ଯସ୍ଯ ତ୍ଵମୂର୍ଧ୍ଵୋ ଅଧ୍ଵରାଯ ତିଷ୍ଠସି କ୍ଷଯଦ୍ଵୀରଃ ସ ସାଧତେ । ସୋ ଅର୍ଵଦ୍ଭିଃ ସନିତା ସ ଵିପନ୍ଯୁଭିଃ ସ ଶୂରୈଃ ସନିତା କୃତମ୍
ଯାହା ପାଇଁ ତୁମେ ଉଚ୍ଚ ଭାବେ ଯଜ୍ଞରେ ଦଣ୍ଡାଇଛ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ, ସେ ଲୋକ ଉନ୍ନତି କରେ; ଘୋଡା, ଜ୍ଞାନୀ, ବୀରମାନେ ସହିତ ସେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଜିତିଥାଏ।
ଯସ୍ଯାଗ୍ନିର୍ଵପୁର୍ଗୃହେ ସ୍ତୋମଂ ଚନୋ ଦଧୀତ ଵିଶ୍ଵଵାର୍ଯଃ । ହଵ୍ଯା ଵା ଵେଵିଷଦ୍ଵିଷଃ
ଯାହାର ଘରେ ଅଗ୍ନି, ସମସ୍ତ ଚାହିଦା ଦେବା, ଆମ ପ୍ରଶଂସା ରଖିଥାଏ—ସେ ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଦୂର କରନ୍ତୁ।
ଵିପ୍ରସ୍ଯ ଵା ସ୍ତୁଵତଃ ସହସୋ ଯହୋ ମକ୍ଷୂତମସ୍ଯ ରାତିଷୁ । ଅଵୋଦେଵମୁପରିମର୍ତ୍ଯଂ କୃଧି ଵସୋ ଵିଵିଦୁଷୋ ଵଚଃ
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନୀ ତୁମକୁ ପ୍ରଶଂସା କରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦାନରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ହେ ଧନ, ତାଙ୍କୁ ମାନବମାନେ ଉପରେ ଏକ ସ୍ଥାନ ଦିଅ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କର କଥା ପ୍ରକାଶ କର।
ଯୋ ଅଗ୍ନିଂ ହଵ୍ଯଦାତିଭିର୍ନମୋଭିର୍ଵା ସୁଦକ୍ଷମାଵିଵାସତି । ଗିରା ଵାଜିରଶୋଚିଷମ୍
ଯେଉଁ ଅଗ୍ନିକୁ ହବି ଦେଇ କିମ୍ବା ଭକ୍ତିରେ, ଦକ୍ଷତାରେ ଡାକେ, ଶକ୍ତିର ଜିତିଥିବା, ଚମକୁଥିବା ଅଗ୍ନିକୁ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରେ—
ସମିଧା ଯୋ ନିଶିତୀ ଦାଶଦଦିତିଂ ଧାମଭିରସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯଃ । ଵିଶ୍ଵେତ୍ସ ଧୀଭିଃ ସୁଭଗୋ ଜନାଁ ଅତି ଦ୍ଯୁମ୍ନୈରୁଦ୍ନ ଇଵ ତାରିଷତ୍
ଯେଉଁ ମାନବ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳାଇ, ଠିକ୍ ପୂଜାରେ ଅଦିତିକୁ ସେବା କରେ, ସେ ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସମସ୍ତ ବୁଦ୍ଧିରେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୋଇ, ଜଳ ଉପରେ ନାଉ ପରି ଉତ୍କୃଷ୍ଟତାରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥାଏ।
ତଦଗ୍ନେ ଦ୍ଯୁମ୍ନମା ଭର ଯତ୍ସାସହତ୍ସଦନେ କଂ ଚିଦତ୍ରିଣମ୍ । ମନ୍ଯୁଂ ଜନସ୍ଯ ଦୂଢ୍ଯଃ
