵାହମଗ୍ନ ଊତିଭିର୍ନେଦିଷ୍ଠାଭିଃ ସଚେଯ ଜୋଷମା ଵସୋ । ସଦା ଦେଵସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯଃ
ତୁମର ସବୁଠୁ ନିକଟ ସାହାଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ସଦା ତୁମର କୃପା ପାଉ, ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭଳି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ରହିପାରିବି।
ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ସନେଯଂ ତଵ ରାତିଭିରଗ୍ନେ ତଵ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ । ତ୍ଵାମିଦାହୁଃ ପ୍ରମତିଂ ଵସୋ ମମାଗ୍ନେ ହର୍ଷସ୍ଵ ଦାତଵେ
ତୁମର ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଲାଭ କରିପାରିବି, ତୁମର ଦାନରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ପ୍ରଶଂସାରେ; ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦାତା ବୋଲି କହନ୍ତି, ହେ ଦୟାଳୁ, ମୋତେ ଦେଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।
ପ୍ର ସୋ ଅଗ୍ନେ ତଵୋତିଭିଃ ସୁଵୀରାଭିସ୍ତିରତେ ଵାଜଭର୍ମଭିଃ । ଯସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସଖ୍ଯମାଵରଃ
ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ, ବୀରତା ଓ ପୁରସ୍କାର ସହିତ, ଯାହାର ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର।
ତଵ ଦ୍ରପ୍ସୋ ନୀଲଵାନ୍ଵାଶ ଋତ୍ଵିଯ ଇନ୍ଧାନଃ ସିଷ୍ଣଵା ଦଦେ । ତ୍ଵଂ ମହୀନାମୁଷସାମସି ପ୍ରିଯଃ କ୍ଷପୋ ଵସ୍ତୁଷୁ ରାଜସି
ତୁମର ନୀଳାଲୋହିତ ଅଗ୍ନିଶିଖା, ହେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି, ଉପସ୍ଥାପକ ଜଳାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ବଡ଼ ଉଷାମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ରାତିର ଗୃହରେ ରାଜ କର।
ତମାଗନ୍ମ ସୋଭରଯଃ ସହସ୍ରମୁଷ୍କଂ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟିମଵସେ । ସମ୍ରାଜଂ ତ୍ରାସଦସ୍ଯଵମ୍
ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆମେ, ହେ ସଙ୍ଗୀମାନେ, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ, ସ୍ୱାମୀ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ।
ଯସ୍ଯ ତେ ଅଗ୍ନେ ଅନ୍ଯେ ଅଗ୍ନଯ ଉପକ୍ଷିତୋ ଵଯା ଇଵ । ଵିପୋ ନ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ନି ଯୁଵେ ଜନାନାଂ ତଵ କ୍ଷତ୍ରାଣି ଵର୍ଧଯନ୍
ତୁମ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଜଳାଯାନ୍ତି; ତୁମର ଶକ୍ତି ରଶ୍ମି ପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସେ, ତୁମର ଶାସନ ବଢ଼ାଏ।
ଯମାଦିତ୍ଯାସୋ ଅଦ୍ରୁହଃ ପାରଂ ନଯଥ ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ମଘୋନାଂ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ସୁଦାନଵଃ