ଅଗ୍ନି, ସେ ମହିମା ଆମକୁ ଦିଅ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଭାରେ କୌଣସି ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିପାର, ଲୋକମାନଙ୍କ ରୋଷ ନାଶ କର, ନାଶକ।
ଯେନ ଚଷ୍ଟେ ଵରୁଣୋ ମିତ୍ରୋ ଅର୍ଯମା ଯେନ ନାସତ୍ଯା ଭଗଃ । ଵଯଂ ତତ୍ତେ ଶଵସା ଗାତୁଵିତ୍ତମା ଇନ୍ଦ୍ରତ୍ଵୋତା ଵିଧେମହି
ଯାହା ଦ୍ୱାରା ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଅର୍ୟମା, ନାସତ୍ୟ ଓ ଭଗ ଦେଖାଯାନ୍ତି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ସେଇ ତୁମର ଶକ୍ତିରେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ଶକ୍ତିର ପଥକୁ ନେଇଯିବା ପୂଜା କରିପାରିବା।
ତେ ଘେଦଗ୍ନେ ସ୍ଵାଧ୍ଯୋ ଯେ ତ୍ଵା ଵିପ୍ର ନିଦଧିରେ ନୃଚକ୍ଷସମ୍ । ଵିପ୍ରାସୋ ଦେଵ ସୁକ୍ରତୁମ୍
ଯେମାନେ ତୁମକୁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍। ହେ ଦେବତା, ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ତ ଇଦ୍ଵେଦିଂ ସୁଭଗ ତ ଆହୁତିଂ ତେ ସୋତୁଂ ଚକ୍ରିରେ ଦିଵି । ତ ଇଦ୍ଵାଜେଭିର୍ଜିଗ୍ଯୁର୍ମହଦ୍ଧନଂ ଯେ ତ୍ଵେ କାମଂ ନ୍ଯେରିରେ
ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ସେମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ବେଦୀ ଓ ଆହୁତି ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ଯାହାକୁ ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଗ୍ରହଣ କର। ଯେମାନେ ତୁମେ ଉପରେ ଇଚ୍ଛା ରଖିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଅନେକ ଧନ ଓ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି।
ଭଦ୍ରୋ ନୋ ଅଗ୍ନିରାହୁତୋ ଭଦ୍ରା ରାତିଃ ସୁଭଗ ଭଦ୍ରୋ ଅଧ୍ଵରଃ । ଭଦ୍ରା ଉତ ପ୍ରଶସ୍ତଯଃ
ଆମ ପାଇଁ ଆହୁତ ଅଗ୍ନି ଶୁଭ ହେଉ, ଦାନ ଶୁଭ ହେଉ, ହେ ଶୁଭଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯଜ୍ଞ ଶୁଭ ହେଉ, ଓ ପ୍ରଶଂସା ମଧ୍ୟ ଶୁଭ ହେଉ।
ଭଦ୍ରଂ ମନଃ କୃଣୁଷ୍ଵ ଵୃତ୍ରତୂର୍ଯେ ଯେନା ସମତ୍ସୁ ସାସହଃ । ଅଵ ସ୍ଥିରା ତନୁହି ଭୂରି ଶର୍ଧତାଂ ଵନେମା ତେ ଅଭିଷ୍ଟିଭିଃ
ବିପଦ ଜୟ କରିବାରେ ଆମ ମନକୁ ଶୁଭ କର, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସଂଘରେ ବିଜୟୀ ହେଉଛ। ଦୃଢ଼ ବନ୍ଧନ ଖୋଲିଦେ, ବହୁ ସେନା ବିଜୟୀ ହେଉ, ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ ଆମେ ଜୟ ପାଉ।
ଈଳେ ଗିରା ମନୁର୍ହିତଂ ଯଂ ଦେଵା ଦୂତମରତିଂ ନ୍ଯେରିରେ । ଯଜିଷ୍ଠଂ ହଵ୍ଯଵାହନମ୍
ମୁଁ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ ଯିଏ, ଦେବତାମାନେ ଦୂତ ଭାବେ ନିଯୁକ୍ତ କରିଛନ୍ତି, ସେ ଶୀଘ୍ର ଓ ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁଥିବାକୁ ମୋ ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସା କରେ।
ତିଗ୍ମଜମ୍ଭାଯ ତରୁଣାଯ ରାଜତେ ପ୍ରଯୋ ଗାଯସ୍ଯଗ୍ନଯେ । ଯଃ ପିଂଶତେ ସୂନୃତାଭିଃ ସୁଵୀର୍ଯମଗ୍ନିର୍ଘୃତେଭିରାହୁତଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଁହ, ଯୁବକ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅଗ୍ନି, ଯିଏ ଗୀତର ନେତୃତ୍ୱ କରେ, ଭଲ କଥା ଓ ଶକ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଘୃତ ଆହୁତିରେ ପୂଜିତ।
ଯଦୀ ଘୃତେଭିରାହୁତୋ ଵାଶୀମଗ୍ନିର୍ଭରତ ଉଚ୍ଚାଵ ଚ । ଅସୁର ଇଵ ନିର୍ଣିଜମ୍
ଯେତେବେଳେ ଘୃତ ଆହୁତିରେ ପୂଜିତ ଅଗ୍ନି, ହେ ଭରତ, ଉଚ୍ଚକୁ ଉଠେ, ସେ ଯେପରି ଏକ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ବେଦୀରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଯୋ ହଵ୍ଯାନ୍ଯୈରଯତା ମନୁର୍ହିତୋ ଦେଵ ଆସା ସୁଗନ୍ଧିନା । ଵିଵାସତେ ଵାର୍ଯାଣି ସ୍ଵଧ୍ଵରୋ ହୋତା ଦେଵୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ
ଯିଏ ମନୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିସ୍ଥାପିତ, ହବି ଆଣେ, ସୁଗନ୍ଧ ଦେବତା, ସେ ଆବଶ୍ୟକ ଧନ ଦେଇଥାଏ, ଅମର ହୋତା, ନିୟମିତ ଯଜ୍ଞର ଦେବତା।
ଯଦଗ୍ନେ ମର୍ତ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଯାମହଂ ମିତ୍ରମହୋ ଅମର୍ତ୍ଯଃ । ସହସଃ ସୂନଵାହୁତ
ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ମରଣଶୀଳ ତୁମର ବନ୍ଧୁ ହେବି, ତୁମେ ଅମର ମୋର ବନ୍ଧୁ ହେଉ, ହେ ଶକ୍ତିର ପୁତ୍ର, ଆହୁତି ଗ୍ରହଣ କର।
ନ ତ୍ଵା ରାସୀଯାଭିଶସ୍ତଯେ ଵସୋ ନ ପାପତ୍ଵାଯ ସନ୍ତ୍ଯ । ନ ମେ ସ୍ତୋତାମତୀଵା ନ ଦୁର୍ହିତଃ ସ୍ଯାଦଗ୍ନେ ନ ପାପଯା
ହେ ଦୟାଳୁ, ମୋତେ ଶାପ ଦିଅନାହିଁ, ଦୁଷ୍ଟତା ଦିଅନାହିଁ, ମୋ ପ୍ରଶଂସକ କିମ୍ବା ସନ୍ତାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅପରାଧ ଦିଅନାହିଁ।
ପିତୁର୍ନ ପୁତ୍ରଃ ସୁଭୃତୋ ଦୁରୋଣ ଆ ଦେଵାଁ ଏତୁ ପ୍ର ଣୋ ହଵିଃ
ଯେପରି ପିତାଙ୍କ ଘରରେ ଭଲ ଖାଇଥିବା ପୁଅ, ସେପରି ଦେବତାମାନେ, ଆମର ଆହୁତି ଆମ ପାଖକୁ ଆସୁ।