ଏ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତମେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁନାହିଁ, ମାନବକୁ ଏପାରୁ ସେପାରକୁ ନେଇଯାଉଛ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାରେ ତମେ ଅତି ଉଦାର।
ଯୂଯଂ ରାଜାନଃ କଂ ଚିଚ୍ଚର୍ଷଣୀସହଃ କ୍ଷଯନ୍ତଂ ମାନୁଷାଁ ଅନୁ । ଵଯଂ ତେ ଵୋ ଵରୁଣ ମିତ୍ରାର୍ଯମନ୍ସ୍ଯାମେଦୃତସ୍ଯ ରଥ୍ଯଃ
ତମେ ରାଜାମାନେ, ମାନବମାନଙ୍କୁ ଜିତିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଯେଉଁ ମାନବକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରିଥାଉ। ଆମେ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମନ, ତୁମ ପାଇଁ ସତ୍ୟର ରଥଚାଳକ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଦାନ୍ମେ ପୌରୁକୁତ୍ସ୍ଯଃ ପଞ୍ଚାଶତଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁର୍ଵଧୂନାମ୍ । ମଂହିଷ୍ଠୋ ଅର୍ଯଃ ସତ୍ପତିଃ
ପୌରୁକୁତ୍ସ୍ୟ ମୋତେ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କ ପଞ୍ଚାଶଟି ବଧୁ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ଆର୍ୟ, ସତ୍ୟର ମାଲିକ, ଅତି ଉଦାର ଥିଲେ।
ଉତ ମେ ପ୍ରଯିଯୋର୍ଵଯିଯୋଃ ସୁଵାସ୍ତ୍ଵା ଅଧି ତୁଗ୍ଵନି । ତିସୄଣାଂ ସପ୍ତତୀନାଂ ଶ୍ଯାଵଃ ପ୍ରଣେତା ଭୁଵଦ୍ଵସୁର୍ଦିଯାନାଂ ପତିଃ
ପ୍ରୟିୟ ଓ ଉର୍ବୟିୟ ମଧ୍ୟରେ, ମୋ ପାଇଁ ତୁଗ୍ବାଙ୍କ ଘରରେ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ହେଉ। ଶ୍ୟାବ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ନେତା, ଦୟାଳୁ ହେଇ, ଦିୟାମାନଙ୍କ ମାଲିକ ହେଲେ।
ଆ ଗନ୍ତା ମା ରିଷଣ୍ଯତ ପ୍ରସ୍ଥାଵାନୋ ମାପ ସ୍ଥାତା ସମନ୍ଯଵଃ । ସ୍ଥିରା ଚିନ୍ନମଯିଷ୍ଣଵଃ
ଏଠାକୁ ଆସ, ଭୟ କରିନାହିଁ। ତୁମ ମନ ଏକାଗ୍ର ରଖ, ମନ ଭାଗିଯିବା ଦିଅନାହିଁ। ଦୃଢ଼ ହୃଦୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଇପାରେ।
ଵୀଳୁପଵିଭିର୍ମରୁତ ଋଭୁକ୍ଷଣ ଆ ରୁଦ୍ରାସଃ ସୁଦୀତିଭିଃ । ଇଷା ନୋ ଅଦ୍ଯା ଗତା ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ଯଜ୍ଞମା ସୋଭରୀଯଵଃ
ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ, ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଭଲ ଦାନ ଦେଇ, ଆଜି ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସୋଭରୀମାନେ, ସଦା ଉଦ୍ୟମୀ।
ଵିଦ୍ମା ହି ରୁଦ୍ରିଯାଣାଂ ଶୁଷ୍ମମୁଗ୍ରଂ ମରୁତାଂ ଶିମୀଵତାମ୍ । ଵିଷ୍ଣୋରେଷସ୍ଯ ମୀଳ୍ହୁଷାମ୍
ଆମେ ଜାଣିଛୁ, ରୁଦ୍ରମାନଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ମାରୁତମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ, ତାଙ୍କର ଗଜ୍ଜନ, ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦୟା।
ଵି ଦ୍ଵୀପାନି ପାପତନ୍ତିଷ୍ଠଦ୍ଦୁଚ୍ଛୁନୋଭେ ଯୁଜନ୍ତ ରୋଦସୀ । ପ୍ର ଧନ୍ଵାନ୍ଯୈରତ ଶୁଭ୍ରଖାଦଯୋ ଯଦେଜଥ ସ୍ଵଭାନଵଃ