ତଵାହମଗ୍ନ ଊତିଭିର୍ନେଦିଷ୍ଠାଭିଃ ସଚେଯ ଜୋଷମା ଵସୋ । ସଦା ଦେଵସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯଃ
ତୁମର ସବୁଠୁ ନିକଟ ସାହାଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ମୁଁ ସଦା ତୁମର କୃପା ପାଉ, ମୁଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭଳି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ରହିପାରିବି।
ତଵ କ୍ରତ୍ଵା ସନେଯଂ ତଵ ରାତିଭିରଗ୍ନେ ତଵ ପ୍ରଶସ୍ତିଭିଃ । ତ୍ଵାମିଦାହୁଃ ପ୍ରମତିଂ ଵସୋ ମମାଗ୍ନେ ହର୍ଷସ୍ଵ ଦାତଵେ
ତୁମର ଇଚ୍ଛାରେ ମୁଁ ଲାଭ କରିପାରିବି, ତୁମର ଦାନରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ତୁମର ପ୍ରଶଂସାରେ; ଲୋକେ ତୁମକୁ ଦାତା ବୋଲି କହନ୍ତି, ହେ ଦୟାଳୁ, ମୋତେ ଦେଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉ।
ପ୍ର ସୋ ଅଗ୍ନେ ତଵୋତିଭିଃ ସୁଵୀରାଭିସ୍ତିରତେ ଵାଜଭର୍ମଭିଃ । ଯସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସଖ୍ଯମାଵରଃ
ତୁମର ସାହାଯ୍ୟରେ, ହେ ଅଗ୍ନି, ସେ ଅଗ୍ରସର ହୁଏ, ବୀରତା ଓ ପୁରସ୍କାର ସହିତ, ଯାହାର ବନ୍ଧୁତ୍ୱକୁ ତୁମେ ରକ୍ଷା କର।
ତଵ ଦ୍ରପ୍ସୋ ନୀଲଵାନ୍ଵାଶ ଋତ୍ଵିଯ ଇନ୍ଧାନଃ ସିଷ୍ଣଵା ଦଦେ । ତ୍ଵଂ ମହୀନାମୁଷସାମସି ପ୍ରିଯଃ କ୍ଷପୋ ଵସ୍ତୁଷୁ ରାଜସି
ତୁମର ନୀଳାଲୋହିତ ଅଗ୍ନିଶିଖା, ହେ ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି, ଉପସ୍ଥାପକ ଜଳାଇଛନ୍ତି; ତୁମେ ବଡ଼ ଉଷାମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ, ରାତିର ଗୃହରେ ରାଜ କର।
ତମାଗନ୍ମ ସୋଭରଯଃ ସହସ୍ରମୁଷ୍କଂ ସ୍ଵଭିଷ୍ଟିମଵସେ । ସମ୍ରାଜଂ ତ୍ରାସଦସ୍ଯଵମ୍
ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆମେ, ହେ ସଙ୍ଗୀମାନେ, ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆସିଛୁ, ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ନିଜ ଇଚ୍ଛିତ, ସ୍ୱାମୀ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କୁ।
ଯସ୍ଯ ତେ ଅଗ୍ନେ ଅନ୍ଯେ ଅଗ୍ନଯ ଉପକ୍ଷିତୋ ଵଯା ଇଵ । ଵିପୋ ନ ଦ୍ଯୁମ୍ନା ନି ଯୁଵେ ଜନାନାଂ ତଵ କ୍ଷତ୍ରାଣି ଵର୍ଧଯନ୍
ତୁମ, ହେ ଅଗ୍ନି, ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ନିମାନେ ପକ୍ଷୀମାନେ ପରି ଜଳାଯାନ୍ତି; ତୁମର ଶକ୍ତି ରଶ୍ମି ପରି ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଆସେ, ତୁମର ଶାସନ ବଢ଼ାଏ।
ଯମାଦିତ୍ଯାସୋ ଅଦ୍ରୁହଃ ପାରଂ ନଯଥ ମର୍ତ୍ଯମ୍ । ମଘୋନାଂ ଵିଶ୍ଵେଷାଂ ସୁଦାନଵଃ
ଏ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ତମେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁନାହିଁ, ମାନବକୁ ଏପାରୁ ସେପାରକୁ ନେଇଯାଉଛ। ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦୟା କରିବାରେ ତମେ ଅତି ଉଦାର।
ଯୂଯଂ ରାଜାନଃ କଂ ଚିଚ୍ଚର୍ଷଣୀସହଃ କ୍ଷଯନ୍ତଂ ମାନୁଷାଁ ଅନୁ । ଵଯଂ ତେ ଵୋ ଵରୁଣ ମିତ୍ରାର୍ଯମନ୍ସ୍ଯାମେଦୃତସ୍ଯ ରଥ୍ଯଃ
ତମେ ରାଜାମାନେ, ମାନବମାନଙ୍କୁ ଜିତିବାରେ ସକ୍ଷମ, ଯେଉଁ ମାନବକୁ ଚାହୁଁଛ, ସେଉଁଠି ରକ୍ଷା କରିଥାଉ। ଆମେ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର, ଆର୍ୟମନ, ତୁମ ପାଇଁ ସତ୍ୟର ରଥଚାଳକ ହେବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଅଦାନ୍ମେ ପୌରୁକୁତ୍ସ୍ଯଃ ପଞ୍ଚାଶତଂ ତ୍ରସଦସ୍ଯୁର୍ଵଧୂନାମ୍ । ମଂହିଷ୍ଠୋ ଅର୍ଯଃ ସତ୍ପତିଃ
ପୌରୁକୁତ୍ସ୍ୟ ମୋତେ ତ୍ରସଦସ୍ୟୁଙ୍କ ପଞ୍ଚାଶଟି ବଧୁ ଦେଇଥିଲେ। ସେ ଉତ୍ତମ ଆର୍ୟ, ସତ୍ୟର ମାଲିକ, ଅତି ଉଦାର ଥିଲେ।
ଉତ ମେ ପ୍ରଯିଯୋର୍ଵଯିଯୋଃ ସୁଵାସ୍ତ୍ଵା ଅଧି ତୁଗ୍ଵନି । ତିସୄଣାଂ ସପ୍ତତୀନାଂ ଶ୍ଯାଵଃ ପ୍ରଣେତା ଭୁଵଦ୍ଵସୁର୍ଦିଯାନାଂ ପତିଃ
ପ୍ରୟିୟ ଓ ଉର୍ବୟିୟ ମଧ୍ୟରେ, ମୋ ପାଇଁ ତୁଗ୍ବାଙ୍କ ଘରରେ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ହେଉ। ଶ୍ୟାବ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ନେତା, ଦୟାଳୁ ହେଇ, ଦିୟାମାନଙ୍କ ମାଲିକ ହେଲେ।
ଆ ଗନ୍ତା ମା ରିଷଣ୍ଯତ ପ୍ରସ୍ଥାଵାନୋ ମାପ ସ୍ଥାତା ସମନ୍ଯଵଃ । ସ୍ଥିରା ଚିନ୍ନମଯିଷ୍ଣଵଃ
ଏଠାକୁ ଆସ, ଭୟ କରିନାହିଁ। ତୁମ ମନ ଏକାଗ୍ର ରଖ, ମନ ଭାଗିଯିବା ଦିଅନାହିଁ। ଦୃଢ଼ ହୃଦୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଆନ୍ଦୋଳିତ ହେଇପାରେ।
ଵୀଳୁପଵିଭିର୍ମରୁତ ଋଭୁକ୍ଷଣ ଆ ରୁଦ୍ରାସଃ ସୁଦୀତିଭିଃ । ଇଷା ନୋ ଅଦ୍ଯା ଗତା ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ଯଜ୍ଞମା ସୋଭରୀଯଵଃ
ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଚମକୁଥିବା ରୂପରେ, ଶକ୍ତିରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିବା, ରୁଦ୍ରମାନେ, ଭଲ ଦାନ ଦେଇ, ଆଜି ଆମ ପାଖକୁ ଆସ, ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ, ସୋଭରୀମାନେ, ସଦା ଉଦ୍ୟମୀ।