ଦୁଇ ଜଗତ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଯାଇଛି, ତେଜସ୍ବୀମାନେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛନ୍ତି। ଚମକୁଥିବାମାନେ କ୍ଷେତ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି, ତୁମେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଯାଉଥିବାବେଳେ।
ଅଚ୍ଯୁତା ଚିଦ୍ଵୋ ଅଜ୍ମନ୍ନା ନାନଦତି ପର୍ଵତାସୋ ଵନସ୍ପତିଃ । ଭୂମିର୍ଯାମେଷୁ ରେଜତେ
ତୁମ ଜନ୍ମ ସମୟରେ, ଅଚଳ ପାହାଡ଼ ଓ ଗଛମାନେ ମଧ୍ୟ କମ୍ପିଉଛନ୍ତି। ତୁମ ଗତିରେ ଭୂମି ମଧ୍ୟ ଉତ୍ପାତ ହେଉଛି।
ଅମାଯ ଵୋ ମରୁତୋ ଯାତଵେ ଦ୍ଯୌର୍ଜିହୀତ ଉତ୍ତରା ବୃହତ୍ । ଯତ୍ରା ନରୋ ଦେଦିଶତେ ତନୂଷ୍ଵା ତ୍ଵକ୍ଷାଂସି ବାହ୍ଵୋଜସଃ
ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ଆଗମନ ପାଇଁ ବଡ଼ ଆକାଶ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇଯାଇଛି। ସେଠାରେ ଲୋକେ ନିଜ ଶକ୍ତି, ତାଙ୍କ ଦେହ, ତ୍ୱକ୍ ଓ ବାହୁର ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତି।
ସ୍ଵଧାମନୁ ଶ୍ରିଯଂ ନରୋ ମହି ତ୍ଵେଷା ଅମଵନ୍ତୋ ଵୃଷପ୍ସଵଃ । ଵହନ୍ତେ ଅହ୍ରୁତପ୍ସଵଃ
ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ମହାନ ଏବଂ ଚମକୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନିଜ ମହିମା, ଅକ୍ଷୟ ଶକ୍ତି ବୋହି ଚାଲନ୍ତି।
ଗୋଭିର୍ଵାଣୋ ଅଜ୍ଯତେ ସୋଭରୀଣାଂ ରଥେ କୋଶେ ହିରଣ୍ଯଯେ । ଗୋବନ୍ଧଵଃ ସୁଜାତାସ ଇଷେ ଭୁଜେ ମହାନ୍ତୋ ନ ସ୍ପରସେ ନୁ
ଗାଁ ଦ୍ୱାରା ଅର୍ପଣ ଶୁଭ୍ର କରାଯାଉଛି, ସୋଭରୀମାନଙ୍କ ରଥରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପାତ୍ରରେ। ଉତ୍ତମ ଜନ୍ମ, ଗାଁର ସମ୍ବନ୍ଧୀ, ମହାନ ଲୋକମାନେ, ଜୀବିକା ପାଇଁ କେହି ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କରିପାରିବେନାହିଁ।
ପ୍ରତି ଵୋ ଵୃଷଦଞ୍ଜଯୋ ଵୃଷ୍ଣେ ଶର୍ଧାଯ ମାରୁତାଯ ଭରଧ୍ଵମ୍ । ହଵ୍ଯା ଵୃଷପ୍ରଯାଵ୍ଣେ
ବଳିୟା, ମାରୁତମାନଙ୍କ ଦଳ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ସୁକ ମାରୁତମାନେ, ତୁମ ପାଇଁ ହବି ଅର୍ପଣ କର।
ଵୃଷଣଶ୍ଵେନ ମରୁତୋ ଵୃଷପ୍ସୁନା ରଥେନ ଵୃଷନାଭିନା । ଆ ଶ୍ଯେନାସୋ ନ ପକ୍ଷିଣୋ ଵୃଥା ନରୋ ହଵ୍ଯା ନୋ ଵୀତଯେ ଗତ
ବଳିୟା ଘୋଡ଼ା, ଶକ୍ତି, ରଥ ଓ ଚକ୍ର ସହିତ, ମାରୁତମାନେ, ଶ୍ୟେନ ପରି ତ୍ୱରିତ, ଲୋକମାନେ, ଆମ ହବି ପାଇଁ ଆସ, ଆମ ସହାୟତା ପାଇଁ।
ସମାନମଞ୍ଜ୍ଯେଷାଂ ଵି ଭ୍ରାଜନ୍ତେ ରୁକ୍ମାସୋ ଅଧି ବାହୁଷୁ । ଦଵିଦ୍ଯୁତତ୍ଯୃଷ୍ଟଯଃ
ତାଙ୍କର ଭୂଷଣ ସମାନ, ତାଙ୍କର ବାହୁରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କର ବଣ୍ଡା ଆକାଶରେ ତଡ଼ିତ ପରି ଚମକୁଛି।
ତ ଉଗ୍ରାସୋ ଵୃଷଣ ଉଗ୍ରବାହଵୋ ନକିଷ୍ଟନୂଷୁ ଯେତିରେ । ସ୍ଥିରା ଧନ୍ଵାନ୍ଯାଯୁଧା ରଥେଷୁ ଵୋଽନୀକେଷ୍ଵଧି ଶ୍ରିଯଃ
ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର, ବଳିୟା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ। ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟ କେହି ତାଙ୍କୁ ସମାନ କରିପାରିନାହିଁ। ଦୃଢ଼ ଧନୁ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ରଥରେ, ତାଙ୍କର ମହିମା ତାଙ୍କ ଦଳରେ।